Eindelijk weer naar Amerika!

	In 1999 zijn we voor het eerst naar Amerika geweest. We hebben toen de Zuidelijke staten bezocht: Alabama, Georgia, Tennessee en Louisiana. Dat was een geweldige vakantie en het leek bijna onmogelijk dat ons volgende bezoek aan de VS nog mooier zou zijn. Toch is dat gelukt!
	Een deel van onze foto�s staat op www.canvasfoto.nl. Via deze website kun je ook je eigen foto�s op canvas laten afdrukken in bijna ieder gewenst formaat. Als je liever ��n van onze foto�s als poster of schilderij wilt, dan kan dat ook.
	Onze droom was nog steeds om die prachtige nationale parken ook eens in het echt te zien. We hadden al zoveel foto�s gezien. Dus begonnen we in januari 2003 een reis te plannen. We houden ervan de route zelf helemaal uit te stippelen en dan ter plekke eventueel nog wat zijsprongetjes te maken. Toen in februari de spanningen in Irak nogal opliepen besloten we de reis nog even uit stellen. Achteraf werd het een jaar uitstel. Dus begin dit jaar weer nieuwe plannen gemaakt en een reis besproken bij Tioga Tours voor 20 mei tot en met 11 juni. We zouden van Schiphol naar Atlanta vliegen, daar twee dagen bij vrienden logeren, dan door naar Denver, een auto huren en op 7 juni van Denver naar Washington vliegen om daar nog drie dagen bij een vriend te logeren. We hadden nog maar net geboekt of we kregen een telefoontje met het nieuws dat Eric Clapton van 4-6 juni in Dallas een gitaarfestival organiseerde, waarbij veel van onze favoriete musici zouden optreden. Aangezien we enorme fans van Eric Clapton zijn, gingen we bedenken hoe we de route konden aanpassen, zodat we dat weekend in Dallas zouden kunnen zijn. We hebben Paul gebeld en het lukte hem vrij snel om de vliegreis nog aan te passen. We zouden dan de auto in Dallas inleveren en vanuit Dallas naar Washington vliegen. Alle vluchten werden geboekt bij United Airlines. De voorpret kon beginnen.
	Op 20 mei dus naar Schiphol. We kwamen daar erg vroeg aan, want er waren helemaal geen files. We konden dus rustig nog even dollars pinnen en de gehuurde mobiele telefoon ophalen (wat overigens geen succes bleek te zijn). Omdat we zo vroeg incheckten kregen we Economy Plus-plaatsen, wat inhoudt dat we extra beenruimte hadden. Dan merk je dat 12,5 cm meer toch een stuk comfortabeler reist. Het radioprogramma was zelfs op ons afgestemd: ��n zender draaide alleen maar Eric Clapton-muziek met interviews tussendoor naar aanleiding van z�n nieuwe CD. Dat was dus genieten. We moesten in Washington overstappen, wat betekende dat we ruim twee uur moesten wachten, maar dat was eigenlijk best even lekker tussendoor. Je kunt dan even rondlopen en rustig koffiedrinken. Ook de volgende vlucht vertrok keurig op tijd. Dit keer hadden we een heel klein vliegtuig (2x2 stoelen) met 1 stewardess. Alles ging heel ongedwongen en ze had erg veel gevoel voor humor. Dat was dus een gezellig vluchtje. In Atlanta landden we keurig op tijd en onze vrienden stonden al bij de bagageband te wachten. Op weg naar hun huis hebben we bij een restaurant met lokale gerechten heerlijk gegeten en toen op tijd naar bed.
	�s Ochtends werden we getrakteerd op een uitgebreid ontbijt en daarna gingen we naar Lake Lanier, waar ze een boot hadden liggen. We hebben genoten van een heerlijk rustig dagje op het water. Het was rond de 30 graden Celsius, maar wel erg vochtig.
	Zaterdag 22 mei werden we naar het vliegveld gebracht voor onze vlucht naar Denver. We konden buiten al inchecken, dus dat was wel handig. We kregen weer Economy Plus-plaatsen en de vlucht had op tijd kunnen vertrekken, maar er werd gewoon gewacht op mensen die te laat kwamen. Moet kunnen! In het vliegtuig kregen we een hoop informatie over Denver en omgeving van iemand die terug naar huis ging. In Denver aangekomen hebben we de auto opgehaald bij Alamo. Ook hier ging alles vrij vlot en zo konden we aan onze geplande route beginnen. Eerst nog wat boodschappen gehaald in Denver. Het was in Denver een stuk frisser dan in Atlanta en toen we even gereden hadden begon het zelfs een beetje te sneeuwen. We wilden niet te lang rijden en hebben daarom na een paar uur een motel genomen in Dillon. �s Avonds werd de lucht heel donker en op de tv waren er waarschuwingen voor tornado�s en onweersbuien, maar het bleef droog.
	Op zondag werden we erg vroeg wakker en waren we dus om 10 voor 7 al op pad. De zon scheen, maar het was wel erg frisjes. Later op de dag werd het warmer. Via de I70 zijn we richting Moab gereden. Onderweg hebben we Colorado NM bezocht, onze eerste kennismaking met de grillige rode rotsen. We hebben hier een Park Pass gekocht voor $ 50,- omdat we nog veel meer parken wilden bezoeken. Het was inmiddels heerlijk zonnig weer. Ik heb deze dag al 68 (digitale) foto�s gemaakt, dus dat begon goed. Gelukkig hadden we een mediadrive meegenomen, zodat ik �s avonds alle foto�s van m�n geheugenkaart naar de mediadrive kon kopi�ren en de volgende dag weer met een schone lei (geheugenkaart) kon beginnen. We hebben een motel in Moab gezocht en bleven daar twee nachten. �s Avonds hebben we heerlijk Mexicaans gegeten.
	Op 24 mei eerst even wat boodschappen gehaald, e-mail bekeken in het Internetcaf� en daarna naar Arches NP. Onderweg stopten we steeds om foto�s te maken. Er is zoveel moois te zien! Door het hele park heen zijn wandelingen (trails) uitgezet. We hebben er die dag heel wat gelopen. De �paden� zijn soms grillig en smal en af en toe moet er ook nog geklommen worden. Wel vermoeiend in de hitte en op deze hoogte zonder dat we goed en wel geacclimatiseerd zijn, maar zeker de moeite waard. Gelukkig hebben we voldoende water meegenomen en hebben we stevige wandelschoenen aan. Wat hebben we een prachtige bogen gezien! Het is hier adembenemend mooi en we boften natuurlijk ook ongelooflijk met het weer! Aan het eind van de middag zijn we nog even naar Hole �n the Rock gereden, een winkel/woning die helemaal in een rots ligt. Daar is heel wat hakwerk aan te pas gekomen. Wel apart. Al met al op deze dag 124 foto�s gemaakt. Met de felle zon heb ik wel wat verschillende belichtingsinstellingen uitgeprobeerd en dus meerdere foto�s van dezelfde plek gemaakt.
	Op 25 mei zijn we via de 191 naar de I70 gereden en daarna bij de 147 afgeslagen naar Capitol Reef NP. De doorgaande weg loopt gewoon door het park. De natuur is hier weer heel anders: lekker woest! Natuurlijk weer stoppen, foto�s maken, rijden, stoppen, foto�s maken, rijden, etc. Via highway 12 naar Boulder, Escalante en tenslotte Bryce Canyon. We hadden geluk: er was nog een kamer vrij in Bryce Canyon Lodge. Na het eten zijn we Bryce Canyon NP ingereden. Door het tijdstip hebben we op drie plaatsen herten gezien. Ook hier zijn de uitzichten weer prachtig, maar toch anders dan in Arches. De paden zijn geasfalteerd en de parkeerplaatsen vlakbij de uitkijkpunten. We vonden Arches toch wat natuurlijker.
	26 mei reden we alweer met prachtig weer via Mt. Carmel Jct. naar Zion NP. Hier is het anders geregeld dan in de parken die we tot nu toe hebben bezocht: er rijdt een shuttlebus door het park en je mag er niet zelf doorheen rijden. Wel begrijpelijk in zo�n mooi gebied. De bus stopt op verschillende plaatsen, maar wij besloten alleen de River Walk aan het eind te maken. Vorig jaar hebben we in Sloveni� ook een wandeling langs een riviertje in een kloof gemaakt en dat was zo prachtig, dat onze verwachtingen hooggespannen waren. Helaas kan deze wandeling niet aan die van vorig jaar tippen. Het was wel een leuke wandeling, maar niet spectaculair. We zijn natuurlijk ook al een beetje verwend! We zijn doorgereden naar St. George, omdat we wel weer behoefte hadden aan een grote stad voor de verandering. �s Avonds nog even rondgeneusd bij een winkelcentrum. Omdat we nog een hele tocht voor de boeg hadden gingen we niet naar Las Vegas, hoewel we daar best heel even zouden willen kijken.
	De volgende ochtend zijn we richting Grand Canyon (North Rim) gereden. Onderweg zagen we ineens een bord met Pipe Spring NM. We besloten een bezoekje te brengen. Het bleek een fort te zijn en het is een mormonen-/indianennederzetting geweest. Het fort staat beter bekend als �Winsor Castle�, genoemd naar de eerste bewoners. In het bezoekerscentrum werden verwelkomd door een Indiaanse ranger. Hij adviseerde ons de Ridge trail te lopen, een mooie wandeling met veel bloemen zei hij ietwat aarzelend. En, inderdaad, we hebben niet veel bloemen gezien. Wel een mooi uitzicht op het hoogste punt en verschillende borden met informatie langs het pad. Toen we weer bij Winsor Castle aankwamen zagen we een prachtige zwarte slang met witte strepen. De ranger, die de rondleiding door het fort leidde, wist niet wat voor slang het was, maar de Indiaanse ranger vertelde ons dat het een Californian King snake is, die de ratelslangen voor hun opruimt. De rondleiding in het fort werd door een ranger (vrijwilliger) gedaan en wij waren op dat moment de enige twee bezoekers. Hij vertelde veel over de geschiedenis en over het leven van de Mormonen en de Indianen. In de tweede helft van de negentiende eeuw was de nederzetting omgeven door grasland en graasde er vee. Nu is het woestijnachtig. Al met al een interessant bezoekje. Daarna reden we naar Kanab. Volgens mijn reisboek is dit stadje het decor geweest van verschillende westerns. We zijn naar het bezoekerscentrum gegaan en dat stond ook helemaal in het teken van de film. Bij navraag bleek dat er een paar filmdecors bezocht konden worden, maar dan moesten we nog verder omrijden en dat leek ons niet de moeite waard. Dus zijn we doorgereden richting Grand Canyon. We informeerden nog naar een vrije motelkamer bij Kaibab Lodge, maar helaas. Dus besloten we door te rijden naar de North Rim en daarna dan maar richting Lake Powell te gaan. We zijn naar Bright Angel Point gewandeld en natuurlijk heb ik weer veel foto�s genomen. Het is inderdaad heel indrukwekkend. Daarna zijn we doorgereden naar Page. Het was een flinke etappe, maar zeker de moeite waard. Daarom besloten we om twee nachten in Page te blijven. Even wat rust inbouwen.
	�s-Ochtends even boodschappen gedaan en daarna hebben we een kijkje genomen bij de Glen Canyon Dam en Lake Powell. Bij het bezoekerscentrum werd er streng gecontroleerd. We hadden inmiddels al een excursie naar Antelope Canyon besproken. Om kwart over 11 moesten we bij het kantoortje van Antelope Canyon Tours zijn. Om half 12 vertrokken we in een open pick-uptruck met bankjes richting Antelope Canyon. Het laatste deel van de tocht was behoorlijk ruig over een zand�pad� met veel kuilen. We werden vlak voor de ingang gedropt en mochten alleen met de Navajo-gids de canyon in. Er waren nog meer groepen, dus het was behoorlijk druk. Het middaguur scheen ook het beste tijdstip om deze plek te bezoeken. Toen we binnen waren, bleek al gauw waarom. Het zonlicht valt prachtig door de gaten in �het plafond� naar binnen. We hebben nog nooit zoiets moois gezien. Het lijkt wel of je in een sprookjeswereld bent beland. Ik heb binnen een uurtje 75 foto�s genomen! De gids gaf het advies niet te flitsen in verband met reflectie en dus werd de sluitertijd soms wel 1/30. Spannend hoe het resultaat zou zijn. Het bleek ook op de foto�s geweldig te zijn. Een prachtige herinnering. Terug in het hotel heb ik even de was gedaan. Ideaal, wasmachines en drogers voor de gasten. Dan kunnen we er weer even tegen. �s Avonds zijn we nog even naar Lake Powell gereden en ook daar heb ik natuurlijk weer foto�s gemaakt. Dit is echt een plek om nog eens terug te komen en dan met een bootje het meer op.
	Op 29 mei zijn we via Kaibito en Kayenta door Monument Valley gereden. Een heel bijzonder landschap. Onderweg hebben we nog sieraden gekocht bij Navajo indianen en Navajo National Monument bezocht. Daar kon je een mooie wandeling maken met uitzicht op rotswoningen. Toen via Mexican Hat en Bluff naar Cortez. De kleur van de bergen wisselt voortdurend en veel bergen lijken wel burchten. In Cortez hebben we in Homesteaders restaurant gegeten, een zeer rustiek ingericht restaurant met op iedere tafel een ander gebloemd kleedje. Apart sfeertje en lekker eten.
	De volgende dag hebben we uitgetrokken om Mesa Verde te bezoeken. �s Ochtends was het nog frisjes, maar in de loop van de dag werd het weer warmer. Er was ontzettend veel te zien. Indrukwekkend hoe geavanceerd de bouwstijl in het jaar 550 hier al was. Hier woonden de Anasazi indianen gedurende 700 jaar. Mesa Verde betekent groene tafel en dat verklaart waarschijnlijk waarom mensen hier goed konden leven, hoewel je je afvraagt hoe ze ooit zoveel rotswoningen hebben kunnen bouwen. Echt gemakkelijk bereikbaar waren die plaatsen niet. We hadden geluk: dit was de eerste dag van het seizoen dat je Cliff Palace kon bezoeken met een gids. Het was een hele interessante dag. Dit moet je gezien hebben als je hier in de buurt bent. Jammer dat er regelmatig grote bosbranden in dit gebeid voorkomen.
	Op 31 mei zijn we via Durango en Taos naar Santa Fe gereden. Onderweg reden we op 10.000 ft en daar lag nog sneeuw. Veel zilverberken op deze hoogte, die er in de zon prachtig uitzien. Verder zijn we door prachtige bossen gereden, weer eens wat anders dan rode rotsen! We hebben een kleine omweg gemaakt om over de Rio Grande Gorge Bridge te rijden, de een na hoogste hangbrug van Amerika. Hoe meer je richting Taos komt, hoe meer pueblo-woningen je ziet. De hele sfeer doet ineens Mexicaans aan. Je zit dan ook in New Mexico. In Santa Fe hebben gelogeerd in El Rey Inn, wel iets duurder dan de motels, die we tot nu toe gehad hadden, maar zeker de moeite waard. Het lijkt net of je in een kleurig pueblo-dorpje logeert en de kamers waren erg ruim met twee lekkere tweezitsbanken, zodat je je echt thuis voelt.
	De volgende ochtend hebben we een bezoek aan Santa Fe gebracht, een prachtige binnenstad met veel kunst en moza�ek. Sjieke winkelpassages, veel galerie�n en idyllische plekjes. Na dit bezoek zijn we richting I-40 gereden, richting Amarillo. Vergeleken met Nederlands snelwegen is het erg rustig. De parkeerplaatsen langs de weg hebben overdekte picknickplaatsen vanwege de hitte. Als je daar zit hoor je soms helemaal geen auto�s terwijl je langs de snelweg zit. Heel bijzonder.
	Nog een dagje snelweg op weg naar Dallas. Het is wel veel saaier, maar je moet er wat voor over hebben als je naar het Guitar Festival wilt. �s Avonds voor het eerst regen. Het werd stikdonker om een uur of acht en op de TV waren er aan de lopende band �tornado warnings�. Achteraf was het een flinke onweersbui, waarbij het water onder de deur van de motelkamer door kwam, maar niets verontrustends.
	Op 3 juni het laatste stuk snelweg naar Dallas. Onderweg hebben we even rondgekeken in Fort Worth in het Stockyards District, een stukje Wilde Westen dat voor de toeristen in stand wordt gehouden. Helaas waren er geen rodeo�s en was de saloon gesloten, dus we waren snel uitgekeken. In Dallas aangekomen hebben we een Best Western motel genomen met wasmachines en droger, fitnessruimte en gratis internet. Toen ik m�n mail ging bekijken zat er een berichtje bij dat Eric Clapton ook op zaterdag zou optreden, terwijl we alleen voor de zondag kaartjes hadden, omdat we niet wisten of we voor zaterdag al in Dallas zouden aankomen.
	Vrijdags zijn we naar Southfork Ranch van de serie Dallas geweest. Vooral het bijbehorende verhaal was erg leuk, omdat je dan hoort hoe de televisiekijkers voor de gek worden gehouden. Er waren bezoekers uit de hele wereld en dat schijnt nog ieder dag zo te zijn. Toch wel grappig. Daarna nog even naar een mall, waar we kaartjes hebben gekocht voor zaterdag. De dame van Ticketmaster waarschuwde ons nog dat Eric Clapton zaterdag niet zou optreden, maar wij wisten haar te vertellen dat dat wel zo was. Daar stond ze wel van te kijken!
	Zaterdag naar het Fair Park �s ochtends om een uur of elf. Het is een enorm uitgebreid park waar allerlei festiviteiten worden gehouden. Het Guitar Festival nam eigenlijk maar een klein deel in beslag. De toegangscontrole was erg streng. Je mocht bijna niets mee naar binnen nemen. De rugzak moest ingeleverd worden en eten en drinken mocht je ook niet meenemen. Op het terrein waren twee gebouwen met guitaren, waarin de airconditioning volop draaide en het was ook wel nodig om regelmatig af te koelen. Verder overal optredens tot �s avonds half twaalf. Al met al een hele leuke, maar wel vermoeiende dag.
	Zondag zou het concert om 12 uur starten, maar omdat het vreselijk heet was, besloten we wat later te gaan. Om een uur of half vijf gingen we het Cotton Bowl Stadium binnen en toen was het nog bloedheet. Het concert was al in volle gang, maar er kwam nog genoeg: Robert Cray, Booker T and the MGs, Joe Walsh, Eric Clapton jamde met BB King, Buddy Guy, Jimmie Vaughan en John Mayer, Santana, Jeff Beck. Een onvergetelijke reeks artiesten. �s Avonds werd het een beetje onrustig bij de ordebewakers. Toen we vroegen wat er aan de hand was, vertelden ze dat het stadion misschien ontruimd moest worden vanwege een dreigende tornado. We zijn dan ook iets voor het einde weggegaan, omdat dat niet zo�n prettig vooruitzicht was. Toen we in de auto zaten kwam er een behoorlijke onweersbui, waarbij erg veel water over de weg stroomde, maar we zijn weer veilig in het Motel aangekomen.
	Maandagochtend vlogen we naar Washington. In het vliegtuig zat naast ons een jongen uit Engeland, die ook naar het festival was geweest. Hij vertelde, dat het in het stadion nauwelijks geregend had, maar dat men toch maar eerder gestopt was. We hadden dus niets gemist! In Washington werden opgehaald door onze (e-mail)vriend en reden we naar Laurel, net buiten de stad. Onderweg hoorde je het geluid van de sprinkhanen al. Dit jaar was er een hele speciale sprinkhaan in groten getale aanwezig, the 17 year seceida, die maar eens in de 17 jaar voorkomt. Je ziet ze overal zitten, liggen en vliegen, maar je hebt er niet echt last van. �s Avonds bespraken we de plannen voor de volgende dag: een rondleiding door het Capitool, waar onze gastheer, Bob, werkt. Hij zou ons overal mee naar toe nemen en had al een stapel informatie voor ons verzameld.
	�s Ochtends had Bob toch maar even naar z�n werk gebeld, omdat oud-president Reagan de zaterdag ervoor was overleden en er allerlei activiteiten in Washington zouden plaatsvinden. Hij kreeg dan ook te horen, dat het Capitool gesloten was, ook voor rondleidingen door medewerkers. Helaas, dan moeten we dus nog een keer terugkomen! We zijn wel naar Washington gegaan en hebben bij het Capitool rondgekeken. Toen we aankwamen waren ze net voor het �in state� leggen van Reagan aan het oefenen compleet met muziekkorps en kanonschoten. Dus toch wel bijzonder. Daarna naar 3 musea van het Smithsonian. Alle musea zijn gratis en er is erg veel te zien. Ook veel tijdelijke tentoonstellingen. Wij hebben die van de Wright Brothers en de offici�le Beatles-foto�s gezien. Toen nog even langs het Witte Huis en een rondritje door Washington. Al met al een vermoeiende dag, maar wel leuk. Heel wat anders dan de Nationale Parken. �s Avonds had Bob vrienden uitgenodigd en dat was ook heel gezellig. We hebben veel informatie uitgewisseld en dat is heel interessant.
	De volgende dag werden we meegenomen naar Baltimore, een stad die er soms heel Europees uit ziet. Prachtig stadion, Oriole Park, een haven en een leuk wijkje, genaamd Fells Point. Veel huizen zijn er van �soapstone� gebouwd, wat een leuke sfeer geeft.
	De laatste dag is aangebroken. Bob ging diezelfde dag naar Zweden en dus moesten we eerst de hond naar een logeeradres brengen. Daarna naar Ronald Reagan Airport omdat Bob van daaruit vertrok. We zijn toen met een shuttlebusje naar Dulles gegaan. We hadden een hele leuke taxichauffeur, die nog wat extra passagiers regelde, zodat wij nog wat meer van Washington konden zien. We hadden toch erg ruim de tijd voordat we gingen vliegen. Toen we hem een leuke fooi gaven, kregen we allebei een �hug� als dank. We leken op tijd te vertrekken, maar toen we bij de startbaan aankwamen was het weer omgeslagen en moesten we daar zo�n anderhalf uur wachten. Uiteindelijk kwamen we maar een half uur later aan dan gepland. We werden door onze dochter opgehaald.
	We kunnen terugkijken op een prachtige vakantie. Er is werkelijk niets wat beter had gekund. De fotoboeken zijn inmiddels al vele malen doorgebladerd en ook in de toekomst zal dat nog vaak gebeuren!
	Maya Bunschoten

Links:

Canvasfoto

Meer foto's

Maya Bunschoten

Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours