amerika 2003 tioga

	Hallo, hier een berichtje van Esther. Ik ga op 28 juni 2003 via Tioga een reis maken naar de States, samen met een vriendin, Caroline. Tezijnertijd zal hier een reisverslag komen te staan. Ik hoop op deze manier al vast kennis te maken met de verschillende mensen die ook op 28 juni met deze groepsreis meegaan. Groetjes en tot horens. Esther
	Donderdag 26 juni.... De voorbereidingen zijn in volle gang. Vandaag geslaagd voor mijn motorrijexamen en dus kan de vakantie nu echt beginnen. Begin zo langzamerhand wat in de stress te raken... heb ik alles wel bij me? Koffer open, koffer dicht... Goed, zie het in amerika ook allemaal wel. Ik heb er in ieder geval onwijs veel zin in... Ik hoop dat jullie allemaal nog eens een kijkje nemen op deze site als ik aan de andere kant van de wereld zit.
	Zondag 29 juni.Hier een berichtje uit san fransisco. Het is hier nu half 4 in de middag en in Nederland ligt iedereen op één oor. Ik ben onwijs moe van de reis en heb een flinke jetlag. De reis van 16 uur is goed verlopen al was het wel een wat turbulente vlucht. We zijn die avond op de camping aangekomen en daar stonden onze tenten al klaar(de enige dag dat we ze niet zelf hebben hoeven opzetten). We hebben eerst een paar koele biertjes gedronken (heerlijk, al sloegen ze in als een bom....). De camping was heel apart, het ligt dicht bij de stad en is een plaats waar veel amerikanen permanent wonen, dan niet in tenten maar in campers. Heel vreemd voor Nederlandse begrippen. Geen stukje groen op die plaats te vinden... snap je niet dat ze daar willen wonen. Bij aankomst moesten alle spullen van de koffers in de camper worden ondergebracht. Ik kreeg samen met Caroline een nogal klein kastje... Onze spullen konden daar met geen mogelijkheid in. We haddden dus nogal veel meegenomen (dachten dat de reis 6 weken zou duren). Vandaag was ook de eerste dag dat we san fransisco in zouden gaan. We vielen aldaar met de neus in de boter... We belandden midden in de gay-parade.... Ja echt. Bijna een miljoen bezoekers in de stad... alleen voor die parade. We hebben wel gelachen... Iedereen danst op de straat, is extravagant gekleed, of bijna niet gekleed. Leuk om eens te zien. Op een gegeven moment begint iedereen te klappen.... Wij vragen voor wie. We worden nogal dom aangekeken, blijkt het de burgemeester te zijn.... tja, weer iets geleerd. Morgen gaan we voor het eerst reizen en ik heb er echt onwijs veel zin in. Vandaag nog ff bijkomen van de reis. lekker relaxed een biertje op de camping
	Vandaag 30 juni 2003. In een kleine touristinformation hebben we een internetaansluiting gevonden, zodat we het thuisfront verder op de hoogte kunnen brengen. De corveeploeg is dit moment aan het afwassen en dat betekent voor ons wat vrije tijd. Mooi ff tijd om onze page aan te passen. Vandaag zijn we vertrokken om 9 uur. We hebben de hele dag gereden en zijn op enkele heel mooie plekken geweest om te pauzeren. Tussen de middag was er gelegenheid om te zwemmen wat je met die temperatuur graag doet. Toen we namelijk uit onze camper stapten, liepen we tegen een warme muur op. Echt heet... Nog niet echt aan gewend na 2 dagen koel San fransisco. De rit naar monolake was mooi. Veel gebergte en je kunt echt merken dat we richting woestijn rijden. Van groen landschap is het landschap nu ineens niet meer zo groen en heeft het groen plaatsgemaakt voor bergen met eeuwige sneew. Heel vreemd is ook de ervaring van de luchtdruk. Wij werden gewaarschuwd voor het feit dat onze luchtbedden half leeg gemaakt moesten laten lopen, omdat ze anders zouden knappen. Mijn luchtbed dus half leeg gelaten en toen we in Monolake aankwamen bleek het helemaal opgezet te zijn. We zitten namelijk hoog. Die druk was niet alleen in de luchtbedden te merken. Nog leuk tijdens het eten was dat er zo'n druk op flessen staat. Irene maakte de mosterdfles open en de mosterd spoot in het gezicht bij het openen van de fles... Ik moet vanavond mijn deodorant nog openmaken en de shampooflessen. Voorzichtigheid is dus geboden. We zijn gewaarschuwd. Onze tenten zijn vandaag opgeslagen in mono lake. Een schitterende camping die uitzicht heeft op het meer. (mono lake dus). Het uitzicht geeft je echt het gevoel van vakantie. Je kunt er lekker in je eigen gedachten wegzinken. Vannacht gaat het heel erg koud worden. Ik ga er vanavond vroeg in, ben nog steeds niet helemaal over mijn jetlag heen. Morgen naar Las Vegas, we vertrekken al om half 9 en ik heb morgen corvee. Moet dus voor ontbijt zorgen en tent afbreken... Wordt vroeg op morgen. Ik verheug me er op om Vegas te zien. Ken het slechts uit films en van horen zeggen. Zou het echt zo decadent zijn??
	1 juli 2003: Vandaag naar Las Vegas. De tenten dienden vandaag dan ook vroeg opgebroken te worden, omdat we al om 8:30 moesten vertrekken. De rit naar Vegas was lang en op het moment dat we bij Mono Lake wegrijden is het al aardig warm. We wisten toen nog niet hoe warm het zou worden later op die dag. Onderweg hebben we ergens aan de kant van een weg een tussenstop gemaakt. We stapten de gekoelde auto/camper uit en het leek net of we in een warme föhn terecht kwamen. Wat een hete lucht. Van mijn leven nog nooit gevoeld. We stopten bij een verlaten hotel dat aan de kant van de weg stond. Alles lag er nog net zo in. Van matrassen tot complete bankstellen en douchebakken. Niets opgeruimd of weggehaald. In Nederland zou voor het zo achterlaten al lang een reinigingsdienst zijn verstuurd. Een volgende tussenstop werd gemaakt bij de Mac Donalds. Het eerste fastfood van onze vakantie. Je zou denken dat je de hele vakantie in Amerika niets anders zou krijgen. Overigens is het eten tijdens de reis hier goed. We koken zelf en iedereen kokkerelt er op los. Tot nu toe dan ook heerlijk gegeten. Vervolgens een ellenlange highway met op de achtergrond, relaxed, muziek van de Eagles. Zoals het beschreven staat in de boekjes is het ook. Zo uit het niets doemt midden in de woestijn Vegas op. Op dat moment was het 41 graden. Gelukkig zou het die avond afkoelen...... naar 35 graden. Na een zoveelste refill van een megabeker cola, zijn we de strip opgegaan. We hebben ons decadent in 2 limo's laten brengen. Ow wat waren we belangrijk (dachten we). Er zijn hier veel dingen nagebouwd zoals de Eiffeltoren en delen van New York. Het aantal gokkasten is niet te tellen en ook niet te beschrijven. Die avond was onze enige nacht in een motel. Best even lekker, slapen onder de airco
	2 juli 2003: Opstaan in Las Vegas. Douchen en Paul en Iris kwamen al weer voorrijden om ons op te halen. Vandaag staat Zion op het programma. Een tussenstop werd in Zion gemaakt. Onderweg al inmense bergen gezien. Je rijdt op een weg en aan weerskanten bergen, heel hoog. Prachtig mooi gezicht. Tijdens de lunch nog gekeken naar een paar gevangenen in groen wit gestreepte pakken die het park schoffelden. Dit onder toezicht van een bewapende politieagent. Fotograferen mocht niet, maar we zouden geen Nederlanders zijn, als we het niet op de foto zouden hebben staan. Na de lunch Zion in en een wandeling gemaakt. Het was een aardige klim. Die wandeling 1,5 liter water naar binnen gewerkt. Heb je hier dus echt nodig anders droog je uit. Zion was erg mooi een grillig landschap. Nu ik Zion heb gezien, verheug ik me helemaal op Bryce Canyon. Daar zie ik het meeste naar uit. Die avond zijn onze tenten opgeslagen aan de rand van Zion.
	3 juli 2003: De dag van Bryce. Ik kan bijna niet wachten. Nooit geweten dat bryce een dal is. We zijn in een wandeltocht naar beneden gegaan en wederom waren we bepakt met zonnebrand en veeeeel water. De weg naar beneden was prachtig. De zogenaamde "kodakmomenten" wisselden elkaar af. Je weet echt niet wat je ziet. Gewaarschuwd werd voor de ijle lucht. De weg naar beneden hadden wij hier weinig last van. Omdat we niet al te lang de tijd hadden, moesten we vroeg weer naar boven. Op dat moment merk je de ijle lucht. Helemaal buiten adem van het lopen kwam ik boven. Vreemde gewaarwording. Dacht altijd dat ik nog wel een aardige conditie had. Aan het eind van de ochtend nog een andere wandeling in Bryce gemaakt die wederom fantastisch mooi was. Eigenlijk moet je het zelf ervaren, proeven. Het is door mij niet te beschrijven. Ik ben hier, omdat het zo waanzinnig mooi en rustig is, even alleen gaan lopen. Heerlijk was dat. Even wegzakken in je eigen wereldje.... Toen het een beetje te stil werd, heb ik me maar eens omgedraaid, dacht ff dat ik was verdwaald. En dat wil je daar niet.. Dit bleek gelukkig niet zo te zijn. Die middag een klungelmiddag op de camping gehad. De was gedaan, echt alles zit hier onder het stof, dus dat was wel even nodig. Daarna heerlijk aan het zwembad gelegen en naar een winkel geweest waar we wat vers fruit hebben gekocht. Op deze camping die avond bij een kampvuurtje gezeten en marshmellow (schrijf ik dat goed?!?) gebrand. Wat een leven hebben we toch.
	4 juli 2003: Independance-day. Vandaag om 9:00 uur weer vertrekken. Op verschillende punten gestopt om te kijken naar de verschillende uitzichten. Bij helder weer kun je ver kijken. Vandaag dus ook. Net voor de lunch een wandeling gemaakt tussen petrified woods. Mooie wandeling. Het hout is zo oud dat het helemaal is versteend. Geeft de meest mooie kleuren. Daarna gelunchd en doorgereden naar de camping. Om 15:00 gearriveerd, lekker vroeg, dus een middagje voor ons zelf. Daar aagekomen bleek op het veld waar wij stonden die avond een bruiloft te worden gevierd. Alles was versierd en de muziek schalde over de hele camping. De "groom" kwam ons persoonlijk vertellen dat we waren uitgenodigd. We mochten niets meenemen, want er was eten en drinken genoeg. Dat zou nu in Nederland niet gebeuren. Eerst lekker gezwommen en na het eten douchen en omkleden voor het feest. Er was allemaal zelfgebrouwen bier. De eerste was lekker, maar de anderen niet. Een amerikaan vond mij too picky. Omdat het een belediging voor het bruidspaar was om je eigen bier te drinken hebben we achter een schuurtje een emmer neergezet met ons eigen bier. Telkens daar inschenken. Ik leek net een alcoholverslaafde, zo stiekem moest dat gaan. Die avond gedanst. Van Hilly-billy tot eminem. Ondertussen met veel amerikanen een praatje gemaakt. Ontzettend gezellig. Na een biertje of tig, liepen we tegen een amerikaan op met een gitaar. Hij speelde wat en ook Roy in onze groep heeft een poging tot spelen gedaan. Roy had wat missers van de drank, maar die amerikaan kon echter zijn ogen niet meer open houden. " I'm to fucking drunk to play or sing". Tegen enen stopten het feest en was het voor ons tijd om naar de tenten te gaan. Moet zeggen dat een luchtbed opblazen met wat teveel bier op, niet altijd even goed gaat.
	5-7-2003: Vandaag was er in het dorp een parade in het kader van independance-day. Grappig gezicht. Die amerikanen rijden met alles wat rijdt in een parade. Van auto's tot trikes en grasmaaiers. Allemaal zwaaien en er werd veel snoep gestrooid. leuke gewaarwording. Na de parade naar Capitol Reef. Een oude rivierbedding met aan weerskanten de rotsen weer torenhoog. Mooie warme wandeling gemaakt. Daarna door naar de camping in Moab.... Het zou warm gaan worden. Eenmaal aangekomen, weer de thermometer op 41 graden. Die nacht zou het ook heel warm blijven. Het zwembad maar opgezocht voor verkoeling. Bij terugkomst was er door Paul sangria gemaakt, ( maar met een flinke scheut vodka) ... heeeeeerlijk. De stemming zat er snel in in de groep... Lekker geslapen dus.
	6 juli 2003. Vandaag naar Arches. Ook weer een prachtig gebied. Er waren daar 5 wandelingen mogelijk, variërend van kwartier tot 1,5 uur. Maar met 41 graden in je rug, lijken die wandelingen in het mulle zand erg lang... Wel ontzettend mooi gebied. Nu zit ik met het stof onder mijn neus en overal.... in dit internetcafe. Zo terug naar de camping en dan lekker het zwembad in....... Zucht.>.... heeeeerlijke vakantie. Het is fantastisch hier.
	7 juli 2003: Vandaag onze tenten opgebroken en de warme camping verlaten. Op naar monument valley. Door Paul werd gesteld dat dat 1 van de mooiste punten in de reis was. Ik kon me er nog niet echt een voorstelling van maken. Later moet ik hem daar zeker gelijk in geven. Vandaag zat ik bij Iris in de bus. Toen we in monument valley aankwamen, reservaat Navajo-indianen, werd door Iris een CD opgezet met muziek uit "once upon a time in the west". Keihard schalde de muziek door de speakers. Echt kippevel. In de verte doemde het gebergte op en wij rijden op een hele lange weg langzaam naar beneden. Het werd stil in de bus. Iedereen verzonken in zijn eigen gedachten. Eén nummer wordt in de film gedraaid als blijkt dat de hele familie overhoop is geschoten. (ik ga de film na mijn vakantie zeker kijken). Dat maakt je even stil. Het beeld dat wij op dat moment zagen is het gebied geweest van veel films. O.a. once upon a time in the west, thelma en louise, en back to the future III. Wij zijn ook nog even gestopt bij een filmmuseum, alvorens we naar de camping zijn gereden. Volgens mij de warmste plek van onze reis. Alleen de tent opzetten gaf al genoeg zweet druppels. Gelukkig had de camping een zwembad die wat verkoeling gaf. Met de hele groep gelummeld in het zwembad. Menigeen van ons hield er blauwe plekken en beten en nagelkrassen aan over. Het ging er hard aan toe. Omdat ik die avond corvee had, moest ik helaas eerder terug om te koken. Na het eten afwassen en met Caroline, Ralf en Roy gepokerd. Ik ken het spelletje nu 3 dagen... het bluffen gaat me goed af.
	De volgende dag werden de tenten weer opgebroken en gingen we op weg naar de grand canyon. Eerst hebben we die ochtend nog een jeeptocht gemaakt door het Navajoreservaat. We werden gereden door 2 indianen. Een hobbelige maar echt prachtig mooie tocht. Op verschillende plekken gestopt voor het maken van foto's. Ik heb hier denk ik mijn mooiste foto's van de reis gemaakt. Er zullen er zeker nog een paar worden uitvergroot. Aldaar stonden kraampjes met sieraden en potten. Voor mezelf en mijn zusje een ketting gekocht. Ook zijn we tijdens de tocht in een hogan geweest. Een woongelegenheid van de indianen. Opgetrokken uit hout en zand. Er woonde een oude vrouw die alleen Navajo sprak (zo bracht ze het). Was nog nooit buiten het reservaat geweest. Na de jeeptocht nog naar een markt geweest. Die middag bij de burger king gegeten, een whopper hadden we deze vakantie nog niet gehad. Net voor de camping een stop gemaakt aan de rand van de Grand Canyon. Die avond de tenten opgezet in de enige camping van de grand canyon. Een schitterende camping qua ligging, midden in het bos, alleen de sanitaire voorzieningen lieten iets te wensen over. Iedereen heeft zich echter gered en die avond eindigde bij het kampvuur.
	De volgende dag hadden we de tijd aan ons zelf.Met een gratis shuttlebus van de camping vertrokken en uitgestapt bij the abyss. Van daaruit gelopen naar hopi point. Mooie wandeling vlak langs de afgrond. Uitglijden betekende een gratis vrije val. Wel heel indrukwekkend omdat de canyon 400 kilometer lang is. Je ziet echter bij zo'n wandeling maar een heel klein stukje. Die middag zijn we dan ook met een vliegtuigje boven de canyon gevlogen. Wat een uitzicht. Dat was geniaal. Jammer alleen dat we niet dieper in de canyon konden vliegen. Heb daar boven in de lucht mijn 5e fotorolletje volgeschoten. Je kon echt heel erg ver kijken, dus zie je de G.C pas goed. Bij terugkomst op de caming met Caroline gewassen. Wederom 25 minuten naar een draaiende droogtrommel zitten kijken. Typisch amerikaans en ik blijf het een achterlijke gewoonte vinden. Blij dat ik er thuis eentje zelf heb. Die avond een bbq. Heerlijk achterover zitten en wat eten en drinken. Om 10:00 uur lag iedereen op bed. Morgen 850 kilometer rijden naar Los Angeles.
	10 juli 2003: De dag van de langste kilometers. Het viel eigenijk achteraf best mee. Onderweg een paar keer gestopt, 45 graden in de schaduw. Onder de camper 60 graden. Niet normaal. Na aankomst op de camping, viel die 850 kilometer eigenlijk best nog wel mee. Ik lag wel vroeg in bed.
	11 juli 2003: Vandaag een dagje naar het strand geweest. We strandden op huntington beach, het surfparadijs van Los Angeles. We zijn met een klein groepje gegaan omdat de rest naar Mexico is geweest voor een dag. Ik had daar niet zo'n zin in omdat we dan weer een eind moesten rijden en de zon en het strand mij op dat moment meer aanspraken. De busrit naar het strand was een ervaring op zich. Het blijkt dat eigenlijk alle Amerikanen in een auto rijden en dat de bus alleen bestemd is voor mensen die dat niet kunnen betalen. Dat was te merken. Mensen die je aanspreken en gewoon vertellen dat ze 14 maanden hebben vastgezeten. Best beangstigend als hij dan ook uitstapt als wij uitstappen en instapt als wij instappen. Op de terugweg zat er iemand constant aan José te friemelen. Ik kreeg er de kriebels van. Ik ben op het strand flink verbrand, zucht>>> word ik toch nog eens bruin. We hebben nog een foto gemaakt met een lifeguard. Echt van die rode zwembroeken. Het leek net de set van baywatch..... Ook een leuk gesprek gevoerd met de politie aldaar die Nederland maar een gaaf land vonden omdat de drugs er legaal zijn en om het feit dat je voor moord niet zo lang de bak in gaat... tja... Het is maar waar je voorkeur ligt. Terug op de camping hebben we wederom gepokerd met Ralf en Roy.
	11 juli 2003: Vandaag zijn we met Iris en Paul Los Angeles in geweest. Allereerst naar Hollywood, the walk of fame. Ik had altijd gedacht dat het daar veel luxer zou zijn en begrijp dan ook niet helemaal goed waarom het zo beroemd is geworden. Veel bekendheden hebben een ster op the walk of fame. Ook wat hand- en voetafdrukken. Natuurlijk de letters in de bergen gefotografeerd. Daarna door naar het Gettymuseum. Mooi gebouw met daaromheen mooie tuinen. Di irissen van Van Gogh nog gezien. Als afsluiting naar Venice beach. Een strand, niet om aan te liggen maar om mensen te kijken. Midden op de boulevard een basketbalwedstrijd en een plek waar mensen staan te fitnessen. Puur om gezien te worden... Nou mochten ze ook wel gezien worden. ..... Echt een rare plek. Iedereen wil je iets verkopen. Shirts, tattoos, en piercings. Kraampje aan kraampje. Eenmaal terug op de camping gegeten en nu in het internetcafe.. Heb vandaag nog wel even aan de start van de ulftse kermis gedacht. Zucht.... ik drink er dadelijk eentje op jullie. Bij jullie is het nu 10 over 6 in de morgen en jullie liggen jullie kater weg te slapen. Bij mij is het 10 over 9 in de avond en ik trek er dadelijk nog eentje open... Morgen door naar Yosemite..
	Aankomende dagen zullen we drie dagen verblijven in Yosemite. Een prachtig park, schitterende natuur. De eerste dag staat een wandeling op het programma door de sequoia-bomen. Inmens dikke en grote bomen. Van mijn leven nog niet gezien. Heel erg mooi. Her en der liggen bomen om in het bos en dan zie je pas hoe groot die dingen eigenlijk zijn. Het was een aardige wandeling, al kostte de afdaling mij meer moeite dan het klimmen. Op de camping was er geen douche aanwezig. Omdat we flink smerig waren van de wandeling, hebben we ons gewassen in het naastliggende riviertje. Heeeeerlijk voor de afkoeling. Het was die middag goed heet. Die avond op de camping was het bij het kampvuur wederom gezellig. Pieter heeft met een buurman de geluiden van het hele dierenbos doorgenomen en zelfs Iris produceerde het geluid van een kalkoen. Ik lag in een deuk.
	De laatste dag in Yosemite hebben we wederom een flinke wandeling, een hike, voor de boeg. Naar de nevada en vernal falls. Ik heb jammer genoeg het niet gehaald. Het was een flinke klim. De rest van de groep is een eind verder naar boven geweest. Hetgeen ik gezien heb was prachtig. Kletterend water vanuit de watervallen en een fantastisch uitzicht. Een tijdje hebben we gewoon op een steen gezeten en gekeken. De squirrels waren zo brutaal dat ze het eten uit je rugzak pakten.
	Na Yosemite weer terug naar San Fransisco. Laatste gedeelte van onze reis. Jammer, het is echt veel te snel gegaan. In San Fransisco stond Alcatraz nog op het programma. Het voormalig gevangeniseiland ligt eigenlijk heel dicht bij het vaste land en je kunt vanaf het eiland het dagelijks leven gewoon zien gebeuren. Lijkt me raar dat je daar opgesloten was en toch niet weg kon. De stroming is te sterk en het water te koud. In de gevangenis hebben wij een audiotour gedaan. Zo werden we rondgeleid. Heel indrukwekkend. Je hoorde geluiden uit die gevangenis. Je hoorde oud-gevangenen praten en bewaarders. Je kon de cellen in en gelukkig ook weer uit. Heel indrukwekkend om eens gezien te hebben. Die avond op de camping onze laatste spullen nog in pakken en de volgende morgen om 3 uur opstaan voor het vertrek naar Nederland.
	Een enorm gave vakantie, waar ik met heel veel plezier op terugkijk. Een aanrader voor iedereen. Je ziet veel in een tijdsbestek van 3 weken. Je hebt het idee dat je overal precies genoeg tijd hebt gehad. Paul en Iris, bedankt.
	23 juli 2003: Ik zit hier nu achter mijn pc, thuis en verlang terug naar bryce canyon en monument valley... zucht... Waar gaan we volgend jaar naar toe???
	6 mei 2004: Ik denk terug aan deze tijd vorig jaar. Al volop bezig met de voorbereidingen van de vakantie. Ik heb afgelopen jaar nog regelmatig teruggedacht aan deze indrukwekkende vakantie en heimwee gekregen naar alles. Ik kom hier zeker terug......
	Groetjes Esther van de Pavert

Links:

site caroline

Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours