Met de kids naar de USA

Camperrondreis door California, Arizona, Nevada en Utah

	Wij, Gert-Jan, Anita, Bram en Nienke gaan het opnieuw proberen ... de reis door het Zuidwesten van de USA. De reis start nu echter in San Francisco en gaat tegen de klok in. De volgende route willen we volgen: San Francisco, via de westkust naar Los Angeles, San Diego, via het Joshua Tree NP naar Lake Havasu, via een stukje Route 66 naar The Grand Canyon, Monument Valley, Moab (centrale plaats voor Arches NP en Canyonlands NP), Capitol Reef NP, Bryce Canyon NP, Zion NP, Las Vegas, via Death Valley naar Mono Lake, Yosemite NP en weer terug naar San Francisco. De voorbereidingen zijn nu in volle gang maar op 1 mei vliegen we met Delta Airlines via Cincinatti naar SF. Ons verblijf is een RV van 25 ft. lang: een camper van 7,50 - 8,00 meter lang. Via deze website houden we jullie op de hoogte van Coco Petalo en zijn familie.
	1 mei: Na een uur in de incheckbalie van Delta te hebben gestaan, mogen we met de rechtstreekse vlucht van KLM mee. Jippie, met de kinderen makkelijker. En ... we zijn er dan 5 uur eerder. Een nadeel is er wel. We worden op 4 verschillende plaatsen in het vliegtuig geplaatst. Dit wordt tijdens het boarden opgelost. De vlucht verloopt goed. Iedereen heeft zijn eigen tv/spelcomputer. Dus vermaak genoeg. Even na enen landen we in San Francisco in de staat California. Met de taxi naar het Adante hotel in Geary Street, midden in het centrum. Bram is inmiddels omgevallen. We krijgen de achterste kamer op de bovenste verdieping (rustig). We maken Bram wakker en lopen naar Union Square. Hier genieten we van het zonnetje terwijl de kinderen op duivenjacht gaan. De verrassing voor de kids is de Disney-winkel die aan Union Square ligt.
	2 mei: Om half vier zijn de kinderen wakker, we kunnen ze tot 6 uur rustig houden. Na een muffin-ontbijt gaan we SF verkennen. We lopen weer naar Union Square. Het is er nu rustig (erg vroeg). Via Powell Str. en Bush Str. lopen we naar Chinatown. Door de gateway naar Grant Avenue, op naar de Bank of America. Maar ... het uitzicht-restaurant is pas om 3 uur open. Dan lopen we naar de Transatlantic Pyramid: het uitzichtplatform is gesloten vanwege renovatie. Dan lopen we maar naar de Coittower ... een gigantische klim, gelukkig met een gigantisch uitzicht. Hier zien we de Golden Gate Bridge, Alcatraz en nog veel meer moois liggen. De Coittower is zelf ook de moeite waard: van binnen mooie muurschilderingen. We wandelen daarna de Telegraph Hill weer af en nemen de Cable Car (typisch SF) naar Market Street. Even shoppen en dan naar het rustige Yerba Buena park. Lekker in het gras liggen, Nienke slaapt en Bram kan rondrennen. Tot slot de kinderen nog bij de Disney-store laten rondkijken (voor hun het hoogtepunt van de dag) en deze dag zit erweer op. San Francisco is echt de moeite waard. Hier reserveren we tijd voor op het eind van onze vakantie.
	3 mei: Een shuttlebusje brengt ons om 9.00 uur naar de camperverhuurmaatschappij Cruise America. Dat is het voordeel van een 'Early bird'. We hebben geluk. We krijgen een grotere camper mee: een 30 ft. (Zie de onderstaande link om de camper van binnen te zien) Een bakbeest van zo'n 10 meter met veel ruimte. De kinderen slapen royaal achterin, wij in het kraaiennest. Na de gebruikelijke instructies rijden we aan. Eerst shoppen bij de 'Safeway' voor de eerste dagen. Dan rijden we via de San Matteo Bridge richting de oceaan naar Half Moon Bay. Via hwy. 1 dalen we naar het zuiden af. Een schitterende kustweg met kliffen en baaien. Leuk is het om het kite-surfen te zien. We stoppen bij Marina Dunes RV-park, nabij Monterey voor de eerste overnachting in de camper. Achteraf blijkt het een schofterig dure camping te zijn. (145 mijl)
	4 mei: Vandaag verlaten we hwy. 1 niet, behalve voor mooie uitzichtpunten en de missiepost in Carmel. We rijden door Big Sur heen: wederom veel kliffen, baaien, strandjes en veel bochten. Een leuke stop (met name voor de kinderen) hebben we bij Point Piedras Blancas waar honderden zee-olifanten op het strand liggen. We kunnen zo dichtbij komen dat je ze goed kunt zien, horen en ... ruiken. We overnachten in het Morro Bay State park. Lekker rustig en vlak bij de zee. (140 mijl)
	5 mei: 's Avonds begint het te regenen en het hoost de hele nacht door. Om het drukke verkeer (vervelend als het zo hard regent) te mijden, snijden we een stuk hwy. 101 af om door het binnenland te rijden via de hwy. 154. Door de zware bewolking zien we niets. We denken dat dit anders een hele mooie route is. We rijden vanaf Santa Barbara direct door naar Los Angeles via de Hollywood hwy. 101. Gaan we effe naar Hollywood Boulevard!!! Inderdaad met dat bakbeest van 10 meter. We draaien hem een parkeerplaats op en de parkeerwacht vindt het prima (vanwege de kinderen). In een uurtje bekijken we Man's Chinese Theatre (met die handjes in de cement) en lopen over de sterren van Hollywood Boulevard. Dan rijden we door, nou ja er is veel file op de 101 en 5, naar Anaheim. Hier blijven we de komende 4 nachten op het RV-Resort-Park. 's Avonds zien we het jubileum-vuurwerk van Disneyland. Het park bestaat 50 jaar en ligt op een steenworp afstand van de camping af. Na het knallen van het vuurwerk start het knallen van de onweer. We hebben noodweer. 's Ochtends drijft ons matras in het kraaiennest, de camper is lek!(235 mijl)
	6 mei: Uiteraard gaan we vandaag naar Disneyland. We kopen een hopper-pas voor twee dagen omdat we ervan overtuigd zijn dat je Disney niet in één dag kunt zien. Met zo'n pas heb je toegang voor Disneyland en California Adventure Park. Vandaag bezoeken we het 'oude' park dat zijn 50 jarige verjaardag viert. Zodra we binnen zijn kopen we regen-capes voor de kinderen. Die kunnen ze na 10 minuten uit, het is de hele dag stralend weer. Wij genieten allemaal. We bezoeken allerlei 'landen', gaan in attracties, kijken onze ogen uit, bewonderen de schitterende parade. En ... Nienke heeft Mickey een handje gegeven. We kunnen er ontzettend veel over vertellen maar zie de link hieronder als je meer over het park wilt weten of zien.
	7 mei: Vandaag gaan we met touroperator 'Coach USA' naar Universal Studios. Geweldig: Studio tour, Back to the Future, Jurassic park, Blast zone, Shrek 4D, Waterworld en nog veel meer. Het is wel effe schrikken als we Nienke kwijt zijn. Gelukkig ziet Bram haar.
	8 mei: Alweer Disney. Nu starten we in het nieuwe California Adventure Park en sluiten af in 'land'. Weer een onvergetelijke dag. We zien weer de parade, het jubileumvuurwerk en de geweldige show op water 'Fantasmic'. We blijven tot het eind. We denken dat het park vandaag tot 12.00 uur open is. Het blijkt 11 uur te zijn en zodoende missen we de laatste shuttlebus naar de camping. We worden echter door aardige buschauffeur van een andere bus meegenomen. Hij zet ons speciaal bij onze camping af.
	9 mei: We willen de drukte uit. Zodoende gaan we niet meer naar San Diego maar sturen via hwy. 91 en 60 het binnenland in. In het Coachella Valley staan duizende windmolens. We rijden via hwy. 62 naar het Joshua Tree NP. Een prima park om mee te beginnen. We rijden door woestijnlandschap met veel yucca's en natuurlijk Joshua Trees. Grote ronde rode 'Disney'-stenen markeren ook het landschap. Bram en Nienke zijn best wel vervelend vandaag: nog total loss van drie dagen attractieparken. We overnachten in 29 Palm RV-resort. (170 mijl)
	10 mei: Vandaag maken we een lange rit. Maar met de nu uitgeruste kinderen best te doen. We rijden via hwy. 62 en 95 door de woestijn naar Lake Havasu waar we van California naar Arizona gaan. Hier zien we de Colorado River voor het eerst, die zal ons een hele tijd blijven begeleiden. We rijden door naar Kingman. Niet via de Interstate maar via de Historic Route 66. Dit is een mooi stuk bochtige weg: we rijden door het goudmijnstadje Oatman en steken de Sitgreaves pass over. 's Avonds gaan we naar een heerlijk zwembadje van de KOA camping.(275 mijl)
	11 mei: We volgen de Historic Route 66 tot aan Seligman. De weg is hier minder spectaculair, maar in Seligman zijn wel wat oude Routee 66-zaken te vinden. Dan is het op naar de Grand Canyon NP. We strijken neer in Tusayan op de Camper Village, want in het NP is geen plaats. Morgen overnachten we wel in het park zelf. 's Avonds eten we steaks tussen de cowboys. (200 mijl)
	12 mei: Na een koude nacht (net boven nul) gaan we naar het vliegveld voor een rondvluchtje over Grand Canyon NP. Adembenemend! Je kunt haast niet geloven dat dit echt is. Al die schitterende kleuren, het wijdse en de Colorado River die er doorheen stroomt. Op de North Rim ligt zelfs nog sneeuw. Alleen moet Anita het kotszakje gebruiken vanwege behoorlijke turbulentie en huilt Nienke vanwege buikpijn. (Of mist ze haar speentje en spook) Bram zit de hele vlucht naar buiten te staren: die vindt het geweldig. Daarna parkeren we de camper op de volgende camping zo'n 10 mijl verderop. (Trailer Village in het Grand Canyon NP) en nemen de shuttlebus door het park. We bekijken die grote, gekleurde canyon vanaf enkele plekken, zoals Yaki Point, Mather Point, Yavapai Point en Mohave Point. Anita en een slapende Nienke lopen zelfs een stuk Rim-trail vanaf Yavapai-point tot Grand Canyon Village. 's Avonds gaat Anita naar de zonsondergang kijken. Shit ... net 5 minuten te laat bij Yavapai-point. De zon is al onder, maar de lucht is nog schitterend oranje gekleurd. (10 mijl)
	13 mei: Vandaag is er een met veel wisselende landschappen. Eerst rijden we de East Rim Drive. We stoppen bij Moran Point, Navajo Point en Desert View. De Grand Canyon NP wordt hier breder en wijdser. We zien ook de Painted Desert. Bij de laatste stop lopen we naar de Watchtower die van binnen mooi beschilderd is. Als we het park verlaten, daalt de weg snel. Een canyon volgt de weg. Het is die van de Little Colorade River waar we ook bij een kloof stoppen. Bij Cameron draaien we hwy. 89 en daarna hwy. 160 op, we rijden door indianengebied. We zien de mesa's van de Hopi-indianen liggen. Even voor Tuba-city gaan we naar de Dinosaur Tracks. Een 'natte' Navajo begeleidt Anita en Bram. We zien verschillende dinosaurusvoetstappen en -botten. Bram vindt het spannend. Gert-Jan vertrouwt die indiaan maar niks. We betalen hem met 5 dollar en een paar blikjes bier. (Terwijl alcohol in het reservaat verboden is!?!) Voorbij Kayenta doemt er een heel bekend uitzicht op. We rijden door het landschap van sigarettenreclame en cowboy-films: Monument Valley. Het park ligt op de grens van staten Arizona en Utah. We gaan weer een uur terug in de tijd. Omdat het licht nu zo geweldig is, gaan we naar het park toe. We kijken naar die immense rotsen en rijden een stukje Scenic Drive, die echter niet aanbevolen wordt voor RV's groter dan 25 ft. We overnachten bij Gouldings waar je tevens een mooi uitzicht hebt op Monument Valley. (195 mijl)
	14 mei: Na een bezoek aan Gouldings Trade Post gaan we weer een mooie route rijden. We rijden de staat Utah in en zien nog een tijdje de buttes van het indianenpark. Na Mexican Hat (bekend om de rots met een mexicaanse hoed) draaien we hwy. 261 op. De weg is 'not recommended' voor RV's, maar we nemen 'm toch. (hoezo eigenwijs) Het is zweten maar geweldig. Je rijdt een ongeveer 300 meter hoge canyonwand op middels diverse haarspeldbochten. De weg was deels ook niet geasfalteerd. Boven heb je een geweldig uitzicht op de Valley of Gods, een soort mini Monument Valley. We rijden naar Natural Bridge NM. Hier zien we via korte trails drie natuurlijke bruggen liggen: Sipapu, Kachina en Owachomo. We wandelen naar die laatste (en tevens oudste) toe. Een gigantische brug. Dan is het flink doorrijden naar Moab. Nienke slaapt en Bram vermaakt zich met de Gameboy. Op hwy. 95 rijden we door een berg heen en op hwy. 191 stoppen we bij Church Rock en de Wilson Arch. We blijven voor 3 nachten bij de KOA Moab.(215 mijl)
	15 mei: Vandaag staat Arches NP op het programma. We vinden het een heel erg mooi park, de favoriet van Anita. De lucht is strak blauw dus het contrast met die rode stenen is geweldig. De toegangsweg rijdt als het ware naar een bovenplateau toe, naar Park Avenue. Anita en Bram lopen hier een trail. Eerst dalen we af, dan lopen we door een brede kloof. Aan beide zijde torenen hoge rode wanden. Als we de 'hoek' omlopen, zien we de rotspartijen Courthouse, Three Gossips, Sheeprock en Tower of Babel erg mooi liggen. Gert-Jan en Nienke halen ons bij het eindpunt op. Na het uitzicht op de Petrified dunes rijden we langs The Great Wall en Balanced Rock naar de Windows Section. Hier ook weer grote rotspartijen met passende namen zoals Gardens of Eden en Parade of Elephants. We lopen met de hele familie een makkelijke trail naar de Double Arch. Gert-Jan en Bram klauteren zelfs in de tweede stijle boog. Overal heb je trouwens een prima uitzicht op de La Sal Mountains. Voordat we naar de laatste sectie doorrijden, gaan we naar het uitzichtpunt op de Delicate Arch. Deze zalmkleurige boog ligt op een vlakke rots, voor ons te ver om naartoe te lopen. We lopen daarna nog een stukje Devils Garden in (de middag is bijna om) en lopen ook nog een stukje naar Skyline Arch. Dan is het tijd om terug te keren naar Moab, we stoppen nog effe bij het rode Fiery Furnace. (65 mijl)
	16 mei: Canyonlands NP ligt toch nog verder weg dan we dachten. Vandaag willen we het niet zo laat maken zoadat de kinderen meer tijd hebben om buiten te spelen en wij lekker met een pilsje bij de camper kunnen zitten. De wegwerkzaamheden onderweg zorgen ervoor dat we er ook lang over rijden. Als we Canyonlands NP inrijden, hebben we direct uitzicht op de Shafer Canyon. Deze is ook uitgesleten door de Colorado River. De weg die hierna volgt, gaat door 'glooiend grasland'. Op advies van een Amerikaan op de parkeerplaats maken we toch de trail naar de Mesa Arch. Goed advies. De boog staat op de rand van een ravijn, de Buck Canyon ligt aan z'n voeten. Magnifiek uitzicht! Jammer dat het hard waait, zodat je veel zandverstuivingen hebt. Hierna rijden we naar de Grand View Overlook. Eerst lunchen we, dan genieten we van het uitzicht op het Monument Basin waar de White Rim en vele andere Canyons omheen lopen. Het is helaas heiig weer, anders ziet er hier misschien nog wel wijdser uit dan zijn grote broer de Grand Canyon! Op de terugweg wordt er op verzoek van Anita nog gestopt bij het Dead Horse Point State park. Vanaf de Dead Horse Point overlook heb je een schitterend uitzicht op Canyonlands NP. Je ziet zover je kunt kijken canyons waar de Colorado River doorheen meandert. Hier sluiten we de 'excursie' af. We zijn op tijd terug bij de camping zodat we onze voornemens waar kunnen maken. (120 mijl)
	17 mei: Via de hwy. 191, I-70 en hwy. 24 rijden we van Moab naar Capitol Reef NP. De uitzichten veranderen ook nu weer continu en is met name schitterend vanaf het uitkijkpunt net voor Hanksville. In het droge woestijnlandschap zie je de groene oase van de Fremont-River. De weg naar het park kenmerkt zich door geel-groene wanden, 'cement'-heuvels en de Fremont River die als een groene sliert de weg volgt. Of volgt de weg de rivier? De hele weg door het park is 'groen'. Geen wonder dat hier indianen-petroglyfen van 800 jaar oud te vinden zijn en er overblijfselen van een oude mormonen-nederzetting te bezoeken zijn. We stoppen bij uitzichten op de Navajo Dome, The Castle, indiaanse petroglyfen, Fruita School house, Goosenecks, Panorama-point en The Twin Rocks. We overnachten in het Thousand Lakes RV-park in Torrey. We eten lekkere 'Western-steaks' in het paviljoen van de camping. 's Nachts wordt ook hier weer koud, Torrey ligt namelijk op 2.100 m hoogte.(160 mijl)
	18 mei: De mooie hwy. 12 brengt ons naar Bryce Canyon NP. We rijden door het groene Dixie National Forest naar de pashoogte op 9.400 ft. Hier liggen nog sneeuwwanden. De kids spelen in de sneeuw al vinden ze het wel koud. We zakken als het ware langs Capitol Reef NP naar het zuiden. Hier vandaan zie je de Waterpocket Fold (grote vouw in de aarde) erg goed liggen. In Boulder gaan we naar het Anasazi State Park: even wat indianencultuur opdoen. Dan volgt een geweldige route door een klein stukje Escalante NM. We rijden over een klif waar je aan beide zijde canyons ziet liggen. Erg mooi. In de buurt van Bryce Canyon NP verandert het landschap weer. De roze-rode hoodoos doemen op. Het belooft morgen een mooie dag te worden. Nadat we de camper op een leuk plekje bij Ruby's hebben geplaatst, genieten we van een heerlijke indoor-pool en bubbelbad. (110 mijl)
	19 mei: Van 10 tot 16 uur 'doen' we Bryce Canyon NP. We dalen de scenic drive af en stoppen op de terugweg bij de uitkijkpunten Rainbow Point, Yovimpa Point, Ponderosa Canyon, Agua Canyon, Natural Brids (die eigenlijk een 'arch' is) en Farview Point. Bryce Canyon NP kenmerkt zich door hoodoos van allerlei schitterende kleuren. Een extra accent is de witte sneeuw die aan de randen ligt. Daarna gaan we naar het bekende amphitheater die we bij Bryce Point voor het eerst zien. We stoppen bij Sunrise en Sunset Point. Bryce Canyon NP is een echt 'kijk'-park maar we lopen toch een stuk Queen Garden Trail. We krijgen veel complimentjes van mede-wandelaars ... vanwege de kinderen. Het is een vermoeiende, warme, stijle maar mooie trail. Het is zo anders om naast zo'n hoodoo te staan dan er bovenop te kijken. (50 mijl)
	20 mei: Over hwy. 12, 89 en 9 rijden we naar ons 5e park in Utah: Zion NP. Eerst door Red Canyon dan door een groen glooiend landschap. Het lijkt het Sauerland wel. Vanaf hwy. 9 wordt het typisch 'Zion': stijle wanden, scheuren in de rotsen en een rivier die de weg volgt. Omdat we een grote RV hebben, moeten we tol betalen voor de tunnel. We moeten namelijk gebruik maken van twee rijbanen. De weg na de tunnel wordt nog spectaculairder: haarspelden die het Virgin-dal inkronkelen langs hele hoge bergwanden. We zijn vandaag vroeg op de camping. Geen probleem, het is 92 graden F. Het zwembadje van Zion Canyonlands RV-park is een welkome verkoeling.(85 mijl)
	21 mei: De camper heeft een rustdag. We gaan met de shuttlebus Zion NP in. Het is verschrikkelijk heet, meer dagen 100 graden. Dit is zo'n 15 graden meer dan gemiddeld in deze tijd van het jaar. We rijden naar de eindhalte en maken een 'River Walk' in de schaduw naar The Narrows. Onderweg komen we herten, wilde kalkoenen en veel eekhoorntjes tegen. The Narrows kunnen we absoluut niet in. De Virgin River kolkt door de ravijn vanwege het vele smeltwater. De kinderen vinden de wandelingen in de nationale parken leuk. Er is altijd iets te vinden (stenen en stokken) te doen (trommelen op een boomstam of spelen met sneeuw) en te eten (speciale berg-wandelsnoepjes). We nemen daarna de shuttlebus terug naar Zion's Lodge waar we lekker picknicken in het gras onder een hoge boom. Bij Court of the Patriarchs stappen we nog effe uit, maar houden het dan voor gezien. Zion NP is mooi, maar maakt op ons de minste indruk van de parken die we hebben gezien. Als we bij de camper aankomen, sist er een band van de wandelwagen leeg. Gelukkig zit er een zeer hulpvaardige fietsenmaker in Springdale. We kopen ook maar een reservebandje. Springdale vinden we overigens een heel gezellig plaatsje. 's Middags genieten we weer van het zwembadje. Bram zwemt nu constant zonder zwembandjes. Hij kan al redelijk zwemmen. Duiken vindt ie het leukst. Nienke speelt veel bij de trapjes met flessen, emmertje en schepje. Ze kan ook al zwemmen.
	22 mei: De kinderen wekken ons pas om half tien, dus gaan we iets later op weg naar Las Vegas. Eerst gaat de weg nog door spannende canyons maar al snel door woestijn. De Joshua Trees duiken weer op. We steken weer een staatsgrens over en zitten nu in Nevada. Als Las Vegas opdoemt, slaan wij af richting Hoover Dam. Die ligt verder weg dan wij denken. De laatste mijlen voor de dam staat er file en de camper wordt door de politie gecontroleerd i.v.m. aanslagen. We rijden over de dam, bekijken de bekende dam uit 1935 en keren dan weer om. Onze camper parkeren we bij KOA Circus Circus. Een asfaltplak voor 400 RV's aan 'The Strip'. Het is er snoeiheet, ook weer warmer de gemiddelde temperatuur in deze tijd. Na het eten en een duik in het lekkere zwembad, laden we de kinderen op de wandelwagen en gaan 'The Strip' op. Een hele afwisseling na heel wat daagjes in Nationale Parken te hebben rondgehangen. Het duurt effe voodat we het casino van Circus Circus uit zijn: ze willen je echt in het casino houden! We lopen langs allerlei casino's zoals Stardust, Le Mirage en Treasure Islands. Wat een glamour! De leukste vinden we The Venetian. Je kunt hier over bruggetjes lopen en met gondeltjse varen. Niet alleen buiten maar ook binnen op de eerste etage. Het plafond is blauw met witte wolken beschilderd, dus je waant je in daglicht in Venetië. Nienke valt om 11 uur in slaap, een uur later valt Bram echt om. Dan is het tijd om terug te keren naar de camper. (240 mijl)
	23 mei: Rond het middaguur gaan we op pad. Eerst naar Circus Circus: Adventure park, een clowns-show en een 'ballen'-show. Met de bus gaan we naar 'het einde' van The Strip ofwel Luxor. De grote Sfinx en piramide maakt indruk op de kinderen. Gert-Jan koopt een kaartje voor de voorstelling van de Blue Man Group. Hierna lopen we The Strip af langs verschillende casino's. We zien de kasteeltorens van Excalibur, gaan naar de 'Lion Habitat' bij MGM Grand, bekijken het oosterse Alladin en staan versteld van het grote vrijheidsbeeld bij casino New York New York en de Eifeltoren van casino Paris. Bij de Bellagio moeten we effe wachten voor de fontein-show. Die is overigens wel mooi, maar duurt erg kort. Via de tuinen van Ceasar's Palace gaan we naar de bushalte die ons terugbrengt. De kinderen zijn afgebrand en gaan vroeg naar bed. En Gert-Jan gaat naar de blauwe mannetjes.
	24 mei: Bram protesteert als de camper vertrekt. Hij wil nog blijven, hij vindt Las Vegas zo leuk. Ook Gert-Jan wil er nog wel een dagje blijven. Dus camper weer parkeren, dagje bijboeken en op pad. Nu de andere richting op. We lopen door casino Sahara naar de Stratosphere Tower. Vanaf het uitzichtterras zien we Las Vegas goed liggen. Heel bizar: zo'n superverlicht gokhol midden in de woestijn. Bovenin de toren kun je ook gebruik maken van attracties. Zo is er bijvoorbeeld de hoogste achtbaan ter wereld. Bram is teleurgesteld dat hij te klein is voor een van de attracties. Daarna gaat Gert-Jan met de kinderen zwemmen. En Anita ... die gaat vanavond naar de blauwe mannetjes!
	25 mei: Er staat een lange rit op het programma: van Las Vegas naar Lone Pine via Death Valley NP. De camper mag van de verhuurder wel door het park. Maar als ie het niet meer doet, zijn de onkosten voor de huurder. We willen dit risico wel nemen, zeker omdat het sinds gisteren niet meer zo heet is. Het wordt toch een hele hete tocht. We laten de airco in de camper draaien zodat het voor de kinderen lekker is. Via de I-15 en hwy. 160 door Red Canyon rijden we naar Pahrump. Hier besluiten we toch maar de lange route door Death Valley te rijden. Een goede keuze. Hwy. 178 (we zitten weer in California) draait de woestijn in en we rijden zo'n 90 mijl door de valley. Dit is schitterend. De weg daalt en daalt. De rotswanden zijn kleurrijk: groen, geel, rood, grijs, bruin. De bodem wordt witter en witter door het gekristalliseerde zout. We stoppen bij Mormon Point waar je voor het eerst de zoutvlakte overziet. Het wordt heter en heter. Het laagste (tevens heetste) punt van het noordelijk halfrond ligt in Badwater. Dit 'meer' bezichtigen we met de hele familie. Bram: "Oei, wat is het hier heet", springt in eerste instantie terug de camper in. Maar het vooruitzicht om in het zout te mogen graven, lokt hem naar buiten. Er zit leven in het water, dat maakt indruk. We rijden verder maar slaan het gravelpad naar Devils Golfcourse niet in. De weg naar Artist Palette is afgesloten. Zo ook de weg naar het bekende Zabrinskie Point. Deze weg is vorig jaar augustus weggespoeld. Kun je je dit voorstellen in de woestijn? Het is maar goed dat we niet zijn terug gereden naar Dantes Viewpoint: die weg is 'prohibited' voor RV's langer dan 25 ft. We kijken effe rond in het Visitors Centre in de oase Furnace Creek en stoppen bij Devils Cornfield en de Sand Dunes boven Stovepipe Wells. De weg stijgt hier gestaag van 0 naar 5.000 feet. De camper doet het prima. Op dit stuk stijle weg zijn enkele hele vreemde uitkijkpunten: 'Radiator water'. We denken dat we het mooie stuk Death Valley verlaten. We hebben het mis. De weg daalt in een gigantisch gat en duikt de Panamint Valley in. Weer zoutvlaktes en zandduinen. We rijden door het zout en daarna moeten we weer stijgen. Na Panamint Springs kronkelt de weg door de bergen hee. Een grandioos uitzicht hebben we vanaf Father Cowley Point. Helemaal alleen staren we naar Death Valley NP: wijds, kleurrijk, zwarte lava, wit zout, zand en hier een lekkere temperatuur. De bergen met witte mutsen van de Sierra Nevada doemen al op. We strijken neer bij Boulder Creek Resort in Lone Pine aan de voet van de hoogste berg (Mount Whitney, bijna 4.500 m)) van het vasteland van de USA. Maf: zo sta je op één dag op het laagste punt en aan de voet van het hoogste punt van een groot land. (270 mijl)
	26 mei: Het Visitor Centre in Lone Pine heeft slecht en goed nieuws. Slecht nieuws: de Tioga-pas is nog dicht omdat het afgelopen winter ontzettend veel heeft gesneeuwd. Hiervoor hebben we de route van onze vakantie zelfs op aangepast. Goed nieuws: de Sonora pas is sinds gisteren weer open. Dit betekent dat we niet helemaal over Lake Tahoe hoeven om te rijden om bij Yosemite NP te komen. We rijden vandaag langs de voet van de Sierra Nevada over de hwy. 395. We stoppen bij Mono Lake en lunchen met een schitterend uitzicht op de South Tufa's. Daarna lopen we een trail met een goed uitgeruste peuter (Nienke heeft de hele weg geslapen) en kleuter langs de oude binnenzee (is 3 maal zo zout als de zee) en tussen de tufa's door. Hier zitten ontzettend veel vogels. Ze broeden in de zoutpilaren. We zien zelfs een Osprey (zee-arend), met z'n nest bovenop een tufa! Hierna reserveren we een plek op de camping (Mono Vista RV-park) en rijden door naar ghosttown Bodie. Een bergpad leidt ons naar deze ghosttown. De laatste 3 mijl zijn onverhard. Dat is lekker schudden, het is alsof de camper doormidden breekt. De kinderen hebben er veel plezier om. Bodie ligt er onheilspellend bij. Links en rechts liggen nog hopen sneeuw en er hangt een donkere lucht boven wegens naderend onweer. De zon piept er hier en daar doorheen zodat de huizen spokig worden verlicht. Gert-Jan wil Nienke uit de camper tillen, als we midden in een mini-tornado zitten. Resultaat: in de hele camper ligt een laag stof. Uche, uche ... Als de wind is gaan liggen, wandelen we door Bodie. Het stadje is nu een State Park en ze zorgen ervoor dat de huizen niet verder vervallen. Er staat nog maar 5% van het oorspronkelijke aantal: hier hebben 8.000 mensen gewoond. Het maakt indruk om er doorheen te lopen: vervallen huizen nog deels ingericht, een windhaan die piepend draait, uit elkaar gevallen schuren, buiten wc's, gedemonteerde machines, stoffige straten, roest, 1 cm dikke laag stof op een biljart ... Tegen de avond rijden we terug naar Lee Vining. Eenmaal aangekomen barst het noodweer los. Gelukkig is het maar één stevige bui, goed om het tornado-stof af te spoelen. (200 mijl)
	27 mei: Omdat er een holiday-weekend aankomt, (maandag is Memorial Day) proberen we een camping nabij Yosemite te reserveren. Dit lukt niet vanaf Lee Vining: geen dekking met de gsm en de gewone telefoon heeft er geen zin in. Dan maar 'naar de andere kant' om het opnieuw te proberen. Via hwy. 395 rijden we over Devil's Gate (pas) naar hwy. 108. We hebben 82 mijl voor de boeg over een stijle (soms tot 26%) en bochtige pas die ons naar de andere kant van de Sierra Nevada brengt. We wanen ons in de Alpen. Nu niet met een R1150RT onder de kont maar een camper van bijna 10 meter. Maar het gaat best. We kronkelen door de bomen omhoog, dan komt de sneeuw. Op de pashoogte (9.600 ft.) liggen weer sneeuwwanden: zo'n 1 tot 1,5 meter hoog. Bram en Nienke vinden het geweldig. Sneeuwballen gooien, over de sneeuw lopen, dennenappels gooien en schrijven met een stok in de sneeuwwand. Eenmaal aangekomen in Sonora hebben we dekking met de gsm. Even een camping reserveren?!? Alles zit vol, alleen de KOA in Mariposa heeft voor vannacht een plekkie. Dus daar maar naartoe via een zeer slingerende maar mooie weg (49). De camping ligt mooi in de bossen en heeft een heerlijk zwembadje. Iedere dag weer feest voor de kinderen. (190 mijl)
	28 mei: We kunnen de komende twee nachten ook op deze camping blijven al hebben we dan geen hook-up. We doen het rustig aan. Anita gaan met de kinderen naar de speeltuin, Gert-Jan slaapt uit. Na een buiten-ontbijtje gaan we op pad naar het (naar ze zeggen) mooiste park van de States. Samengevat: het park is inderdaad mooi, maar superdruk en superonvriendelijk voor RV's. Er zijn nergens RV parkeerplaatsen. Hwy. 140 leidt ons langs de woeste Merced River. Het blijkt dat de watervallen in Yosemite (en dus de rivieren die eruit stromen) al 20 jaar niet meer zo mooi waren. We nemen de Arch Rock ingang en rijden bij de splitsing niet het dal maar hwy. 41 in. Bij het tunnel view point stoppen we. (Hier kunnen we nog wel parkeren) Hier heb je een mooi, helaas een meetje heiig, uitzicht op Yosemite Valley. De grote granieten monoliet 'El Capitan' ligt links van ons en de Bridalveil Falls stort rechts naar beneden. In de verte zien we de bekende Half Dome. Na de tunnel rijden we de Glacier Road op: een smalle, bochtige weg met links en rechts nog sneeuwwanden. Deze weg is ook pas sinds een paar dagen open. We zijn verbaasd dat ze op deze weg RV's toestaan. Bij het Glacier View Point staan we in de file te wachten op een parkeerplaats. Hier geen RV-parkeerplaats dus we parkeren illegaal op een bus-plaats. De weg was echter wel de moeite waard, vanaf dit punt is het uitzicht magnifiek. Je overziet het hele dal: de majestueuze Half Dome, de lange Upper en Lover Yosemite Falls, de schuimende Nevada en Vernal Falls, Mirror Lake, Royal Arches, sneeuw ... Na de boterhammen kronkelen we weer het dal in en gaan op zoek naar de reuzensequoia's in Mariposa Grove. De weg ernaartoe mogen we in. Het is na vieren, dus toegankelijk voor RV's. Maar hier ook geen RV-parkeerplaatsen en moeten we weer illegaal parkeren op een busplaats. We lopen naar de gigantische bomen toe, maar willen eigenlijk naar de grootste: Grizzly Giant. Voordat er achterkomen hoe de trail loopt en hoe lang de wandeling duurt, is het te laat om eraan te beginnen. Het begint al te schemeren in dit hoge dichte woud. Anita is wel teleurgesteld, maar we hebben wel enkele andere grote broeders gezien en gevoeld. Via hwy. 41 en 49 gaan we terug naar de camping. Na een Burger King-diner komen we in het donker op de camping aan. We wilden er een korte dag van maken!(135 mijl)
	29 mei: Vandaag staat Yosemite Valley op het programma. Voor ons een tegenvaller. Yosemite is mooi maar veel te druk. Op advies willen we de camper parkeren op de dag-parkeerplaats. Maar we hebben anderhalf uur in de file gestaan en geen parkeerplek meer te vinden. Zodoende rijden we een rondje door de Valley en parkeren hier en daar dubbel om een foto te maken. Aan de voet van El Capitan kunnen we parkeren. De rivier treedt overal uit zijn oevers, tussen de bomen door stroomt het water. Bij de Cascade Falls kunnen we ook parkeren, hier ziet Bram gelukkig een waterval van dichtbij. (90 mijl)
	30 mei: Memorial Day. Op deze feestdag rijden we van de bergen het vlakke land in. Hier is het weer erg warm. Vanaf hwy. 140 draaien we I-5 en hwy. 580 op. We nemen de San Matteo Bridge om via hwy. 280 en 101 over de Golden Gate Bridge te rijden. Maar eerst stoppen we. We willen ook over die grote rode brug lopen. Het is helder weer zodoende zien we San Francisco en omgeving schitterend liggen. We komen op tijd aan bij Marin RV-Park in Larkspur. Wij genieten vanuit onze luie stoeltjes van het uitzicht op de baai. De kinderen scharrelen rond.(215 mijl)
	31 mei: Met de highspeedferry varen we in een half uur van Larkspur naar de Ferry Building in San Francisco. De baai ligt er bij zoals ie er vaak bij ligt: nevelig en geen zicht. We zien de Golden Gate Bridge niet liggen en maar summier zien we het lichtpuntje van de vuurtoren op Alcatraz. We bekijken de aparte fontein op de Justin Herman Plaza: een plek waar U2 ooit een concert gaf. Daarna gaan we shoppen: Embarcadero Centre en Market Street. Het Buena Yerba park vinden we een fijne plek: hier picknicken we weer. Er is overigens een schitterende fontein: een monument voor Martin Luther King. Met een paar tassen vol stappen we om half acht weer op de ferry naar 'huis'.
	1 juni: Met de ferry en de bus gaan we naar Fisherman's Wharf. Eerst naar de zeeleeuwen die zich verschanst hebben bij Pier 39. Het blijven komische beesten, je kunt er uren naar kijken. Zolang hebben we niet de tijd want om 12.15 uur brengt de boot ons naar Alcatraz: het gevangeniseiland in de baai. De tour maakt indruk op ons en de kinderen. De wandeling leidt langs ruïnes naar het top van het eiland. Hier staat het cellengebouw. Die cellen zijn echt klein, de isoleercel is pikkedonker en op de luchtplaats waai je bijna weg. We lezen over de 'bekende' gevangenen zoals Al Capone en de Birdman. Alcatraz is een National Park, zodoende worden de vogels hier beschermd en mag je vanwege het broedseizoen niet overal komen. Toch zien we vele nesten met jonge meeuwen. Ook cirkelen er pelikanen rond waarnaar het eiland vernoemd is. Eenmaal terug op het vasteland gaan we naar Pier 39. Het kan ons niet bekoren. De kinderen wel: die mogen in de dubbele draaimolen. Als laatste lopen we nog langs de pieren en de dag zit er weer op.
	2 juni: De vervelendste dag van de vakantie: koffers pakken. Anita scharrelt de spullen bij elkaar en stopt ze in de tassen terwijl Gert-Jan de kinderen bezighoudt. Dan de camper cleanen en om 12 uur vertrekken we voor de laatste rit: naar Cruise America. Via de Richmond Bridge rijden we naar Oakland. Nu ook weer een mooi uitzicht op de baai met de vele bruggen. Alles verloopt spoedig: camper inleveren en shuttle bus naar het hotel (Comfort Suites en Inn in Millbrae). We laten alleen onze indianenpijl in de taxi liggen. We hebben ruim de tijd voor het zwembad en de spa. We eten bij de Chinees en kijken tv. Even relaxen voordat we aan de terugreis beginnen. (15 mijl)
	3 juni: Checken we uit, heeft de taxichauffeur de pijl bij de receptie afgegeven. Een shuttlebusje brengt ons naar het vliegveld. Het inchecken is in 10 minuten gebeurd maar we komen niet zo snel door de controle. De pijl wordt als gevaarlijk beschouwd en moet ingecheckt worden, schoenen moeten uit, Anita en Gert-Jan zowat uitgekleed, alle fotorolletjes moeten uit de kokertjes (en dat zijn er 30!), tassen op de kop. Gelukkig worden wij veilig beschouwd en mogen het land uit. Met Delta vliegen we via Cincinatti naar Amsterdam. Nu ook weer relaxte vluchten. De kinderen spelen, eten en slapen. Geen gemopper of gezeur.
	4 juni: Even over 9 uur landen we in Schiphol. De tassen zijn er zo. We moeten even wachten op de autostoeltjes en ... de pijl.
	Wat kengetallen: 3.510 mijl gereden, 388 gallons ofwel 1.475 liter benzine (De V10 camper van 360 pk en 5.100 kilo heeft dus niet eens 1 op 2,5 liter gereden!), 17 campings, 2 hotels, 1.110 foto's, 5 uur film, gemiddelde dagtemperatuur tussen 20 en 45 graden C.
	Mafste dat we gezien hebben: Een oeroude bestuurder van een knalgele Goldwing met aanhanger haalt uit de topkoffer twee minuscule hondjes. Nadat ze geplast hebben, worden ze weer opgesloten en rijdt het baasje weer verder.

Links:

Als je meer witl weten over de nationale parken in de USA
Wil je Mickey Mouse zien
Geïnteresseerd in de camper

Gertjanita

Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours