west usa reis

van 11 juni tot 10 juli 2005

Op 11 juni 2005 vertrekken wij (Henny en Piet) vanaf schiphol. Na een tussenstop in Philadelphia zullen we s'avonds in San Francisco landen. Het begin van hopelijk een geweldige camper reis die zal eindigen in Denver.

Van San Francisco naar Denver in 25 dagen.

Dagboek van de motorhome reis door America 2005

Zaterdag 11 juni

Petra en Rene waren er al voor 7 uur zodat we op tijd konden vertrekken. Het was rustig op de weg zo waren we om halfnegen al op Schiphol. Auto geparkeerd en naar de vertrekhal.
Daar stonden tot onze aangename verrassing Henry en Akkie. Ze verbleven op een camping in Noordwijk en de afstand was geen beletsel om ons uit te zwaaien! Bij de bagage inleveren moest een van onze koffers open en moesten we de bekende vragen beantwoorden (zelf ingepakt en niet meer uit het oog verloren etc.) Gelukkig werd hij niet volledig overhoop gehaald. Ons werd dringend aangeraden vast door de pascontrole te gaan, het was al druk en zou nog veel erger worden.
We besloten de geplande gezamenlijke kop koffie maar te laten schieten. Jammer want hierdoor werd het afscheid nemen wel erg bekort.
Wel goed dat we dat gedaan hebben want “reizen is wachten” werd meteen bewaarheid.
Toen ik door het poortje ging begon het ding te piepen! Bleek, later, de gesp van mijn riem te zijn maar je wordt meteen driftig gefouilleerd.

De reis naar Philadelphia verliep verder vlot. Daar aangekomen moesten de koffer worden opgehaald en afgegeven bij de transit afdeling. Geen controle! Wij moesten wel door de douane. Rijen stonden daar te wachten voor een paar van de weinig open zijnde loketten. Het leek het Hengelose postkantoor wel.
Een digitale foto werd gemaakt en een vingerafdruk. We zijn nu ook bekend bij de CIA en FBI!
Het was opvallend dat er in de aankomsthal geen personeel loopt en er ook geen aanwijzingen staan waar je verder heen moet. Vervelend als je de weg niet weet. We hadden 4 uur de tijd dat scheelde. Zoals overal op perrons en vliegvelden konden we de wachttijd doden door anderen te observeren. Er loopt, draaft en zenuwt wat langs!
In het 2e vliegtuig zaten we minder gunstig. Twee rijen van 3 stoelen. Wij hadden de raamkant en middenstoel. Aan het gangpad kwam een Amerikaan te zitten. Wat mee gepraat. Hij woont in San Francisco en ging dus naar huis. Omdat de vermoeidheid begon toe te slaan probeerden we wat te slapen. Dat blijft toch een crime in een vliegtuig. Het was al donker toen San Francisco in zicht kwam. Volgens mijn buurman vlogen we over de Penesula en San José richting het vliegveld. Met een flinke klap landen we voor de 2e keer op Amerikaanse bodem.
Het was een heel eind lopen naar de koffers. Controle op de persoon mag dan verscherpt de koffers zijn, na Schiphol, niet meer gecontroleerd!

Goed kapot kwamen we in het Adante hotel aan. Geen wonder we hadden er al met al 25 uur opzitten!
Het is een oud hotel maar alles ziet er keurig en schoon uit. Het uitzicht is niks. We kijken tegen een gebouw aan dat op 3 meter afstand staat. Gunstig is het dat we van het stadslawaai niets horen. Na gedoucht te hebben het bed in. We vielen als een blok in slaap. Dat duurde voor geen van beide erg lang. Waarschijnlijk door de vermoeidheid was het verder sukkelen tot 7.30 uur. We hadden de wekker gezet om zo snel mogelijk in het ( 9 uur vroegere) ritme te komen.
Overnachting: Andante Hotel San Francisco

Zondag 12 juni
Stralend weer ± 25 C

Aardig duf opgestaan. Na de douche en het ontbijt in de lobby van het hotel knapten we aardig op. We besloten er een rustige dag van te maken. Eerst de omgeving verkend. Wat meteen opvalt is dat alles schoon is. Nergens afval of rommel. Iedereen neemt zijn afval mee of doet het in de, ruim voorradige, bakken.
Een rustige dag ja, makkelijk nee. Het is hier net zo steil als je in de films ziet! Mob Hill is dicht bij het hotel. Daar zijn achtervolgingen gefilmd o.a. Clint Eastwood. We liepen er tegen op, 10 % is er niks bij! Bovenaan op een hoek stonden we te overleggen hoe we het verder gingen aanpakken toen er een man naar ons toekwam. Hij vroeg of hij helpen kon. Hij adviseerde om gebruik te maken van de cable car en legde uit hoe dat werkte. Voor $ 9,00 kun je bij de conducteur een dagkaart kopen en op en afstappen wanneer je wilt. Dat advies hebben we opgevolgd. De cable car is een bezienswaardigheid waar veel gebruik van gemaakt wordt. En niet alleen door toeristen. Er zijn 3 trajecten die van beneden naar boven lopen. Die trajecten sluiten op elkaar aan. Het systeem dateert uit 1870!

Onderweg aten we wat en dronken koffie bij een Starbuck.
S.F. is een relatief nieuwe stad. Weer opgebouwd na de zware aardbeving en de, naar ik meen, daarmee gepaard gaande brand van begin 1900. Veel nieuwbouw dus. Daaronder verrassend hoge. De constructie zijn speciaal schokproef.

We hebben nog veel gezien met name van de waterkant. We begonnen in China town. Een stad op zich maar toch veel kleiner dan die in New York. In een parkje waren een heleboel chinezen (jong en oud) bezig met een soort rituele gymnastiek. We kwamen via de Embarcadero bij de Ferry Building. Daar was de zondagmarkt van boeren uit de omgeving. We kochten er appels en heerlijke kersen. Direct aan de haven is een prachtig overdekt winkelcomplex met kwaliteit winkels. Daaronder een waar je alleen wijn kan drinken!
Ook is er een gratis museum. Naast de historie van de omgeving zijn daar ook allerlei amusement attributen te zien. Van elektrische orgels tot gokspellen en een draaimolen.
Aan de kade van Fischersman Warf ligt de uit 1943 daterende duikboot Pampanito. Je kunt hem van binnen bezichtigen en dat hebben we gedaan. Indrukwekkend. De ruimte valt mee tot je je realiseert dat er 70 mannen in moesten werken!
Vanaf de haven kun je Alcatraz zien liggen. Helemaal niet ver weg. We hebben besloten daar niet naar toe te gaan. Onze tijd is beperkt.

s’Avonds nog een eindje in de buurt van het hotel rondgelopen. Het koelt wel snel af als het wat later wordt. Daar komt bij dat het hier om halfnegen donker is.
Aan het hotel zit een internetcafé vast. Via de PC onze belevenissen aan de thuisblijvers gestuurd.
Morgen gaan we een citytour maken. We worden om 10.30 uur opgehaald.
Overnachting: Andante Hotel San Francisco
Maandag13 juni
Stralend weer +/- 25 C

Om 8 uur opgestaan. Het ontbijt was karig. Alleen scones. Brood was er dit keer niet. Afijn we hebben wel genoeg gehad. Later kwamen we er achter dat in de informatie ook alleen scones als ontbijt vermeld stond.
In een winkeltje haalden we wat eten en drinken voor onderweg. Het was lekker weer, zo konden we op de stoelen voor het hotel wachten op de bus voor de sightseeing tour.
Precies op tijd konden we instappen. Met deze bus werden we naar het vertrekpunt (Fishersmans warf) gebracht. De tour ging door een groot deel van het oude S.F. de chauffeur gaf veel informatie en we konden er regelmatig uit. Voor onze begrippen allemaal wel erg kort. Zo van 10 minuten en weer verder. Zo zie je toch zoveel mogelijk in een relatief korte tijd. Wat we zoal bezochten: de eerste missiepost (door de Spanjaarden gesticht vanuit Mexico), Twin Peaks met een geweldig uitzicht op S.F., de baai en omliggende bergen en de Pacific. Ook een stukje Golden Gate was te zien. Dat was ook de volgende stop. We reden er eerst overheen om aan de andere kant foto’s te kunnen maken! Wel bijzonder deze bekende brug in het echt te kunnen zien.
Even zijn we een stukje de botanisch tuin van het Golden Gate park ingelopen. Dit park is volledig aangelegd. Het was oorspronkelijk een duingebied. Door de explosieve groei van S.F tijdens de goldrush ontstond de behoefte aan een park. Het werd uiteindelijk een enorm complex alleen al in dit deel kunnen je dagen door brengen. Na afloop van de tour werden we keurig bij het hotel afgezet.

Op de kamer hielden we een korte pauze. Union Square is vlakbij, wij liepen er heen. Een mooi plein waar mensen, waaronder wij, van de zon konden genieten. Rondom winkels waaronder Macy’s.
Een mooie zaak met dure kwaliteit spullen. In het restaurant aten we wat. En daar viel de prijs weer mee, anders waren we, waarschijnlijk, ergens anders heen gegaan.
Om 10 uur lagen we in bed.
Overnachting: Andante Hotel San Francisco

Dinsdag 14 juni
Stralend weer ± 25 C verfrissende zeewind
Route: Oakland (California)-Oakland Bay Bridge-Southern Free way-high way 1-Santa Cruz-Monterey-Big Sur. Gereden: 169 mijl.

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Soms krijg je wat van beide. Zo’n dag was het vandaag! Het begon met de meevaller. Wij waren goed op tijd. En dat was het busje dat ons naar Cruise America zou brengen ook. Was er zelfs 10 minuten te vroeg.
Eenmaal bij Cruis America begon het tegen zitten. Het leek wel of alle huurders op hetzelfde moment waren gekomen. Een mengelmoes van nationaliteiten stond in de hal te wachten. Uiteindelijk waren we aan de beurt. Een videofilm over de Motorhome. Uitreiken van de persoonlijke spullen (lakens, handdoeken, theedoeken etc.) Een boekwerk met camping adressen en een dikke handleiding kregen we mee. Bovendien kregen we uitleg over de apparatuur in en buiten de M.H. Dagelijks werk voor de mensen van C.A. dat gaat dus in een rap tempo! Je denkt dat je dat allemaal kunt onthouden. Als je daadwerkelijk aan de slag moet blijkt dat vies tegen te vallen. We zouden het nog ondervinden!
Al met al was het 12 uur voor we op pad konden. Wel een pracht van een Motor Home! Lekker ruim, zit goed en rijdt lekker. Is, zoals praktisch alle Amerikaanse auto’s, een automaat. De stuurbekrachtiging is ook een genot, weet ik ook wat we aan onze Susuki missen.
We wilden meteen maar eten inslaan en tanken. De tank was ¼ vol en ik vond het geen prettig idee half Oakland en San Francisco door te moeten rijden met zo’n hoeveelheid benzine.
Desgevraagd werd ons de dichts bijzijnde winkel met pomp uitgelegd. Vlot gevonden en onze eerste levensmiddelen ingeslagen en benzine gekocht. Er ging 37 gallon in! De prijs per gallon $ 2,56. en dat is € 0,65 per liter!!!

Overigens zou later blijken dat er enorme verschillen zijn in benzineprijzen. Soms zelfs in een stad of nog gekker in dezelfde straat!
Hoogste betaalde prijs $ 2,94 per gallon. Bij Oakhurst, California.
Laagste prijs $ 2,04 per gallon. Bij Cheyenne, Wyoming.

We dachten zo de Oakland Bridge op te kunnen rijden. Nee dus. We raakte de weg volkomen kwijt, geen borden te vinden. Hennie wed er niet geruster op de buurt ging er niet op vooruit. Uiteindelijk gevraagd en toen viel het nog mee. High way 80 die ons naar de kust moest brengen was dichterbij als we dachten.
Afijn eenmaal op de goede weg ging het vlot. Scenic road 1 langs de kust is wat men er van verteld had, soms adembenemend mooi. De rotsen de beukende zee soms ver onder je dan weer vlakbij. We zijn regelmatig uitgestapt om het te bewonderen.
Beiden hebben we de Pacific over onze handen laten lopen! Hennie zelfs (ongewild) over haar voeten. De golf was iets sneller.
We schoten ondanks de stops redelijk op maar in Santa Cruz ging het mis. File! Om 8 uur besloten we te stoppen. Om goed 8.30 uur is het hier al donker. We waren nog lang niet op de plek waar we volgens het draaiboek moesten zijn maar het was genoeg geweest voor deze dag. En in het donker rijden leek ons niks. Big Sur werd daarom de eerste overnachtingsplaats.
Riverside campground ligt in de “Redwoods” aan een riviertje. Morgen kijken we rond want het was na het eten inmiddels donker geworden.
Morgen zien dat we bij Yosemite NP uitkomen.
Overnachting: Riverside campground Big Sur. Mooie camping. Midden in een bos met riviertje. Geen hook-up. Wel douches en wc’s

Woensdag 15 juni
Van 8C naar +30. van stralende zon tot mist.
Route: Big Sur-Cambria-Paso Robles-Fresno-Oakhurst. Gereden: 439 mijl.

Met het ruisen van het riviertje op de achtergrond hebben we behoorlijk geslapen. Op het 2 persoonsbed achter in de motorhome kunnen we prima liggen.
Om 6.45 uur stonden we op. Ik douchte me onder de camping douche Hennie deed dat in de MH. Het was flink fris. We hebben de camping bekeken, ruime plaatsen veel hoge redwood bomen. Door de onwennigheid was het halfnegen voor we vertrokken.
We vervolgden de kustroute. Veel geslinger. Het bleef indrukwekkend. Kaal afgewisseld met begroeiing met allerlei onbekende planten en bloemen. We hebben op een paar meter afstand zeeleeuwen en zeeolifanten gezien. Tientallen lagen er op het strand en zwommen in zee. Heel apart.
Hoewel we met een strak blauwe lucht vertrokken begon het steeds meer te betrekken. We reden zelfs in, gelukkig, lichte mist uit zee. Je zag het tegen de bergen opkruipen. Het werd gewoon koud! Als we de RV uitgingen moesten we een trui aan!
Bij Cambria hebben we de kust verlaten. In zeer korte tijd werd het weer helder en steeg de temperatuur, in ieder geval gevoelsmatig, naar boven de 30 C.
Het landschap bestaat uit allemaal heuvels die in elkaar overlopen en mooi rond glooiend gevormd zijn. Begroeiing is er behalve een soort gras nauwelijks. Er liep vrij veel vee. Later reden we door een wijnstreek. Onmetelijke lappen met wijn struiken. Er moet hier veel gebotteld worden! Van de gelegenheden om te proeven hebben we geen gebruik gemaakt.
Het ging verder heuvel op heuvel af door valleien tot we van Pasa Robles tot Kettleman City een heel lang vlak deel kregen.
Onderweg, bij het tanken, kwam ik aan de praat met de pomphouder. Hij vertelde dat zo’n 30 mijl daar vandaan honderden (voormalig) Nederlandse boeren wonen. “Good farmers”. Oorspronkelijk hadden die geboerd bij Los Angeles in de buurt. Mar daar moesten ze i.v.m. stadsuitbreiding weg. Op zo’n farm houden ze 4000 tot 5000 stuks melkvee! Na Kettleman City begint het landschap te veranderen. Heuvels die langzaam bergen aan het worden zijn begroeider dan wat we tot nu toe zagen.
Omdat de reis voorspoedig verliep besloten we in Oakhurst te overnachten. Morgen is het dan niet ver meer naar Yosemite NP. De camping die in de informatie van Tioga tours vermeld stond konden we niet vinden.
Na gezoek kwamen we uiteindelijk bij “Elks RV park”. Water en elektra verder niets maar voor ons genoeg. Het koste ook maar $ 15,00. Na het eten maakte we nog een rondje over het niet zo grote terrein. Gereden 439 mijl.

De hoogte punten worden in de folders en reisbeschrijvingen altijd benadrukt. Wij constateren dat de wegen er naar toe ook veel moois te bieden hebben. Neem de afgelopen rit. De enorme verschillen in het landschap zijn op zich al prachtig.
Buiten de grotere steden is de ontvangst van de radio slecht. Jammer dat we geen Cd’s mee genomen hebben.
Overnachting: Elk campground Oakhurst. Niet veel bijzonders. Wel water en elektra aansluiting.

Donderdag 16 juni
Eerst strak blauw later betrokken 22 C
Route: Oakhurst- Yosemity NP-Oakhurst. Gereden 120 mijl.

Om 7 uur opgestaan. Tijdens het ontbijt werden we bezig gehouden door een soort eekhoorns die op de grond aan het spelen waren. Lange staart zonder pluim grijs in de nek. Ze leven in holen!
Vol goede moed op pad. Het zou nog raar lopen vandaag. Al snel na vertrek begonnen de echte bergen van Yosemete NP op te doemen. Dus draaien en keren om hoog en omlaag. Geen probleem de wegen zijn breed (niet zoals in Frankrijk) We bezochten het museum van de Yosemite Sugar Pine Rail Road. Een knots van een locomotief stond er te blazen. Werd vroeger gebruikt om hout uit het bos te vervoeren. Nu kun je er een rit mee maken. Dat deden wij niet.
De hoogste berg is tegen de 7000 feet. Adembenemend ruig, stijl, hoog en diep. Deze schoonheid is niet te beschrijven. Uiteraard kreeg ik al rijdend niet alles mee maar er zijn parkeerplaatsen genoeg onderweg. We zagen nog op hun gemak overstekende herten.
Voor de ingang van het park stond nota bene een kleine file! We kochten een (jaar) parkpass voor $ 50,00. Geld dat we er binnen de kortste keren weer uit hadden, zo bleek later. Bij de bijzondere punten was het erg druk. Koste soms moeite om een parkeerplaats te vinden. Je snapt het niet op een door de weekse dag.
Watervallen zagen we eerst uit de verte. Tientallen meters naar beneden vallend. Naar de Gridal Fall liepen we (met vele anderen) Het neer kletterende water veroorzaakte zoveel damp dat je er niet dicht bij kon komen. Op 100 meter zou je nog drijf nat worden! Maar ook van de afstand waarop wij stonden was het al indrukwekkend genoeg. Mensen met kennis van zaken zag je ook met regenkleding of paraplu’s.

Op weg naar de Tioga pass tankten we bij de enige benzinepomp in Yosemite NP. Mijn hulp werd gevraagd bij het tanken door een jong Italiaans echtpaar waar wij op stonden te wachten. Ik vertelde, naar waarheid, dat ik het ook niet wist. Al die pompen werken met een ander betaal- en tankksysteem. Dit was hun eerste tankstop! Na het tankstation moesten we rechtsaf de Tioga Pass op. Dat ging dus niet! “Road Closed”.Daarover hadden we niets gehoord of gezien. Eerst dachten we noordelijk alsnog naar Lee Vining (de beoogde overnachting) te kunnen.
Na de kaart nog eens goed bekenen te hebben kwamen we tot de conclusie dat het te veel tijd zou kosten. En het was al 16 uur. Wij weer terug naar het tankstation. Daar gevraagd. Er werd sneeuw verwacht daarom was de weg afgesloten! In het park zelf was geen optie. Er is geen plek vrij!
Morgen moeten we in Las Vegas zijn die camping is besproken en komen we verder op in de knoei.
Wat me niet vaak gebeurt, ik sloeg even op tilt! Zag het al voor me, nu helemaal terug door de bergen naar Oakhurst. En morgen vandaar helemaal naar Las Vegas. Groot nadeel is dat we, vanwege de afstand, over uitsluitend grote wegen naar Las Vegas moeten. En alles wat we in Nevada wilden zien, nu niet doorgaat.
We rijden morgen via Fresno, Bakersfield en Barlow. Ondanks dat leek het toch het enig haalbaar alternatief. Terug naar Oakhurst derhalve. Om gezoek te voorkomen besloten we naar dezelfde camping te gaan als de afgelopen nacht.
Knap moe, rijden door de bergen is voor chauffeur en navigator vermoeiend, kwamen we om 19.30 uur op de ons bekende camping aan.
Onze plek was vrij dus geen probleem.
Overnachting: Elk campground Oakhurst. Niet veel bijzonders. Wel water en elektra aansluiting.

Vrijdag 16 juni
Eerst wat bewolkt en een beetje regen. Later dik boven de 30 C
Route: Oakhurst-Fresno-Bakersfield-Barlow-Las Vegas (Nevada).
Gereden 449 mijl.

Om goed 6 uur opgestaan. Een half uur later waren we op pad. De hele reis zou voorspoedig verlopen. Om 18.15 uur draaide we de KOA camping in Las Vegas op!
En ik had er nog zo’n hard hoofd ingehad. Zo zie je maar weer je te druk maken is achteraf vaak niet nodig. Een troost, zelfs al ben je 62, overal leer je weer van. Voor de rest van de reis heb ik me niet meer opgewonden als het schema niet werd gehaald.
Op een hoofdweg rijden vind ik al niet prettig, tot Bakersfield is de weg nog slecht ook. Daarna werd het beter.
De verwondering over de natuur was er niet minder om. Tot Fresno hadden we het al gezien. Daarna was het nieuw. Heel gevarieerd weer. Tot Bakersfield het glooiende landschap zoals we dat gisteren ook zagen voor Kettleman City. Hier ook afgewisseld door grote vlakke dalen. Steeds bergen op de achtergrond. Grote boerderijen met veel vee. Op de Curaçaose manier gestald. In een kraal met alleen een dak tegen zon en regen. Na Barstow begint de Mojave National preserve of te wel de dessert. Daarin een deel dat op de kaart wordt aangeduid als Devils Playground.
Geen idee waar dat vandaan komt. Je komt hier de meest vreemde namen tegen. Veel vanuit de tijd dat de eerste settlers hier kwamen. Ook de Indiaanse benamingen zijn overgenomen. In California is ook de Spaanse invloed (kwamen vanuit Mexico) natuurlijk duidelijk aanwezig.
Veel vlak met praktisch alleen lage struikjes en dor gras. Afgewisseld door bergen en heuvels in allerlei maten en vormen. Op een aantal plaatsen groeit de Joshua-tree. In sommige stukken met wat meer gras lopen koeien. Weer zo anders als we eerder zagen dat we de omgeving vol verwondering langs ons zagen glijden.
In het plaatsje Mojave zijn we gestopt. Toen ontdekten we hoe hard het er waait! Dat blijkt bij de dessert te horen. Deze wind zou tot in Las Vegas aanhouden. Het was er ook warm. Door die wind is het geen vervelende warmte. Nadeel is dat je niet in de gaten hebt dat je zweet. Drinken is erg belangrijk.
Na onze eerste Mac Donalds maaltijd te hebben genuttigd reden we door naar Calico een “Ghost Town”. Er is een oude zilvermijn. Er woonden ooit 1200 mensen. Nu nog maar 8 en die wonen er waarschijnlijk dankzij de toeristen. Het geeft een aardig beeld van de leefomstandigheden rond 1880. Voordat het volledig in verval zou raken heeft een man er veel tijd (en nog meer geld) in gestoken om alles op te knappen en het voor publiek open te stellen.
Duidelijk kun je nog zien dat de eigenaar van de mijn flink verdiend heeft. De rest was armoe troef. Dat valt toch op de armoede die hier geweest moet zijn. Mensen moeten het elders (Europa) nog erger gehad hebben anders ga je niet naar, toen zeker nog, het andere eind van de wereld.
Het blijft dessert tot de uitgestrekte buitenwijken van Las Vegas. Dankzij de kaarten was de KOA campground vlot gevonden. Zo’n campground zouden we niet meer tegen komen. Geen grasspriet of zandkorrel te vinden. Alles asfalt! Een enorm groot terrein. Het was niet vol maar er stonden wel veel RV’s. De onze was een van de kleinere! Overigens zijn er wel bomen. En dat is maar goed ook anders zou je in deze temperatuur en op asfalt wegkoken.

Na het eten, het liep tegen donker, zijn we op pad gegaan. KOA Circus Circus ligt praktisch aan het begin van de strip. Het waaide nog enorm maar koud was het absoluut niet (Antillen gevoel)
We wisten niet wat ons overkwam! Overweldigend, gekleurde lampen, lichtreclame, glitter, glamour de massa's mensen en de gebouwen. Niet te beschrijven. Een hele overgang van de geweldige natuur naar dit. Ik schreef net dat het tegen het donker liep. Voor zover daar in Las Vegas sprake van kan zijn! We zijn een paar casino’s in geweest. Enorme zalen. Geld zagen we nergens. Je kunt een soort pinpas kopen. Die wordt geladen met een bepaald bedrag. Die passen kunnen in de machines en trekken maar met die handel. Van ons zijn ze niet rijk geworden. We hebben nergens wat gespendeerd. Voornamelijk omdat we geen idee hebben hoe dat allemaal werkt en we niet de behoefte voelen om ons erin te verdiepen.
Voor het gemak van de gokkers(sters!) lopen serveersters af en aan. Handig bedacht want dan blijven de klanten aan het uitgeven!
Binnen was er veel te zien. Buiten ook. De Eifeltoren, watervallen, San Marco plein, een piratenschip, Cesar’s Pallace en nog meer. Tot laatst genoemde zijn we gegaan. Normaal is er een show op en om het piratenschip. Vanwege de harde wind kon dat jammer genoeg niet doorgaan. Het was al laat geworden en we moesten ook nog terug. Je zag opvallend veel kleine kinderen (met hun ouders) op dat late tijdstip nog rondlopen. We lagen er om 24 uur in.
Wat ons betreft hadden we dit niet graag willen missen. Eén avond was echter wel genoeg.
Overnachting: KOA campground at Circus Circus Las Vegas. Alles goed voor elkaar.

Zaterdag 18 juni
Strak blauw ± 35 C
Route: Las Vegas- Hooverdam-Chloride(Arizona)-Kingman-Route 66-Seligman-williams-Grand Canyon. Gereden: 312 mijl.

Om 7 uur opgestaan. Na douche en ontbijt ben ik de holdingtanks gaan legen. Dat vergt enige uitleg. In de Motorhome zitten 2 tanks voor afvalwater. Druk op de knopjes van de afsluiters en weg loopt het afvalwater. Als alles goed gaat…
Nu was het ons al opgevallen dat het controle lampje van de blackwater afsluiting aanduidde dat het ding open stond. Met dat gegeven konden we weinig. Toen ik de dop eraf deed bleek dat het lampje wel goed werkte!
Onze producten kwamen met een vaart naar buiten. Mijn sprong was te laat. Niet echt fris moet ik zeggen. Snel de slang nog aangesloten voor het restant. Wat moet je? De zaak schoon gespoeld en mijzelf ook. Wel verrekte vervelend want de volgende keer hebben we dat probleem natuurlijk weer. Helemaal niet aan gedacht dat er in Las Vegas ook een Cruise America zit. Anders hadden we daar zo heen gekund.
Hennie deed wat boodschappen in de camp winkel. Ik kwam aan de praat met een KOA man. Die vertelt dat het raadzaam was om voor 9 uur uit Las Vegas weg te zijn. Dan wordt het, door het diensten wisselen van het casino personeel hartstikke druk. Een goede raad die we hebben opgevolgd.
We reden Las Vegas aan de andere kant uit. Dezelfde uitgestrekte buitenwijken waar nog steeds gebouwd wordt. Daarna begon de dessert weer! Bergen zijn er altijd op de achtergrond. Dor en droog geen leven te zien. En toch zie je dorpjes of een tiental huizen bij elkaar staat. Volstrekt onduidelijk waar die mensen van leven. Volgens ons pure armoede.
Aan de grote weg stond aangegeven dat er in Chloride toeristen informatie
te krijgen was. Aangezien we van Arizona praktisch niets hadden (de enige staat die geen info opstuurt om budgettaire reden) zijn we er heen gegaan. Het is een dorp van niks. In een onooglijk kleine winkel van sinkel was echter materiaal genoeg! De zeer behulpzame man vertelde en legde meer uit dan nodig was. Wat wel handig was, hij legde uit hoe wel het makkelijkst in Kingsman op de route 66 konden komen. Dat bleek later van pas te komen.
Aan het begin van dat stuk 66 staat een oude bakbeest van een trein en is een visitors center. Dat bezochten we voor we aan de historische route begonnen. Toch een belevenis moet ik zeggen. Het is een goed onderhouden deel. Nu komt er ook maar weinig verkeer want het is echt een toeristen attractie. Je kunt aan de verarmde dorpen zien dat het eens welvarend was. Nu is het armoede. Ik kocht een route 66 pet. Bij Selingman gingen we de 66 af. Daarna, zo was ons verteld, wordt de weg slecht. Het was maar goed dat we de plaats besproken hadden want de camping zat vol!
Nu is het ook weekend natuurlijk. Voor de ingang kon je al een eerste indruk van Grand Canyon opdoen bij een “look out”. Ongelofelijk diep, grillig en allerlei kleuren. We staan op een mooie plek. Zoals overal een ruim bemeten plaats tussen wat schaarse bomen. Of liever gezegd zijn er nog wel wat bomen maar dat zijn geen grote en geen bladeren. Mogelijk het klimaat of de hoogte waar je hier op zit.
Overnachting: Grand Canyon Trailer Village Gereden. Grote camping. Weinig begroeiing. Alle voorzieningen.

Zondag 19 juni
Het wordt eentonig (maar daarom niet getreurd) stralend weer 30 C veel wind.
Route: niet gereden.

Het is al laat, 22.45 uur. Ik hou het kort. Er rijden op 3 lijnen gratis shuttle bussen. Die sluiten op elkaar aan en die doen alle uitzichtpunten langs de “Rim” aan. Overdag gaan ze om de 15 minuten. Je kunt op- en afstappen de hele rit meerijden wat je maar wilt. Een lijn stop aan het begin van de camping. Makkelijk we hebben de camper dan ook niet gebruikt.
Langs de rim kun je lopen van het ene uitkijkpunt naar het andere. Wij kozen er voor vanaf de oostpunt een eind westwaarts te lopen. Met geen pen te beschrijven wat je ziet! Diepe afgronden, allerlei soorten gesteente in uiteenlopende kleuren en vormen. Iedere bocht geeft weer een ander beeld. Je blijft foto’s maken. Iedere keer denk je weer dit kan niet mooier.
Dit natuurwonder is uiteraard een toeristen attractie bij uitstek. Dat is het al sedert begin 1900. Er zijn zelfs, binnen het park een aantal dorpjes ontstaan.
Als lunch aten we wat in het Grant village restaurant. De watervoorraad aangevuld. Er wordt steeds opgewezen veel te drinken. Wonderlijk genoeg doe je dat vanzelf. En plassen doe je niet veel dus al dat water het verdampt wel.
In het restaurant hadden we een leuke ontmoeting met een Amerikaan van onze leeftijd. Hij was met vrouw en vrienden uit Texas op de motor op vakantie. Heel spontane man.
Om 17 uur waren we, bekaf, weer op de camping. Hennie heeft het nodige gewassen en aan de geïmproviseerde waslijn buiten te drogen gehangen.
Het is in een mum van tijd droog. Opvallend is dat je nergens was ziet hangen.
(Nb later hebben we dat een heel enkele keer wel gezien)

Het koelt s’nachts flink af en dat is wel prettig voor het slapen. Je realiseert je dat niet zo maar we zitten hier aardig op hoogte en het is een landklimaat.
Overnachting: Grand Canynon Trailer village. Grote camping. Weinig begroeiing. Alle voorzieningen.

Maandag 20 juni
Weer stralend. Onderweg een 40 C! In Page boven de 30 C!
Route: Grant Canyon-high Way 66 west-Cameron-Tuba City en terug-Page. Gereden: 273 mijl.

Koffie met een koek gehaald op de Plaza. Dat drinken we onderweg op. We hebben dat tot gewoonte gemaakt. Koffie bij een restaurant of tankstation halen en onderweg op drinken. Tussen ons inzitten aan de console van het dashboard 4 bekerhouders. Een voor een waterfles de andere voor koffie. Wie doet je wat!
Via de 64 west reden we de mooie route naar Cameron. Een weg dicht langs de Caynon. Hoewel we besloten hadden door te rijden konden we het niet laten nog een laatste blik te werpen. Bij Cameron bezochten we een ruïne van een indiaans dorp ui de 11e eeuw. Het is maar een jaar of dertig bewoond geweest. Waarom het toen is verlaten is niet duidelijk. Wat je je ook niet kan voorstellen is dat mensen hier hebben kunnen (over)leven. Het is nu kaal en dor. S’ winters is het er koud. Maar alles wat de natuur dan ook te bieden had werd gebruikt. Mensen waren heel vindingrijk en niet kieskeurig.
In Cameron kocht Hennie petten voor Ruben en Julian en halsketting voor haar zelf.
Richting Page maakten we een uitstapje naar Tuba City. We hadden gehoord dat het een mooie weg was. Nou dat bleek niets te veel gezegd. Allerlei rotsformaties in de meest uiteen lopende kleuren. Was je een heuvel over dan kon de andere kant weer totaal anders zijn. Zo was er een helling met heel zachte tinten, waar Hennie nogal van onder de indruk was. De weg naar Page is van een ruige schoonheid. Je gaat door stukken dessert langs (en een keer over) de Echocliffs aan de linkerkant en de Marble Caynon aan de rechter. We knijpen elkaar zo af en toe in de arm zo verbijsterend is het hier allemaal.
Dat deden we ook al langs de kust, in Yosemite, Grand Caynon en zomaar plekken onderweg!

In Page haalden we boodschappen. Page is een 50 jaar oude stad! Gebouwd om de werkers aan de Navajo dam te huisvesten. Door deze dam is Lake Powell ontstaan. Je komt van Page, dat hoger licht, naar beneden gereden waar het meer zich uitstrekt tussen de bergen. Dat levert een pracht gezicht op. Dit werd later versterkt door de ondergaande zon. We stonden namelijk op een campground aan het meer. De camping is, in terrassen, tegen de berg aangelegd en had de prachtige naam Wahweap campground. Zag er allemaal nieuw uit en de bomen zijn nog klein.
De campground ligt in de Navajo reservation bovendien een National Park. We hebben onderweg ook al winkeltjes van indianen gezien. Ze verkopen sieraden en souvenirs. Of het allemaal indiaans is? In winkels staat het er (niet altijd even duidelijk) bij of het echt indiaans is.
De aanleg van dit mooie meer heeft wel tot gevolg gehad dat een aantal indianen dorpen zijn onder gelopen. De Amerikaanse regering liet de mensen aan hun lot over. Eisenhouwer heeft er uiteindelijk wat aan gedaan. Toen en nu nog zijn het 2e en 3e rangs burgers. We zouden er later nog het nodige van zien.
Na wat gedronken te hebben liepen we naar het 200 meter lager gelegen meer. Er liggen heel wat boten aan de steigers.
We aten voor het eerst wat uit de magnetron. Het was even zoeken naar de manier waarop dat moest. Gelukkig is er de "manual". Na het eten, het was toen 20.45 uur, was het pikdonker. Hennie was erg moe en is een uur later in bed gedoken. Aangezien het nog erg warm was hebben we voor het eerst de dakairco aangehad. Kort, het ding werkt prima maar dat gaat met veel lawaai. Niet prettig voor ons en de buren. Het is dan ook niet vreemd dat je voor en na een bepaalde tijdstip geen apparaten meer mag aan hebben.
Om 23 uur lag ik er ook in.
Overnachting: Wahweap campground Page. Prachtige camping. Groot, ruim. Alle voorzieningen.

Dinsdag 21 juni
Van 22 tot 33 C. Stralend tot bewolkt. Een spat regen.
Route: Page-Kanab(Utah)-Zion NP-Long Valley jct.-Hatch-Brice Canyon.
Gereden 128 mijl.

Was weer een bijzondere dag! We aten buiten het ontbijt. Hennie was al om 6 uur wakker en had al buiten gezeten. Ondanks de warmte hebben we goed geslapen. Op tijd opstaan en op tijd weggaan zijn nog wel eens twee. Deze keer lukte het.
Om 8 uur reden we weg van deze mooie plek. Eerst terug naar Page om te tanken. Dat gaat niet zomaar. Alles op het gemak. Je tankt niet alleen er worden gelijk ook boodschappen gedaan of koffie gehaald. De auto blijft dan bij de pomp staan. Geen mens die zich er aan stoort. Dat moet je wel even leren!
Zoals eerder vermeld, ieder benzinepomp is weer anders. De manier van betalen ook. Je kunt er d.m.v. de bankpas aan de pomp betalen. Dat werkt de helft van de tijd niet. Dat is een bij de pomphouders bekend euvel. Moet je naar binnen om aan te geven welke pomp je gebruikt en dan kun je daar later betalen. Ik ontdekte op een gegeven moment dat het met de creditcard wel beter gaat.
Van Page naar Kanab viel weer veel moois te zien.
De Vermillion Cliffs zijn bijzonder qua vorm en kleur. De bergen worden afgewisseld door plateaus met gras. We zagen er naast paarden en koeien ook bizons! De dieren liepen een kolossale weilanden dus de bizons zullen wel gefokt worden voor consumptie.
In Kanab zijn we gestopt. Het was er goed heet. Rond deze plaats zijn in het verleden veel westerns opgenomen. Dat filmen moet geen pretje geweest zijn in de hitte! Het is goeddeels dessert.
Trots zijn ze er wel op. Langs het trottoir staan foto’s van een meter bij een meter van de “helden” van weleer. Van die van John Wayne maakte ik een foto.
Er is een grote winkel met alles voor cowboys. Kleding, hoeden, laarzen, zadels noem maar op. Achter de winkel is op kleine schaal een straatje nagebouwd. Dat gaf een aardig beeld van hoe het vroeger was. Een graf maakte duidelijk dat het met de rechtspraak ook wel eens mis ging. Er lag (zogenaamd) ene Lee Dillon 1841-1881. Volgens de tekst “Hanged by mistake”! Zijn voeten staken nog uit het zand. Leuke vondst!
Van Kanab reden we tot Carmel jct. En gingen scinic byway 9 op. Deze gaat door Zion NP. Vanaf dat Hennie er thuis over gelezen heeft wil ze er graag heen. Ik was bang dat het te ver om zou zijn. We kozen een tussen weg en gingen tot ruim halverwege (het visitors center in Spingfield) Als je het moet doen met beschrijvingen en foto’s weet je niet wat je uiteindelijk echt te zien krijgt. Deze “zijstap”was een schot in de roos. Je gaat letterlijk (er zijn 2 tunnels waar van een 1 ½ mijl lang is) dwars door de bergen. Sprinfield ligt in een dal. We bezochten het visitors center en aten wat in de MH. Wat een ongekende ruigheid en enorm hoog. De rotsen zijn soms heel vreemd gedraaid, niet te beschrijven Waar het kon zijn we gestopt om te kijken.
We constateerden dat het imposante met name wordt veroorzaak doordat je tussen de bergen in zit en er tegenop kijkt. Dit in tegenstelling tot Grant Canyon waar het andersom is.
De langste tunnel is in de 30-er jaren geboord. De auto’s waren toen nog kleiner dan nu. De tunnel is daardoor zo smal dat campers er alleen in het midden door kunnen. Aan beide kanten staat een ranger die het verkeer regelt. Van ieder voortuig wordt het nummer genoteerd. Dan gaan er eerst een aantal van de ene daarna de andere kant. Het kost $ 15,00 voor een dagretour maar dat was het meer dan waard.
De reis naar Brice Canyon verliep vlot. We reden via Red Canyon (je bent er door voor je het weet) de scinic route 12 op. Deze weg heeft het ere predikaat All American route gekregen. En niet ten onrechte zouden we bij het vervolgen van de reis ontdekken.
Het is een golvend landschap met uiteraard bergen op de achtergrond. Behoorlijk begroeid. Ruby’s Inn, waar we een aantal nachten zullen blijven is een enorm complex. Echt massaal toeristisch. Winkels hotels, eetgelegenheden, rodeo. Een nagebouwd Wild West straatje. Wij hebben een mooie plek boven op een heuveltje.
In de winkel kochten we wat voorraad. Ik een boek over Powell, de man die de Grand Canyon en deze omgeving in kaart in de jaren 1880 heeft gebracht. Hij verbleef hier 4 jaar en heeft ook de Indianen en hun leefwijze beschreven. Je realiseert je dan dat de geschreven historie hier maar erg kort is, zo’n 150 jaar!
Even terzijde.
In die winkel ergerden wij ons mateloos aan een buslading Nederlanders. Meest ouderen maar er liepen ook jongeren tussen. Geblaat en gekakel uitdrukkelijk aanwezig. Moeten we straks ook weer aanhoren! Hennie stond net als anderen “in line” bij de kassa komt zo’n stom wijf die alles en iedereen, zonder op of om te kijken, voor bijloopt en nog geholpen wordt ook. Hennie was te verbouwereerd om er wat van te zeggen.
(Noot: we zijn ze daarna niet meer tegen gekomen)
Er is hier ook internet en telefoon. Mooi denk je dan 4 pc’s. Daar blijkt er een niet van te werken. Je moet er een dollars in stoppen. 1 per 15 minuten. Niet duur als het lukt. Dat deed het dus niet. Andere geprobeerd. Daar kreeg je ook geen verbinding met hot mail. Afijn de verbinding kwam dus niet tot stand. Later bleek dat we ons geld terug hadden kunnen krijgen. Het was een bekend euvel blijkbaar. Wel vervelend want de mobiel geeft hier aan dat er geen bereikt is. Morgen nog maar eens proberen.
We lagen pas om 12 uur in bed. Er valt van alles te lezen en te doen. Meestal maken we ook nog een ommetje. Het late eten is natuurlijk ook wel een oorzaak.
Overnachting: Ruby’s Inn campground. Groot. Wel dicht op elkaar. Alle voorzieningen.

Woensdag 22 juni
Bewolkt. Soms iets zon. Later op de dag onweer en regen.
Route: niet gereden.

Wat ons nog niet eerder is overkomen gebeurde vandaag. We hebben ons verslapen! Om 8.30 uur ontdekte Hennie dat het al zo laat was. We slapen, dat blijkt wel, steeds beter.
Begint het verkeerd dan gaat er meer mis. Geklungel, dingen vergeten. Afijn het ging moeizaam zullen we maar zeggen. Uit eindelijk konden we op pad. De shuttle bus stopt op een paar honderd meter bij ons vandaan. Hetzelfde systeem als in Grand Canyon. Werkt perfect. We waren zo in Brice Point, het verste punt. Vandaar liepen we langs de rim naar Inspiration Point (toepasselijke naam) Wat je ziet is onvoorstelbaar. Nog mooier dan Grand Canyon. Alle kleuren rood. Bossen van pilaren in alle vormen dunne spiralen waarop een steen lijkt te balanceren. Je kunt er allerlei figuren en gebouwen inzien. Hele muren die zo om lijken te vallen, Maar die er al ik weet niet hoe lang zo staan natuurlijk. Geweldig.
Morgen gaan we een ander deel bekijken.

Terug bij Ruby’s Inn aten we in het restaurant en bekeken de Rodeo grounds. Zoals je dat ook op foto’s ziet een omheind stuk grond. Tribune ervoor en coralen met stieren en paarden. We liepen door het Old West straatje. In een van de winkels verkopen ze stukken versteende boom! Een beeldhouwer was bezig uit een boomstam een meer dan 2 meter grote beer te maken. Hij deed dat met en kettingzaag en grote frees. Met een heerlijk ijsje in de hand liepen we terug naar de RV. Grappig. Er staat aan beide kanten van de straat een bak met vlaggen. Je steekt een vlag op en zo loop je naar de andere kant! Het verkeer wacht!
Het was maar goed dat we tegen het eind van de middag terug waren. Het begon te betrekken. Regen en onweer volgden!
Omdat de afvoer niet goed is besloten we zoveel mogelijk gebruik te maken van de campingfaciliteiten. De wc’s douches zijn vlakbij.
s’Morgens hadden we voor een kapitaal (± $ 35,00) een film rolletje van mijn toestel en een panorama rolletje van Hennie laten ontwikkelen. Wat we al vermoedden, ik maak teveel foto’s van bijna hetzelfde. Ik ga mij daarin beperken.

Om 22.30 lagen we er in.
Overnachting: Ruby’s campground. Groot. Wel dicht op elkaar. Alle voorzieningen.

Donderdag 23 juni
Bewolkt bij het opstaan. Verder stralend en warm. In de namiddag onweer en regen. Gelukkig zaten we toen al in de MH.
Route: niet gereden.

Vanmorgen ging het weer “gewoon”. Net voor de wekker werden we wakker. Ook nu weer prima geslapen. We douchten ons in het camping gebouw. Ik moest wachten want alle 7 douches waren bezet. Het was net ½ 8, dachten we!
Net als in Grand Canyon kun je hier ook gratis met de shuttle bus van uitkijkpunt naar uitkijkpunt gebracht worden. Na het ontbijt namen we de shuttle bus naar Insperation point. Vandaar liepen we langs de Rim naar Sunrise point. Het is heel wonderlijk. Deze Canyon ligt als het ware verscholen in het groen. Tot je er vlakbij bent heb je geen idee dat er achter de bomen te zien is. De verrassing is des te groter! Wat een vormen en kleuren. Rode, roze, grijs en alles daar tussen. Allemaal pilaar vormig. Je ziet er allerlei figuren of gebouwen in. Iedere tien meter weer anders van vorm.

Je afvragen wat imposanter is van wat we tot nu toe gezien hebben, heeft geen zin. Het is op zijn eigen manier allemaal indrukwekkend of mooi of ruig of…ga maar door.

Met het vorderen van de morgen steeg het kwik tot 30 C en meer. Vanaf de Rim zijn er wandel routes de Canyon in. Een aantal was wegens verzakking of wegspoelen gesloten. Bij Sunset Point kon je wel naar beneden. Dat is flink dalen en daarna weer (terug) klimmen. We wilden de pilaren toch ook graag van dichtbij zien en besloten het pad ( 2meter breed) af te dalen. Met vele anderen (het was gewoon druk!) Konden wij constateren dat als je ertussen staat het nog indrukwekkender wordt. Op de terug weg deden we het kalm aan. Regelmatig stoppen en drinken.
In het restaurant van Sunrise Point aten we wat. Tegen 2 uur waren we weer op de camping. Er is een wasserette. In samenwerking met een Amerikaanse (wat voor waspoeder gebruik je) lukte het de was te doen. Ik heb er al helemaal geen verstand van maar het water is hier erg zacht. Wasverzachter is niet nodig.

Het was ons al opgevallen dat onze huid zo zacht aanvoelt. Nu weten we waardoor dat komt! Het heeft te maken met dat zachte water!

Bij de Rv buiten koffie gedronken en gelezen en dit dagboek bijgewerkt. Na het eten (weer) naar de winkel gelopen. Ik ben in jaren niet zovaak in winkels geweest als de afgelopen 2 weken!
In de RV onder het genot van koffie de camping voor morgen uitgezocht. Hennie is begonnen in Herman Finkers. Ter afsluiting gejokerd. Bij het zetten van de wekker kwam Hennie tot de ontdekking dat we de Mountain time nog niet hadden ingesteld. Waren we vanmorgen dus toch niet zo vroeg geweest als we dachten! Hebben we afgelopen nacht 9 ½ uur geslapen! Vermoeiend die vakanties!
Overnachting: Ruby’s Inn campground. Groot. Wel dicht op elkaar. Alle voorzieningen.

Vrijdag 24 juni
Stralend en heet. Aan het begin van de avond regen en onweer.
Route: Brice Canyon-Scinic Byway12-Tropic-Escalante-Boulder-Torry.
Gereden: 211 mijl

Uit ons zelf wakker geworden. Gedoucht, nu was er niemand! Na het ontbijt deed Hennie nog een was. Dat kost maar 20 minuten. In die tijd heb ik het propaan bij laten vullen. Dat mag je niet zelf. Volgens de man van de camping was het niet echt nodig. De fles was nog bijna vol. Zijn schatting dat er 2 gallon inging klopte precies! Nu hoeven we ook niet opnieuw te vullen. Propaan kun je lang niet overal krijgen. En deze hoeveelheid is voor de rest van de reis zeker genoeg.
Ook nog getankt zodat we van alles voorzien op pad konden.
Het was weer prachtig onderweg. Zoals ik gisteren al schreef is scinic byway 12 terecht een Utah All American road. Het verdient deze titel met lof.
In Topic, we waren net op weg, geld bij de bank gehaald. Het is een dorpje van niks maar er staat een pracht van een bank. Het leek allemaal nieuw, ook van binnen. Duur meubilair en zitjes. Maar ook ik weet niet hoeveel beveiliging camera’s!
We haalden gelijk boodschappen en namen koffie voor onderweg mee. We gingen daarna de weg (heen en terug) naar Codachrome State Park. Er waren weinig bezoekers. Ten onrechte. Ook hier weer een en alles ruigheid en kleur. We maakten een uitgezette wandeling. Een horse trail dat liep door 3 klein formaat canyons. Je loopt langs toren hoge rotswanden en dan weer over vlaktes. Het rode gesteente leek heel massief. Het was echter zanderig. Dat spoelt ook wel weg. Doordat het veel water opneemt gaat dat maar heel geleidelijk. Anders zou er ook geen rots meer staan!
We kwamen nog een groepje paardrijders met gids tegen. Het was inmiddels goed heet geworden.
Terug op de 12 bleek dat het alleen maar mooier werd. Ook hoger. De hoogste aanduiding die we zagen was 9400 feet d.i. 2848 meter! We reden zelfs langs een stuk sneeuw!
De uitzichten zijn fenomenaal. Door de vele bochten en het steile (soms 12 %) klimmen en dalen schiet het niet op. Daarom zijn we selectief te werk gegaan m.b.t. de te bezoeken bezienswaardigheden. Escalante Petrified Forest State Park was ons volgende doel. Er bleek bijna geen parkeerplaats te zijn. Het is een onbemand park. Je wordt geacht het toegangsbewijs zelf in te vullen en het geld in een bus te stoppen. Een pittige klimpartij bracht ons bij het “Forest”. Gezien de informatie viel de hoeveelheid bomen mij wat tegen. Wel mooi van kleur en het is wel bijzonder stenen bomen te zien liggen natuurlijk.
Van de klimpartij, het vermoeiende rijden en de warmte moe geworden besloten we door te rijden naar de volgende camping.
We vonden een mooie in Torry, op het eind van de 12.
Lekker gedoucht en bijgekomen. We waren er goed en wel of het begon flink te regen en te onweren. Met het eten klaar maken wilde het niet lukken. De magnetron doet het niet. We krijgen geen stroom.
(Nb Foutje. Bleek later dat hij werkt op netstroom, als je bent aangesloten op de camping)
Ook geen ramp we aten brood. Even gekaart. Hennie lag, bekaf om 22.00 uur op bed. Ik volgde een uurtje later.

Overnachting: Wonderland ressort. Torry. Niet zo grote camping. Lijkt in opbouw. Ruime plaatsen. Alle voorzieningen. Gastvrij.

Zaterdag 25 juni
Stralend en warm. Wat buien op afstand.
Route: Torry-Salina-Nephi-Salt Lake City.
Gereden: 220 mijl

Een gevarieerde dag. We begonnen op tijd. Bij de subway aan de andere kant van de weg, kochten we etenswaren en koffie en daarna op pad.van Torry naar Nephi rij je steeds over stevige bulten van het ene plateau naar het andere. Hoge bergen in de verte met sneeuw erop. Deze bleven in zicht tot Salt Lake City aan toe. Ieder plateau heeft zijn eigen vegetatie met daarbij horende kleuren. Lappen met blauwe en gele bloemen tegen de hellingen op zijn prachtig. Je passeert of rijdt door kleine dorpen. Paar huizen geen voorzieningen geen benzinepompen. Vrij armoedig. Er hebben zich wat op het toerisme gestort. Gras- en bouwland lage begroeiing weinig bomen. Het is hier zonder dat je daar erg in hebt behoorlijk hoog.
Lekker ontspannen gereden. Bij Nephi de grote weg opgegaan. Vak voor SLC gestopt voor de lunch.
Eerder hadden we besloten niet naar SLC te gaan. We realiseerden ons dat het jammer zou zijn deze stad over te slaan. Mede omdat we ruim op het schema vóórliggen besloten we hier te overnachten. Hennie vond een KOA aan de rand
(6 á 7 kilometer) van het centrum.
Plaats genoeg geen probleem. Vreemd is het dat de waterdruk hier zo hoog is dat je een demper moet kopen (!) omdat anders de leidingen in de MH kunnen knappen! We hebben dat ding niet gekocht. Voor eenmalig gebruik wel zonde van het geld. En op eigen voorzieningen kan het ook.
Bij de receptie hoorden we dat er een gratis shuttle, op afroep naar het centrum reed en weer terug. Om 18.30 zouden we opgehaald worden. Volgens ons is de receptie dat vergeten want na wat gevraag en vaag gedoe was het goed 19.00 uur voor we opgepikt werden. Het was een echtpaar dat ons wegbracht. Hennie had al gezien dat die mevrouw een badge ophad met er op: “missionaris”.
Zij vertelde dat er een ½ uur durende rondleiding langs en in de gebouwen van de Mormonen werd verzorgd. Bleek dat dit vervoer en de rondleiding door de Mormonen is opgezet. Ze doen dit pas een paar weken. De gidsen bleken uit Duitsland en Zuid Amerika te komen. Al het heilige der heiligen ligt aan Temple Square. Om 20 uur ging het busje weer terug dus de tijd was beperkt. Hoewel het geloof er te pas en onpas werd bijgehaald kregen we in die korte tijd een indruk.
Het is inderdaad wel indrukwekkend. Maar als je je realiseert dat dit door de gelovigen is opgebracht….Aan de andere kant zijn en worden er in Utah grondstoffen gedolven (o.a. koper en in de jaren ‘50 uranium) en daar zal ook het nodige mee gefinancierd worden.

De stad is gesticht in midden 1800. Een groep Mormonen werd in het oosten van de US vervolgd en trok met hun schamele bezittingen op handkarren (!) naar het westen. Salt Lake City was de plek waar de leider (profeet) van vond dat ze daar moesten blijven. Daar is de Mormonen staat Utah uit ontstaan.

Een aantal gebouwen mag je niet in. Een wordt er gerestaureerd maar er bleef voldoende over. Omdat er in de begin jaren weinig geld was werd in de oude gebouwen white pine (een goedkope houtsoort) gebruikt. De pilaren werden zo beschilderd dat het net marmer lijkt. Aan alles kun je wel zien dat het vaklui waren.
Tot slot werd er nog en filmpje vertoont waarin een aantal van de wonderen de Jezus heeft verricht te zien zijn. Het is aandoenlijk hoe die meisjes daar in opgaan. Het staat wel erg ver van ons bed. Hoewel we dit niet hadden willen missen zagen we van de stad zelf niets.
We namen afscheid van onze gidsen en liepen nog wat rond voordat we naar het busje moesten. We besloten morgen nog een terug te gaan om de rest van het centrum te bekijken.

Na bericht.
Er waren een flik aantal buien in de buurt. Wij kregen daar praktisch niets van mee. De grijze regen massa die tegen de bergen aan waaide was een mooi gezicht.
Salt Lake City is een knooppunt van treinen. Die gaan door de stad en toeteren bij ieder overweg. Ongeveer om de 5 minuten! Daar slaap je niet best van!
Overnachting: KOA, Salt Lake City. Groot. Alle faciliteiten. Twee nadelen;
- Om het water aan te kunnen sluiten moet je een drukreductie ventiel kopen van $ 14,00. Hebben wij niet gekocht.
- Om de zoveel minuten toeteren er treinen. Dat gaat dag en nacht door. Slecht voor de nachtrust.

Zondag 26 juni
Lekker weer. Zon soms wat wolken en niet zo heet. 25 / 30 C
Route: Salt Lake City-Salt Lake-(High Way 80)-afslag 354 Brigham City-Logan-Garden City-St. James (Idaho). Gereden:200 mijl.

De gebruikelijke tijd op. Lekker uitgebreid gedoucht, er was niemand om 7 uur!
Na het ontbijt gemaild naar het thuisfront. Dat kan hier en gratis. Wat dat betreft zijn er per camping wel grote verschillen in faciliteiten.
Wel prettig dat het eindelijk kon.
Er was een mail van Petra. En ze hebben daar echte een hitte golf!
Geen prettig vooruitzicht maar de tanks moesten geleegd worden. Nu wist ik wat me te wachten stond. En een slimme jongen is op het ergst voorbereid! Snel de dop er af en de afvoerbuis aangesloten. Maar je ontkomt niet aan een golfje waterig drek. Daar moet wel wat aan gedaan worden!
Eerst naar het centrum. De gebouwen bekeken. Het was er (zondag) druk. We konden toch, gratis, vlakbij het Conference Center parkeren. We liepen naar het Brigham Young Historic Park. Het is allemaal vlakbij elkaar. Als je even stil staat komt er meteen dame of meisje (allemaal lang gerokt) van de kerk bij je om te vragen of je een rondleiding of uitleg wilt! De Asembly Hall waar we gisteren niet in konden (i.v.m. een pianoconcert) zijn we er nu ingegaan. Dit gebouw is opgetrokken van 2e keus stenen die over waren van de bouw van de Temple!. Na uitleg over het Tabernacle te hebben gehad zijn we Joseph Smith Memorial Building in geweest. Daar is het geologisch centrum. Het grootste van de wereld. Daarna het Conference Center bezocht. Wat een immens groot complex. Het is het grootste gebouw ter wereld met een niet ondersteund dak. In de grote zaal gaan 21.000 mensen. Achterin heb je een verrekijker nodig om te zien wat er op het podium gebeurt. Hoewel, dat hebben ze met grote schermen opgelost.

Hier zijnde wilden we de zoutvlakte waarop geraced wordt zien. Vanuit de City zijn we de high way 80 opgegaan. We hebben wel zout en zoutpannen gezien. Het grote meer bleek te ver. We zijn gedraaid en via Inter State 84 tot Brigham City gereden. Daar zijn we de grote weg afgegaan. Ik blijf die wegen niet prettig vinden, geef mijn de kleinere maar. Bij Mac. Donalds stopten we voor een hamburger (ik) en een fish-burger voor Hennie. Misschien ongezond maar wel lekker.
Deze zaak was helemaal 50 er jaren ingericht. Niet alleen het meubilair maar ook poster van o.a. Elvis (van hem ook een gitaar aan de muur ?!), Marilene Monroe, James Dean. Er stonden, binnen, ook 2 benzinepompen! Prachtig. Met name het meubilair deed mij denken aan toen ik in Canada woonde.
Eind punt was Bear Lake. Een prachtige weg die de Logan river door de valleien volgde. Geen brede rivier (5 meter) wel snel stromend. Er wordt ook druk gevist. Het deed aan Oostenrijk denken. Regelmatig zijn sneeuw toppen te zien. Hoewel je in een dal rijdt, het is nog steeds hoog.

Tussen Logan en Bear Lake is een openlucht agrarisch museum. Het hoofdgebouw bleek op zondag gesloten. Zag er verwaarloosd uit. Jammer het had veel educatiefs te bieden. Het buiten deel was wel toegankelijk. Het hek stond namelijk open! Een natuurpad voor kinderen. Kinderboerderij. Veel oude werktuigen. Daaronder stoom (!) tractoren. Geweldig grote gevaartes! Ze moesten nog worden opgeknapt. Er was er een bij met achterwielen met een diameter van wel meer dan 2 meter! De achterwielen werden via een zuiger aangedreven door tandwielen.
Over de laatste bergrug kijk je van ver op Bear Lake. Een pracht gezicht, mooi blauw met bergen op de achtergrond.
Op een kleine camping in St. James (een paar huizen) besloten we te overnachten. Naar het meer kun je van daar af niet want er zit privé terrein tussen.
Zo aan het meer is er vrij veel wind maar dat is juist wel aangenaam. De camping beheerder liet ons een cabin van binnen zien. Knus en van alle gemakken voorzien. Ook een leuke manier om te overnachten. Na het eten liepen we nog een eindje om. We kwamen bij een “hystorical site”. Bleek dat de man die de president koppen in Mount Rushmore heeft gehakt hier is geboren.
Verblijf: RV Park Bearlake North. St. James. Kleine camping. Alle voorzieningen. Aardige beheerder.

Maandag 27 juni.
De zon scheen. Lekker weer. Later in de middag, na Jackson, tot ongeveer 20.00 uur regen en onweer. Ook werd het toen flink frisser. Maar dat kun je verwach-ten in de hoge Rocky’s. Drie weken geleden heeft het nog gesneeuwd in Yellow Stone Park!
Route: St.James-Montpelier-Jackson(Wyoming)-Teton Np- Yelwstone NP. Gereden: 213 mij.l

Op tijd opgestaan. Van Baer Lake tot Teton NP is opvallend vlak. Voornamelijk dalen. Uitgestrekte graslanden met koeien. Tot Jackson grote boerderijen. Eerst gingen we door Montpelier een industrie stadje. Er loopt een spoorlijn. Koeien worden daar op transport gezet. Daar zal de oorsprong van de bedrijvigheid wel liggen. Wij haalden er bij de SubWay koffie met net vers gebakken koeken. Ze waren nog warm. We wilden er wat bewaren maar dat lukte niet!
We volgden een tijd de Snake River. Mooie weg door het dal. Het is een behoorlijke rivier waar gevist wordt. Ook kun je er met een raft stroom afwaarts gaan. We zijn naar de oever afgedaald en hebben een tijdje langs het water gezeten.
Praktisch boven op de Geneva Summit (6923 f) liepen honderden schapen. Daarbij 2 (Indiaanse) herders te paard! Er liep naast een aantal honden ook nog een reserve paard mee.
Jackson is een grote stad. Echt of pseudo oud. Het was er erg druk. Naar bleek is de grote (2 maanden) vakantie begonnen.
Na Jackson viel ons de mond zo af en toe open (gelukkig waren de koeken toen al op). Aan de linkerkant de Rocky Mountains rechts het reeds beschreven landschap. Een groot contrast. Links ruig hoog en eeuwige sneeuw. Rechts eindeloos glooiend grasland.
In Teton NP ben je nog lang niet in YNP. Omdat het nog een eind rijden is maar ook omdat de weg op en neer gaat en er flink wat bochten in zitten. Bij het binnenrijden van Teton NP kregen we (zoals overal bij de ingang van parken) de nodige informatie. Het moet daar ook prachtig zijn. Vreemd dat daar in de algemene informatie zo weinig op wordt gewezen.
We reden langzaam aan een heel ander gebied binnen. Nu tussen de bergen en naaldbomen. In 1988 is er een grote bos brand geweest. Daar zie je nu de trieste resten nog van. Al die kale stammen met sprieterige takken. Het lijkt wel een groot macaber kerkhof. In Grant Village campground kregen we een plek tussen het (naald) groen. Het is wel even wennen zo zonder uitzicht. Tussen de bomen door, zien we Yellowstone Lake. Nergens s een hook-up. Dat is balen want de greytank staat nog steeds open en de pomp maakt ook een raar vooral hard geluid. Het lijkt wel of de lagers droog lopen. Hier is een garage vlakbij de campground, daar morgen maar eens informeren. Ze hebben vast verstand van RV’s.
Liepen een eindje langs het meer, een pracht gezicht, zo tussen de bergen, Daarna aten en kaarten we. Om 22.30 uur was het slapen. Het is goed fris, zeg maar koud geworden. Een graad of 6 C meer zal het niet zijn. Dan ben je blij dat de fleece jacks zijn mee genomen! Amerikanen zijn, dat was ons al opgevallen gek op vuurtje stoken. Ook om op te koken of bbq-en. Wij denken dat het een soort nationale sport is. Zo als op deze campground hebben we het nog niet eerder gezien. Tussen de bomen hing een grijze mist! En dat begint hier s’morgens al.

YNP is het oudste park van Amerika. President Grant ondertekende dat wetsvoorstel. Daarom is een dorpje in dit park naar hem genoemd.

Boodschappen zijn onbeschoft duur in YNP. Er is daar geen concurrentie die zit een enorm eind weg! Hadden we beter van te voren in kunnen slaan.
Overnachting: Grant Village YNP. Groot. In een bos met naaldbomen. Erg dicht op elkaar. Geen hook-up. Wel wc geen douche op de camping. Douchen in een gebouw buiten de campground. Moet een dag van tevoren besproken worden. Kost $ 3,00!

Dinsdag 28 juni
Zoals gemeld een koude nacht. We konden het net warm houden in bed! Ter afwisseling ook een frisse dag. We hebben het jack nogal eens aan gehad. Ook vielen er wat buien.
Route: Noordwestelijk van Grant Village. Gereden: 51 mijl.

Na een provisorisch wasbeurt (koud) zijn we naar de garage gegaan. Kijken of ze ons kunnen helpen. Helaas het is een garage en geen RV-repair. Moeten we terug naar Jackson (nee dus) . In Cody is er ook een “Yellowstone-nog-wat”. Een eind voorbij de Rodeo aan de linkerkant zo werd ons uitgelegd. Daar komen we toch door dus dat treft.
We hebben nog geprobeerd een hook-up in Fishing Bridge te krijgen. Daar is het vol! Na 16 uur konden we het nog eens proberen. Plekken die na die tijd niet bezet zijn (mensen niet gekomen of geannuleerd) worden dan vergeven. We besloten later daar van af te zien. We staan nu op een vlakke plek. En het is toch ook een soort kamperen wat we doen!
We boekten een bustocht voor 12 uur. Wel duur maar YNP is enorm groot. En zo kom je op plaatsen die je misschien anders niet ziet.

We dachten in 2 dagen rond te kunnen rijden. Daarvoor is het park echter veel te groot. We halen nog niet eens de helft. Shuttle bussen zijn hier ook niet.

Start was bij Old Faitful.
Het was zeer de moeite waard. De chauffeuse/gids gaf veel uitleg. In het dagelijks leven is ze onderwijzeres. We gingen de bus uit om de geisers en modder bronnen van dichtbij te bekijken. Een aantal stinkt naar rotte eieren. Maar ja je moet er wat voor over hebben. Mooie namen hebben de geisers. Zoals paint pot (prachtige kleuren vandaar), Lower Basin, Biscuit Basin en Great Fontain geyser. Een waterval maakte de tocht kompleet.

De kleuren worden veroorzaakt door organisme dat bij bepaalde temperaturen tot ontwikkeling komt. Wat er uit die geisers komt is ontzettend heet. Langs de kant koelt het af. Sommige geisers lopen over anderen weer niet. Wat wegstroomt gaat het meer in.
Overigens in het meer zelf zijn ook wat geisers!
Het is heel wonderlijk zo uit gaten in de grond stoom te zien komen. Het verandert ook steeds. Dat kun je zien aan de weg die wordt nogal eens verlegd omdat er een nieuwe geiser is ontstaan. De grote van die gaten varieert van meer dan 10 meter tot enkele centimeters.

Er staan dode bomen met aan de onderkant een witte stam van 30 á 40 centimeter. Dat worden bobysocks genoemd naar de mode uit de jaren 50.
Deze bomen stonden daar toen het geiserwater daar begon te stromen. De mineralen werden met het geiserwater opgezogen. Vandaar die witte kleur. Ze stierven daarna wel af.
De grond is hier zo arm dat er nauwelijks micro organisme kan leven. Rotten doen ze dan ook niet. Dode bomen zien hier ook allemaal grijs.
Het duurt wel 100 tot 200 jaar voor een boom nadat hij is omgevallen verteerd is.
We hadden geluk, kort nadat we bij het beginpunt terug waren begon “Old Faitful” te spuiten! Het was jammer dat het toen steeds regende. Maar des al niet te min mooi om mee te maken. Old Faitful is afgeschermd door houten hekken. Tegen de aangegeven tijd was het me druk! Omdat niet precies is aan te geven wanneer het begint zijn belangstellenden ruim op tijd. Het wachten wordt opgevrolijkt door spontaan massaal aftellen en juichen en klappen als er iets meer stoom te voorschijn komt! Het is een heel vermaak.
Boze tongen beweren dat er het een of andere goedje de geiser in gaat om hem op gezette tijden te laten spuiten!
Op de terugweg vergaapten we ons aan de Kepler cascades, een waterval. Vlakbij de camping is West Tumb dat is ook een geisergebied. Je kunt er over houten planken door- en omheen lopen. Een hele concentratie van middel grote en kleine geisers in allerlei kleuren. Van diep blauw tot een troebel wit. Zoals ik al melde ligt er ook een in het meer zo’n 20 meter uit de kant. Honderd meter van de parkeerplaats lag een Bizon te herkauwen! Die lopen, vanwege de warmte, met name in de winter graag bij de geiser. Je kon de hoefafdrukken en stront ook zien. Ze komen er soms gevaarlijk dichtbij.
Iets verderop allemaal auto’s langs de kant van de weg. Inmiddels weten we dat er dan wat bijzonders is te zien. Dus ook gestopt. Bleken 2 Elks te grazen.
Inmiddels was het 20.30 voor we weer op onze plek waren.
Wat eten en gekaart. Hennie lag er om 22 uur in. Ik schrijf de belevenissen nog even op en ga er ook zo in.

Voor beren wordt overal gewaarschuwd. Zo ook bij aankomst. Er zou er een in de nabijheid van de campground zijn gezien. Hennie vind het maar niks. En het is natuurlijk wel oppassen geblazen. Voor iedereen geldt geen etenswaren buiten laten liggen. Kampeerders moeten dat in grote ijzeren bakken doen.
Overnachting: Zie gisteren.

Woensdag 29 juni
Wisselend bewolkt. Regelmatig een buitje. Van 9 tot 18 C.
Route:Noordoostelijk van Grant Village. Gereden: 64 mijl.

We hebben besloten vandaag een stuk oostwaarts te rijden en de was te doen.
Dat laatste ging prima. Weer schone was genoeg. Deze wasserette is er een van groot formaat. In hetzelfde complex zijn ook 4 douches (voor misschien wel 1000 gebruikers) kost $ 3,00! Je moet een dag van tevoren reserveren! Dat hebben we dus maar niet gedaan.
In de kampwinkel, van wege de prijs, het hoogst noodzakelijke gekocht.
We dronken, in de RV, als troost koffie met cake. De cake was 2 halen een betalen dus we zitten er ruim in.
Op pad richting Canyon Village. We zijn niet zover gekomen en dat geeft ook niks. Eerst een eind vlak langs het meer. Met uitzicht op de besneeuwde bergen aan de ander kant. Daar zijn knapen bij van over de 3100 meter! Bij Bridge Bay zetten we de auto neer. Je kunt vandaar uit, door een bos naar een waterval met natural bridge lopen.
Hennie vond het eng want er lag overal bizon stront. Ja, en je hoort dan altijd wel wat in zo’n bos….
We hadden geen idee hoe lang het lopen was. Hennie werd er ook niet geruster op. Op het moment van afwegen of we terug zouden gaan kwamen we een paar tegenliggers tegen. Die vertelden dat het om de volgende bocht lag en dat klopte!
Hoewel niet groot was het geheel de moeite waard. Je kon boven op de bridge klimmen. Vandaar maakte ik een foto van Hennie in de diepte. Ze bleef niet alleen achter er waren meer mensen die niet naar boven gingen.
Op de terugweg zagen we, op een veilige afstand, twee bizons grazen.
Het begon zo te regenen dat we de jas aangedaan hebben. Gelukkig was het van korte duur. Toch koelde het behoorlijk af.
In de RV aten we de lunch en reden daarna door naar de Mud Vulcano en Sulpher Caldron. De namen zeggen genoeg en STINKEN! Borrelende modderpoelen, gaten waar stoom uitkomt het blijft fascineren. Bijzonder was Dragons Mouth een groot gat in de bergwand. Dat borrelt, stoomt en maakt gorgelende geluiden. Een toepasselijke naam.
Een vlonder pad van 1 kilometer brengt je om het gebied. Aan de overkant van de weg is Sulpher Candron. Een echt stomend en bubbelend kratertje.
We reden een stuk langs de Yellowstone river. In juni en juli komt de cutthroat- trout de rivier op om te paren en eieren te leggen.
Bij een stroomversnelling (Le Hardy’s Rapids) hebben we staan kijken. Maar geen vis gezien.
Langs het meer terug rijdend zagen we een prachtige regenboog in de bergen. Hopelijk is de foto gelukt.
Na het kaarten het bed in. We slapen als rozen!
Overnachting: Zie gisteren en eergisteren.

Donderdag 30 juni
In YNP nog fris. Eenmaal uit het hooggebergte, warm!
Route: Grant Village-East Entrance-Cody-Greybull. Gereden; 198 mijl.

Na het opstaan en de gebruikelijke rituelen de tanks geleegd. Al doende leert men. Ik heb nu plastic zakken om mijn voeten. Dat scheelt een stuk. Aan de man die na ons bij het afvalstation stond moest ik het wel uitleggen!
Omdat er sprake was van wegwerkzaamheden ná de East Entrance leek het verstandig vooraf te informeren. We hebben eerder voor een afgesloten weg gestaan!
Ons werd verzekerd dat er hooguit wat vertraging zal zijn. Het verkeer wordt een deel geregeld door een “flag-man”. Twee mensen (vaak vrouwen!) die met een vlag het verkeer van de ene kant tegen houden om de ander kant doorgang te verlenen.
Helaas reden we in het begin verkeerd, dat kostte een uur. Op de goede weg haalde we in Fishing Bridge koffie. Boven op de Sylvan Pass (8554 f) stonden we stil tussen de stukken sneeuw. Toch was het bepaald niet koud. Dat duurde ruim een uur. Van beneden bleven de auto’s komen. Daar tussen een hele colonne oude RR die meededen aan de Sky-tour 2005. Afdalende konden we zien waarom we zo lang moesten wachten. De weg wordt over kilometers opnieuw geasfalteerd, ook zijn ze met de bergwand bezig. Na het zand/steen gedeelte kwam een prima weg (dat was al klaar).
In Cody zit de RV reparateur. We foerageerden in een mega superstore en toen naar de RV repair shop.
Een klein bedrijf met tankstation. De baas een jonge hulp en een echte monteur. Wat het belangrijkste was, ze konden helpen. Vorige week hadden ze ook zo’n reparatie gehad, het blijkt een bekend euvel. We werden vlot geholpen. “Laat die klus maar liggen, deze mensen moeten vandaag verder”.
Eerst moest ik naar Cruise America bellen want voor een reparatie boven de
$ 70,00“ is toestemming nodig. Nadat dat geregeld was kon ik de tank leeg laten lopen in hun afvalput (voor de zekerheid ik had dat s’morgens nog gedaan). Daarna begonnen ze met het karwei. De elektrische kleppen worden vervangen door handbediende.
Wij konden in de zaak blijven wachten. De monteur keek desgevraagd ook naar de pomp. Daar mankeert niets aan.
Door het oponthoud bij de Pass en de reparatie hebben we besloten de route tot Pine Ridge om te gooien. Maandagavond moeten we daar zijn.
We gaan nu omhoog naar Devils Tower i.p.v. Custer (dat is naar beneden). Grappig als we geen oponthoud hadden gehad waren we die kant niet op gegaan.

In Greybull ontdekten we een aardige kleine camping. Het was deze dag genoeg geweest en we besloten te blijven. De behulpzame eigenaar gaf ons een mooi plekje. Ook kregen we nog een zelfgemaakte stencil met wetenswaardigheden en interessante plaatsen om te bezoeken.
We liepen het dorp in voor wat inkopen en waren zo getuige van een politie inval!

Staat naast ons de familie Vos uit Almere. Zij zijn vanaf half mei bezig met een rondreis van 3 maanden.
Ze eindigen in Canada. Wij werden nodigd voor een borrel. Het werd een gezellige avond. Al met al werd het nog laat!
Overnachting: Green Oase campground. Kleine camping aan de rand van het dorp. Rustig. Alle voorzieningen. Heel attente beheerder. Gaf ons een ansichtkaart en zelf samengestelde informatie over de omgeving!

Vrijdag 1 juli
Warm tot zeer warm. S’avonds na een bui een stuk frisser.
Route: Greybull-Burgess jct.-Dayton-Rancheste-Sheridan-Buffalo-Gillette-Moorcroft-Pine Haven-Devils Tower. Gereden: 267 mijl.

Wakker worden door het geronk van een 2 dekker die een keer of acht laag overkomt! Dat gebeurt maar één keer in je leven. Prachtgezicht pracht geluid.

Aan de rand van het dorp is een vliegtuig museum. Daar komt de 2 dekker ook weg. Voor we onze route vervolgden zijn we bij het vliegveld wezen kijken. Er staan ik weet niet hoeveel vliegtuigen. Daaronder een aantal uit de 2e WO. De meeste van wat latere datum maar wel allemaal met propeller.

De familie Vos ging ook verkassen. Wij gaan oostwaarts zij naar het westen. We namen hartelijk afscheid.
De weg van Cody naar Greybull is mooi. De route over de 90 naar Sheridan is echt prachtig. Eerst klim je Big Horn Mountains in en blijf je op hoogte over een plateau rijden. Glooiend landschap met besneeuwde bergen aan de horizon. Boerderijen met koeien afgewisseld door stukken met niets.
We bezochten een bezoekers centrum waar veel informatie was over de streek.
Bij Burgess jct. begon een lange afdaling naar Sheridan. Net voor je naar beneden rijdt heb je een geweldig uitzicht over het dal. Het is net of je er vanuit en vliegtuig naar kijkt!
We hadden al besloten via de inter state 90 van Sheridan naar Gillette te rijden. Vandaar via Moorcroft naar Devils Tower.
Aan de voet de Tower is een KOA-camping. Daar vonden we een plek. Net aangekomen begon het te regen. Deze kern van een vulkaan heeft iets bijzonders door zijn afmeting en vorm. We gaan er morgen heen.
S ávonds deden we het gebruikelijke. Eten, lezen, kaarten en een ommetje maken. Ook bezochten we de kampwinkel van KOA. Het is hier op toeristen ingesteld, er is een kompleet dorpje. Het moet de indruk wekken oud te zijn.
Overnachting: KOA Devils Tower. Niets bijzonders. Groot terrein vrij kaal. Alle voorzieningen.

Zaterdag 2 juli Warm, warm. Op afstand een gigantisch bui.
Route: Devils Tower-Sundance-Spearfish (South Dakota)-Rapid City-Keystone.
Gereden: 138 mijl.

Na een goede nachtrust en dito ontbijt reden we naar de voet van de Tower. Hennie is weer helemaal opgeknapt gelukkig.
Hoewel je er vanaf de camping tegen op kijkt is het nog 3 mijl. Komt ook omdat je er deels omheen moet. Er zijn 2 routes om de voet van de “berg”. Wij kozen voor de laatste. Het pad gaat over blokken grote stenen en stukken die van de berg zijn afgevallen. De wanden zijn loodrecht met allemaal gleuven. Net of het is opgebouwd uit allemaal pilaren.
Tot onze verbijstering zagen we dat iemand er tegenop aan het klimmen was! Al lopende zagen we dat nog wel 20 anderen doen. Ongelofelijk als mieren klommen ze met behulp van touwen naar boven. Mannen en vrouwen! Door de weerkaatsing van de wand kon je beneden haast verstaan wat ze tegen elkaar riepen. De noordkant, zo bleek uit de informatie, is te beklimmen. Door de zon en weersinvloeden is het daar het meest verweerd. Hierdoor is houvast ontstaan waardoor men naar boven kan. De noordkant is verboden te beklimmen. Het gesteente is veel te glad.
De berg heeft sinds mensenheugenis een bijzonder betekenis. Voor de indianen is het (nu nog) een heilige plaats. Er hangen linten en ander spullen in de bomen. Op borden staat dat alles moet blijven hangen. Ook wordt gevraagd mediterenden te respecteren.
Via Sundance gingen we naar Rapid City om in de buurt van Mount Rushmore te eindigen.
Sundance stond op mijn verlanglijstje. Vanwege de film. Het is een slapend stadje met een beeld van de “Kid” zittend tegen een stuk muur met tralies prominent in beeld. De gevangenis, waar hij heeft vast gezeten is er ook nog. Ook is er een mede aan hem gewijd museum. Dat bezochten we niet. Ik ken het verhaal al en je bent zo weer een uur kwijt.
Een gevarieerd landschap. Geen hoge bergen wel uitgestrekt weide gebied. Zo groot dat de koeien er haast zouden verdwalen. Onderweg gestopt voor de lunch in de RV. In Rapid City deden we boodschappen bij Save Way. We houden er rekening mee dat de winkels maandag de “ forth of july” dicht zullen zitten.
De hele omgeving van Rapid City is op toerisme ingesteld. Overal reclame borden die attracties en bezienswaardigheden aanprijzen. Op zich niet verwonderlijk. Dit is het “wilde westen”. Zowel voor de Amerikanen van nu als de indianen van vroeger een streek met historie. Ook is hier goud gevonden!
We besloten morgen naar Mount Rushmore te gaan.
Aan de rand van Keystone zijn 2 campings. Vandaar uit is het nog een aantal mijlen naar Mount Rushmore.
Battle Creek campground bleek vol maar we konden wel op de “overflow”. Een plek op een grasveld zonder aansluiting naast een oude spoorbaan. Konden we prima staan.
De eigenaar verzekerde ons dat we van treinverkeer geen last zouden hebben.
Er rijdt een toeristen stoomlocomotief over. De eerst volgende gaat morgen later op de dag.
De campground bestaat ui twee delen. Bij de ingang is het kantoortje/winkeltje met wat staanplaatsen. Hoger gelegen de eigenlijke camping met douche en toiletten. We waren blij dat we daar niet stonden! Een drukte en lawaai en het zag er blauw van de rook!
Na het eten maakten we een wandelingetje. Moe (maar voldaan uiteraard) lagen we er om 22.30 in.
Overnachting: Battle Creek campground. Keystone. Wij stonden lekker rustig op de “overflow”. Op de camping zelf sta je boven op elkaar. Was erg druk en veel lawaai. Of dit het soort publiek is dat er altijd komt? Geen hook-up. Wel wc en douche.

Zondag 3 juli
Lekker weer 25+ C
Route: omgeving Keystone. Gereden: 57 mijl.

Gedoucht, ontbijt en een foto gemaakt van het vervallen en niet meer in gebruik zijnde stationnetje naast de camping. In de tussen tijd probeerde Hennie de dames in Hengelo te bellen. Wel verbinding maar niet thuis. Ingesproken dat het ons goed gaat (wat heet, graag een paar weken er bij als het kon) en we het verder in de week nog eens proberen.
Op pad naar de presidenten!
Dat ging via Keystone. Een leuk stadje waar ook het museum is over Gutson Borglum de maker van de koppen. Alleen de parkeerplaats koste $ 20,00 voor een hele dag. En we wilden alleen het museum bezoeken en dat is dan wel verrekte duur betaald. Dat aan de bewaker van het terrein uit gelegd. Geen probleem er werd ons een plek gewezen en we konden op ons gemak gaan kijken. Kostte niets!
Over soepelheid en gastvrijheid gesproken.
Het museum was echt de moeite waard. Niet alleen het maken van de koppen en wat daar allemaal bij komt kijken is te zien. Het gaat met name over al het werk van Borglum. Een veelzijdig man die niet alleen beeldhouwer was maar ook goed kon schilderen. Daar is hij bekend door geworden.
Op weg naar Mount Rushmore. We waren het dorp nog niet uit of file!
Bleek politie controle. Het viel nogal mee. We mochten niet parkeren langs de weg. En hij vroeg of wij wapens in de RV hadden! Die vraag is mijn van mijn leven nog nooit gesteld!
Daarna ging het stapvoets omhoog. Vanuit de verte kon je de koppen al zien. Het viel mij wat tegen dacht dat het veel groter was. We stonden er nog wel een eind van af maar toch.
Omdat we nog wel eens stil stonden maakte Hennie vast een foto. De parkeerplaats was al vol dus moesten we doorrijden.
Er zaten en liepen mensen langs de kant van de weg. Stoeltjes en koelboxen bij zich.
Des gevraagd zeiden ze daar al vast te zitten voor het vuurwerk van vanavond! Het was nog geen 11 uur in de morgen. De ingang voorbij en naar beneden gaande kwam een eindeloze rij mensen, langs een afzetting, bepakt met van alles en nog wat naar boven gelopen. Het moet wel heel spectaculair zijn van avond!

We hoorden later van de campingbeheerder dat het inderdaad indrukwekkend is en op de 3e juli wordt afgestoken. Het opbouwen gebeurt dezelfde dag. Dat zou betekenen dat de bouwers op de 4e moeten werken. En dat scheen moeilijk te liggen. De winkels, zo vertelde hij zijn over het algemeen wel open. Zo’n drukte wordt er niet van gemaakt! Dat verbaasde ons want je leest altijd dat de 4e zo’n speciale dag is in de US.
Wel wordt er morgen elders vuurwerk afgestoken. Je ziet ook veel verkoop adressen. We hebben niet de indruk dat er men qua veiligheid veel geleerd heeft van “Enschede”!
Verder naar beneden stonden er wel auto’s langs de kant (brede berm). Het was berg op en berg af dus hartstikke druk. Geen plek te vinden. We waren niet van plan om ik weet niet hoeveel kilometer naar boven te klauteren om de heren in de ogen te kunnen kijken, als dat al zou kunnen van wegen de drukte.
Morgen op doorreis gaan we er heen.
We wilden toch ook naar het Crazy Horse monument, dat niet zoveel verder ligt.

We hadden al besloten om vannacht in deze omgeving te blijven. Dus moest er overnachting gezocht worden. Vanwege de drukte hier leek het ons verstandig niet te wachten met bespreken tot in de middag. En dat was maar goed ook! We reden richting Hill City. De eerste camping leek ons niks en de 2e was vol. Iets verder op had de 3e plek genoeg. Het ligt in 3 terrassen en we konden kiezen waar we staan wilden verder zijn er alle voorzieningen. Geregeld dus. De campground luistert naar de fraaie naam “Twisted T” RV Park.

Op naar het Crazy Horse monument.
Aansluitend zouden we doorrijden naar Custer Park om de Wild Live Loop te rijden.. We zijn er nooit gekomen…Het monument met bijliggend nieuw groot museum en winkel name zoveel tijd in beslag dat we het bezoek aan Custer Park hebben geschrapt. Je kunt nu eenmaal niet alles zien.
Dit monument is nog lang niet af. Dat komt met name omdat de beeldhouwer (in middels overleden) onder geen beding overheidssteun wil. Het moet door particulieren opgebracht worden. Hij heeft al ettelijke miljoenen subsidie afgewezen. Zijn familie die het voortzet gaat in die gedachten mee. En zo ook de indianen, neem ik aan want dat waren de opdrachtgevers.
Het museum is voor een klein deel gewijd aan de “bouw”. Het grootste deel gaat over de indiaanse cultuur en geschiedenis. Er is veel te koop.
Alles uitgevoerd en bemand door indianen. De opbrengst gaat naar het monument.
We reden via de plaats Custer naar scenic byway 89. Een slingerweg door de bergen. De smalste weg die we tot nu toe hebben gehad. Maar bang ben ik er hier gelukkig niet voor. Prachtige natuur, we zagen bizons grazen.
Om 5 uur waren we weer op de camping. Mooi bijtijds voor een rustige avond.
Ik heb de beheerder gesproken. Hij was ouder dan je zou zeggen want hij had in de 2e WW in de Stille Zuidzee gevaren. Was duidelijk geen Bush aanhanger. Gesprek was naar aanleiding van mijn vraag om gereedschap. De afvoer lekt nu en bij tijd en wijlen flink! Volgens mij is de pakking niet goed aangebracht. Ik heb geprobeerd de zaak aan te draaien maar echt helpen doet het niet.
Buiten hebben we koffie gedronken en later gegeten.
Met kaarten en slapen besloten we de dag.
Overnachting: Twisted T RV Park Hill City.

Maandag 4 juli
Helder en warm.
Route: Hill City-Mount Rushmoor-Rapid City-route 44-Badlands-Loop-Allen-Swett-Batesland-Gorden(Nebraska)-Chadron. Gereden: 355 mijl.

Het was me het dagje wel! Het begon allemaal volgens plan. Van de camping richting Mount Rushmore. Een mooie weg die we gisteren andersom reden. Nu was het er rustig.
Op een uitwijk plaats gestopt voor een foto. Er stonden ook een aantal ruige motorrijders. Komt er een naar ons toe om te vertellen dat er net om de hoek een aantal gemzen staan. Mooi voor een foto!
Verwacht je niet. Hoewel we inmiddels ervaren hebben dat uiterlijk hier bij motorvolk niet veel zegt. Je ziet er ontzettend veel. In groepen, alleen, mannen maar ook vrouwen en echtparen. En allemaal gedisciplineerde weggebruikers.
Hij had gelijk, erom heen lopend zagen we drie gemzen waaronder een jong. Ze waren wel bekijks gewend want ze gingen rustig hun gang!
Onmiddellijk stoppen er ook andere auto’s. Iedereen er uit en de weg is gelijk geblokkeerd. Maakt niet uit, die geen foto willen maken wachten gewoon.

Verderop, vanaf de weg, maakten we een aantal foto’s van de presidenten. We zijn er dus niet naar toe geweest. Ten eerste betaal je $ 8.00 voor het parkeren. Zeer ongebruikelijk. En er stond al een hele rij voor de kassa. We hebben het, dan wel van enige afstand, gezien. Daar doen we het mee.

De Badlands was ons reisdoel. En uiteindelijk Wounded Knee. Dat we bij de laatste niet terechtkwamen en er uiteindelijk ook niet geweest zijn konden we toen nog niet bevroeden.
Na Rapid City de 44 genomen. De echte prairie! Gras zover je kan kijken heuvelend met wat laag gebergte op de achtergrond. Her en der is de grond een paar meter weggezakt waardoor er gleuven ontstaan. Vlakbij Cedar Pass begonnen we aan Badland Loop. Een aanbevolen route. En niet voor niets. Buiten gewoon. Klei (!) formaties, niet zo diepe canyons, prairie vergezichten en twee voor onze begrippen hoge passen. Ruigheid en weidsheid. Indrukwekkend. Aan de delen waar geen prairie is kun je goed zien waarom dit gebied de BadLands heet. Dor droog en kaal. Als je de klei rotsen aanraakt verkruimeld het zo. De klei neemt regen meteen op daardoor spoelt het nauwelijks weg!
In Wall dronken we koffie en hebben we getankt. Omdat we er bij de vele uitkijkpunten nogal eens uitgingen nam de “Loop” veel tijd in beslag. Aan het einde van de route vulden we de watervoorraad aan in Interior (een indianen dorpje). Het was inmiddels al achter in de middag. Tijd om een camping op te zoeken. We moesten dwars door Pine Ridge Indian Reservation.
Richting Wounded Knee was er, volgens de kaart, een camping tussen Kyle en Allen. Nee dus. We besloten via Swett en Baterland wat te zoeken. Ook mis. Door het gezoek kwamen we steeds verder van Wonded Knee af. Tot mijn intense spijt, ik had me zoveel voorgesteld van een bezoek aan deze plek. We hebben moeten besluiten om het van ons programma te schrappen.
Om een lang verhaal kort te maken we kwamen, het begon al te schemeren, in Chadron terecht. In het kantoortje lag een briefje “als de eigenaresse er niet binnen 5 minuten is kun je zelf een plek uitzoeken die je aanstaat. Betalen kan later!
Maar ze was er binnen die 5 min! In een grote 60-er jaren oude slee kwam ze van achter de camping aanrijden. Een mens met humor. Voor de prijs die we moesten betalen kun je nagaan dat dit geen toeristengebied is, full Hookup, douchen gratis voor $ 12,00 per nacht! We hebben de hele dag praktisch niets gemerkt van wat op een nationale feestdag moest lijken. Tegen het donker werd er in het stadje wel vuurwerk afgestoken. Zichtbaar voor ons bleef het daar bij. We waren beide goed moe na deze inspannende en spannende dag. Belette ons niet om na het eten nog een rondje te lopen en te kaarten maar we lagen wel op tijd op een óór.
Ondanks dat vandaag niet alles heeft gebracht van wat we (en met name ik) er van verwacht hadden,toch een bijzondere belevenis. De Badlands, de eindeloze prairies en de armoede van de indianen.

Terug naar de rit door Pine Ridge Reservation.
Het rijden door dit reservaat was, los van het feit dat we geen plek konden vinden, en schokkende ervaring. Het is een eindeloze golvende prairie met eindeloze golvende wegen. Het hield niet op (voor ons gevoel althans). Mijlen en mijlen kom je niemand tegen zie je geen huis. Hooguit hier en daar een brievenbus met daarachter een zandweg die naar de horizon loopt. We kwamen door een paar dorpjes. Armoede troef. Schamele woningen geen winkels van enige betekenis en praktisch geen voorzieningen en geen industrie. Wat wel opviel waren de nieuwe schoolgebouwen! Heel wonderlijk. In een dorp was een feest aan de gang (vast niet voor de 4e juli). Mannen op paarden reden rond en er werd gedanst.
Je beseft als je dit ziet welk onrecht de indianen is aangedaan. En nog erger,nog steeds wordt aangedaan. Alles is ze afgenomen waarna ze in reservaten zijn gestopt. Gebieden die voor hen te klein waren om van te leven. Liefdadigheid (wat heet) kwam er voor in de plaats.
Overnachting: T& J RV Park. Mooi ruim. Alle voorzieningen. Wat oud maar wel schoon. Leuke beheerster.

Dinsdag 5 juli
Zeer warm. Wat fijn die airco in de RV!
Route: Chadron-Harrison-Scottsbluff-Kimball. Gereden: 180 mijl.

Na een goede nachtrust en lekker gedoucht en gegeten te hebben eerst Kimball bezocht. Het is een flinke stad met een regionale functie. We deden zoveel mogelijk boodschappen voor de laatste 3 (snik) dagen. Boodschappen doen kost veel tijd hebben wij ontdekt. Je weet de spullen niet te staan je kent de merken niet en dan gaat er (te) veel tijd inzitten. De tank vol gedaan en, met de koffie tussen ons in, verder met de reis. Ook hier uitgestrekte graslanden afgewisseld door heuvels.
In Harrison zijn we bij uitzondering een zandweg ingereden. De beschrijving beloofde dat het op een mooie plek uit zou komen. De weg werd op een gegeven moment zo’n wasbord dat we besloten te keren.

Weer terug op de gewone weg konden we nog net een reeachtige ontwijken! Dat lukt lang niet altijd want je ziet nogal eens kadavers ( een keer een moeder met jong) langs de kant liggen.
We bezochten het fossielen museum. Dat is vlakbij de vindplaats gevestigd. Een wandeling van 2 mijl brengt je er heen. Het was inmiddels snik heet maar wel de moeite waard. Ook het kleine museum had veel te bieden. Niet alleen over de gevonden fossielen en de historie maar ook oude spullen van indianen.
De boer die de eerste fossiele vondsten deed in eind 1800 was een vertrouweling van de indianen uit de wijde omgeving. Ze kwamen zelfs uit Pine Ridge reservation ( 6dagen reizen in die tijd) om hem te bezoeken. Hij was een groot voorvechter van de rechten van de indianen en respecteerde hun cultuur. Een bijzonder mens moet dat geweest zijn. Al helemaal als je het plaatst in die tijd.
Door het eindeloze landschap reden we door naar Scottsbluff. Daar ligt weer een bijzondere bergformatie. Die ook Scottsbluff heet. Imposant want het is een uit de vlakte stijl (800 feet) op stijgende bergrug. Of beter gezegd de omgeving is verweerd en lijkt daardoor gezakt!
In het verleden was dit in de oost-west route een baken. Het werd vergeleken met een Fort.
De indianen noemde het “Ma-a-pa-te, dat betekent moeilijk om er omheen te komen. Net voor we bij de KOA camping in Kimball aan kwamen begon het flink te regenen. Geen verrassing want we hadden de bui, letterlijk, aan zien komen!
Toen het droog werd konden we ons inschrijven bij een zeer spraakzame beheerster. Zoals alle KOA campings goed verzorgt en schoon. Hennie deed de was. Zo min mogelijk vuil goed de koffer in is het streven. Eten, rondje lopen kaarten het is al een gewoonte geworden. We zijn inmiddels zo aan dit heerlijke leven verknocht dat we nog wel eens tegen elkaar zeggen: “Ik zou nog wel een paar weken willen blijven”. Het is nu 23.30 en ik ga naar bed.
Overnachting: KOA campground. Kimball. Prima voor elkaar. Alle voorzieningen. Spontane vrouw. Een leuke ratel.

Woensdag 6 juli
Warm, warm!
Route: Kimball-Cheyenne(Wyoming)-Laramie-Ft. Collins(Nebraska).
Gereden: 210 mijl.

Voor de wekker wakker. Gedoucht en gegeten. Voor vertrek spraken we nog met de beheerster. Een aardig mens maar een niet te stuiten waterval!
Over de grote weg tot aan Cheyenne. Daar wilden we de botanische tuinen bezoeken.

We hadden gelezen dat de weg binnen door naar Laramie zo bijzonder was. Ons volgende doel. Het is niet vaak gebeurd maar we konden de afslag niet vinden. Met als gevolg dat we veel te ver door reden.
Met al het gezoek zijn we de botanische tuinen helemaal vergeten!
Uiteindelijk toch gevonden. Eerst wat glooiende prairie die overgaat in heuvels bezaait met stapels en verspreid liggende enorme keien. Onbegrijpelijk hoe dat soms op elkaar bleef liggen. Leek wel of dat door mensen hand zo was opgestapeld. Het deed ons denken aan de keien op Aruba. Ze hebben een aparte naam “Veedavoo”. Waarschijnlijk een Indiaanse naam.
Pauzeren wilden we in Curt Cowdy State Park. Daar is een meer. Niet aan gedacht dat de nationale pas daar niet geldig is. Dus moesten we betalen. Ik zei dat we alleen wilden pauzeren. En wilde al omdraaien. Maar de dienst doende dame had er geen bezwaar tegen als we alleen gingen lunchen. We konden er gratis in. Op een briefje had ze de tijd gezet waarop we er uit moesten zijn. Later bleek dat 6 pm te zijn en wij waren er tegen 1 uur! Aan het meer hebben we gegeten. In de schaduw want ook aan het water was het goed heet.
Verder op de route staat een monument ter ere van Lincoln. Opgericht nadat deze oost-west verbinding (high way 80 is daar een onderdeel van) gereed is gekomen. Naast het nummer heet hij dan ook de Lincoln high way.
Laramie is een voor het Westerse begrippen een oude stad. Dat viel ons wat tegen. We hebben er rond gewandeld en aten er heerlijke “Home made” ice cream.
Nog het vermelden waard; Buch Cassidy heeft hier gevangen gezeten.
Over de 287 reden we tot vlak voor Fort Collins. De KOA camping was onze volgende overnachting plaats. Na het eten hebben we de informatie die we allemaal hebben verzameld, eens uitgezocht. We kunnen onmogelijk alles meenemen. Alleen om het gewicht al!
Het is nog erg warm. Meestal koelt het s’ avond wel af maar dat is nu niet het geval. Morgen de laatste tocht gatver…………..
Overnachting: KOA campground. Bekende kwaliteit. Wel dicht op elkaar. Wij waren de eerste van de rij en dat gaf meer ruimte. Alle voorzieningen.

Donderdag 7 juli
Weer warm weer.
Route: Ft Collins-Estes park-Nederland-Golden. Gereden: 142 mijl.

Het is inmiddels vrijdag 21.30 uur. We verblijven nu in Quality Inn.
We zijn op tijd opgestaan. Om de Rocky Mountains in te komen moesten we door Fort Collins. Van die gelegenheid maakten we gebruik om a.d.h.v. een beschrijving een stadswandeling te maken door het oude (±1880) deel. De moeite waard. De stijl is goed bewaard gebleven. Er is een wandelgebied. En er zijn zelfs marktkraampjes op de uiteraard brede side walks! Het doet gezellig aan. Van een Starbuck namen we koffie mee.
Via een pas en langs een rivier klim je de Rocky Mountains in.
Sneeuwtoppen om ons heen. Enorm hoog allemaal. Ruig maar ook bossen en vlakke stukken. Het is zo immens groot. Zonder reden had ik het idee dat de Rocky’s moeilijk toegankelijk zijn. Misschien door vroeger gelezen verhalen? Tot mijn verrassing zijn de wegen goed en breed. Er staan overal (vakantie) huizen en huisjes. Er zijn hier en daar winkeltjes. En verderop een complete stad, Estes Park. Deze bergen zijn in trek dat is wel duidelijk. Veel toeristen en dagjes mensen. Het heeft dan ook veel te bieden voor de actieve mens.
In het verleden was hier de nodige mijnbouw.
Zo’n oud mijnstadje is “Nederland” we hadden thuis al besloten om daar naar toe te gaan. Het Visitors Center was snel gevonden. Wordt bemand door vrijwilligers. We werden door een hartstikke leuke man te woord gestaan. Er waren geen andere klanten dus hij had alle tijd en nam dat ook. Wij waren de ik weet niet hoeveelste Hollanders die naar de oorsprong van “Nederland” kwamen vragen.

Hij begon dan ook met: “Jullie hebben 3 vragen”.
- Waar komt de naam Nederland vandaan. Wat is de relatie met ons land? Er is geen relatie.
- Wonen hier nog Nederlanders?
Nee. En die hebben hier ook nooit gewoond.
- Liggen hier Nederlanders begraven?
Nee, niet één.
De enige link met Holland dateert uit de tijd dat de mijn nog in bedrijf was. Hij is toen een korte tijd in het bezit geweest van een Nederlander c.q. Nederlandse firma. Toen het dorp een naam moest krijgen is er door de bevolking gestemd. Waarom deze naam toen is gekozen is niet duidelijk.
De man is zelf ook in Nederland geweest, Amsterdam. We kregen bovenstaand verhaal op schrift. Daarnaast het nodige informatiemateriaal en een ansicht- kaart van de plaats zelf. Toen hij hoorde dat we naar Golden wilden om te overnachten vertelde hij dat een eind verderop de weg was afgesloten. Een deel ligt bedolven onder rotsblokken en puin dat van een berg is afgekomen! Het zal nog een aantal maanden duren voor dat er weer gereden kan worden. Hij haalde er een kranten artikel bij ter illustratie. Hij bood een alternatieve heel mooie route. Na de man hartelijk te hebben bedankt zijn we de door hem aangewezen weg gevolgd. Hij heeft niets te weinig gezegd. Een pracht route. Flink slingerend door de bergen en langs stroompjes ging het naar beneden richting Golden.
Het koste enige moeite de camping te vinden. Bij aankomst bleken we pech te hebben “FULL”. Toch maar gevraagd. Het klopte wel maar als we verder geen hook-up nodig hadden konden we op een niet officiële plek staan.
Hij liet het ons zien. We hebben ons geen moment bedacht, “we’ll take it”.
Het voornaamste is dat we redelijk horizontaal staan. Er is een centrale dump (moeten we morgen de tank in legen i.v.m. de aflevering). Douches zijn er ook. Daarnaast het was inmiddels 5 uur en we moesten de koffers inpakken en de camper schoonmaken. Iets anders zoeken zou veel te veel tijd kosten. En we stonden op 4 meter van een helder, snel stromend riviertje! De camping heet dan ook toepasselijk Clear Creek campground!
Het inpakken ging vlot. We hebben perslot de nodige ervaring inmiddels. Wel zijn de koffers bijna letterlijk barstens vol! Er is het nodige bijgekomen.
Na het eten namen we een douche en liepen richting Golden. Daar waren een aantal dames teams aan het soft ball spelen. We hebben er een tijdje naar zitten kijken. Met kaarten beëindigden we deze avond.
Overnachting: Clear Creek Campground. Golden. Netjes. Wij hadden geen voorzieningen. Ze zijn er wel. Keurige wc’s en douches. Vriendelijke en behulpzame beheerder.

Vrijdag 8 juli
Zeer warm.
Route: Golden-Denver. Gereden 30 mijl.

De laatste camping rituelen werden uitgevoerd. Douchen, eten, dumpen en rijden maar.
We reden Golden aan de andere kant uit als we er waren ingekomen. Het blijkt een leuke stad te zijn. We overwogen nog rond te kijken maar besloten dat niet te doen. We hadden geen idee hoe alles m.b.t. het inleveren van de RV zou gaan en we wilden s’middags als het even kon Denver nog in.
Achteraf had het best gekund, als je alles van tevoren weet………..
We hadden een uitdraai van de route naar Cruise America en dat klopte precies. Het inleveren was ook zo gebeurt. Hoewel het druk was met inleveren en ophalen stonden we om 10 uur weer buiten!
Toen hadden we ook al met een Nederlands echtpaar (met 2 kinderen) gesproken. Zij begonnen aan een 4 weekse reis. Van ons kregen ze de restanten en mijn werkhandschoenen.
Ze bleken volledig onervaren wat betreft het RV gebruik. Voor zover dat kon hebben wij ze nog wat tips aan de hand gedaan.
Het taxibusje bracht ons naar het hotel. Dat ging met een flinke omweg via het vliegveld. De chauffeur kon namelijk ons hotel eerst niet vinden. Uiteindelijk zijn we dan om 11 uur bij het hotel beland.
Daar bleek dat je er vanaf 15.00 uur in kunt! Na wat heen en weer gepraat bleek er een kamer beschikbaar te zijn.
Na de koffers te hebben weggezet zou het naar Denver met de taxi. Het hotel ligt aan de rand van Denver het centrum is op 10 mijl. Van de receptie kregen we 2 nummers die we konden bellen. Je zou verwachten dat zij dat even doen. Goed, met een 10 minuten zou er een zijn. En wij maar wachten. Na en goed half uur nog maar eens gebeld. Na al met al een uur later reden we bij het hotel weg.
Op ons verzoek zijn we bij de Mall, 16e av. afgezet. Dat is een 2 mijl lange winkelstraat in hartje Denver, alleen voetgangers gebied. In het midden rijden bussen heen en weer die regelmatig stoppen. Het begin is bij het station. Daar kun je gratis mee. De stad is oud en modern in een goede mix gebouwd. Het oudste dateert van begin 1800. Denver was een belangrijke handelsplaats in het verleden.
Veel winkels. In het midden van de straat zijn zitjes en is beplanting. Daar was het aangenaam zitten en mensen kijken!
Ook stonden er een groep heel grote schaakstukken. En werd o.a. ook geschaakt! Ik heb staan kijken. Het niveau was niet geweldig zo te zien. In het visitors center spraken we de beheerder en zijn vrouw. Ze zijn diverse keren in Nederland geweest. Ze hebben Nederlandse kennissen en waren o.a. in Haarlem.
Taxi’s genoeg in Denver, we namen er een terug naar het Hotel. Bij het hotel is ook een klein zwembad. Daar hebben we heerlijk in af liggen koelen. We hadden de ruimte want we waren de enige.
Naast het hotel is restaurant Denny’s. Ter afsluiting hebben we daar gegeten. Hennie steak zonder, ik met bone. Het was lekker en een leuke bediening.

Dat gaat toch heel anders dan bij ons (meestal). Ik heb me de “re-fill” flink laten smaken. Zulke bekers cola. Met deze warmte krijg je wel dorst.
De dienstverlening in dit hotel is niet geweldig een gratis internet is er wel. Wij konden doorgeven dat alles aan deze kant van de Oceaan ok is.
We dronken op de kamer koffie. Morgen terug….
We hoorden dat er in Londen bommen zijn ontploft o.a. in de metro. Je kunt wel op vakantie zijn, de wereld draait gewoon door!
Overnachting: Quality Inn. Denver. Is meer een motel dan hotel. Mooie kamer. Schoon en ruim. De service kan beter.

Zaterdag 9 juli
Nog steeds warm.

Maar nu hebben we er niet zoveel van gemerkt. We zijn nauwelijks buiten geweest.
Vanwege de Londense aanslagen besloten we op tijd naar het vliegveld te gaan. Je weet maar niet wat voor veiligheidsmaatregelen er worden genomen. En of je nu wacht in een hotel of op een vliegveld dat maakt ook niet uit. Het viel allemaal mee. Er was geen extra bewaking of controle te zien. Met een kwartier vertraging vertrokken we naar Philadelphia. Daar hadden we ruim een uur om over te stappen. Maar door het vertraagde vertrek uit Denver was daar minder dan een uur van over. Voor ons geen probleem dat konden we makkelijk in die tijd doen. En des te sneller zijn we weer op pad. Het toestel was maar half vol. Dat was voor de passagiers wel prettig. Zo hadden de meeste 2 stoelen om min of meer op te liggen. Dat deden wij ook. Voor de eerste keer dat ik in een vliegtuig een behoorlijk aantal uren heb kunnen slapen. En dat deed Hennie ook.

Zondag 10 juli

In Nederland: lekker weer. Zon en 25 C

Het was voor ons natuurlijk weer vroeg licht! Zonder iets noemenswaardigs kregen we de Noordzeekust in zicht. Na 3 kwartier bleek dat de koffers er helaas niet waren. Staan nog in Philadephia. Dat kon ook haast niet anders.
Ze krijgen die dingen niet binnen zo’n korte tijd van het ene vliegtuig in het andere. Maar het was wel zo fatsoenlijk geweest als dat van tevoren was verteld.

Leer voor de volgende keer: bij het boeken van een vliegtuig met overstap. Let op dat er voldoende tijd is voor het overbrengen van bagage.

Onze ophalers moesten door dat gedoe een tijd wachten.
Thuis gekomen de post door genomen de tuin bekeken en wennen aan het vertrouwde. In de loop van de dag ontdekten we wel moe te zijn. Toch hebben we het tot s’avonds 11 uur vol te houden. Zo gauw mogelijk het “oude” ritme oppakken is het beste.
Maandag 11 juli
Mooi weer.
Telefoon van Schiphol. De koffers zijn aan gekomen.
Dinsdag 12 juli
Lekker weer.
10.30 uur De koffers worden bezorgd. Volgens de bezorger is het dagelijks werk. Alles zit er nog in.

Het einde van een in alle opzichten geweldige reis.

pietvankuilenburg

Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours