Presidenten van Amerika: Ulysses Simpson Grant

Geboren:	27 april 1822
President:	4 maart 1869 - 4 maart 1877
Overleden:	23 juli 1885

De achttiende president van de Verenigde Staten was naast staatsman bovenal een militair. Hij vocht mee in de oorlog met Mexico en was belangrijk in de Burgeroorlog. Opgekomen onder president Lincoln zou hij later zelf de hoogste positie bekleden.

Voor presidentschap

Vroege leven

Op 27 april 1822 werd in Point Pleasant, Ohio, Hiram Ulysses Grant geboren. Zijn vader was een zakenman van Engelse afkomst, zijn moeder van Schotse afkomst. Een jaar na Ulysses zijn geboorte verhuisde het gezin naar Georgetown, Ohio. Toen Grant zeventien was ging hij naar de vermaarde militaire academie in West Point. Hij werd daar benoemd door een congresman genaamd Thomas Hamer, die bij het inschrijven van Grant per ongeluk de S toevoegde aan de naam. Zijn bijnaam op de academie werd dan ook Sam (aangezien US stond voor Uncle Sam). In 1843 haalde hij zijn diploma, waarna hij kwartiermeester werd in de infanterie. Hierna promoveerde hij tot tweede luitenant, waarbij hij distributie van goederen en materiaal verzorgde.

Toen in 1846 de Mexicaans-Amerikaanse oorlog uitbrak, diende luitenant Grant onder de generaals Taylor en Scott. Hij was dan wel kwartiermeester, maar toch nam hij deel aan verschillende veldtochten. Hij lette goed op de acties van generaals en andere hogere officieren, waarbij hij zelf steeds meer leerde over oorlogvoeren.

Ook in het privé leven ging het hem voor de wind. In 1848 trouwde hij met Julia Dent, met wie hij vier kinderen kreeg.

Hij bleef in het leger en in 1852 werd hij uitgezonden naar Fort Vancouver in Oregon. Zijn vrouw moest hij achterlaten, omdat zijn salaris als luitenant niet toereikend genoeg was om haar mee te nemen. De tocht naar Oregon bleek echter geen voorspoedige te zijn, Grant ontsnapte net aan een uitbraak van cholera. Hij verbleef hier tot hij in 1853 werd gepromoveerd tot kapitein, waarna hij gestationeerd werd in Fort Humboldt, Californie. Een jaar later nam hij plotseling ontslag. Naderhand werd duidelijk dat Grant meerdere malen berispt was vanwege overmatig drinken. In plaats van dat hij voor de krijgsraad moest verschijnen werd hij door zijn meerdere gedwongen een ontslagbrief te schrijven.

Nadat hij het leger verlaten had, had Grant enkele moeilijke jaren. Hij ging een aantal jaren werken op een boerderij, zonder veel succes. Daarna werkte hij nog als belastinginner en ging hij werken voor zijn vader. Daarom verhuisde hij met zijn gezin naar Galena, Illinois. Dat was toen een economisch veelbelovend gebied.

Toen in 1861 de Burgeroorlog uitbrak met de aanval op Fort Sumter, riep president Lincoln 75000 vrijwilligers op om de unie te beschermen. Grant hielp met het organiseren van de vrijwilligers vanuit Springfield, Illinois. Hij accepteerde de positie om de vrijwilligers te rekruteren en te trainen. Grant maakte al snel naam binnen deze baan en met de hulp van invloedrijke mensen, werd hij al snel gepromoveerd tot kolonel. Hij kreeg de leiding over het 21e vrijwilligers regiment van Illinois. Daar kwam een paar maanden het bevel over het district van Cairo bij. Vanuit deze regio vocht Grant tegen het geconfedereerde leger. Omdat hier de rivieren Mississippi en Ohio bij elkaar komen was het een belangrijk knooppunt voor beide partijen. Grant moest het nabijgelegen fort Belmont aanvallen. In eerste instantie veroverde hij het fort, maar later werd hij weer teruggedrongen door generaal Pillow. Hierna gingen Grant’s troepen op weg om een aantal forten van de zuidelijke staten in te nemen. Samen met de marine wist hij zowel Fort Henry en Fort Donelson in te nemen. Dankzij deze overwinningen werd Grant door de president gepromoveerd tot belangrijkste generaal van de vrijwilligers.

De overwinningen van Grant bij fort Henry en Donelson bracht de geconfedereerde staten in een lastig parket. Om hier uit te geraken was alleen een massale teruguitval nodig. De slag bij Shiloh had als doel om het gehele westelijke regiment voor eens en altijd uit te schakelen. De troepen van de zuidelijke staten vielen de troepen van generaal Grant aan iets ten zuiden van Pittsburgh Landing. Hoewel het leger van de Unie de aanval verwacht had, waren er geen defensieve werken gebouwd en zodoende werden ze teruggedrongen tot de Tennessee. Samen met generaal William T. Sherman wist Grant daar echter het oprukken van de confederatie tot staan te brengen. Met aanvulling van enkele troepen wisten zij hun positie te handhaven en een maand later wist Grant zelfs de vijand terug te dringen tot aan Corinth.

Grant kreeg echter veel kritiek op zijn leiding. Met veel slachtoffers en een hoge rekening was de slag bij Shiloh een kostbare onderneming gebleken. De kritiek was er vooral op gericht dat de generaal verzaakt had zijn troepen terug te trekken en zo manschappen te redden. Door deze kritiek werd Grant gedegradeerd door generaal Halleck. Ulysses wilde zijn ontslag indienen, maar generaal Sherman praatte het idee uit zijn hoofd. Nadat het leger van Halleck werd opgebroken, nam Grant zijn oude post als legerleider van het leger van Tennessee weer op.

Nu de Unie de geconfedereerde staten terug aan het dringen waren, wilde president Lincoln de opstandige staten de genadeslag toedienen. Een van de belangrijkste plaatsen van de zuidelijke staten was Vicksburg, vlakbij de Mississippi. Vanuit Memphis vielen de troepen van de unie via het land aan. Deze bewegingen waren niet succesvol en Grant zag zich gedwongen om via het water de stad te belegeren. Ook deze aanvallen hadden weinig succes. Ten slotte wist Grant in april 1863 wel success te behalen. In samenwerking met admiraal Porter versloeg hij generaal Pemberton bij Champion Hill. Deze moest zich terugtrekken tot aan Vicksburg, welke Grant gedurende een week onder beleg legde, totdat Pemberton zich op 4 juli overgaf. De verovering van Vicksburg gaf het noorden een gigantisch voordeel. De unie had nu toegang tot de graanschuren van Georgia, en met de verovering van New Orleans een jaar eerder hadden zij nu totale controle over de Mississippi. Hierdoor was het zuiden in tweeën opgedeeld.

Na zijn success in Vicksburg werd Grant door de president benoemd als opperbevelhebber van het nieuwe Mississippi regiment. Hierdoor kreeg hij leiding over vrijwel het gehele westelijke oorlogsfront.

In diezelfde periode lag een leger van de Unie zwaar onder vuur in Cumberland. De daar aanwezige generaals waren niet bij machte om de zuidelijke troepen van zich af te houden. Daarom besloot Grant om zelf uit te rijden. Na enkele gewaagde manoeuvres wist Grant het gebied te ontzetten wat president Lincoln ertoe zette om hem te promoveren tot luitenant generaal, een positie die daarvoor slechts aan George Washington en Winfield Scott was voorbehouden geweest. Hierdoor was Ulysses S. Grant vanaf dat moment opperbevelhebber van het gehele leger van de Unie. Daarna ging hij naar Washington om samen met de president een plan te maken om de burgeroorlog definitief te beëindigen.

Het plan werd opgepakt om een massale aanval te openen op de geconfedereerde staten. Hierbij werd de nadruk gelegd op de legers, spoorwegen en economische infrastructurele bouwwerken in het zuiden. De verschillende generaals zouden de aparte zuidelijke legers aanvallen zodat de vijand geen mogelijkheid had zich te mobiliseren. Een aantal aanvallen mislukte echter en Grant kwam tegenover generaal Lee te staan. In een langdurige en zware strijd kwam de confrontatie tussen deze twee te vervallen in een impasse. Na enkele maanden strijd was er nog steeds geen doorbraak voor een van de twee kemphanen. Grant wist tijdens deze bloedige strijd een kleine opmars te maken, en hij ging op weg naar de stad Petersburg. Ook deze strijd verviel in een maandenlange strijd waarin beide partijen zware verliezen leden. Desondanks wisten de troepen van het noorden langzaam progressie te boeken. In april 1865 kwam er eindelijk een doorbraak. Grant wist eindelijk Richmond te veroverd, waardoor Lee zich genoodzaakt zag terug te trekken en zijn leger samen te voegen met generaals Joe Johnsons leger. Dit werd echter voorkomen door generaal Sheridan. Verzwakt en uit elkaar gedreven, moest Lee zich overgeven aan Grant. Vijf dagen na de overgave werd de president vermoord. John Wilkes Booth schoot Lincoln van dichtbij neer in Ford’s Theater. Ook Grant was een potentieel slachtoffer van het moordcomplot, maar omdat hij op het laatste moment zijn plannen wijzigde, ontkwam hij. Op de begrafenis van Lincoln huilde hij in het openbaar om de volgens hem ‘grootste man die hij ooit gekend had’.

Na de oorlog

Toen de burgeroorlog eindigde, werd Grant genoemd tot generaal van het leger van de Verenigde Staten. Hij was een zeer populair figuur en werd ook snel een van de belangrijkste kandidaten voor het presidentschap. In de jaren hierna kreeg hij eerst te maken met Franse dreiging vanuit Mexico, en Ierse dreiging in Canada. Beide opstanden wist hij snel en gemakkelijk de kop in te drukken. Zijn moeilijke relatie met president Johnson maakte hem binnen het republikeinse kamp een held, waarna hij in 1868 genomineerd werd als presidentskandidaat. Helemaal onbesproken was hij gedurende zijn campagne niet, waarbij zijn vermeende antisemitisme veelvuldig ter sprake kwam. Toen hij gekozen werd tot president was hij de jongste persoon, hij was 46, die president werd.

Tijdens presidentschap

Presidentschap

Grant werd verkozen als 18e president van de Verenigde Staten. Deze functie zou hij twee termijnen bekleden. Het grootste deel van zijn activiteiten wijdde hij aan de reconstructie van het land. Hij kreeg te maken met rassendiscriminatie, zoals de ku klux klan, en conflicten met Indianen in het westen. Ondanks economische tegenslag en onderlinge strijd, bleef Grant populair. Onder zijn bewind ging de emancipatie van afro-Amerikanen door, en wist het land zich enigszins te herstellen van de economische klap die het gehad had door de oorlog. De vele schandalen die hem bleven achtervolgen zorgen er later voor dat hij niet meer in aanmerking kwam voor een derde termijn.

Nadat hij zijn post verliet in 1877, ging Grant op wereldreis. Gedurende twee jaar ging hij samen met zijn vrouw naar Europa, Egypte, Israel, Thailand, Birma, Japan en China. Hij werd in 1879 zelfs gevraagd te bemiddelen in een conflict tussen China en Japan.

In 1879 werd er weer geprobeerd Grant te benoemen als republikeinse kandidaat voor de verkiezingen. Gesteund door een machtige achterban probeerde hij de nominatie erdoorheen te krijgen, maar helaas voor hem ging James A. Garfield aan de haal met de gewilde positie.

Na presidentschap

Laatste jaren

De wereldreis die hij maakte zorgde ervoor dat Grant een groot deel van zijn vermogen verloren was. Verkeerde investeringen zorgde ervoor dat Grant aan het eind van zijn leven weinig te besteden had. In die tijd kreeg hij ook te horen dat hij keelkanker had. Doordat hij diep in de schulden stond, begon hij te schrijven. Zijn gepubliceerde werken zorgden ervoor dat zijn familie later weer wat te besteden had. Net voor zijn dood maakte hij zijn memoires af, welke meer dan 300000 keer verkocht werden. Op 63-jarige leeftijd stierf hij uiteindelijk in Mount McGregor, New York. Zijn lichaam werd op een trein geplaatst en rondgereden door Albany naar New York city. Nu ligt zijn lichaam in Riverside Park in het grootste mausoleum in Noord-Amerika. Hij word geëerd in Washington met de Ulysses S. Grant Memorial aan Capitol Hill. Ook in film en media komt Grant veeluldig voor. In maar liefst 35 films komt de figuur van de achttiende president terug.