Presidenten van Amerika: Zachary Tailor

Geboren:	24 november 1784
President:	4 maart 1849 - 9 juli 1850
Overleden:	9 juli 1850

Kolonel en oorlogsheld Zachary Taylor staat door zijn vroegtijdige dood en daarmee zeer korte presidentschap en zijn nogal onpolitieke houding niet bekend als een opmerkelijke president. Tijdens zijn legercarrière heeft hij echter veel betekend voor de Verenigde Staten.

Voor presidentschap

Feiten op een rijtje

Presidentschap: 12e president van de VS 1849-1850

Politiek: Whig Party

Leven: 24 november 1784 – 6 juli 1850

Geboorteplaats: Barboursville, Virginia

Bijnaam: Old Rough and Ready

Leven

Zachary Taylor wordt op 24 november 1784 geboren in een boerderij in Virginia als zoon van een vooraanstaande familie van plantagebezitters van Engelse afkomst. Hij heeft 8 broers en zusters en is de jongste zoon van de familie. Zijn vader, Richard Taylor, diende het leger samen met George Washington tijdens de Amerikaanse Revolutie. Bekende bloedverwanten van Zachary Taylor zijn Franlin Roosevelt eb Robert E. Lee. Als kleine jongen verhuist hij naar Kentucky, alwaar hij opgroeit op een katoenplantage. Hij woont hier gedurende zijn kindertijd in een kleine, houten bungalow, totdat zijn familie genoeg voorspoed heeft gekend en zich een huis van baksteen kan veroorloven. Hier woont hij als jongeman met zeven van zijn broers en zussen. De familierijkdom groeit en rond 1800 is zijn vader de eigenaar van 40 km2 grondgebied, verschillende stukken grond in de stad Louisville en 26 slaven.

Omdat er in zijn tijd nog geen scholen te vinden zijn aan de grens van Kentucky, geniet Zachary Taylor een basiseducatie van een leraar aan huis, die zijn vader nu en dan inhuurt. Dit gaat hem echter niet bijster goed af; hij staat bekend als een slechte leerling met een lelijk handschrift en een slecht gevoel voor spelling en grammatica. Dit blijkt de rest van zijn leven zo te blijven. Wanneer hij oud genoeg is, besluit Taylor bij het leger te gaan. In 1808 wordt hij aangesteld als eerste luitenant en hij wordt verder het westen ingestuurd, naar het Indiana Territory. Hij werkt zichzelf hier in een rap tempo omhoog en wordt al in 1810 gepromoveerd tot kapitein. In hetzelfde jaar trouwt hij met Margaret Smith, waarmee hij zes kinderen krijgt. Hij voert het gezag over Fox Knox tot 1814.

Tijdens de War of 1812 bewijst Taylor zichzelf door Fort Harrison in Indiana Territory succesvol te beschermen tegen aanvallen van de indianen. Hij wordt voor zijn optreden beloond met een tijdelijke aanstelling als majoor. Onder deze titel begeleidt hij de 7e infanterie op een veldtocht die leidt tot de Battle of Wild Cat Creek. In 1814 wordt Taylor weer benoemd tot kapitein en hij besluit hierop het leger te verlaten. Een jaar later krijgt hij echter wederom de titel van majoor aangeboden en hij treed voor de tweede maal toe tot het leger. In 1819 wordt hij gepromoveerd tot luitenant kolonel om uiteindelijk in 1832 tot kolonel benoemd te worden. Het is als kolonel dat hij de 1e infanterie de Black Hawk War van 1832 inleidt en hij persoonlijk de overgave van opperhoofd Black Hawk accepteert. Na deze overwinning wordt Taylor in 1837 overgeplaatst naar Florida, alwaar hij de Seminole Indianen verslaat tijdens kerstmis. Zijn successen leiden ertoe dat hij wordt gepromoveerd tot brigadier generaal en hij het bevel krijgt over alle Amerikaanse legertroepen in Florida. Tegen1841 leidt hij het bevel over de gehele zuidelijke afdeling van de United States Army.

Wanneer Texas in 1845 officieel tot een Amerikaanse staat wordt uitgeroepen, wordt Taylor door de toenmalige president James Knox Polk wegens geschillen naar de grens tussen Texas en Mexico gezonden. Zijn belangrijkste taak is het voorkomen van een eventuele poging van Mexico het Texaanse grondgebied terug te veroveren. Taylor leidt het bevel over de Army of Occupation, Amerikaanse troepen die gelegerd zijn bij de Rio Grande. In 1946 worden enkele van zijn mannen in de buurt van deze rivier aangevallen door Mexicaanse troepen en de president verklaart hierop dat er een oorlog is uitgebroken tussen Mexico en de VS. Nog diezelfde maand verslaat Taylor met zijn troepen de veel grotere groep Mexicanen tijdens de Battle of Palo Alto, doordat de Amerikaanse troepen beschikken over betere wapens. Ook in de Battle of Monterrey, in september dat jaar, weet hij veel slachtoffers bij de tegenpartij te maken. Hij wordt vervolgens echter bekritiseerd op zijn aanpak, omdat hij het Mexicaanse leger dat zich overgeeft bij het uiteenvallen van de stad Monterrey niet veilig stelt. De helft van Taylor’s leger wordt ondergebracht bij generaal Winfield Scott. Door een onderschepte brief ontdekt de Mexicaanse generaal Antonio de Santa Anna dat Taylor slechts 6000 man overheeft, waarvan een groot deel reguliere soldaten. Hierop valt hij Taylor en zijn leger aan met 20.000 man tijdens de Battle of Buena Vista in 1847. Het resultaat is verbazingwekkend genoeg ‘slechts’ 672 Amerikaanse slachtoffers tegenover 1800 Mexicaanse. Santa Anna verlaat het gevecht en Taylor komt door het gevecht bekend te staan als een held die niet onder doet voor George Washington.

Tijdens presidentschap

Presidentschap

Na zijn overwinning worden er diverse politieke “Old Rough and Ready” clubs opgericht die Taylor als president aandragen, ondanks het feit dat eigenlijk niemand weet wat zijn politieke ideeën zijn. Tijdens zijn carrière in het leger laat Taylor zich vrijwel nooit uit over zijn politieke voorkeuren en heeft hij zelfs nog nooit gestemd. Hij ziet zichzelf als een ‘partijloze’ en gelooft alleen in een sterk banksysteem voor zijn land. Hij ziet de plannen om de slavernij uit te breiden tot de westerse gebieden van de VS als onpraktisch, daar in die gebieden katoen en suiker, beide producten waar slavernij in grote maten aan te pas komt, niet of nauwelijks kunnen groeien. Taylor is ondanks zijn ervaringen met de donkere zijde van oorlog erg nationalistisch ingesteld en zag niets in secessie als oplossing van nationale problemen. Hij zou liever met wapens tot een oplossing komen dan aan een compromis toe te geven.

Ondanks zijn minimale interesse in de politiek sluit Taylor zich aan bij de Whig partij en hun regeringsbeleid. Dit beleid houdt onder andere in dat de president geen vetorecht heeft over de wet, dat hij het congres niet mag hinderen en dat collectieve beslissingen een grote rol moeten spelen. Taylor verklaart in 1848 dat hij in wezen altijd al een Whig aanhanger is geweest, hoewel hij zichzelf ook omschrijft als een Jeffersoniaanse democraat. Velen geloven dat Taylor slavernij ondersteunt en maken zich druk om zijn uitlating dat hij, mocht hij president worden, de Wilmot Proviso zou afkeuren die zich tegen een dergelijke uitbreiding verzet. Deze uitspraak, plus het feit dat Taylor zelf ook slaven bezit, vergroot zijn populariteit en support niet bij antislavernij activisten.

In 1848 wordt Taylor door de Whigs genomineerd voor het presidentschap. Miljard Fillmore wordt genomineerd voor het vicepresidentschap. Taylor overwint met zijn alledaagsheid en zijn status van oorlogsheld (wat aanslaat bij de Noordelijke staten) en zijn bezit van slaven (wat aanslaat bij de zuidelijke staten) zijn medekandidaten Lewis Cass (democratische partij) en Martin van Buren (Free Soil). Eenmaal aangesteld als president blijkt de hoop die de Whigpartij op Taylor heeft gevestigd tevergeefs. Hoewel hij wel de principes van wetgevende macht en leiderschap van de partij aanhangt, blijkt hij zich geenszins te willen opstellen als marionet van de Whig leiders in het congres. Waar zij bijvoorbeeld hadden gehoopt het beschermende ‘tarief van 1842’ te herintroduceren, geeft Taylor al gauw aan dat het idee van een nationale bank naar zijn idee dood is. Hiermee richt hij het hele economische programma van de Whigpartij ten gronde.

Het debat over slavernij is ondertussen het hele politieke debat gaan overheersen. Ondanks eerdere uitspraken en zijn eigen bezit van slaven neemt hij een vrij gematigde houding aan tegenover de mogelijke uitbreiding van slavernij. Het resultaat hiervan was een zeer comlex voorstel betreffende staten die wel slavernij mochten uitoefenen en staten waar dit verboden zou worden: de Compromise of 1850. Terwijl deze echter nog in het stadium van debat verkeert, neemt de geschiedenis een tragische wending. Op 9 juli 1850 sterft Taylor op 65 jarige leeftijd aan wat waarschijnlijk de gevolgen van acute cholera zijn. Zijn vicepresident Millard Fillmore volgt hem op. Over zijn dood bestaan ook speculaties van een misdaad, uitgelokt door zijn gematigde houding tegen het uitbreiden van slavernij, waarmee hij de woede van velen op zijn hals heeft gehaald. Na zijn dood overwint toch de kracht van de compromis, maar de oorlog die hij aangaf te willen voeren zou 11 jaar later alsnog komen, waarin zijn enige zoon Richard als generaal van de Confederate Army mee zou vechten.

Na presidentschap

Belangrijke prestaties

Gezien zijn wel erg korte presidentschap heeft Taylor weinig kans gehad een belangrijke erfenis na te laten. Een van zijn meest opmerkelijke ‘prestaties’ is wellicht daarom het feit dat hij de laatste president van de Verenigde Staten is geweest die nog slaven in zijn bezit had tijdens zijn presidentschap. Hij is echter wel van belang geweest in deze beweging door zijn gematigde houding tegen de plannen van uitbreiding van slavernij. Hoewel hij niet lang genoeg heeft geleefd om de invoering van de ‘compromise of 1850’ mee te maken, heeft hij wel ruimte gecreerd voor de uiteindelijke afschaffing van slavernij.

Het Clayton-Bulwer verdrag is ook een belangrijk punt geweest tijdens Taylor’s presidentschap. Dit verdrag werd in 1850 gesloten tussen de Verenigde Staten en Engeland, betreffende de pogingen een kanaal te bouwen in Nicaragua dat de Grote Oceaan en de Atlantische Oceaan zou verbinden. Wegens enkele territoriale claims in het gebied door de Britten en diplomatische verwikkelingen van de Verenigde Staten werd het verdrag opgesteld om neutraliteit van het kanaal te verzekeren.