Presidenten van Amerika: James Buchanan

Geboren:	23 april 1791
President:	4 maart 1857 - 4 maart 1861
Overleden:	1 juni 1868

De enige president die ooit uit Pennsylvania kwam heette James Buchanan. Als vijftiende president van de Verenigde Staten zou echter ruim honderd jaar later nog steeds voornamelijk bekend blijven vanwege zijn levenslang vrijgezel zijn.

Voor presidentschap

Vroeg leven

Op 23 april 1791 werd in Cove Gap, Pennsylvania, James Buchanan Jr. geboren. Als zoon van een geslaagde zakenman had de jonge James een vrij eenvoudige jeugd. Zijn ouders waren van Schots en Ierse afkomst, en waren een paar jaar voor de geboorte van de latere president naar Amerika geëmigreerd. Hoewel hij maar liefst tien broers en zussen had, wisten slechts James en een daarvan het jaar 1840 te halen.

James studeerde aan de dorps academie in Carlisle, Pennsylvania. Hij slaagde met lof, tijdens zijn tweede poging, in 1809. In datzelfde jaar verhuisde hij naar Lancaster, waar hij rechten ging studeren. Dit bleef hij doen tot 1812, toen de oorlog uitbrak en de jonge James moest helpen het vaderland te verdedigen.

Zijn federalistische overtuigingen dreven hem al snel de politiek in. Al in 1814 had hij een zetel in het huis van afgevaardigden van de staat Pennsylvania. Deze functie zou hij ruim twee jaar bekleden. In 1821 werd hij gekozen in het 17e congres van de Verenigde Staten, waarin hij voor vier periodes zitting zou nemen. In zijn laatste termijn was hij tevens voorzitter van de commissie van de rechterlijke macht. Toen zijn ambtstermijn in 1831 afliep stelde hij zich niet verkiesbaar, en vertrok uit het congres. Een jaar later werd hij gekozen tot ambassadeur in Rusland, een post welke hij tot 1834 zou bekleden.

Hierna keerde hij terug naar de Verenigde Staten. Een zetel in de senaat was inmiddels vrijgekomen en Buchanan vulde deze plek op vanaf december 1834. Zowel drie jaar later als in 1843 werd hij herkozen, tot hij in 1845 zijn ontslag indiende. Dit deed hij omdat hij door toenmalig president Polk was benoemd als minister van buitenlandse zaken.

Een jaar daarvoor was hij door diezelfde James Polk al aangewezen als lid van het hooggerechtshof, waarvoor hij echter bedankte. Dit deed hij omdat hij toen nog actief betrokken was bij onderhandelingen over het verdrag van Oregon.

In zijn functie als minister van buitenlandse zaken, wist hij dit verdrag te bewerkstelligen. Bij dit verdrag werd de 49e breedtegraad vastgesteld als noordelijke grens van het land. De functie van minister zou hij tot 1849 bekleden. In 1852 werd hij gekozen als voorzitter van de raad van bestuurd van het ‘Franklin and Marshall college’ in Lancaster. Hier zou hij tot aan 1866 blijven.

Tijdens presidentschap

Presidentiële carrière

Tijdens zijn werk in de raad van bestuur, werd Buchanan ook genomineerd voor het presidentschap. Hij werd als ideale kandidaat gezien omdat hij tijdens het zogenaamde Kansas-Nebraska debat in Engeland zat en dus onpartijdig was gebleven. In dit debat werd de verdeling in de twee staten betwist op het gebied van slavernij. Deze strijd wordt ook wel gezien als een van de aanstichters van de latere burgeroorlog.

Tijdens de campagne voor het presidentschap nam Buchanan het op tegen John C. Fremont. Hij versloeg deze en zijn inauguratie vond plaats op 4 maart 1857. Hierna bleef hij president tot zijn termijn afliep op 4 maart 1861.

Tijdens zijn presidentschap had Buchanan te maken met meerdere belangrijke zaken. Zo was er de territoriale kwestie, welke de Verenigde Staten in tweeën dreigde te splitsen. De president vond dit echter een zaak voor het hooggerechtshof. De rommelige zaak eindigde met het verwijt van Abraham Lincoln dat Buchanan medeplichtige was van de ‘Slave power’ beweging, een door Lincoln geziene samenzwering van plantagehouders om federaal gezag te winnen en slavernij te nationaliseren.

Dat Buchanan zijn presidentschap geen makkelijke was blijkt wel uit de affaire in Kansas. De strijd tussen partijen voor en tegen slavernij dreigde in deze toekomstige staat uit de hand te lopen. In Lecompton en Topeka verrezen overheden, gesticht door de strijdende kampen. Maar om als staat opgenomen te kunnen worden, moest er in Washington een eenduidige verklaring van heel het gebied gepresenteerd worden. Buchanan wees Robert Walker aan als gouverneur van het gebied, om de tegenstelling te verkleinen en een grondwet te vormen die gesteund werd door heel het volk. Walker voerde zijn taak echter niet goed uit en de tegenstelling tussen beide partijen groeide, met als dieptepunt fraude bij verkiezingen en twee verschillende grondwetten.

De president schaarde zijn regering achter de partij die voor de slavernij was, in een poging om Kansas op een lijn te krijgen, maar werkt tegengewerkt door zijn partijgenoot Stephen A. Douglas. Hierdoor werd de strijd om Kansas indirect een gevecht om het leiderschap binnen de democratische partij. Ondanks dat Buchanan op allerlei, dan wel illegale, manieren steun probeerde te verwerven trok hij aan het kortste eind. De president bleef zodoende over met slechts een kleine schare volgelingen uit het zuiden.

In 1857 hadden de Verenigde Staten ook last van een economische terugslag. Door overconsumptie en overwaardering was er druk op de economische markt. Buchanan reageerde door een stop te zetten op nieuwe publieke bouwprojecten en de banken op te dragen de krediettarieven naar beneden bij te stellen. Hoewel vele Amerikanen te maken kregen met gevolgen van de crisis, wist de economie zich de jaren daarna wel te herstellen.

In hetzelfde jaar kreeg de president bericht uit Utah dat federale rechters verjaagd waren door de mormonen. Omdat Buchanan geloofde dat deze regio openlijk rebelleerde tegen het land, stuurde hij in november van dat jaar het leger naar Utah, om de zittende gouverneur te vervangen. Korte tijd werd er gevochten, zij het op kleine schaal, waarna Buchanan besloot Thomas Kane te sturen om te onderhandelen over vrede. Dit lukte en de Utah oorlog was ten einde. Iedereen die de nationale overheid erkende kreeg gratie en de president verwijderde het leger uit de staat.

Crisis bij de democraten

De belangrijkste strijd die Buchanan moest voeren vond zich echter plaats binnen zijn eigen partij. Omdat de noordelijke en zuidelijke democraten onderling onenigheid hadden, wisten de republikeinen in 1858 een meerderheid in het huis van afgevaardigden te bewerkstelligen. Hierdoor konden zij de president tegenwerken. Buchanan op zijn beurt verleende weer geen medewerking aan de republikeinen, waardoor de tegenstelling tussen het congres en het witte huis groeide.

De positie van de president begon te wankelen in 1860. Het zogenaamde Covode comité werd opgericht om misstappen van Buchanan aan het licht te brengen. Zonder dat de president kans had te reageren op de beschuldigingen, werd door het comité berichten over corruptie en machtsmisbruik gemeld. Het besluit van deze groep werd in de verkiezingen later dat jaar gretig gebruikt om de president zijn kansen te verkleinen.

Maar niet alleen van de republikeinen had de zittende machthebber last. Ook binnen zijn eigen partij was het hommeles. Tijdens de nationale conventie van de democratische partij verliet de zuidelijke afvaardiging boos het gebouw. Zij benoemden hun eigen presidentskandidaat: Breckinridge. Andere partijen benoemden John Bell, en zelfs Buchanan zijn tegenstrever Stephen Douglas. Desondanks werden de genomineerden van de democratische partij kansloos geacht tegen de republikeinse kandidaat: Abraham Lincoln.

Verkiezing van laatstgenoemde zou leiden tot afscheiding van verschillende staten, wat Buchanan noopte dit onderwerp te behandelen in zijn laatste presentatie aan het congres. Beide partijen waren benieuwd hoe de president in deze zaak stond, waarbij uiteindelijk gesteld werd dat Buchanan het eventueel afscheiden van de staten veroordeelde maar geen grondwettelijke bezwaren zag.

Ondanks pogingen van vele politici, scheidde in 1860 eerst South Carolina zich af, gevolgd door zes andere staten. Buchanan reageerde door zijn kabinet te reorganiseren en belangrijke posities in te vullen met nationalisten.

Vlak voordat Buchanan het witte huis verliet, had de natie al haar voorraden en forten in de afgescheiden staten verloren. Daarnaast was een groot gedeelte van de troepen omsingeld door Texaanse soldaten. De bom barste pas echt toen majoor Robert Anderson zijn eenheid verplaatste naar Fort Sumter en de president versterkingen stuurde. Deze troepen werden door het zuiden tegengehouden en Buchanan besloot zich daarna tot het einde van zijn ambtstermijn te onthouden van verdere actie binnen de naderende oorlog.

Persoonlijk leven

Hoewel James Buchanan in 1819 verloofd was met Ann Caroline Coleman, zou hij nooit trouwen. Druk met zijn studie rechten had hij weinig tijd voor zijn vriendin en uiteindelijk zou dit ertoe leiden dat de verloving verbroken werd. Kort daarna stierf Ann Caroline. Tijdens zijn jaren in Washington, voordat hij president werd, leefde Buchanan samen met goede vriend William Rufus King. Deze zou vicepresident worden onder Franklin Pierce, maar stierf enkele jaren voor het presidentschap van Buchanan. Hun goede vriendschap leidde tot allerlei geruchten, waarbij William King de vrouw van Buchanan werd genoemd. In later jaren werden de geruchten van een ‘speciale vriendschap’ zoals die in die tijd werd genoemd, mede door het ontbreken van bewijs van het tegendeel.

Na presidentschap

Laatste jaren en nalatenschap

In 1866 publiceerde Buchanan zijn memoires, waarin hij zijn acties en methodes verdedigde. Twee jaar later stierf hij in Wheatland, waarna hij bijgezet werd in de Woodward Hill begraafplaats in Lancaster.

Historici in latere periodes, tot op de dag van vandaag, bekritiseren zijn onwilligheid of onkunde bij het ingrijpen van de afscheiding in 1860. Ook wordt hij gezien als een van de slechtste presidenten ooit. Gebaseerd op verschillende ranglijsten gemaakt in de laatste honderd jaar moet hij alleen Warren G. Harding achter zich laten. Hij is daarom ook een van de presidenten met de minste gedenkbeelden en slechts drie counties zijn naar Buchanan vernoemd.