Reis door de USA van Ineke ,Jacqueline ,Joop en André
Geachte bezoeker/ster(s) van deze site.
Wellicht bezoekt u deze site om een uitstekend reisverslag te lezen en/of tips over bezienswaardigheden etc. Deze zult u misschien aantreffen, misschien ook niet. Het doel van deze website is vooral dat wij het thuisfront op de hoogte willen houden van onze reisvorderingen, grappige voorvallen (als die er überhaupt zijn) en ditjes en datjes die de moeite zijn om mee te delen. Als u het leuk vindt, lees dan rustig verder; zo niet dan verwijs ik u naar de andere verslagen van reizigers die beslist de moeite waard zullen zijn en u meer geografische/historische en wetenschappelijke wetenswaardigheden zullen geven. Wij gaan voor de lol naar Amerika, hebben ons enigszins verdiept in de te rijden route, die hoofdzakelijk uit natuurparken en enkele grote steden zal bestaan.
08-08-05 Hoe is het ontstaan? Op een mooie dag togen wij naar Rotterdam. Onderweg kwam het gesprek op verre reizen en ja hoor, zowel Ineke en André als Joop en Jacqueline hadden al wat plannen richting een ver land. Omdat beide heren geen zin hadden om alleen met dames (zonder verstand van auto's) op pad te gaan, werd al rap besloten om samen te gaan reizen. Als proef werd gekozen voor een weekje Turkije dat zonder veel schermutselingen verliep. Op een enkel incident met een fruitschaal na, verliep die vakantie dermate positief dat besloten werd een vakantiepot op te richten. De pot groeide gestaag en ja wel hoor, december 2004 werd besloten om de vakantiebeurs van 2005 te bezoeken ter oriëntatie van ons bezoek. De dollar was gunstig dus de keuze viel op Amerika !!!!
De vakantiebeurs in januari te Utrecht gaf duidelijkheid omtrent het vervoer: een camper was voor ons niet weggelegd. Jacqueline paste net aan in de douche en ook het grootste bed was alleen te 'beliggen'in een foetushouding. Rap werd besloten dat de camper niet voor ons was weggelegd. Diverse bezoeken aan diverse aanbieders gaf meer keus. Besloten werd om een offerte uit te laten brengen door Tioga Tours. Een ruime auto was een pre en volledige vrijheid van hotelkeuze bleek mogelijk. Tioga verzorgde op ons verzoek de heen- en terugreis alsmede de auto en een hotel aan het begin en het einde van ons bezoek. Los Angeles is het begin en einde van onze trip door de States. Tussendoor worden diverse natuurparken bezocht en.......Las Vegas! Mocht dit gunstig verlopen dan wordt de reis verlengd met ongeveer tien jaar en zullen wij de familie over laten komen. zo niet, dan staan wij op 1 oktober weer op Schiphol met koffers vol herinneringen.
Ter voorbereiding zijn wij een avond bij Kok en Marjolein geweest. (fietsmaat van Joop) Zij waren net terug uit Amerika en hebben met hun kinderen dezelfde route afgelegd. Door de zeer enthousiaste verhalen en de geweldig mooie foto's waar de zon van afspatte, worden we alleen maar ongeduldiger tot het zover is. Nog 1 dag te gaan !!
Voor degenen die er interesse in hebben hier de vluchtgegevens:
Vertrek vrijdag 02-09-05 om 12.00 uur vanaf schiphol. Vluchtnummer US Arways 43
Aankomst Philadelphia 14.30 L(lt) (20.30 Amsterdam tijd) Vertrek uit Philadelphia 16.00 (lt) Vluchtnummer US Arways 81
Aankomst LA 18.42 (lt) (03.42 Amsterdam tijd. datum:03-09-05)
Naar huis op 30-09-05 Vertrek 10.55 (lt) uit LA (19.55 Amsterdam tijd. Aankomst Philadelphia 18.57(lt) (00.57 Amsterdam tijd datum:01-10-05). Vertrek uit Philadelphia 20.209lt) (02.20 Amsterdam tijd datum:01-10-05) Vluchtnummer US Arways 42 Aankomst Schiphol om 09.55 datum 01-10-05
Het is gelukt !!! De eerste dag: 2 september: We werden door Joris en Carla opgehaald en samen met de fanclub (Joris, Judith, Roland, Sandra en Carla) naar Schiphol gebracht. Om negen uur hebben we ingecheckt en nog een lekker bakkie troost (ter ondersteuning) gedronken. De spanning liep al lekker op. De douane werd zonder moeite genomen en er werd drank ingeslagen om de reis te kunnen volbrengen. Veel controle. De vlucht was erg lang maar viel mee, goede aansluiting in Philadelphia etc. In LA de auto opgehaald : je mocht er zelf een kiezen en daarna werd je bij de kassa ingeklaard.
een geweldige Chevrolet Uplander hebben we ter beschikking. Na enkele miskleunen toch het hotel gevonden.
Het was 21.00 uur dus in Holland 6.00 am op 3 september. Volledig knock out gingen we naar bed.
Slapen lukte niet zo best door de jet lag.
3 september: L.A. naar Santa Maria 320 kilometer.
Druk verkeer, we hebben via Santa Barbara een tussenstop gemaakt: Daar was een grote pier, heerlijke Fish en Chips en het Stadje was geweldig. De paseo aldaar (een oud Spaans straatje) bood plaats aan veel winkeltjes. Muzikanten en buikdanseressen maakten er een kleurige boel van. Helaas niet de county jail bezocht (je verkijkt je hier op de afstanden) Alles is hier groot!
Via de kustweg en langs het gebergte van Santa Lucia naar Santa Maria. Een Best value Inn bood ons onderdak.
4 september : Santa Maria - Santa Cruz 350 kilometer.
Het lukt nog niet om de e-mail en computer te starten. we hebben ons er op verkeken hoe het hier gaat: veel hotels beschikken niet over internet; maar het gaat vast lukken. (nu zit ik te typen in San Francisco, waarover meer in het vervolg, dus gelukt).
De eigenaar van the Inn gaf ons een goed advies over het vervolg van de reis. Deze leek enorm op Kees (Duivenvoorde) zodat wij hem maar zo noemde. Kees zorgde voor slaapplaats in Santa Cruz want het is hier Labourday-weekend. Alle amerikanen zijn op pad.
In Cayucos lag een mooie pier, waar we hebben gewandeld. De brandweer hield hier een bbq voor hun fonds aan te vullen. Via Hearst Castle (erg commercieel) zijn we de kustweg naar via Big Sur gereden. dit is een prachtige rit langs de Pacific. Mooie uitzichten en vergezichten. Geen dorp te bekennen. De boardwalk in Santa Cruz moet je gelopen hebben, volgens de folder, dus dat hebben we maar gedaan. Het is gewoon een grote kermis met houten rollercoaster etc.
5 september: Santa Cruz- San Francisco : Labourday ! 330 km
Omdat we gisteren de missiepost van Carmel niet konden bezoeken zijn we terug gereden. In Carmel is een prachtig winkelgebied the Barnyard. Geheel in kolonistenstijl opgetrokken, voorzien van prachtige bloemenperken, cactussen etc. Vervolgens naar de missiepost die helaas gesloten was. De kapel was zeer sober en daardoor heel indrukwekkend. Duidelijk voelde je de aanwezigheid van de missionarissen (prachtige houten deuren die waarschijnlijk veel pijlen hebben tegengehouden). Overigens is de kerk een basiliek, daar de paus deze heeft bezocht!
Vervolgens de 17 mile drive gemaakt: Via prachtige bossen, uitzichten op de Pacific kom je door een gebied waar alleen de zeer rijkerds onder de Amerikanen wonen. Golfbanen, vernoemd naar beroemde golfers, prachtige huizen etc. De zeehonden, zeeotters, albatrossen waren talrijk. Ook eekhoorntjes liepen zo voor je voeten. Cypressen in alle soorten en maten. Kortom: jullie moeten zelf maar eens gaan kijken.
Op naar San Francisco waar we direct de fout in gingen. We zaten op de Bay bridge, die we dus alvast heen en terug hebben genomen (die strepen we gelijk af).De brokstukken van de aardbeving van 1989 lagen er nog.
Het hotel ligt in het Bay area. 's avonds direct naar de Fishermans warf gegaan. Wat een stad !!
De hele tijd veel verkeer, sirenes klinken volop. Aan de kade zijn veel eetrestaurantjes gevestigd. Het werd erg koud, wat heel normaal is voor deze stad. Morgen gaan we de stad bekijken.
Tot gauw !!!!!
6 september 2005: San Francisco bezichtigen.
We begonnen in het internetcafe om alles bij te schrijven. De zon schijnt uitbundig, het waait een beetje, een hele tippel naar Union Square waar onze trip begon.Het bankgebeuren was indrukwekkend: Vele hoge gebouwen (Wells Fargo Bank was indrukwekkend) en prachtige bouwstijlen. De foto moest in twee delen om het geheel erop te krijgen. In Old Mary's Church zagen wij wat de veranderingen waren in 140 jaar. Binnen dit tijdbestek was de kerk in plaats van het hoogste punt veranderd in een klein kerkje ingeklemd tussen grote gebouwen. China Town was het volgende item. wat een gekrioel van chinezen. We hebben gegeten tussen de chinezen (die werkelijk spugen tussen het eten door !). Echt smakelijk was het niet, maar je moet nu eenmaal alles proberen. De wind was opgestoken en het werd steeds kouder. Met de bus naar Telegraph hill, Coint tower is een hoge toren die je alleen met de lift kunt bereiken. Het vergezicht over SF is oto's volgen nog.
Met de bus naar Fishermanswarf en pier 39 : wat een winkeltjes en idiote kunstenaars hier te zien zijn, is onbeschrijvelijk. Daar hebben we een jas voor Jacq en een vest voor Ineke gekocht want het werd kouder en kouder. Met de cable train werd de weg vervolgd down town naar Union Square (waar we begonnen). Terug naar huis (lopen moest omdat we te beroerd zijn om een taxi te betalen) en daar aangekomen opgewarmd en jawel, weer in de benen en naar Fishermanswarf gegaan om te eten. De ober vond dat wij toe waren aan een nap nadat wij een enorme pizza hadden verorberd. Dat hebben we dan ook maar direct gedaan. Wat een dag, wat een stad !! enorm.
7 september San Francisco - Sacramento. 300 kilometer. Uitgeslapen zijn we op weg naar de GoldenGate gegaan, een magnifiek staaltje van bouwkunst. Wat een brug: bij het uitzichtpunt konden wij kijken over de hele baai en naar ALCATRAZ en de skyline van SF.
Het was helaas heel mistig en winderig zodat het uitzicht belemmerd werd door de mist. Via diverse binnenwegen gingen we naar naar de eathquake trail. Via een wandelpad kreeg je alle informatie over de gevolgen van de grote aardbeving van 1906. Het hek op de plaats van deze locatie was 5 meter verplaatst. Via prachtige wegen langs de Bolinas Lagoons zagen wij robben liggen in de zon. Wat een grote beesten zijn dat. Veel sequioiabomen etc. onderweg die wel 2500 meter (natuurlijk bedoel ik hier jaren) oud zijn. Kortom onwijs.
In Petumala kwamen we tijdens de picknick helemaal bij van de koude van gisteren. het zonnetje komt nu goed door (waarom een jas gekocht ?). Na een tussenstop kwamen we aan in Sacremento. wij vrezen dat wij niet alles kunnen zien en dat wij nog drie maanden langer moeten blijven willen wij alles kunnen zien. Sponsors kunnen zich aanmelden als wij in Las Vegas geen geluk hebben !! We zitten nu in het mooiste onderkomen voor de laagste prijs tot op heden. Dat gaat vast niet goed, gezien onze ervaringen in Denemarken (Joan). Wil iedereen zo vriendelijk zijn om het wanadoo adres van Andre te gebruiken, andrestreng@wanadoo.nl, de link werkt namelijk niet goed. Nu we een gratis !!!! internet gebruik hebben, kunnen we natuurlijk blijven kleppen, maar dat kost ons weer tijd. Tot schrijfs !!!
donderdag 8 september Sacramento - Lake Tahoe 185 km.
Het is een gek land: elke ochtend komt hetzelfde kamermeisje (Andrea) ons wekken met een lekker kopje koffie en wenst ons een zeer goede morgen toe. Gek, dat dit op alle plaatsen nog gebeurt ! Sacramento is een ongelooflijk aardig stadje: gisteren stond een jazzband op het plein, iets dat elke twee dagen bij mooi weer gebeurt. En mooi weer is het ! Oud Sacramento lijkt aardig op het oude wilde westen, echter met een verschil namelijk dat de auto's mochten rijden. Derhalve hebben wij thans foto's van prachtige houten gebouwen met houten veranda's en nieuwe grote SUV's. Het lijkt hier New Orleans, maar dan zonder water. Er worden hier volop inzamelingsakties georganiseerd. Het railway museum herbergt een enorme schat aan grote loc's die een goed beeld geven over de ontsluiting van Oost naar West. De invloed van deze railway was enorm. Vroeger moest men zes maanden trekken met paard en wagen of per schip, nu duurde de reis slechts zeven dagen en zeven nachten. Kosten 500 USD maar daar had je wat voor (een nieuw paard of wagen kostte meer in die tijd!). De ontsluiting zorgde voor een enorme toename van de economie; de telegraaf werd ontdekt, oogsten vanuit Californie gingen nu naar Florida in zeven dagen. Onderweg werd de lading gekoeld. Als je een sinaasappel zes maanden per schip moet wegbrengen dan houd je niet veel over als sinaasappel. Kortom: het was een enorme verandering voor het hele land. Het mooie was dat iedereen kon reizen door alle staten zonder dat je een paspoort moest laten zien.
De reis ging vervolgens naar Lake Tahoe, daarvoor moesten we de Sierra Nevada doorkruisen: wat een dalen en bergen, prachtige bomen en enorme keien ! Het landschap wordt steeds grilliger. Langs de weg staan palen waarop aangegeven wordt hoe hoog de sneeuw kan liggen in de wintertijd. Regelmatig zie je stations waar de sneeuwschuivers langs de weg staan. Laat ze maar even wachten tot wij weg zijn.Zoals jullie kunnen begrijpen hebben wij weer een hotel gevonden met internet, dus vandaar dit berichtje.André trok het even niet meer(nee AC) dus het gezelschap is zonder vrolijke noot gaan eten bij Cecile's (italiaans)
9 september: Rustdag in Lake Tahoe.
We hebben nog steeds een kamer met internet, dus we gaan nog even door. Vanmorgen hebben we heerlijk de telegraaf gelezen en gezien de AEX-stand, hoeven we niet eerder terug te komen. Het meer nodigt uit voor een vaartocht.Hier ontdekten wij dat 3/4 van ons reisgezelschap gereduceerde kaartjes kan krijgen.Ouderdom heeft zo zijn voordelen. Per raderboot hebben we een prachtige tocht gemaakt over het meer. De zon scheen, maar het blijft behoorlijk koud: ongeveer 20 graden Celcius. Dat houdt ons wel in beweging. Andre heeft een mooie cap aangeschaft in verband met de zon. Hij was hier erg trots op. Was???? jawel, want de pet waaide van zijn hoofd in Lake Tahoe. Op de terugweg hebben we maar een nieuwe cap gekocht.Opmerkelijk is trouwens dat je, waar je ook komt, een toilet vindt die dan ook nog eens goed te gebruiken is. Daar kunnen we in Nederland nog wel wat van leren. We hoeven dus niet in de bosjes en dat is een heerlijke verrassing. Vanavond in een Best Western hotel gegeten. Was heerlijk en een gezellige entourage. een minpunt wat wij van Amerikaanse restaurants vinden is dat ze niet houden van natafelen. Als je de laatste hap van je bord neemt of je pauzeert even wordt je bord gelijk weggehaald.Ze vragen gelijk of je nog een dessert wil en zo niet ligt binnen 2 minuten de rekening op tafel.Ik begrijp nu waarom de Yankees zo veel in fast-food restaurants eten want het gaat ongeveer even snel. Voor morgen is er een lange tocht gepland dus vroeg op!Tot morgen!
10 september: Lake Tahoe naar Bodie: 370 km. We gingen via Bodie: dat is een spookstadje in Californië waar de goudgravers hebben gezocht naar goud en nadat deze tocht niet had opgeleverd, weer vertrokken zijn, een spookstad is ontstaan,naar de Siera Nevada. Via de Tioga pas kwamen we Yosemite Park binnen. Op grote hoogte en met zeer veel wind kwamen wij het park binnen. Een dagkaart gaf ons de garantie voor entree zowel voor een dag of voor het hele jaar. Wat een park: Bridalveil watervallen, Zeer hoog maar doordat het sneeuwater al aardig opraakte, niet spectaculair meer: vervolgens zijn we gaan rusten in het Yosimety Vieuw Lodge (grote kamer met yacuzi, openhaard e.d.). Helaas geen internet, maar wel een wasbeer in de entree van de lobby.Vroeg naar bed met op de achtergrond het geruis van de rivier.
11 September: Hiep hiep hoera, Joris jarig. Yosimeti -Visalia 248 kilometer.
Terug naar het park want we wilden de grootste waterval zien, die helaas ook bijna droog stond. Joris gebeld en voor hem gezongen.Het museum met openlucht tentoonstelling over de Miwok Indianen was erg interresant. Vervolgens naar de Mariposa Grove om de Grizzly Giant te zien. dit is een erg grote Sequioaboom met een doorsnede van tien meter. Wat een gigant! Deze boom is 3000 jaar oud. Het park bevatte nog veel meer grote bomen en veel dieren: herten, coyotes, blauwe gaaien en eekhoorns. Je raakte niet uitgekeken.'s Avonds hebben we nog heerlijk nagekaart en gekaart.
Maandag 12 september: Vialia - Ridgecrest. 490 kilometer
Vroeg op want een lange tocht wachtte. Edward Air Force Base werd bezocht. We kwamen niet verder dan de ingang. De wacht met mitrailleur zorgde ervoor dat wij moesten omkeren. Gelukkig schoot hij niet. Wel moest Joop als chauffeur zich identificeren. Nadat we gekeerd waren, kreeg Joop zijn pas terug. Vervolgens terug naar Mojave, waar de vliegtuigen gestationeerd staan die door faillissement of door andere problemen niet meer operabel zijn. De vliegtuigmaatschappijen zijn op de romp niet meer zichtbaar. De ramen zijn afgeplakt, net als de namen. We zagen duidelijk een KLM staan en we zoeken nog uit wat deze daar doet. Er rijden hier hele lange treinen, wel 105 containers stonden op de rails. Voorop trokken drie locomotieven de hele trein. Een gigantisch gezicht. De bergen veranderen nu, het landschap wordt droger en de bergen worden kleurrijker. We wilden overnachten in Trona. Hier wordt Borax gevonden. Vroeger was dit een rijkdom, echter thans niet meer.Dit bleek echter een bijna spookstad te zijn, zodat we moesten omkeren. Death Valley konden we vandaag niet meer doorkruisen. De hitte neemt toe. Gelukkig heeft het hotel een zwembad, wat we dan ook dankbaar hebben gebruikt. Tot schrijfs.
13 september: Ridgecrest - Las Vegas 486 km
We vertrokken op tijd en kwamen weer in Trona terecht. het was er nog steeds uitgestorven. Gelukkig hadden we een goed ontbijt achter de rug. Onderweg kwamen we de sportschoenen tegen van Reebock (weet je nog wel de reclame ? Hier is trouwens ook de reclame van Levy opgenomen, waar de kudde stieren op af kwamen ).
Death Valley staat gewaarborgd voor hoge temperaturen, lange wegen en uitgestrekte vlakten. We hebben de valey doorkruist van noord naar zuid. Op het diepste punt, min 272 feet , in Badwater, hebben we geschaatst op de zoutvlakte. Wat een hitte!
Vervolgens zijn we naar Las Vegas gegaan: wat een stad. Dit moet je zien. Jacqueline gooide 2 dollar in de machine en kon cashen, jawel 20 dollar. dus het gaat goed. Vervolgens hebben we een wandeling gemaakt op de "Strip". Dit is een aaneenschakeling van casino's. Veel is er buiten al te zien, nog meer binnen. Bij Bellagio is een waterfontein met muziek gemaakt: onvoorstelbaar! Je moet dit zelf zien. Andre heeft veel films geschoten van dit spectakel. Het gaat hier dag en nacht door! De grootste auto's zie je voorbij schieten. Met de bus zijn we naar de noordzijde gegaan en twee uur later stonden we weer voor Circus Circus. Een monorail doorkruist de stad op hoogte, een rollercoaster gaat tien keer over de kop. Je komt ogen tekort. De tijd gaat hier snel, om 3.oo uur lagen we in bed.
14 september Las Vegas - Hooverdam 180 kilometer.
% Eerst kwamen we per ongeluk in een prachtig natuurreservaat met veel meren (Lake Mead). Zeer blauw water en prachtige bergen. De Hooverdam ligt in een dal waarin veel werkzaamheden plaatsvinden om een extra brug te slaan. Het is een onvoorstelbaar bouwwerk. Voor 10 doller p.p. kreeg je een rondleiding die er niet om loog: Een goede voorlichting in een nieuwe filmzaal (die ochtend pas in gebruik), vervolgens de turbines in waar de generatoren werden aangedreven. Een gids gaf ons uitleg, wij bevonden ons toen 125 meter onder de grond in de dam. Wat een rare gewaarwording. Vervolgens met de lift naar een uitkijkpunt boven de dam. Daar stond weer een gids die uitleg gaf over de bouw. Helemaal aan de overzijde werd ons uitgelegd via een marquette hoe de hele waterbeheersing van de Colorado rivier werkte. Voorwaar een stukje werk waar de Amerikanen trots op kunnen en zeker ook zijn !! 's Avonds hebben we ons geluk op de proef gesteld: resultaat Jacqueline nog 15 dollar positief. De rest een klein verlies. Wat een geweldige maar zeer vermoeiende stad!
15 september: Las Vegas - (vlak voor) Bryce Canyon. 400 kilometer.
Vroeg uit de veren want de natuurparken staan op het programma. Het Zion nationaal natuurpark gaf ons een prachtig kleurenschouwspel van alle materialen die zich in de bergen bevinden. Het ijzer kleurt de rotsen tot een prachtige rode kleur. De inwerking van wind en zand brengen prachtige beelden, groeven in de stenen. Met een klein beetje fantasie zie je grote ooesters liggen in een bergachtig landschap. Ik geloof dat we nu al 600 foto's en dito filmen hebben ! Uit het park gekomen werden we alvast op een grote rechte weg voorbereid op Bryce Canyon. De Red Canyon is een voorloper van deze kloof. Vooral in de zon kleuren de rotsen prachtig op. We zitten nu vlak voor Bryce canyon zodat we morgen volop de tijd hebben om te gaan genieten van al het moois dat Bryce ons kan bieden. Note: Als de site soms ineens niet verder gaat: geen paniek dit is geen aardbeving, geen hurricane maar het geld is dan gewoon op (sponsors?? gezien het resultaat in Las Vegas) Trouwen is heel populair in Las Vegas: er zijn veel wedding chapels en wij zagen dan ook veel bruiden, kleine, grote dikke en dunne en vooral veel lelijke combinaties die uit de grootste limousines stapten. We kwamen ogen tekort
16 september Las Vegas - Kanab 197 kilometer
Vroeg uit de veren nadat wij de kamer gezamenlijk hadden ontruimd. Het visitorcentrum gaf een prachtige film over het ontstaan van de kloof. Het was nu geweldig weer maar in de winter kan er hier wel 2 meter sneeuw liggen en is het min 11 graden Celcius. Brice is ontzettend mooi. Prachtige kleuren in de rotsen worden door diverse mineralen getoverd. Enorme rotsen en vergezichten wisselden elkaar af. Kortom: zoals het er uitziet op de promotiebeelden, zo is het ook echt.Jacqueline heeft teruggereden, nadat iedereen goed in de riemen zat, en het ging ook nog goed ook, wij zijn namelijk geen automaat gewend en op gegeven moment denk je dat alles automatisch gaat !
17 september: Kanab - via de Nort Rim van de Grand Canyon - Page 361 kilometer
De North rim is de minst toeristische kant van de Grand Canyon. Ineke nam het stuurwiel in handen en de mannen hebben de navigatie verzorgd. Dat ging niet zo soepel ( die navigatie dan) Ineke nam voortvarend elke bocht. De Nort Rim is een lange weg, waarover je weer terug moet. Deze gaf uitzicht via diverse views op prachtige uitgeslepen kloven door de Colorado rivier. De weg werd een zijde geblokkeerd omdat de rangers een (gecontrolleerde) brand hadden veroorzaakt. Dit was ter bescherming van de grote dennen etc. die hier stonden. In 2000 is er namelijk een zeer grote brand geweest waarvan wij de sporen nog goed konden zien. Door het lage gewas plat te branden, kon men zodoende de grote bomen beschermen. De films van John Wayne komen hier echt tot leven. Het is vreemd dat er geen indianen opduiken. Op weg naar Page kwamen we over de Colorado rivier. We bemerkten dat we in het gebied van de Navajo's waren aanbeland. Veel indianen verkopen sieraden in armoedige stalletjes langs de weg. Overigens is de Colorado erg kalm. Het regenseizoen (sneeuw etc.) moet gelukkig nog komen. In Page hebben wij voor het eerst moeten zoeken naar een onderkomen. Bij de vijfde was het raak. We hebben genoten van een warme zomeravond en van de prachtige kleuren tijdens de zonondergang boven Lake Powell.
18 september Page - Tupayan 246 kilometer.
Eerste stop was de Glen Canyondam. Ongeveer zo groot als de Hooverdam, maar minder spectaculair. Doordat de bewaking erg streng daar is, zijn we alleen gaan kijken naar het grote hoogteverschil en het stuwmeer zelf. Vervolgens naar de South rim van de Grand Canyon. We reden door het indianenreservaat van de Navajo's: wat wonen die mensen in een negorei en in vreemde huizen. (meer krotten met een zweethut er achter). De eerste view betrof een uitkijktoren die op het uiterste puntje van een overhellende rots stond. Het vergezicht was prachtig. Vervolgens was de weg vanaf het begin tot aan Grand Canyon Village voorzien van prachtige stops waar de mooiste stukken van de canyon te zien waren. Op een gegeven moment word je duizelig van de enorme diepten. Er wordt een rit per bus aangeraden om zo dicht mogelijk bij het diepste punt te komen. Dit is tevens het verste punt waarop je kunt komen. De afstand naar de overzijde is hier 10 mijl en de Colorado loopt op een diepte van 1 mijl. Ongelooflijk! In een bus zonder schokbrekers zijn we 16 mijl de berg opgehobbeld. Een echte belevenis. Onderweg konden we uitstappen en enkele "haltes" zelf lopen. Boven aangekomen was de nood hoog: we hebben op een WC met verhoging van circa 60 cm. gedaan wat nodig was. Met een voetpomp moest je doorspoelen. Op die hoogte is het namelijk niet te doen om door de rotsen een riolering aan te leggen!
19 september Tusayan - Sedona 192 km.
De eerste gang was naar het Imax theater. Daar werd een film vertoond over de ontdekkers van de Grand Canyon. De Colorado was toen nog niet ingedamd, wat hebben die mensen een moed gehad om de rivier te trotseren. Een beetje duizelig werd je door de beelden die op ons afstormden. Vervolgens zijn we richting Sedona via de Oak Creek Canyon naar Sedona gereden. Op een picknickplaats hadden we een prachtig uitzicht over de weg die we nog moesten gaan. Het daalde hier flink. Slide Rocks is een klein plaatsje midden in de Oqk Creek geliefd bij badgasten. Echter de creek staat bijna droog. Sedona is een prachtig stadje in western/indiaanse stijl tussen rode en gele bergwanden ingeklemd. We zijn moe van alle beelden die we de afgelopen dagen tot ons hebben genomen en blijven hier twee nachten om onze "harde schijf" weer te resetten. Tot gauw.
20 september Sedona: rustdag. Zo’n rustdag is goed voor het overwegen van allerlei zaken waar we niet bij stil hebben gestaan: De temperatuur verschilt enorm. In Page was het ’s avonds heel erg fris, we zaten hier op een grote hoogte. In Bryce zaten we ’s avonds om 7.00 uur nog in de zon, ’s morgens lag de temperatuur om het vriespunt. Het duurt ongeveer twee uur na zonsopgang voordat het weer lekker warm is. Vervolgens zijn we via Arizona en de zuidkant van Californie in snikheet weer beland. De terrassen worden hier beneveld door watergordijnen om het enigszins koel te houden. Computer: wat is het toch fijn dat André de computer mee heeft genomen. Foto’s en films worden ’s avonds overgezet. De weg naar de volgende locatie wordt uitgezet en de omgeving wordt tevens afgespeurd naar een geschikt onderkomen. Als we de computer niet hadden gehad, hadden we deze site natuurlijk ook niet of moeilijker bij kunnen houden. Het contact met thuis loopt ook goed doordat we de computer mee hebben.
Eten: het eten is hier goed. De bediening heeft echter het idee dat we allemaal haast hebben. Het is bestellen, eten en de rekening komt gelijk. Heb je een voorafje besteld, dan moet je snel zijn anders wordt deze gewoon weggehaald omdat je hoofdmaaltijd eraan komt. Met de hoofdmaaltijd komt bijna gelijk de rekening op je tafel.
Utah: het is hier erg tegengesteld. Een revolver of geweer kun je zo kopen. Maar een gast in een restaurant van drank voorzien is alleen voorbehouden aan de manager. Een serveerster van min 21 jaar mag dit niet doen. Op zondagmorgen is hier de winkel gewoon open. Echter tot tien uur mag je geen alcoholische dranken kopen. (Hypocriet ?)
Gisteren zijn we nog van het pad afgeweken. Via Williams kruisten wij Route 66 ! Wat een geweldig gezicht al die gebouwen met vermelding dat wij de route reden. Uiteraard ontbraken de nodige motoren niet ! De foto’s zullen duidelijk laten zien wat er allemaal in stijl is opgetrokken langs deze beroemde weg.
Verder hebben we lekker uitgeslapen, zijn we gaan ontbijten (waar we de tijd voor kregen) en naar een winkelcentrum gegaan. Terug hebben we in bloedhitte 5 kilometer gelopen. Tegenwoordig vragen en krijgen we bij elke winkel een kortingskaart. We hebben er al heel wat mee bespaard. Voor André is er hier een grote keuze aan kleding waarin hij dan de kleinere maten moet opzoeken. Joop valt in de kindermaten. Verder hebben we ons prima vermaakt in het zwembad dat we voor ons alleen hadden. Bommetjes werden volop gemaakt, kortom heerlijk.(appartement Best Western)
21 september (Siem wordt Abraham) Sedona – Blythe 445 km
Vroeg op weg naar Montezuma Castle. Hier zijn in de rotsen huizen gebouwd door de Sinaqua indianen. De rotswand was hier de bescherming en aan de voorzijde hebben zij wanden opgetrokken, complete kamers ingericht en bovenverdiepingen. Ongeveer in het jaar 1125 hebben zij een meesterwerk verricht met de werktuigen die zij op dat moment hadden. Zij leefden er, verbouwden de grond en waren ineens verdwenen. Niemand weet waarom: ziekte, spirituele invloeden, overpopulatie o.i.d. Op foto en film konden we vastleggen hoe een insect een vogelspin verdoofde en in zijn nest wilde slepen. Het was prachtig om te zien.
Vervolgens zijn we via de snelste route naar Blythe gegaan. Onderweg kwamen we op een restarea waar we werden gewaarschuwd voor slangen en schorpioenen. We hebben daar wel even gezeten maar goed om ons heen gekeken. Jammer genoeg zagen we er geen. Prachtige luchten tekenden zich af tegen een donker wordende hemel. Het is de hele avond en nacht minstens 35 graden Celcius gebleven. Jacq begint zelfs de airco te waarderen.
22 september: Blythe – El Centro : 470 km (Hans jarig)
Tot nu toe hebben we een afstand gereden van, schrik niet, 5550 kilometer en we zijn die fantastische auto nog niet eens zat ! Hij doet het geweldig, het stuurt fantastisch en alle vier kunnen we ermee overweg. Na een karig ontbijt gingen we op weg naar Joshua tree National Park. Dit park is weer heel anders dan we gezien hebben. Grote rotsformaties, prachtige cactusvelden (Ocotillo, Joshua’s, de Cholla’s) zo groot als de populieren bij ons thuis. Kleine woodrats, een soort woestijnratten huizen hier. De beloofde roadrunner werd door de beide mannen genoteerd, maar de coyote bleef uit ons zichtsveld. (De beeldspraak wordt waarschijnlijk beïnvloed door het portje dat thans genuttigd wordt) Veel kleurige planten trokken voorbij, met als achtergrond grillige rotsen en keien. We reden door een (vroeger in de ijstijd gevormd) meer die door alle keien is doorgelegd, opgeheven door aardbevingen en verschuivingen. De plantengroei en diversiteit is hier enorm. Ineke weet nu dat er verschillende soorten zijn die naalden hebben, stinken en dat je niet overal zomaar aan kunt komen. De woestijn is hier erg heet, gelukkig genoeg water meegenomen, echter geen eten. Bij een benzinepomp hebben we iets eetbaars gevonden en André plechtig beloofd dat we naar de McDonald’s zouden gaan als we in de bewoonde wereld zouden komen. Dat vooruitzicht bood hem zoveel perspectief dat hij plankgas doorreed naar Brawley. Helaas viel de Big Mac erg tegen, net als in Nederland niet te pruimen. Toch zijn we blij dat we dat evenement achter de rug hebben en nu gewoon weer lekker naar een restaurantje kunnen gaan. Je kunt het toch niet maken dat je in Amerika bent geweest en niet naar de Mac? Note: de bediening in de States bij de Mac is André ook nog eens tegengevallen. Wij zullen dit melden, net als het feit dat er in het Joshua Tree National Park minstens een Mac moet komen. Dit was het dan weer. We zitten thans in een prachtig Holday Inn hotel met elkaar op een kamer en we gaan het zwembad opzoeken. Tot gauw !
23 september El Centro - San Diego: 160 km.. Om 9.00 uur op weg. De zon schijnt alweer uitbundig en we raken er eigenlijk aan gewend dat dit iedere dag zo is. Sinds we hier zijn, hebben we nog geen spetter gehad. Dat is goed te zien aan de natuur waar we doorheen rijden. Troosteloze velden (waar de gevangenis is gevestigd en waarschuwingsborden melden dat je niemand mee mag nemen) wisselen zich af met bergen steen, puin etc. daar gebracht door de ijstijd. Het lijkt wel een maanlandschap. In San Diego blijven we drie nachten. Het strand is hier net als in de film: brede boulevard met fietsers en joggers, gescheiden door een muurtje met het strand waarop jongeren volleyen en een prachtige oceaan met surfers. Uiteraard ontbreken de hokjes van Baywatch hier niet. Jammer genoeg voor Joop en André was Pamela Anderson niet aanwezig. In de branding bevindt zich wel veel plankton maar geen schelpen zoals bij ons. Na een lange wandeling hebben we slechts een schelp gevonden die we dan ook meenemen naar huis. We hebben vooraf Sea world aangedaan om te kijken hoe laat we terecht konden. Een zeer vriendelijke hostess in een golfkarretje heeft ons het hele parkeerterrein laten zien om een informatiefolder te bemachtigen. Vervolgens bracht ze ons ook nog onder escorte naar de uitgang. Deze begeleiding werd gewaardeerd daar de terreinen bij Sea world enorm zijn!
24 september: Sea world in San Diego Voor Sea world’s loketten stonden enorme rijen mensen te wachten. We waren duidelijk niet de enigste. Zoals het wel eens op tv te zien is, is het ook in werkelijkheid. Prachtige shows, mooie bassins met allerlei soorten vissen, zeesterren, roggen etc. We hebben een dolfijn geaaid en een rog gekieteld. De show met de orka’s (Shamu’s) was bijzonder indrukwekkend: deze begon met een introduktiefilm over het leven in de natuur van deze dieren. Vervolgens werden de soldaten, of familieleden van soldaten opgeroepen om te gaan staan en kregen zij een enorm applaus van het publiek. Amerika eert overal haar strijders en het is ontroerend te zien hoe dit tot uiting wordt gebracht. De hele dag werd gevuld met shows in de volle zon zodat we aardig verbrand zijn. Het haunted firehouse speelde zich af in een theater waarbij een 4 d – film werd getoond. In de stoel zaten verschillende foefjes zodat je echt water in je gezicht kreeg tijdens een storm, de ratten langs je benen voelde lopen en geëlektrocuteerd werd (lichtjes dan) tijdens een kortsluiting. Een nadeel: vanuit elke voorstelling kwam je automatisch in een souvenirwinkeltje terecht. Voordeel: ook hier ontvingen we weer veel korting met de ANWB-kaart net als in hotels onderweg (44 dollar in Sea world) 25 september : San Diego – Tijuana 130 km. Voor de grens van Mexico de auto geparkeerd en met de bus over de grens. Wat een armoede. De bus zette ons af in een winkelstraat (Avenido de Revolution) waar je gefotografeerd kunt worden met een zebra, compleet met sombrero en poncho’s. Marktkooplui bieden hun waren aan en net als in Turkije lopen ze je helemaal achterna. Natuurlijk hebben we weer dingen gekocht die we eigenlijk niet nodig hebben, maar we hebben dus de economie gesteund. Veel bedelaars, straatmuzikanten etc. op de Plaza de Revolution. Een groepje Mexicaanse indianen traden op en voerden een vuurdans uit. Zeer indrukwekkend. Vervolgens kwamen een stel gringo’s ons tafeltje langs om een liedje te zingen. Uiteraard tegen betaling. Veel moeders met kleine kinderen probeerden hun prullaria aan ons te slijten. We zijn terug gelopen naar de grens waar minstens een rij van 500 meter stond. Het duurde behoorlijk lang voordat we door de controle waren. Vervolgens zijn we naar San Diego’s old town gereden. Een verzameling van oude winkeltjes (gerestaureerd) afgewisseld met allerlei ambachten (drukkerij, tandarts, Wels Fargo vervoer etc.) Mrs Johnson gaf ons op een bijzondere manier informatie over haar winkeltje (speciale mannen-hebbedingetjes zoals hoeden, strikken, etc.) Vervolgens hebben we gegeten bij Homefire Grill: een restaurant waar je bij binnenkomst moet bestellen, vervolgens kunt gaan zitten en enorm van je maaltijd kunt genieten. Je mag hier net zolang over je maaltijd doen als je zelf wilt want je hebt al betaald. Eindelijk eens uitgebreid getafeld waarbij de manager ons nog voorzag van een kaarsje op de tafel (iets wat ze hier nooit doen) en tevens van een heerlijk dessert omdat hij het leuk vond dat hij gasten uit Nederland in zijn zaak had. 26 september: San Diego – Hollywood: 240 kilometer. Via La Jolla en een prachtige kustweg gerden. Prachtige huizen waarvan duidelijk werd dat hier iets meer dan modaal wordt verdiend. In La Jolla staat het Mount Soledad Veterans Memorial: een gedenkplaats voor alle soldaten die gestorven zijn in of na hun strijd in diverse oorlogen. In 1953 is dit opgericht voor strijders in Korea. Thans kunnen familieleden of anderen een plaquette laten maken voor hun geliefden die in of na de strijd zijn gestorven. We ontdekten namen van strijders uit Irak, Afghanistan en Ronald Reagan heeft hier ook zijn erkenning gevonden. Erg indrukwekkend. Bij Camp Pendleton (het grootste trainingscentrum voor amfibievoertuigen) werden we door de wacht teruggestuurd. Alleen militairen en/of familie mochten erin. Op het voorstel om de wacht te adopteren (jochie van net 20 jaar) werd vriendelijk doch afwijzend gereageerd zodat we weer terug moesten. Bij San Juan Capistrano hebben we de missiepost bezocht van Father Junipero. Een prachtige post waar een prachtige tuin is aangelegd. De kapel was volledig gerestaureerd en prachtig om te zien met een bladgoud altaar. Een van de drie kerken was nog slechts in delen te zien daar er veel verwoest is. Uit de resten kon je opmaken dat deze kerk zeer groot geweest moest zijn. Enorme bogen en muren gaven de indruk van een basiliek. In de fonteinen binnen de muren van de missiepost dreven prachtige waterlelies in allerlei kleuren en maten. Kolibries zogen de nectar uit de bloemen, kortom: prachtig. Hollywood begon slecht: we kregen een bui (de ruitenwissers moesten voor het eerst gebruikt worden en net toen ze het deden, was de regen alweer voorbij). Na het inchecken in het hotel zijn we direct op onderzoek uitgegaan. Holywood Boulevard met haar bekende sterren en walk of fame was natuurlijk een leuke attractie. Op de boulevard liepen veel verklede figuren (batman, Zorro, Robin, Elvis etc.) die tegen betaling op de foto willen. Ook hier wordt volop gebedeld en na een uurtje ben je al die souvenirwinkeltjes wel weer zat. Toen we heerlijk bij de chinees hadden gegeten, kwamen we voor een vervelende verrassing te staan: onze creditcard werkte niet meer. Gelukkig hadden we nog cash bij ons. Na veel gebel en mailen naar Nederland blijkt de card beschadigd te zijn. Gelukkig hebben we nog een reservecard zodat we niet – net als zovelen hier – de vuilnisbakken langs hoeven. We komen dus gewoon volgens plan nog overal en gaan morgen naar de Universal studios. Tot snel !
27 september: Universal studio's bezoek.
Na een goede nachtrust op naar de film. We konden het lopend af. Dat spaarde ons weer 10 dollar parkeergeld uit. Eerst kwamen we op de City walk uit, een grote straat met allerlei souvenierwinkeltjes, hard rock cafe, muziek en eettenten. geheel in stijl met de film. King Kong hing aan een gevel, diverse auto's en vliegende schotels hingen boven ons hoofd en op een groot scherm traden artiesten op(niet live natuurlijk). Dit beantwoordde meer aan onze verwachtingen van Hollywood dan de Walk of fame zelf. Vervolgens naar de hoofdattractie: diverse filmvoorstellingen en optreden. We zagen eerst een gedeelte van Waterworld, allerlei stunts werden hier opgevoerd, veel vuur en vlammen, een spectakel van jewelste. Dit konden we op veilige afstand vanaf de tribune volgen.
De Blues Brothers traden in de buitenlucht op, een swingend geheel waar we met veel plezier aan hebben meegedaan. Ineke en Jacqueline zijn nog op de foto geweest met de knapste brother. In Van Helsink Fortress Dracula (een spookhuis van enorme omvang) kregen we echt de schrik te pakken. André en Joop konden er om lachen terwijl Ineke en Jacqueline de stuipen op het lijf werden gejaagd. Met een zere keel van het schreeuwen kwamen we gelukkig bij de uitgang. Terminator II kon ons niet boeien, veel herrie, veel lichteffecten waarbij André nog rustig in slaap viel ook. De simulater van Back to the future was heel goed nagemaakt. Met een zere nek en kippevel werd dit onderdeel afgesloten. Shrek was minder intensief en de petshow bracht onze getergde zenuwen weer tot rust.
De inwendige mens hebben we versterkt in een gigantisch groot Italiaans restaurant van drie verdiepingen geheel in stijl met veel huiskamers. De maaltijden werden in familiegrootte aangedragen, zodat we heerlijk op sterkte zijn gekomen.
28 september: Hollywood - Beverly hills - Santa Monica: 60 km.
Lekker laat ontbeten en vervolgens nog veel lekkerder omdat de creditcard weer werkte. Wat een raar verhaal. André gaat dit uitzoeken na terugkomst. Voorlopig hebben we weer genoeg geld. Het strand van Santa Monica is precies uit de film. We hebben heerlijk geluierd, nog gekuierd door de straten van Santa Monica en daar ook gegeten. Morgen is onze laatste dag. We willen nog even naar het strand en vervolgens gaan we naar het hotel dat we de eerste keer hebben aangedaan. De auto brengen we dan weer terug en dan gaan we ons opmaken voor ons galgenmaal. Na een goede (?) nachtrust zullen we op vrijdag om 11 uur het luchtruim kiezen en vervolgens zullen we veertien uur later landen op Schiphol. Een laatste bericht op deze site komt dan vanaf het thuisfront en dan zullen we de laatste hand aan deze site leggen. Tot spoedig weerziens ! 29 september 2005: Santa Monica _LAX (airport Los Angeles) 60 kilometer
De laatste dag is aangebroken en de koffers worden ingelaten. Via Beverly Hills zijn we via de kustweg naar Fishermans’s Village gereden. Een leuke haven in oude visserstijl opgebouwd. In de haven maakten sportvissers hun boot in orde om uit te varen. Een grote zeerob had dit in de gaten en zwom daar rond om alle “hapjes” die de vissers overboord gooiden te verschalken. Een prachtig gezicht ! Nadat we zelf ook van een heerlijk visje hadden genoten zijn we terug gegaan naar het hotel. Het verbaasde ons ten zeerste hoe gemakkelijk we de weg vonden naar het hotel: het verschil tussen de dag dat we daar wegreden en de dag dat we na vier weken weer terugkwamen is enorm. Met groot gemak stuurde André de auto tussen al het verkeer heen. Het hotel zorgde nog voor een (onprettige) verrassing. Het was een van de heetste dagen in Los Angeles en men was het dak aan het repareren. Wij kregen een kamer direct onder het dak. Helaas deed de airco het niet en het raampje open was geen optie wegens de enorme teerlucht. Na een serieuze (schriftelijke) klacht aan de manager is het probleem alsnog opgelost. Spontaan was er ineens een kamer vrij in een ander gedeelte. Na verkoeling in het zwembad te hebben gezocht (zowel van de hitte als van de verhitte gemoederen) zijn we een heerlijk galgenmaal gaan nuttigen.
30 september 2005: Los Angeles – Lisse/Sassenheim:
Om 8.00 uur op de vluchthaven aanwezig zijn bleek geen probleem doordat het hotel over meerdere busjes beschikt. Er was geen vertraging zodat we precies op tijd vertrokken en de aansluiting geen gevaar opleverde en we keurig op tijd op Schiphol landden. De reis zat er nu toch echt op.
Naschrift: Vier weken lang hebben we als door een film gereisd. In totaal hebben we meer dan 6000 km gereden zonder dat we er erg in hadden. Veel bekende plaatsen hebben we bezocht en het een was nog groter en mooier dan het andere ! Het is onmogelijk aan te geven welke plek/plaats ons het meest heeft bekoord. Nu we thuis nog eens de foto’s hebben bekeken en nog steeds alle indrukken aan het verwerken zijn, is ons één ding duidelijk geworden: dit is voor herhaling vatbaar! We gaan dan ook flink sparen en hopen over enkele jaren een verslag te kunnen doen over een nieuwe reis naar ……………….????????
Rest ons nog iedereen te danken voor het bezoeken van deze website. We werken nog aan de foto’s; of dit gaat lukken is nog niet duidelijk op dit moment.
Kind regards, Ineke, André, Joop en Jacqueline
Links:
Ineke,Jacqueline,Joop,André
Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours
