Dellendorff goes USA

Campertour via 9 staten !!!!

Na reeds in 2002 en 2004 het Zuid-Westen van de USA per motor te hebben verkend gaan we dit jaar per camper vooral het Mid-Westen doorkruisen.

Wij, Jan en Margriet, starten op maandag 21 augustus 2006 vanuit Salt Lake City en zullen trachten om in 3 weken via Yellowstone park en een bezoek aan Mount Rushmore in zuidelijke richting te trekken om op maandag 11 september 2006 in Phoenix de camper weer in te leveren.

Nu nog even een kleine 3 weken werken en dan is het zover.

WOENSDAG 2 augustus

vandaag 34 jaar getrouwd en nog 16 dagen te gaan voor vertrek alsof dat een relatie met elkaar zou hebben.

Ook voor onze (schoon)zus Jos� en zwager Rob is het steeds spannender aan het worden. Zij wilden ook altijd al eens naar kennissen in de USA, maar zijn er tot op heden nog niet aan toegekomen.

Dat treft wij gaan ook die kant op dus reizen we er samen heen. Voor ons niet zoveel nieuws maar voor hen wel. Ze zijn al wel vaak het water over geweest, maar nog nooit in een vliegtuig gezeten. Het water over bleef tot op heden beperkt tot vele keren met de boot naar Texel. Dat wordt spannend dus.

Met het afnemen van het aantal dagen tot vertrek neemt ons onderlinge email verkeer evenredig toe.

ZONDAG 5 augustus

Ben ik vandaag door mijn meereizende zus terecht gewezen op het eerder geschreven gegeven dat ze alleen nog maar naar Texel over het water was geweest. Die melding is niet volledig, ze is ook enkele keren naar Ameland en.......lang geleden al naar Engeland met de boot het water overgestoken.

Eerlijk is eerlijk, moest ik toch even vermelden om �berhaupt veilig met haar te kunnen reizen. Volgende week dinsdag hebben we weer een briefing.

Nog 13 nachtjes slapen tot het vertrek.

DONDERDAG 10 augustus

Zoals eerder gemeld reizen we samen met Jose en Rob. We vertrekken samen vanaf Schiphol en vliegen samen naar Chicago. Daar is onze gezamenlijke overstap. We zetten hen op het vliegtuig naar Boston, terwijl wij aansluitend doorvliegen naar Salt Lake City. Rob en Jose bezoeken in Sherborn bij Boston oude vrienden die een tijdje in Nederland hebben gewoond. Zij logeren daar 11 dagen

Het gastgezin heeft al een heel vol tourprogramma voor hen opgezet; een dag naar New York, naar Cape Cod en Martha's Vineyard en als klap op de vuurpijl een meerdaagse tocht naar de Niagara Watervallen met tevens een bezoek aan Canada.Uitrusten zullen ze dan thuis wel weer.

Nog 9 nachtjes slapen.

MAANDAG 14 augustus

Vanavond verschillende keren een aanval gehad van "verdiepen in de aanstaande reis". Ik heb op 1 na alle aanvallen weten af te slaan. Hoe zit het met het gerucht dat je geen laptop, telefoon of PDA mee zou mogen nemen in de handbagage ?. Dat ik met mijn haardos nu geen shampoo mee mag nemen in de handbagage, daar is nog over heen te komen maar geen laptop voor de verslaglegging, dat is erger. Toch maar even een email naar Tiogatours. % Per omgaande al een reactie: "Geen probleem als er maar geen gekke dingen meer gebeuren op of rond de vliegvelden....."

Vandaag definitief geregeld dat we naar Schiphol worden weggebracht door onze kinderen. Dat ze dat met plezier doen; hun ouders naar het vliegveld brengen, zou je bijna aan het denken zetten.....????!!!!. Gelukkig regelen ze het ophalen ook weer. Morgenavond eerst nog even de briefing bij Rob en Jose. We hebben het eten erbij: pannenkoeken. Omdat Jose al helemaal in de USA-mood is verwacht ik alles BIG, dus dat worden vast pannenkoeken die over de rand van het bord hangen.The American way !.

Nog 5 nachtjes slapen.

VRIJDAG 18 augustus

Vandaag de laatste aanpassing van de homepage vanuit huis. Rondom in de materialen die mee zouden moeten. Eerst alles maar eens bij elkaar gelegd. Inmiddels zijn we al aan de 2e schifting toe. Het is al 1/3 minder geworden. Nu kan het wel in de 2 grote weekendtassen.

In Borculo bij zus Jos� zal het ook wel niet helemaal rustig zijn.

We hebben nog enkele uren tot we een poging zullen doen om een beetje te slapen.

Om 5.30 uur morgenvroeg staan de reisgenoten uit Borculo bij ons op de stoep. Samen reizen we naar Schiphol. Het is vroeg, maar het geeft ons wel ruim de tijd om uiterlijk 8.00 uur in te checken.

Waar vandaan we in de gelegenheid zullen zijn om opnieuw te berichten weten we nog niet. Het zal waarschijnlijk wel niet eerder dan aanstaande zondag zijn vanuit Salt Lake City.

Nog 1 nachtje slapen ??? => de ogen gesloten houden

USA Zaterdag 19 augustus 2006 via CHICAGO naar SALT LAKE CITY

We zijn er. Terwijl wij dit intikken is het hier in Chicago 16.00 uur en bij jullie dus al 23.00 uur. We hebben zojuist onze medereizigers Rob en Jose uitgeleide gedaan. Zij zitten nu in het vliegtuig naar Boston. Jose heeft zich er prima mee gered.

Het is hier bewolkt, warm en droog.

De controles waren velerlei en op vele plaatsen. Inclusief 2x een fouillering. De tandpasta zijn we kwijt, mocht niet mee in de handbagage.

Wat we maar niet voor elkaar kunnen krijgen is met de mobiele telefoons contact maken met Nederland. Misschien dat het straks in Salt Lake City wel gaat lukken. Wij gaan nu naar onze gate waar we om 17.35 uur (Zondag 02.35 uur thuis)kunnen vertrekken. Nog een vlucht(je) van ruim 3 uur en we zijn in Utah. En dan zit er een hele lange zaterdag voor ons op....de groeten.

ZONDAG 20 augustus een dag in SALT LAKE CITY

Na een reis van uiteindelijk 14 uur zijn we aangekomen bij het hotel. We hebben in het vliegtuig wel een beetje kunnen slapen zodat we nog niet direct het bed op hoefden te zoeken. Bij een naburig tankstation konden we zowaar MGD's kopen (voor insiders) dus toch nog een koel biertje al was het maar van 3,2 %.

Vanmorgen rond half 8 (in Nederland dus 15.30 uur) contact kunnen krijgen met het thuisfront (Maureen).

Hier blijkt het internationale voorkeuzenummer 0031 niet te werken,het moet +31 zijn. Toen dat was uitgevonden kon ik zus Jose in Boston ook bereiken. Rob en Jos� waren heelhuids aangekomen. Daar bleek alles oke. Jos� maakte vanmorgen, de nu al legendarische opmerking: "'t is hier heel anders dan thuis !" Waarvan akte.Ze waren op het moment van bellen al met de gastheer met de auto onderweg om de staat Maine te verkennen. Daar zijn ze dan ook al 2 uur verder in de tijd.

Margriet is net de buurt in geweest om zonnebrandcreme te kopen maar dat is nog niet gelukt. Het is onbewolkt en al 30 graden.

Nu wilde ik vanmorgen ook al even de Tom Tom uitproberen maar het schijnt dat de scanner(s) op de luchthavens de PDA helemaal ontregeld hebben, geen zinnige dingen meer mee te doen. Gelukkig hebben we de landkaarten nog.....

We gaan nu eerst maar eens met de stadstrein naar het centrum om de Mormonentempel te bekijken ??!!

Was dat even de moeite waard. We hebben rondleiding gekregen van 2 jonge zusters die zo vriendelijk waren dat even de gedachte van een bekering bij ons opkwam. Maar nu nog de geheel onthouding van alcohol en tabak is toch wel erg veel gevraagd. De Temple is geheel van graniet gebouwd en heel indrukwekkend. Zoals alle gebouwen van de mormonen daar in het centrum. Wel was het overal erg rustig, dus nog de echte zondagsrust. Voor een cafe o.i.d. moet je toch wel even flink de binnenstad uit.Maar darvoor heb je wel een heel schone stad. Het straalt met al de instelling van de mormonen rust en reinheid uit. Gewoon schoon op straat. Het gebouw waar je (met gratis hulp) je familiestamboom kunt nazoeken was natuurlijk op de zondag dicht. Wel open was het museum over de pionierstijd rond 1840 toen de mormonen van de westkust naar hier zijn gekomen en de stad Salt Lake City hebben gebouwd uit het niets.

Ondanks de hitte (90 graden Fahrenheit) zijn we toch nog een eind gaan lopen, een heuvel op, naar het Pioniers Museum. Hier vind je alles van de Pionierstijd 1840 - 1870. van huifkarren waar ze mee gekomen zijn tot ongelofelijk vele portretten van de pioniers.Huisraad en huisinrichtingen. Zeer de moeite waard. Kortom we hebben de dag al weer aardig goed besteed. Vanavond nog even de foto's bijwerken en opslaan en zien dat we wat te eten krijgen.

Morgenvroeg gaat het dan echt beginnen, wij melden ons wel weer op enig moment.

 

MAANDAG 21 augustus van SALT LAKE CITY(Utah)naar MONTPELIER(Idaho)

Vanmorgen Jos� aan de lijn gehad. "De mond valt me telkens open van verbazing (en dat heeft ze niet vaak) van wat we allemaal zien en meemaken, ik vergeet gewoon foto's te maken"

Vanmorgen stond ze oog in oog met een ree, in de tuin van hun gastheer, waarvan ze eerst dacht dat het een opgezette was, tot dat deze (de ree dus !) het op een lopen zette. Zelf rond 9.00 uur gebeld met het camperstation met de vraag wanneer we de camper zouden kunnen afhalen. Antwoord: om 11.00 uur weer bellen ! Dan moeten we ook van de hotelkamer af dus, worden we even homeless straatzwervers bij 33 graden. We zien wel. Tot de volgende update.

Eindelijk, eindelijk kunnen we via internet weer contact maken met de buitenwereld. Wij bevinden ons op dit moment (donderdag 24.08 13.30 uur local time) in Cody in de staat Wyoming. We pakken met ons verhaal de draad weer op waar we gebleven zijn.

Toen we maandag om 11.00 uur weer contact kregen met de camper verhuurder zei deze zowaar dat we direct konden komen. Dat zat mee. Met de taxi er heen en na een uitgebreide controle en instructie waren rond 13.30 uur via de Interstate 15 ( 5 baans) de stad uit. Toch wel een beetje met klamme handjes. Dat ging allengs over toen we van de interstate afbogen richting Yellowstone Park. Omdat we vroeg hadden kunnen starten konden we vandaag ook nog een flink eind komen. We reden na een uur of 2 de staat Idaho binnen. Na zo'n 150 mijl gereden te hebben vonden we in de plaats Montpelier (klinkt frans)een leuke camping aan een riviertje. Even de stad in om wat ontbijtboodschappen doen. De "pap" was al om 22.00 uur op en de ogen vielen dicht. Per slot van rekening bevonden we ons ook nog op bijna 2000 mtr. hoogte. De rust.

 

DINSDAG 22 augustus van MONTPELIER(Idaho) naar YELLOWSTONE PARK (Wyoming)

Redelijk vroeg uit veren en ontbeten. Om 10.00 al weer opgebroken in de richting van Yellowstone Park. De eerste stop was bij Jackson Hole een echte western stad waar we wat hebben rond gelopen en een lunch hebben gebruikt. Het is al in de middag als we onze weg vervolgen door een geweldig landschap van het Teton National Park dat zich nog weer voor het Yellowstone Park bevindt. Regelmatig stoppen om foto's te maken. Bij de ingang van Yellowstone Park hebben we direct een jaarpas gekocht voor 50 dollar want daarmee kunnen we later ook nog in ander parken. Anders betaal je 25 dollar per keer. Je blijft Nederlander niet waar.

We hadden al op voorhand een camping uitgezocht welke 20 mijl in het park ligt. De totaal afgelegde afstand bedroeg 197 mijl. Toch ruim 300 km. Op deze natuurcamping was geen water- en electra aansluiting wat ons ons dan weer een beetje behelpen is. Maar met de watertank en de extra accu van de camper kun je dagenlang goed redden als het nodig is.

We wilden eerst 2 nachten blijven maar besloten die avond toch, na bestudering van de routes en verwachte bezienwaardigheden, het programma aan te passen.

De telefoon kreeg maar geen contact met een netwerk en van internet had men daar al helemaal nooit gehoord. Het contact met onze thuisblijvers kon maar niet tot stand gebracht worden. Hoe het met de familie in Sherborn (Boston) op dat moment was wisten we ook niet en zij wisten niets van ons.

Op de laptop de foto's van die dag bijgewerkt en rond 22.00 uur maar weer onder de wol. Zeker onder de wol want op die hoogte nog steeds 2000 mtr. koelt het 's nachts flink af.

 

WOENSDAG 23 augustus van YELLOWSTONE PARK(Wyoming)naar COOKE CITY(Montana)

Pluk de dag. Na een fijn ontbijt in de vrije natuur vertrokken voor eerst een bezoek aan 's wereld beroemdste geyser: "the Old Faithfull" of te wel "de Ouwe Getrouwe". Bij het verlaten van de campsite deponeerden het standplaatsbonnetje in de daarvoor bestemde bus zodat men zou wten dat we vertrokken waren.

p.s.bij terugkomst in Nederland bleek bij de afrekening van Visa dat men keurig 1 dag staangeld had terugboekt. Chapeau, National Parks organisatie.

We kwamen bij de Old Faithfull aan, net een uur voordat deze na verwachting weer zou gaan spuiten. Een belevenis welke je niet gauw vergeet.

We pakten de route weer op en vielen van de ene verbazing in de andere. We hadden in de USA al enkele mooie parken bezocht maar dit park heeft de variatie van alle ander parken samen.

En dan al die loslopende dieren. Graag hadden we een moose gezien (eland achtige) dat lukte niet maar wel werd de weg plotseling versperd door....een kudde bisons. Zijn dat even grote koeien. Ze liepen het veld in en ik er achteraan met de camera. Op enig moment bevond de kudde zich tussen Margriet en mij in. Als je thuis moet vertellen dat je (gelukkig tijdelijk) van je vrouw gescheiden werd door een kudde grazende bisons dan zal het toch menigeen de wenkbrauwen doen fronsen.

We bezochten ook de mudpools, daar borrelt het en kookt het in de grond en het stinkt ongelofelijk. Zo'n lucht krijg je met een pond uien nog niet voor elkaar.

Yellowstone Park moet je doen in een week of zo wil je alles kunnen zien. Er zijn meer dan 300 geysers, diverse watervallen enz. enz.. Heel bijzonder was ook de witkop adelaar (het symbool van de USA) welke we nog te zien kregen.

Uiteindelijk verlieten we het park aan de noordwestzijde en reden toen de staat Montana in. Hier opzoek naar een camping want het was inmiddels al een uur of 5 en het wordt snel donker. We reden door een ongelofelijk dorp,een bij elkaar geraapt aantal houten huizen uit 1850 of zo; Cooke City. Een camping zou er moeten zijn maar dat bleek niet. Uiteindelijk vonden we 5 mijl buiten dit dorp een camping van National Forest. Midden in het bos en je moet zelf inschrijven en het geld in een bus doen. Gelukkig kan dat nog. En....er was hier wel een elektra aansluiting.Even terug naar Cooke City om te eten en dan maar weer naar het nest.

Margriet was toch wel wat benauwd want we bevonden ons nog in Grizzly Territory (berengebied) en het was er zo donker. Je moest hier je etenswaren voor de zekerheid buiten de camper in een stalen bak deponeren welke afgesloten moest worden. Dit om de beren van je af te houden want die blijken zelfs voedingsmiddelen door de deur heen te ruiken. En honger doet rare dingen met de mens en zeker met een beer.

Het duurde vanavond toch wat langer voor we de slaap konden vatten omdat we geluiden rond de camper hoorden die we niet thuis konden brengen. Dan wordt het in gedachten al gauw een rondscharrelde beer. Weer een dag voorbij en weer precies 197 mijl gereden.

 

DONDERDAG 24 augustus van COOKE CITY(Montana) naar CODY (Wyoming)

's Morgens om 9.00 uur na het ontbijt vertrokken in de richting van Cody, onze volgende en huidige stopplaats. Inmiddels zijn we Montana al weer uit en Wyoming binnen gereden.Ook hier is het landschap weer indrukwekkend.Het viel niet mee om de ogen op de weg te houden. We bereikten Cody rond 11.00 uur dus nog volop tijd om weer plannen te maken.

Cody is een stad van rond 1880 en gesticht door Cody beter bekend als Buffalo Bill. Er is hier een groot museum over hem. Ook een soort openluchtmuseum met autenthieke gebouwen uit de periode 1880. En niet te vergeten starks om 18.00 uur zal er weer een shoot out zijn in het centrum. Een "authentiek" vuurgevecht in het oude centrum van de stad.Gaan zien dus.

De klap op de vuurpijl moet dan de rodeo worden of vanavond om 20.00 uur of morgenavond daar zijn we nog niet uit. Wordt dus nog vervolgd. Op deze camping heeft men dus wel internet vandaar dit lange verhaal. De telefoon doet het nog steeds niet.

Howdy Folks

Het is hier zaterdagmorgen de 26e alweer. Net voor we verder zullen reizen even de homepage bijwerken.... We waren gebleven bij de aankomst op de camping in Cody

Donderdagavond toch direct maar naar de Rodeo, stel eens voor dat dat mis zou gaan. Terwijl wij daar naar toe liepen (1km.) hoorden we een politie sirene en heel veel motorgebrul. Daar kwam me toch een stoet Harley's aan rijden bij navraag ruim 350 stel je dat eens voor hoe dat klinkt alsof we tussen een kudde bisons liepen. En die internationale Harley Davidson club "the HOG's" ging ook compleet de tribune op van de rodeo. Gezellig was het wel.

De rodeo was een belevenis opzich. Wat een spektakel rijden zonder zadel op een wilde hengst, waarvan ze net voor het loslaten ook nog eens met een band de edele delen strak trokken ( oef ! ) kun je je voorstellen (mannen onder ons ) wat dat met zo'n paard doet en met de berijder. Ook was er stieren rijden en wedstrijden snelste ronde enz. enz. kortom; spektakel op spektakel.

Maar voordat het programma begon werd er eerst staande het volkslied gezongen en speciaal aandacht gevraagd voor "the guys whom were fighting for freedom for every one all over the world" dat zouden we de volgende dag nog eens meemaken.

Omdat de telefoon leeg was en de laptop ook al niet meer wilde opladen zakte de stemming wat over de techniek die ons in de steek bleek te laten. Was Murphy an American?. Maar het is niet zo donker of het wordt wel weer licht ( p.s. we hebben alleen nog maar zon gehad en tussen de 25 en 33 graden) ). Konden we bij de Walmart (reuzen warenhuis) vlakbij de camping een auto oplaadsnoertje kopen voor een telefoon. En....dat werkt. Nu nog de laptop om 's avonds de vele foto's reeds te kunnen sorteren en op te slaan. Tip: somewhere in town there is a computerstore. Das mooi man. Iets voor morgen dus..

Jammer, de verjaardag van zwager Adrie moeten missen, toch zelf hier dan maar een MGD of twee weggewerkt en vervolgens, snurk, snurk

VRIJDAG 25 augustus de hele dag in CODY(Wyoming)

Na het onbijt buiten op "ons" bankje, direct de kuierlatten onder en opweg naar Old Village City even verder dan de camping. Het openluchtmuseum achtige samenbrengen van gebouwen. Het is of je echt in de laatste jaren van de 19e eeuw loopt. Er was zelfs een orginel saloon naar toegebracht waar Billy the Kid regelmatig met zijn bende leden vertoefde en waar de kogelgaten nog in de deur zitten.

Rond het middag uur de stad in waar we eerst naar het Buffalo Bill Museum zijn geweest. Ongelofelijk zo groot. Eigenlijk 5 musea in een. De meeste interesse ging uiteraard uit naar de wapenverzameling. Van alle in de USA gebruikte wapens vanaf de 16e eeuw was er minstens 1 in het museum. Inclusief de Gatling (voor de kenners), die gebruikt is in de film The Good The Bad and the Ugly. Ook de orginele pistolengordels en de pistolen die door de gebroeders Cartwright en Pa zijn gebruikt in de serie Bonanza. Na een uur of 2 hebben we maar moeten besluiten om het pand te verlaten want het programma voor ons liep door.

Eerst naar het beroemde Irma hotel uit 1902 (nationaal monument) om tickets te kopen voor de stadstour en gereserveerde plaatsen voor de shoot-out van later die middag.

Leuk voorval: we kwamen uitgebreid in gesprek met de man in het hokje. Wij vermaakten ons hij zich blijkbaar ook want op eens vroeg hij of we het erg zouden vinden om als senioren aangemerkt te worden ? Wij niet natuurlijk ! daarom konden we dan mee voor de seniorenprijs. Kassa. Toen we dan ook nog 2 tickets vroegen voor de shoot out gaf hij die met de woorden: "It's on the house, because you Dutch are our Allies" (Vert. "het is van het huis = gratis, omdat jullie Nederlanders onze bondgenoten zijn" waarbij hij doelde op de strijd in het Midden Oosten) Nooit gedacht dat onze loyaliteit aan de USA ons nog geld op zou leveren. Met dank aan minister Kamp zullen we maar zeggen.

Even winkeltjes af geweest en toen om 15.00 uur met de 1 uur durende toer mee. Langs allerhande beroemde plekken van Cody. Daarna de computerzaak opgezocht. De eigenaar kon ons niet helpen maar we konden wel nagaan dat het waarschijnlijk in de oplaadkabel zat. Er was wel een electrawinkel waar ze die zouden verkopen.Hij even gebeld en we konden komen. Even de pas er in want openbaar vervoer is er echt niet. In de electrawinkel wilden ze natuurlijk ook weer weten waar we vandaan kwamen en ook hier wilden ze zo graag eens naar Holland. Zal wel. De meesten weten niet eens waar het ligt.

Nog even tijd voor een bezoek aan een eetgelegenheid en dan nog weer opzoek naar een hoed. Want die staat nog steeds op mijn verlanglijstje. Het is bij een t-shirt gebleven. De hoed lukte niet: of de goede maat niet, of het model niet of de kleur niet. Geduld hebben. Net even voor 18.00 uur waren we weer bij Irma hotel waar de zijstraat was afgezet voor de shoot out welke wel 40 min. zou duren.

Inderdaad stonden er tussen de � 150 opgestelde stoelen er 2 bij met een briefje erop: Reservation Delsink. T'is raar maar waar. We zaten er dan ook met de neus boven op. De shoot- out verliep zo: de hoofdrolspelers (zo weggelopen uit een oude cowboyfilm) stelden zich voor, vervolgens werden alle sponsors opgenoemd met een introductie van hun bezigheden. Toen werd uitgelegd dat ze met losse flodders schoten en werd aan de kinderen nog eens uitgelegd dat ze altijd van vuurwapens af moesten blijven. Inmiddels was er al 20 minuten verstreken.

Toen werd er nog eens een rondje gemaakt om te vragen waar iedereen zoals vandaan kwam. Laten wij toch de enigste nederlanders zijn. (We hebben tot nog toe overigens nog geen 10 nederlanders gezien of gehoord tijdens de reis)Toen we dat achter de rug hadden werd.....jawel,iedereen gevraagd om te gaan staan voor het volkslied. Vervolgens werden er met een verhaaltje nog posters uitgedeeld aan de oudste aanwezige (86)en de verst aangereisde (Australie) en de aanwezige militair. Dat laatste werd met gejuich begroet, hij kreeg er prompt vrijkaartjes bij voor de rodeo en voor Old Village Town. Toen we dat hadden meegemaakt snapten we dat we het nooit zullen snappen hoe de Amerikanen tegen de inzet van hun mensen in het buitenland aankijken. Dat zullen we nooit kunnen begrijpen, totdat je zoiets meemaakt. "Onvoorwaardelijke" trouw aan en voor het land. En trots zijn ze op hun inbreng met hun jonge mannen voor de wereldvrede?

We dwalen af. O ja toen was er nog 5 a 10 minuten een bankoverval en schieten en gewonden en de doden stonden weer op en het was afgelopen. Maar leuk was het wel. Terug naar de camping want de shuttlebus waar we mee hadden gekund was net weg (biertje gekocht en dat brak ons op) Dan maar de 3 kilometer terug lopen naar de camping.

Bij de buren(het tankstation)koffie en sandwiches gehaald en we konden de avond weer aan.

Om de onrust over het niet kunnen bereiken van zus en zwager Diks op te lossen kreeg ik van de beheerder de gelegenheid om met zijn vaste telefoon te bellen naar Sherborn. De verbinding kwam tot stand. Een zucht van verlichting over en weer. Ze waren net terug van het bezoek aan Niagara Falls. Mooi, mooi, mooi Alles mooi en big. Jose zei dat ze zich er nu bij neergelegd had dat hier alles BIG was. Verder was alles goed en konden we elkaar gerust stellen. Het gesprek toch maar kort gehouden want je belt hier dan ook over een afstand van 2500 km. al is het in het zelfde land.

Weer een dag ten einde. Morgen trekken we weer verder en gaan even terug naar de staat Montana want we willen naar Little Big Horn Battle field, daar waar in juni 1876 Generaal Custer met zijn leger door de indianen in de pan is gehakt en dan door in de richting van Mount Rushmore maar daarvoor zit nog een bezoek aan Devils Tower. Maar die laatste 2 zal wel zondag worden. Graag meld ik mij dan weer als het kan.

En daar zijn we weer, het is hier zondag 28.08 17.15 uur(jullie slapen ? want het is al 01.15 uur maandagmorgen). Eerst nog even wat emails met reacties beantwoord en nu de homepage bijwerken. Hier op de camping hebben ze WiFi zodat we vanuit de camper met de laptop zomaar draadloos op internet kunnen waarover later meer.Oppakken waar we gebleven waren.

 

ZATERDAG 25 augustus van CODY(Wyoming) naar BROADUS(Montana)

Terwijl Margriet de camper eens goed wilde opruimen en met de handstoffer rond (hier echt voor het stof)ben ik even de homepage bij gaan werken hetgeen jullie even hiervoor bij de vrijdag al hebben kunnen lezen. Je bent er toch zo een klein uurtje druk mee. Dat bleek bij terugkomst bij de camper voldoende voor de grote schoonmaak van Margriet.Ze had de waterslang en de electra al afgekoppeld, kortom we konden rond 9.30 uur vertrekken richting Montana.

Onderweg ging er toch nog een wens in vervulling. Plotseling liepen daar in de natuur even naast de weg 3 moosen (amerikaanse eland) te grazen. In Yellowstone Park hadden we ze verwacht en niet gezien en hier zomaar wel. Een moose is dus een amerikaanse eland. Mooi van lelijkheid, vooral de kop. Ik heb er wel wat mee.

Het eerste stuk was nog redelijk vlak maar ook wel hoog gelegen. Als je weet dat het laagste punt van de staat Wyoming 3125 voet is dat is dus nog altijd 1000 mtr. hoog. Uiteindelijk moesten we in de Big Horn Mountains nog over een pas van 9033 voet toch bijna 3000 mtr.

De omgeving is zo ongelofelijk gevarieerd wat gesteente betreft. Schakeringen van licht creme naar diep rood en rose. Dan staat er telkens langs de weg wel een bord bij wat voor soort gesteente het is en dat het "tich" miljoen jaar oud is. Maar er geen hond die het kan controleren we laten het maar voor wat het is en genieten alleen van de schoonheid ervan. Na een zeer lange afdaling konden we dan uiteindelijk de Interstate 90 op in de richting van Billings in Montana.

Op de Interstate mag je max 75 mijl p.u rijden maar wij houden het bij 60 dat rijdt toch wat rustiger met zo'n grote bak. De 8 cylinder 3500 cc grote motor is dan in zijn/haar hum.Hup de cruise control op en daar ga je dan 1 handje los aan het stuur en alleen even 2 als er zo'n geweldig grote vrachtwagen je passeert hetgeen de camper toch best wel even van het spoor afbrengt.

Na ongeveer 60 mijl in noordelijke richting gereden te hebben waarvan 50 in Montana stond de afslag naar Little Bighorn (Custer)Battlefield al groot aangegeven. We reden de heuvel op naar het infocentrum nadat we met onze eerder gekochte jaarkaart(aanrader)voor de nationale parken/bezienswaardigheden de ingang waren gepasseerd.

Binnen even de geschiedenis van de strijd door middel van panelen, voorwerpen en diorama's even weer opgefrist. Alhoewel deze van ons nog redelijk fris was omdat we onlangs op Discovery er een uitgebreide documantaire over hadden gezien en we so wie so beiden erg geinteresserd zijn in de geschiedenis van de Indianen van de USA of zoals ze hier genoemd worden: our native americans.

Indrukwekkend was het, zoals elk slagveld waar de geschiedenis afdruipt. Beseffend wat mensen elkaar daar aangedaan hebben. En zeker hier waar ge�migreerde europeanen als kolonisten de oorspronkelijke bewoners probeerden te verdrijven enz. Stop, Jan ! het dient wel een vakantieverslag te zijn en deze homepage is niet voor zulke beschouwingen bedoeld.

Bij onze ochtend briefing hadden we de reisplannen van de vorige avond wat bijgesteld. Ja, elke avond wordt het programma van de volgende dag doorgenomen met de bijzonderheden en de morgen van vertrek worden nog even de te berijden wegen doorgenomen door o.a. de wegnummers even te repeteren. Hier heb je veel meer aan de kennis van een wegnummer dan van een plaats waar je naar toe wilt, want dat laatste wordt maar magertjes vermeld.

We zijn van Custer Battlefield een andere weg, dan de aanvankelijk geplande, gereden richting Devils Tower. We konden op de landkaart eigenlijk al wel zien dat er niet veel te beleven was en dat er nergens een campsite vermeld stond. Maar het avontuur lokte. Dus toch maar. Het was een golvend leeg landschap. Totaal verdroogd eigenlijk alleen verbrand gras, en het eerste gehucht passeerden we was pas na ongeveer 50 mijl.

We begonnen hem toch wel even te knijpen want we kwamen hier ook geen campers tegen in tegenstelling tot de ander routes die we gereden hadden. Zou er wel een campsite zijn ? Gelukkig toen het ook hoog tijd werd om te stoppen doemde een vlek op: Broadus waar ze een soort campsite hadden. Er was wateraansluiting en electra en we konden er zelfs onze vuilwater- en toilettank leegmaken. Snel een lekker biertje gedronken en toen weer onder de lappen.

ZONDAG 27 augustus van BROADUS(Montana)naar Mount Rushmore(South Dakota)

Om half acht opgestaan; een ontbijtje genuttigd en toen weer op weg.

Vandaag gaan we op weg naar Mount Rushmore in de Black Hills van South Dakota.

We rijden door de oneindige prairies van Montana. Links en rechts zie je mijlenver niets anders dan gras (nou ja gras, het is al hooi hier voor het gemaaid wordt, denken we)

Af en toe de afwisseling van een kudde koeien en zelfs heel veel ree�n die hier heel veel vrij rondlopen. We begrijpen nu ook waarom die amerikaanse wagens heel veel zo'n rek voorop hebben zitten, dat is hier wel nodig. Want binnen een uur hebben we zeker vijf dode ree�n langs de weg zien liggen en Jan moest geregeld in de remmen omdat zo'n ree weer wilde oversteken.

Waarom zou je zeggen; er is ruimte zat en gras genoeg dan hoef je toch niet over te steken. En ja hoor... op een gegeven moment lag er een dode ree midden op de weg en omdat Jan er niet maar zo over heen wilde rijden, is hij maar gestopt en heeft het arme dier naar de kant getrokken. Ik heb het op foto vastgelegd voor de ongelovige Thomassen onder jullie.

Na urenlang rijden kwamen we weer in een berglandschap terecht en daar kwamen we tegen twaalven aan bij Devils Tower.

Dat is een gigantische rotsklomp die ineens de lucht in gaat en het is het eerste offici�le nationale monument van Amerika. Op internet thuis had Jan gelezen dat er vanaf vrijdag t/m zondag de jaarlijkse meeting was van allerlei indianenstammen en dat leek ons wel interessant.

Toen we er aankwamen viel dat een beetje tegen; er stonden nog vijf tipi's en van kleurige indianen was weinig te bekennen. Wel hebben we nog even gekeken hoe de versieringen op de traditionele kleding gemaakt worden en er was ook nog iemand die de houten fluiten maakte waarop indianen speelden. Een soort "Oude Ambachten" op een braderie dus.

Wat wel leuk was waren de zgn. prairiehonden... een soort uitgegroeide marmotten. Als ik zeg dat het een kleinere uitvoering van Murmeltiere zijn dan weten Aloys, Justin en Julia wel wat we bedoelen. Ze leken in ieder geval in de verste verte niet op honden.

De reis voortgezet en inmiddels was het (ja, ja) beginnen te regenen

Vanaf deze regel hadden we al een heleboel ingetikt maar omdat op de camping iets misging met het netwerk hebben we gezien dat het niet doorgekomen was op de homepage

Dus we gaan verder met het verslag vanaf ons bezoek aan Devils Tower. Ook hebben we getracht op advies van (zoon) Justin, niet te lange lappen tekst achter elkaar te zetten zodat het e.e.a. wat leesbaarder zou worden.

Nou heeft ie mooi kletsen want meestal moet het gauw gebeuren omdat we niet overal op WiFi kunnen en zijn we afhankelijk van de eventuele beschikbaarheid van een computer om te internetten en dat kost toch gauw een paar dollar per kwartier en die tijd is gauw om dus niet altijd tijd voor een mooie lay-out.

Zoals gezegd: We vervolgen onze rit op weg naar Mount Rushmore in de Black Hills van South Dakota. Van een zachte motregen gaat het langzaam aan over in stevige buien maar ondanks dat konden we tussendoor wel genieten van het berglandschap.

 

Mount Rushmore is bekend omdat in de berg de koppen van vier bekende Amerikaanse presidenten zijn uitgehouwen (1927-1946) en het is inmiddels een nationaal monument geworden.

Menig Amerikaan die we afgelopen dagen spraken, was eigenlijk jaloers op ons dat wij daar naar toe gingen, want elke Amerikaan wil dat eens in zijn leven gezien hebben. Als de islamiet naar Mekka?

De vier koppen zijn van George Washington (de eerste president van Amerika), Thomas Jefferson (de vijfde), dan van Abraham Lincoln (de zestiende) en Theodoor Roosevelt (de zesentwintigste president in rij).

Maar eerst moesten we nog een camping zoeken en dat blijkt telkens weer niet al te moeilijk hier in de USA. Tegen half vier waren we er dan ook en hebben ons daar ge�nstalleerd. Dat gaat steeds vlotter omdat we daar ervaren in worden.

Tussen de regendruppels door naar de info gewandeld en ondertussen hebben we onze ogen uitgekeken naar de manier waarop Amerikanen kamperen. Je ziet ze binnenkomen de combinaties: eerst een hele dikke SUV 4x4, daaraan gekoppeld een camperwagen van minstens negen tot tien meter lang en daarachter nog een redelijke middenklasseauto gekoppeld. Zodra ze op de plek staan wordt de breedte van de wagen nog eens enkele meters breder doordat grote stukken van de zijwanden ook nog naar buiten gedraaid kunnen worden. Het zijn complete huizen. Bij ons zouden ze bij de eerste de beste rotonde vastzitten. Rotondes zijn hier overigens door de beschikbare ruimte, de brede wegen en kruisingen, overbodig.

Bij de info hoorden we dat er om zeven uur een shuttlebus zou vertrekken naar Mount Rushmore omdat daar iedere avond om negen uur de koppen in het licht worden gezet en omdat we toch niets anders konden hebben we de kaartjes ($ 3,00 p.p.) maar gekocht. De shuttle bleek een heuse gele schoolbus te zijn en met acht passagiers ging het nog enkele mijlen de berg op.

Mount Rushmore is commercieel volledig uitgebuit wat te zien was aan de gigantische gebouwen, waarin van alles te zien was over het ontstaan van de koppen.Buiten kon je via een enorme galerij met aan weerszijden de vlaggen van alle staten van de USA, naar achteren lopen naar een soort amphitheater.

In de schemering konden we de koppen nog vrij goed zien ondanks het nog steeds regenachtige weer. Om negen uur werden we geheel op zijn amerikaans weer verwelkomd en werden we getrakteerd op een stukje geschiedenis.

Van alle vier de presidenten werden de specifieke persoonlijke prestaties uitvoerig belicht (dat duurde dik een half uur); vervolgens kwam weer het nationale gebed voor de forces overseas en tot slot het onvermijdelijke Stars en Stripes. We gaan het al bijna uit ons hoofd kennen. Tijdens het volkslied werden de lichten ontstoken en waar we een aaaaah verwacht hadden, gebeurde er niets. We zagen alleen maar oranje beschenen wolken met heel vaag de contouren van de koppen.

Kom je helemaal uit Nederland naar dit nationale fenomeen kijken, hoor je dan ook nog van de verkoopster in de souvenirwinkel dat zij daar al drie maanden werkte en nog geen drup regen gezien had, krijg je dit. Oranje wolken�. Hebben wij weer!!! Dan maar weer in de gele schoolbus terug naar de camping. Zoals gewoonlijk nog een biertje gedronken met chipjes erbij (het is tenslotte zondag en thuis zouden we toastjes hebben gehad) en de dag is weer voorbij. Slapen. Morgen zien we wel verder.

 

MAANDAG 27 augustus van MOUNT RUSHMORE(South Dakota) naar HARRISON(Nebraska)

Toen we opstonden was het in ieder geval droog en het zonnetje deed zijn uiterste best door de wolken heen te breken.

Toen we weer reisvaardig waren zijn we eerst weer bergop naar Mount Rushmore gereden en toen we daar aankwamen was het al weer redelijk zonnig. Omdat we gisteren al door alle gebouwen heen gedwaald waren zijn we buiten direct doorgelopen naar achteren en daar konden we de uitgehouwen koppen bewonderen; het morgenzonnetje stond er mooi op en Jan kon nu tenminste goed foto�s maken.

Na een klein uurtje weer ingestapt en gingen we op weg naar het �Crazy Horse Memorial� Toen eind jaren veertig de koppen van de presidenten op Mount Rushmore klaar waren, hebben enkele hooggeplaatste indianen (opperhoofden) hun koppen bij elkaar gestoken en gezegd: Wat zij kunnen, kunnen wij ook. Wij hebben ook grote leiders gehad waar we trots op zijn en wie een groot voorbeeld voor alle indianen zijn geweest.

Toen hebben zij besloten dat op een andere berg in hun Black Hills een van de vele legendarische opperhoofden nl. Crazy Horse uitgehouwen moest worden en dan niet alleen zijn hoofd maar Crazy Horse op zijn paard vanaf de romp van het paard maar dan wel rondom uitgehouwen. Het geheel zal ongeveer 150 meter hoog en zeker 200 meter lang worden.

In 1948 kreeg een Poolse immigrant en beeldhouwer de opdracht om een begin te maken met deze enorme klus. Hij is begonnen met het hoofd en zelf heeft hij niet meer kunnen zien dat het hoofd klaar was, daar hij inmiddels overleden was. Precies na vijftig jaar in 1998 was het hoofd klaar en is feestelijk onthuld. Zijn vrouw en kinderen hadden zijn levenswerk voortgezet. En het werk zal naar verwachting niet voor het jaar 2100 helemaal klaar zijn. En wat de indianen belangrijk vinden: het gehele project wordt volledig zonder overheidssteun uitgevoerd.

We hebben rondgelopen in een prachtig museum waar van vele indianenstammen allerhande cultuurgoed is samengebracht. P.s. Crazy Horse heeft bij leven nooit met de blanken willen onderhandelen; hij heeft zich uiteindelijk in 1877 overgegeven en is overgebracht naar Fort Robinson (Nebraska)waar hij later vermoord is door een amerikaanse soldaat die hem met een mes in de rug stak.

Na dit bezoek hebben we onze tocht vervolgd in zuidelijke richting naar Nebraska; deze route was weer een vrij eenzame weg dwars door de Great Planes. Dit zijn de onafzienbare lichtgolvende prairiegronden. De enige levende wezens buiten ons waren een paar kuddes bizons en heel veel voor deze streek zo typische zwarte vleeskoeien.

Vrij ongemerkt reden we op deze wijze de staat Nebraska binnen op zoek naar een campsite. Want hadden we in de afgelopen dagen al verlaten streken doorkruist; het kon nog erger. De aanvankelijk geplande route moesten we noodgedwongen herzien omdat het slechts een grindweg bleek (en dat is niet bevordelijk voor onze camper)

Gelukkig hadden we ons wel aangewend om te tanken waar het kan; met het tijdig eten inslaan hebben we meer moeite. Als het er is hebben we geen trek en als we trek hebben kunnen we nergens iets krijgen. Maar�.. de vlek Harrison bleek onze redding. 219 inwoners, het hoogst gelegen dorp van Nebraska en toch een campsite.

Het was even zoeken voor we de beheerder vonden (de camping was op 1 camper na leeg) maar toen we hem uiteindelijk gevonden hadden ontstond er tussen ons al snel een levendig gesprek. Hij bleek van Duitse afkomst want zijn opa emigreerde naar de USA. Verder nam hij het niet zo nauw met de inschrijving want hij zei: Geef maar vijftien dollar. Op onze vraag of hij wellicht over internetmogelijkheden beschikte voor zijn gasten gaf hij als antwoord: No, but you can use my computer.

Toen we ons dan ook geinstalleerd hadden gingen we anderhalf uur later terug naar zijn woning annex kantoor waar wij door zijn hond (door ons reeds Breedrug genoemd, wat een vetzak was dat zeg) en hemzelf hartelijk verwelkomd. We werden naar binnen geloodst waar we in een ongelooflijke bende terecht kwamen. Vari�rend van een paardenzadel tot een verzameling pendules.

Terwijl Margriet op de stoel voor de computer ging zitten (gezien de haren werd die stoel ook regelmatig door de hond gebruikt) onderhield Jan zich met de heer des huizes zelf. Toen hij vroeg of wij wellicht ook door Cooke City waren gekomen had Jan een aanknopingspunt want daar waren we inderdaad geweest (zie eerdere berichtgeving) Hij bleek daar buiten het seizoen aan de weg te werken.

Vele vragen over typisch Amerikaanse zaken werden door hem beantwoord; ook praktische vragen zoals: Hoe heet een vliegenmepper in het Engels? (wij hebben nl. veel last van vliegen in de camper) Toen hij zei dat dat een flyswopper was liep hij prompt naar achteren en kwam met vier �fly-swoppers� terug en overhandigde er een met de opmerking: �You can have it as a souvenir of Nebraska� en voor het gebruik van zijn computer wilde hij ook al niets hebben (het verzenden ging voor de helft mis, maar daar kon hij niets aan doen)

Voor een hapje verwees hij ons naar de plaatselijke bar in de mainstreet met de woorden: They will fix you a hamburger. De bar was meer een saloon; alle aanwezige mannen waren uiteraard voorzien van de gebruikelijke cowboyhoed. De hamburgers waren voortreffelijk. Terug naar de camper en weer is er een dag voorbij.

 

DINSDAG 29 augustus van HARRISON(Nebraska)naar WELLINGTON(Colorado)

Vroeg uit de veren, dwz half acht. Het was koud vannacht, minder dan tien graden en bij het opstaan hing er mist. Maar gaandeweg het ontbijt brak het zonnetje er al weer door.

Bij de gebruikelijke briefing besloten we om het advies van de campingbaas op te volgen en de voorgenomen route werd verlegd om zo een bezoek te kunnen brengen aan Agate Fossil Beds.

Toen we na een rit van ong. 29 mijl, weer over de Great Planes, kwamen we bij dit nationaal park waar in twee nabijgelegen heuvels een ongelooflijk hoeveelheid fossiele botresten zijn gevonden van prehistorische dieren welke door de wetenschappers inmiddels zijn gedateerd op 29 miljoen jaar. Enkele skeletten stonden daar in het museum.

Tevens was daar een tentoonstelling van indiaanse voorwerpen welke verzameld waren door de grondeigenaar en eerste ontdekker van de botten, ene James Cook in 1887. Deze James Cook had de meeste voorwerpen gekregen van indianen die op de zeer afgelegen ranch van Cook altijd gastvrij werden opgevangen nadat er weer eens een strijd was geleverd op de Great Planes.

De laatste 40 mijl over de prairie bracht ons terug in de bewoonde wereld waar gelukkig een tankstation was. De pomphouder kwam naar buiten en zei: You better wait a moment, because the price is going down. Het was het wachten waard, nu kostte een gallon nog maar $ 2,99 (scheelde toch mooi 10 dollarcent)

Nog twintig mijl Nebraska en weer onderweg naar Wyoming. Hadden we al vele verschillende dieren gezien op de prairie: hier midden in het dorp stak plotseling een vos de weg over (gelukkig niet geraakt)

Langs deze lange rechte weg liep een spoorlijn en we zagen een grote zware diesellocomotief kolenwagens duwen, een onafzienbare rij. Blijkbaar was hij net gestart gezien het lage tempo en daardoor konden we de trein inhalen. Toen we voldoende voorsprong hadden, stelden we ons op langs de weg met de camera in de aanslag. Even later kwam de trein voorbij en de machinist groette ons met een wel zeer luid toet..toet� en toen was het wagens tellen; we kwamen tot 129 wagons en nog twee grote diesellocs die het geheel trokken. Overigens zagen we binnen een afstand van 8 mijl nog vijf van zulke lange treinen.Later we dat we hier in de buurt zitten van grote kolenmijnen waar nog in dagbouw kolen worden gewonnen. Er rijden dagelijks 80 van zulke treinen vanaf de mijnen naar het oosten van de USA. Vooral voor de vele kolengestookte energiecentrales. De treinen hebben een totale lengte van 2.500 meter.

Snel waren we toen bij ons volgende doel, nl. Fort Laramie. Eerst kwamen we bij de beroemde brug over de River Platte gebouwd in 1875 en voor heel veel pioniers de enige mogelijkheid om over te steken.

Fort Laramie zelf bleek een uitgestrekt terrein met vooral stenen gebouwen en zeker niet zoals we verwachtten een uit houten palen opgetrokken vierkant verdedigingswerk. Zo had het er aanvankelijk wel uitgezien, maar door zijn belangrijke vooruitgeschoven positie in de verbinding tussen Oost en West, in het bijzonder de ligging dichtbij de Rocky Mountains was het rond 1860 omgebouwd tot een echt legerkamp. We bekeken de informatiefilm en liepen wat rond over het terrein om ons een voorstelling te kunnen maken van hoe het geweest is.

De laatst halte voor vandaag zou een camping zijn in de staat Colorado. Via de interstate begaven we ons in zuidelijke richting en omwille van de tijd hebben we de historische stad Cheyenne (zelfs heel letterlijk) links moeten laten liggen. Bij een koffiestop even buiten Cheyenne bleek de mobiele telefoon contact te maken. Gauw Jose gebeld en ik kreeg een opgewekte stem aan de telefoon die klonk als een meid van 18. Ze waren net terug van een 2 daags bezoek aan New-York waar ze op Broadway de Phantom of the Opera hadden bezocht. Wie in Borqlo kan dat zeggen. De fam. Diks dus nu.

Ze had al veel plezier gehad van de extra fotokaart,inmiddels al wel 600 foto�s gemaakt. �Jan, ik wil alles wel op de foto zetten, ik blief moar knipsen� Thuisfront u bent dus gewaarschuwd.

Met Rob ging ook alles goed nadat hij echt ook wel even in de grotere stad New York had moeten wennen aan de omgeving.

Morgen nog een hele dag te gaan en dan weer op het vliegtuig. Eerst naar Washington � denk aan de overstap, Jos� � en dan door naar Schiphol waar ze vrijdagmorgen rond 7.00 uur zullen aankomen. .

We hebben telefonisch vast afscheid genomen omdat wij waarschijnlijk weer in een mobielloze omgeving terecht zouden komen.

Als we Jos� konden bellen zou dat natuurlijk ook naar Nederland moeten kunnen. Maar daar zagen we toch nog maar even vanaf omdat het daar op dat moment 1.00 in de nacht was.

Twintig mijl over de grens bij afslag 281 vonden wij inderdaad onze geplande camping. De eerste teleurstelling van deze dag was dat de beheerder ons moest melden dat het niet mogelijk was om te internetten terwijl dat wel in de folder stond en wij juist mede daarom deze camping hadden gekozen.

We kregen wel een mooie plaats toegewezen zo met het silhouet van de Rocky Mountains in het westen waar de zon om half acht bloedrood afscheid nam. Overigens op dat mooie plekje begon het tegen tienen behoorlijk te stinken en pas 's morgens kwamen we erachter dat de we naast een of ander rioolputje stonden.

We dachten hier wat te kunnen eten (in de folder stond dat) maar dat was de tweede teleurstelling; het restaurant was "closed down". In de kampwinkel toen maar kleffe worstjes gekocht, warm gemaakt en opgegeten. Gelukkig hadden we nog een paar chipjes overgehouden dus we komen de nacht wel door.

 

WOENSDAG 30 augustus van WELLINGTON(Colorado) naar BUENA VISTA(Colorado)

Omdat we voor het weekend nog in Durango wilden zijn zouden we ook vandaag weer tijdig oppad gaan. De 8 uur slaap kregen we toch elke nacht wel door ons vroege "op stok gaan"

Toch nog even proberen of de mobiel hier ook bereik heeft. Niet te geloven. Bereik. Direct contact opgenomen met de kinders die oprecht gelukkig klonken dat hun ouders weer eens teken van leven konden geven. Het was ook echt fijn om ze weer eens even te horen. De dag kon al niet meer stuk.

We braken op en vervolgenden onze weg South over de Interstate om na een km of 50 weer af te slaan de Rockies in. Zeker niet de snelste maar zeker wel de mooiste route naar het zuiden. Draaien en keren pas na pas over om ons vervolgens op enig moment bij het binnenrijden van een stad even weer thuis te voelen. De stad heet: Nederland. Echt waar. Het ligt dan wel op 1600 mtr. hoogte en de omgeving is anders, maar toch...

Schreven we onlangs dat je hier geen rontondes tegenkomt ! De eerste en tot nu toe enigste rotonde kwamen we op onze rit door de stad Nederland tegen en bij de VVV hing de Nederlandse driekleur fier te wapperen. Even goosepimpels (=kippevel).

We passeerden verder op de route de hoogste pas van de Rockys nl. de Lovelandpas op 11.990 feet. Dat is toch maar even bijna 3.800 mtr. Ja u leest het goed. Hoger zijn wij in ieder geval met een auto, laat staan een camper nooit geweest. Lukt in Europa ook nergens.

De route kostte door dit alles wel erg veel tijd t.w. 4 uur rijden over 120 mijl maar daar heb je dan ook wat voor.

Na verloop van de rit vlakte het wat af en konden we onze weg, door een breed dal welk wordt omzoomd door hoge bergketens met sneeuw, vervolgen. Bij Buena Vista vonden we rond 15.00 uur onze KOA camping waarvan we hadden uitgezocht dat deze dus ook WiFi mogelijkheden zou hebben. Dat bleek gelukkig te kloppen

We staan nu op een geweldige plek tegen een berg aan (op ruim 1.500 mtr hoogte) met een fenomenaal uitzicht op de Rocky Mountains; om koud van te worden. En dat zal het gezien de hoogte vannacht ook wel worden. We gaan straks naar de stad om wat te eten want het campingrestaurant is al gesloten want sinds vorige week zit eigenlijk hier het vakantieseizoen er al op.

Gelukkig hebben we vanuit onze camper nu eerst de homepage helemaal bij kunnen werken. Eigenlijk wel 3 keer want de verbinding valt toch nog wel eens weg en dan is de tekst ook weg. We hebben daar wat op gevonden door de tekst eerst in Word te tikken en dan vervolgens met kopi�ren en plakken het in de homepage op te nemen. Mislukt het dan hebben we altijd de tekst nog !!!! Waarschijnlijk door de schone lucht zijn we ook nog vindingrijk geworden.

Voor hen die onderling al weddenschappen hebben afgesloten op het totaal door ons af te leggen aantal mijlen. Tot en met vandaag zijn het er: 1.801 mijl = 2.881 km. We zijn nu successievelijk geweest in Utah,Idaho, Wyoming, Montana, Wyoming, Montana, Wyoming, South Dakota, Nebraska, Wyoming en nu in Colorado.

We zijn net terug van een etentje in de stad. Op advies van de campingbaas zijn we naar Quincys geweest. Daar hadden een uitgebreid menu als je maar een steak nam. Iets anders was er niet. We hadden de keus uit een steak van 6 oz, 9 oz, 12 oz of 15 oz. Als je dan weet dat 1 oz ruim 28 gram is dan begrijp je wel dat we maar voor de 9 ozzer hebben gekozen. Zeer smaakvol, dat was ie.

Terug op de camping (21 uur), het was inmiddels pikdonker, heb ik mijn weg omhoog gezocht terwijl Margriet bij de kampwinkel nog een arm hout gehaald heeft voor een romantisch kampvuur. Want bij elke standplaats staat in de USA niet alleen een tafelbank maar is er ook een grillplaats waar je een mooi vuurtje kunt maken. Margriet werd met het hout keurig in een golfkarretje naar boven gereden. Het zij maar eens gezegd dat wij tijdens ons verblijf in de USA alleen maar erg behulpzame mensen hebben ontmoet. Heel erg dienstbaar. We kunnen van ze vinden wat we willen maar wat waar is waar !

Het vuurtje aangestoken en onder het genot van een MGD en met de laptop op schoot de laatste hand gelegd aan dit verslag dat we afsluiten om 21.30 ur in het licht van het vuur en met een krekelkoor dat maar geen pauze wil nemen op de achtergrond.

 

DONDERDAG 31 augustus van BUENA VISTA(Colorado) naar DURANGO(Colorado)

Weer vroeg uit de veren want Jan lag al een half uur uit het raam te kijken om te genieten van het prachtige uitzicht op de Rocky Mountains. Buiten aan de inmiddels bekende picknicktafel genoten van het ontbijt met koffie en een sjuutje (jus d�orange) en omdat de zon al heel uitbundig scheen om kwart voor acht zelfs met de zonnebril op.

De boel weer opgeruimd en vastgezet en dat weer op weg richting Durango. Op advies van de campingbaas langs een iets andere route dan van tevoren was gepland. Via de geplande route zouden we liefst over vijf bergpassen moeten en dat is zelfs in Amerika iets te veel van het goede, temeer omdat we ook op tijd in Durango wilden zijn om zo dicht mogelijk bij het centrum een kampeerplaats te vinden in verband met Labourday op maandag a.s. Veel amerikanen gaan dan op pad omdat dat een vrije dag is voor hun en nu was dan de gelegenheid voor een lang weekend. Labourday is de dag dat in Amerika het einde van de vakantietijd wordt gevierd, of dat al iets is om te vieren.

De 217 mijlen die we vandaag afgelegd hebben verliepen als volgt. We reden eerst door een breed dal langs de bergruggen van de Rockies op waar vooral aan de rechterkant van de weg de ene na de andere bergtop te zien was en allemaal waren ze 4000 meter of hoger, een imposant gezicht. Onder het rijden verveel je je dan ook geen moment.

Na zestig mijl over de eerste bergpas, de Ponchapas op 9012 voet = ongeveer 3000 meter. Omhoog gaat het wel over een mooie brede weg maar als je dan naar beneden gaat worden met name de truckers gewaarschuwd in een lage versnelling naar beneden te gaan en dat is nodig ook. Op een gegeven moment zagen we een bord: Truckers Ramp over 2 mijl. Wij wisten niet wat dat zou kunnen zijn, hoewel het voor de truckers een ramp moest zijn om af te dalen. Na 2 mijl zagen we wat het was; in de bocht van de weg ging rechtdoor een grindpad onder een hoek van zeker 45 graden omhoog. Dus als de trucker een te hoge snelheid had om de bocht te nemen kon hij altijd nog omhoog om de truck op die manier af te remmen en we konden zien dat het wel eens nodig is geweest gezien de banden-sporen recht naar boven recht tegen de ramp op

Nadat we de Rocky Mountains achter ons lieten hadden we een stukje weg van 24 mijlen voor de boeg, waarbij je nu eens goed kon zien hoe Amerikanen soms een weg aanleggen nl. in een lijn rechtdoor. We hebben op foto vast kunnen leggen dat ze tot twee maal toe liever dwars door een uitloper van een berg gaan i.p.v. gewoon even een bochtje van hooguit 100 meter te maken. Stel je dat eens voor: waar zou je in Nederland ook maar ergens een weg aan kunnen leggen die 40 km lang kaarsrecht vooruit gaat, nergens toch�..

Na dit rechte stuk (wat overigens opvallend genoeg helemaal niet saai was) gingen we bij de plaats Del Norte weer het berglandschap van �San Juan Mountains� in, de eerste 16 mijlen door een dal met de rivier �Rio Grande� aan de rechterkant van ons. En daar zagen we iets verbazingwekkends!!!!

Net buiten Del Norte hadden we een spoorbaan gekruist die duidelijk niet meer in gebruik was. Wel zagen we op het spoor allemaal afgedankte onderstellen van wagons staan en tot onze verbazing hebben we tot aan Baxterville 16 mijl verderop en we de spoorlijn uit het oog verloren deze wagons zien staan. Dus ruim 25 kilometer lang (misschien nog wel meer) aan afgedankte onderstellen als schroot wat daar zo maar staat.

Bij onze lunchstop in Pagosa Springs hebben we eerst bij een slijterij bier ingeslagen, want we willen �s avonds uiteraard niet op een droogje zitten en je moet altijd zorgen dat de voorraad op peil blijft. We dachten dat we daar ook een beker koffie konden kopen omdat je in Amerika op de meest vreemde plekken koffie kunt kopen. Maar het oudere vrouwtje dat achter de kassa stond had geen koffie te verkopen. Wel had ze pas verse gezet voor haar man en zichzelf en ze vond het �so sorry� dat ze geen koffie verkocht dat ze tegen Jan zei: �After the bend there is a tankstation where you can buy coffee but if you have a cup I�ll wil give you some�� Die goedheid ging ons toch te ver maar het was toch wel �very nice�.

Nadat we een hapje gegeten hadden bij een of andere uitspanning gingen we op weg voor de laatste etappe naar Durango. Nadat we de tweede bergpas van vandaag, de Pagosapas, overgekomen waren kwamen we tegen vieren aan in Durango. Daar eerst de plaatselijke VVV (heet hier Visitors Centre) bezocht om te informeren naar de kampeermogelijkheden. We hadden geluk; zij regelden telefonisch een plekje voor ons op een RV-Camp dat op een kwartiertje lopen van het oude stadscentrum ligt, helemaal perfect dus.

Nadat we ons huis op die camping neergezet hadden gingen we onmiddellijk naar het centrum om treinkaartjes voor morgenvroeg te reserveren. Vanuit Durango kun je namelijk met een authentieke stoomtrein over een spoorlijn die al 125 jaar in gebruik is een tocht van 3,5 uur naar Silverton maken door berggebied langs diepe ravijnen waarbij het zitten in een open rijtuig voor iemand met hoogtevrees nacht(dag)merries moet opleveren. Wilt u meer weten over de geschiedenis van deze spoorverbinding zie website: www.durangotrain.com

We waren dus om half zes op het spoorstation wat alleen maar gebruikt wordt voor de stoomtreinen die tweemaal daags vertrekken naar Silverton. Aan het loket gereserveerd voor de trein van 08.15 uur (dat wordt dus vroeg opstaan) en voor de busreis terug naar Durango. Daarna even de �giftshop� bekeken en kleinigheden gekocht, daar een beker koffie gehaald die we even op het perron gingen opdrinken. Daarna zouden we terug gaan naar de camping.

Maar���� opeens hoorden we een stoomfluit!!!! En dan is Jan niet meer te houden. Sinds zijn jeugd is hij al liefhebber van alles wat stoom afblaast (zou het daarom zo goed gaan tussen ons, want dat doe ik toch geregeld) en gelukkig had hij de fotocamera bij zich. Onder veel gefluit, gesis, gestamp, roetwolken, stoomwolken kwam de trein binnen, een prachtig gezicht. De machinisten en de stokers, allemaal zwart van het roet; de reizigers zagen er nog redelijk schoon uit. Maar het mooiste vond ik toch het gezicht van Jan; hij straalde als een kind wat in een snoepwinkel wordt losgelaten, maar ik moet zeggen: het was prachtig om te zien, die dampende locomotief die al anderhalve eeuw in gebruik is.

Nadat dus vele foto�s door Jan �geschoten� zijn, kregen we in de gaten dat er ook nog een museum was en uiteraard moest dat bezocht worden. Weer de moeite waard. Wat ze allemaal niet bij elkaar gebracht hadden. Je kon zelfs in zo�n locomotief klimmen� dus Jan was helemaal in luilekkerland. Het kost me zeker nog een halve pagina om dat allemaal te beschrijven, dus daar begin ik maar niet aan.

Tegen half zeven gingen we weer richting de camping. Onderweg nog gezien dat Durango heel gastvrij is voor �bikers� (motorrijders) want we hebben er heel wat gezien en er zijn zelfs speciale cafe�s voor hun en bij het passeren van een hoedenwinkel heeft Jan eindelijk een hoed naar zijn zin gevonden (een zwarte Stetson) .

We gaan bij onze camper een biertje drinken, wat eten en alvast een reisverslagje maken. Even telefonisch contact gehad met Hans en Wilmy die al op weg waren naar Schiphol om Jose en Rob op te halen die om 7.00 uur �s morgens zouden landen. Met Hans afgesproken dat hij even een sms�je zou sturen als ze goed aangekomen zouden zijn; dat zou voor ons zo ongeveer tegen elven �s avonds zijn. Dat sms�je kwam inderdaad iets over elven en daarna zijn we direct in bed gekropen want om half zeven de volgende morgen zou de wekker gaan!!!

 

VRIJDAG 1 september de hele dag in DURANGO(Colorado)

Dat Hans L. een sms�je heeft gestuurd hebben we geweten. We lagen amper in bed of het mobieltje begon al weer te piepen. Wat zou dat zijn?? He, een sms�je van Hans; alleen was het met exact hetzelfde bericht als het eerste. Oke, dat zal dan, gauw gaan slapen. We zijn bijna ingedut of daar piepte de telefoon alweer en weer een sms�je van Hans met weer exact hetzelfde bericht en of jullie het geloven of niet dat heeft zich zegge en schrijve ZESTIEN keer herhaald!!!!!! Zet die telefoon dan uit zullen jullie zeggen maar dat kon niet omdat we die als wekker nodig hadden. We waren als de dood dat we ons zouden verslapen; maar jullie begrijpen dat van slaap niet zo heel veel is terecht gekomen.

Half zeven eruit, een paar sandwiches meegenomen voor onderweg en dat met de benenwagen naar het station waar we uiteraard veel te vroeg waren. Maar met een grote beker koffie in de hand kwamen we aan de praat met een wat ouder stel uit Arkansas die ook met de trein meegingen. Hij vertelde dat hij medio de jaren zestig 2 jaar op een Amerikaanse militaire basis bij Stuttgart in Duitsland had gezeten. Hij kende nog een paar duitse woorden zoals: Ein bier, wiener schnitzel en blutwurst. Hij snapte niet dat de duitsers blutwurst maakten en dat nog opaten ook. Hij zei dan altijd: �I don�t eat blood�, maar meteen daar bovenop �but when you have had a few beers you even can eat blutwurst� Van de andere kant snapte hij niet dat de duitsers geen �corn� (= mais) lustten; hij vond het heel vreemd dat dat aan koeien gevoerd werd. In Amerika wordt nl. heel veel �corn� gegeten, maar hier is de mais ook veel zoeter van smaak en wordt het speciaal voor menselijke consumptie verbouwd.

Zo was een half uurtje wachten heel snel voorbij en konden we instappen. De zon scheen inmiddels volop en er stond bijna geen wolkje aan de lucht. Ideaal dus!!! Om kwart over acht ging de stoomfluit en daar gingen we dan, op weg naar Silverton een mijnstadje dat rond 1880 ontstond en tot de jaren zestig van de vorige eeuw een actieve mijnbouw (vooral goud en zilver) heeft gekend. Het stadje ligt bijna 1000 meter hoger dan Durango dus moest er aardig geklommen worden.

We hadden gekozen voor een open wagon omdat je dan veel beter kunt filmen en fotograferen en we moesten dan maar op de koop toe nemen dat we af en toe in een zwarte roetwolk terechtkwamen met de bijbehorende typische kolendampgeur. Want doordat de locomotief aardig wat werk verzetten moest om te klimmen waren er heel wat kolen nodig op het vuur om voor voldoende stoom te zorgen. De zgn. �fireman� zorgde daarvoor en wij hebben gelezen dat voor een trip heen en terug naar Silverton 5 ton kolen nodig zijn om de trein op gang te houden. Dat noem ik pas werken als je in 3,5 uur die de heenreis zou duren minimaal 3 ton kolen op de schop moet nemen.

Over de tocht kunnen we kort zijn: gewoon grandioos!!!! Je kunt nagaan als de trein 3,5 uur nodig heeft om 45 mijl (=72 km) af te leggen waarbij een hoogte van 1000 meter overwonnen moest worden, dat we langs de bergrug op soms heel erg diep in een afgrond keken en het schitterend was om te zien hoe hij zich gestaag omhoog werkte. Voor geinteresseerden: Jan heeft geloof ik bijna de gehele reis de filmcamera laten lopen, alhoewel ik hem ervan verdenk dat hij meestal alleen maar oog had voor de rokende en stampende stoomlocomotief.

Aangekomen in Silverton stopte de trein midden in het stadje, waar de rails gewoon ineens ophielden maar de machinist had geen stootbuffer nodig om zijn loc precies voor het ophouden van de rails te laten stoppen. Als dat niet het geval was geweest waren we doorgeschoten het zand in want wij hebben in Silverton geen stukje asfalt gezien. Het stadje kent inmiddels nog maar enkele honderden bewoners en dat zijn vooral dan nog uitbaters van cafe�s, souvenirshops etc. welke allemaal gevestigd zijn in de nog authentieke panden van begin vorige eeuw incl. het bordeelgebouw waar nu een restaurantje was gevestigd maar dat het toendertijd die bestemming had kon je aan de buitenkant nog wel zien.

In Silverton was zowaar mobiel contact mogelijk. Bij ons was het half twee dus in Nederland half tien �s avonds en daarom de �Diksen� in Borculo even gebeld hoe de terugreis was verlopen. De stem klonk vermoeid en Jose gaf aan dat ze hun best deden om zoveel mogelijk tijd te rekken zodat ze snel mogelijk weer in een normaal slaapritme terecht te komen.

Wij kwamen op het station van Durango (waar nog wat videoopnames gemaakt moesten worden van de trein op de draaischijf)in contact met een amerikaans echtpaar uit Salt Lake City, Peggy en Thomas ? Bell, die samen een paar dagen uit waren. Waarom mensen ons soms aanspreken weet ik niet maar het klikt. Vanmorgen het stel uit Arkansas al.De man was ook een treinfreak en ze zouden de volgende dag met de trein gaan. Inmiddels wist ik al wel zoveel van de treinreis, het station, het museum en de verstopte doorgang naar de draaischijf dat vooral hij niet bij mij weg te branden was. Zij maar met Margriet aan de praat.

En de vraag die ook nu weer werd gesteld werd: "Is het in Nederland echt zo eenvoudig om euthanasie gepleegd te krijgen ?" Voor een zorgvuldig antwoord moet je toch voorzichtig formuleren.We kwamen ook nog even over de mormonen te spreken en zij bleken zelf mormonen te zijn. Dus ook heel lief. Peggy wilde met alle geweld tussen ons in op de foto en beloofde plechtig dat ze de foto via de email naar ons toe zou sturen.(heeft ze later ook keurig gedaan)

Pas nadat we hadden moeten beloven dat we zeker bij hen in Salt Lake City op visite zouden komen bij een volgend bezoek aan de USA, gingen we uit elkaar.

Wij terug naar de camping, nog een paar uurtjes op en dan maar weer de worsteling om in bed te komen. Bedgeheimpje vertellen ? Omdat er een overhangende kast zat boven het bed aan Margriet d'r kant en ik meestal het eerst mijn plaats heb ingenomen is het elke avond weer een vermaak hoe zij in de tijgersluipgang, maar zeker niet ongemerkt, haar plek probeert te bereiken. Het is voor mij zo'n mooi tafereel dat ik graag en gemakkelijk, met dat beeld op het netvlies, in slaap val.

 

ZATERDAG 2 september van DURANGO(Colorado) naar MESA VERDE(Colorado)

Omdat we nog wat slaap in te halen hadden zijn we pas om 9.00 uur opgestaan en voordat ik klaar was met mijn �toilet� had Jan ondertussen locaal al gebeld met een bedrijfje dat stagecoach-riding organiseert. Dat was mogelijk maar dan moesten we meteen weg, want het was zeker een uur rijden en om 11.00 uur zou de koets vertrekken voor een tocht. Dus gauw een paar boterhammen gesmeerd en die op de vuist meegenomen in de cabine zodat we die onder het rijden konden opeten.

Maar voor ik verder ga met het verslag van vandaag eerst nog even wat rechtzetten. Jan vond toch wel dat hij gisteren alleen als treinengek werd neergezet. Ik moet zeggen dat ikzelf toch zeker ook erg van de treinreis heb genoten en kan zeggen dat ik ook een beetje een stoom-o-fiel geworden ben hier.

Verder met vandaag�. Na een goed uur rijden vonden we de plek, waarbij we voor het eerst hier een stuk zandweg voor de kiezen kregen en zo in het binnenland terecht kwamen dat we echt gingen twijfelen of we wel goed zaten.Daar aangekomen werden we op de welbekende enthousiaste manier ontvangen door de vrouw des huizes, die ook nog Jan heette, dus dat was meteen dikke pret voor haar. En hier bleek maar weer eens dat we als Nederlanders als curiositeit worden gezien. Ze had nog nooit Nederlanders daar gehad. Zei ze... ! We waren ruim op tijd dus hadden we genoeg tijd om hun �museum� te bezichtigen, want de koets was onderweg en moest nog binnenkomen.

Dat museum bestond uit allerlei landbouwwerktuigen van weleer; koetsen en wagens uit de 19e eeuw. Enkele wagens waren gebruikt zo eind achttienhonderd in San Francisco; zo was er een bakkerskar, een melkkar, een oliekar etc.

Ondertussen kwamen er andere mensen die ook mee zouden gaan. Oma en opa, kinderen en 4 kleinkinderen. Het was onvoorstelbaar: een meid (dame) van midden twintig die al 4 kinderen had, waarvan de oudste zes jaar was. Oma zag er nog bijzonder jeugdig uit, had zelf de moeder van de kinderen kunnen zijn, naar Nederlandse begrippen dan.

Tegen elven kwam de stage-coach terug en waren wij aan de beurt. De menner heette Eric en zijn metgezel Bob was de �gunman�. Vroeger in het Wilde Westen zou hij dan met een geweer naast de menner op de bok zitten om voor de beveiliging van koets en passagiers te zorgen. Ook nu was hij met een geweer uitgerust. Zijn "you never know, we are still in Indian Territory" moest het "veilige" gevoel geven.

Eerst kregen we van Eric nog een uitleg over het ontstaan van de stage-coaches en liet hij ons een bijzonder fraai exemplaar zien zoals dat in die tijd gebruikt werd voor die mensen die het wel betalen konden om zo comfortabel mogelijk te reizen. De �gewone� lieden reisden te paard of met een open stage-coach; dus wij ook.

We konden in de coach zitten maar je kon ook voor bovenop of achter bovenop. Daar opa, pa en twee van de vier kinderen voorop gingen zitten, zijn wij aan de achterkant er bovenop gaan zitten. Ik durfde eerst niet zo goed, maar had ook geen zin om met oma, mama en de andere beide koters in de koets te gaan zitten. Ik moet zeggen dat het heel comfortabel zat, je hoefde jezelf niet eens vast te houden. We vertrokken met een luid: "Hiiiiiii Haaaaaaa" en de vier paarden werden meteen in draf gezet. Het werd een geweldige rit, waarbij onderweg af en toe gestopt werd en dan vertelde Eric van alles over de omgeving waar we door heen reden.

Tegen half een kwamen we terug op het punt van vertrek, maar in plaats van linksaf te slaan ging het met een scherpe bocht rechtsom weer tegen de helling op waar we na een poosje bij een blokhut aankwamen waar een vrouw als op ons stond te wachten met ijsgekoelde limonade en een Texaanse barbecue zou klaargemaakt worden. Terwijl de paarden werden verzorgd, konden wij ons buiten vermaken met pijl en boogschieten, schieten met luchtdrukgeweren met ronde kogeltjes van kaliber 22 (die zijn bij ons jaren verboden). Het werden hier zelfs �children�s rifles�genoemd, kun je nagaan. De beide oudste kinderen (6 en 4 jaar) liepen met die dingen rond te zwaaien alsof er niets kon gebeuren. Nou�. ik had dus geen zin in een kogel in mijn kop (ook al is het een kleintje) en heb me een beetje afzijdig gehouden. Ook kon je gooien met een tomahawk op een dikke boomstam en dat soort dingen laten ze de kinderen dan ook doen�. levensgevaarlijk.

Gelukkig werden we binnen geroepen om te eten. Jan en ik zaten fijn alleen met Bob aan de �gunmen�s table�. Op tafel kwam een grote schaal met een soort hachevlees (lekker pittig gekruid) een eigen gemaakte aardappelsalade, zoete bruine bonen en gek genoeg een schaal met chips zoals wij die bij een drankje eten. Ik kan je vertellen dat dat lekker was, al had ik me bij een barbecue iets anders voorgesteld. Na afloop waren er ook nog zoete koekjes die ze gebakken had en toen ik zei dat die er echt niet meer bij in konden, zei ze verontwaardigd: �For sugar there is always room� en ik kwam er niet onderuit. Ze waren hardstikke lekker.

De paarden waren inmiddels ook verzorgd en de coach stond weer klaar om te vertrekken. Deze keer konden wij voorop de bok gaan zitten en toen het hele gezelschap zat gingen we in kalme draf naar beneden'om het met een galop af te ronden.Om half twee waren we terug bij de stallen. Dit was weer echt een belevenis welke we nog nooit hadden meegemaakt. Het werd ook zo bijzonder omdat je heel direct met mensen uit de streek in contact kwam en graag vertelden. Wil je meer weten over deze authentieke stagecoach surf dan naar: www.thestagecoach.com.

We zouden vandaag ook nog naar het natuurpark �Mesa Verde� gaan. Dus hoog tijd om verder te rijden. Tegen drie uur kwamen we daar aan en toen we bezig waren met de campingplaats voor de nacht te regelen, begon het gigantisch te onweren en te regenen.Toen we naar een staanplaats zochten om te overnachten liepen daar op hun dooie gemak drie ree�n tussen de bosjes hun kostje bij elkaar te zoeken, dus daar gingen we in de buurt de camper neerzetten, want� redeneerde Jan, als we dan morgenvroeg wakker worden hebben we kans dat we ze dan mooi kunnen observeren. Ik vind dat allemaal best, zolang er maar geen grizzly rondloopt.

De regen die fors bleef vallen weerhield ons ervan om voor die middag nog wat te ondernemen, dus een boek en een biertje gepakt. Ik wat gelezen, gepuzzeld, gedut en Jan natuurlijk al weer werken aan de voorbereiding van de dag van morgen. Route, bijzonderheden enz. welke ik dan morgenvroeg wel weer bij de briefing voorgelegd zal krijgen. En het was zo weer half elf. Tijd om te gaan slapen. Buiten was het opgeklaard en hebben we eerst nog even naar de geweldige sterrenhemel staan staren.Daar komt thuis ook niet van.

ZONDAG 3 september van MESA VERDE(Colorado) naar HOLBROOK(Arizona)

Omdat het er gisteren niet van was gekomen hebben we vanmorgen na ons ontbijtje de rit gemaakt in het park. Wat dit park zo bijzonder maakt zijn de grotwoningen die bijna onbereikbaar in een steile wand zijn uitgehakt cq. gebouwd door de Anasazi-indianen die omstreeks het jaar 500 is de schatting in dit gebied aankwamen. 250 jaar later begonnen ze complete dorpen in de zandstenen wanden op te richten. In totaal zijn er in dit park ruim zeshonderd woningen aangetroffen. Door hun bijzondere ligging waren ze eigenlijk alleen bereikbaar via lange touwen ong. 30 meter lang van bovenaf. Rond het jaar 1300 zijn alle woningen om tot nu onverklaarbare redenen door de bewoners verlaten. Pas in 1888 zijn ze bij toeval ontdekt door twee cowboys die diep in de canyon hun vee aan het zoeken waren. In 1906 is het officieel door president Theodore Roosevelt aangemerkt als nationaal park. De totale rondrit door het park is 44 mijl lang maar duurt door de hoogteverschillen en het bekijken zeker 4 uur. Meer informatie? Surf naar www.visitmesaverde.com

Terug op de hoofdweg eerst maar weer eens een tankstation opgezocht. Want dat blijft belangrijk, zeker omdat we weer een traject voor ons hadden dat zeker 50 mijl geen enkele bewoning zou opleveren. Bij het tankstation zorgde Margriet voor een lekkere bak koffie en sloeg ze vast de sandwiches in voor onderweg. Toen bleek dat we ook weer met de mobiel konden bellen hebben we Maureen maar eens even gebeld. Per slot van rekening dienen de kinderen toch een beetje op de hoogte te zijn waar hun ouders uithangen. Omgekeerd wil je dat als ouder toch ook graag. Maar of ze daar zo fanatiek in zijn (geweest) laten we maar in het midden.

Dat tanken moet nog al eens met zo'n camper. De benzine kost hier tussen de 2,80 en 3,30 dollar per gallon (=3,8 ltr.) maar die 8 cylinder met 3500 cc motor inhoud lust wel een druppel. Ongeveer 1 gallon voor 20 kilometer. Maar zo'n 8 cylinder loopt zo mooi. Met plezier start ik dat ding om zacht zoemend weg te rijden. Oeps, weer afgedwaald.

De reis ging verder en als volgende stond de 4 corners op het programma. Dat is vergeleijkbaar met ons 3 landenpunt bij Vaals maar dan anders. Hier gaat het om het 4 landenpunt. Het enigste in de USA. Ter plaatse kon ik zittend op de "middenstip" met het linkerbeen in Arizona, het rechter been in Utah, de linker hand in New Mexico en met de rechterhand in Colorado door Margriet gefotografeerd worden. Ik was niet de enigste. Veel stalletjes er omheen met Navajo(spreek je uit als: Navaho) indianen die hun handwerkspullen wilden verkopen. Four Corners ligt in het Navajo Reservaat. Ook de opbrengst van de entree (2 dollar p.p.) is voor de Navajo gemeenschap.

Snel verder want we hadden een camping uitgezocht bij Holbrook in Arizona aan de oude Route 66. Deze KOA camping zou WiFi hebben. Dat zou ons weer de mogelijkheid bieden om U van leesvoer te voorzien. Vandaar.

We verlieten Colorado en reden New Mexico binnen. Vooral door Navajo gebied. Als je onderweg behalve de weer zeer wisselende landschappen ook nog bewoning ziet dan is het echt zichtbare armoede. Lopen de Amerikanen niet graag, hier zie toch vaak indianen langs een weg lopen, in the middle of nowhere, dat je je afvraagt hoe komen ze er en waar gaan ze heen. Echt de laaste plaats ligt dan 20 mijl achter ons en de volgende plaats ligt nog 20 mijl voor ons. It will be there way of life.

 

We passeerden de grens met Arizona. Voordat we Holbrook zouden bereiken had ik nog een tussenstop gepland met een bezienswaardigheid. Weer een Nationaal Monument. Het ging om de Hubble Trading Post. Het gaat hier om de enigste Trading Post die vanaf het begin van zijn bestaan in 1879 nog steeds in bedrijf is. Een Trading Post is een soort eenvoudig warenhuis - onstaan in gebieden met indianen - waar mensen allerhande levenbehoeften konden kopen maar waar ook met name de indianen hun waren konden verkopen. Zoals aardewerk, weefwerk en handgemaakte sierraden.De pelsjagers verkochten hier hun huiden. Dus een adres waar koper en verkoper bij elkaar kwamen. Vaak waren deze posten de gelegenheid voor de indiaan om met de b lanke in contact te komen. De Hubble Trading Post staat er nog net zo bij als toen het geopend is. En....er wordt nog steeds op dezelfde wijze met de indianen gehandeld. De verkregen status van Nationaal Monument zorgt ervoor dat het in orginele staat blijft bestaan.

Wij vonden het bezoek er aan zeer de moeite waard.

Inmiddels was het 14.00 uur geweest en moesten we echt weer op pad om Holbrook voor het donker te bereiken. Terwijl we, zoals verwacht als helemaal alleen op de wereld over de weg 77 in zuidelijke richting reden pakten donkere wolken zich samen. Links van ons en rechts van ons en naar later bleek waarschijnlijk ook achter ons, want we hielden het droog alleen bleek de achterkant van de camper nat te zijn geworden (grapje !). Met het tellen van de mijlen en het niet aanwezig zijn van 2 richtingsborden op cruciale plaatsen nam de stemming mede door de vermoeidheid af. Het bord: Holbrook 4 mijl werkte stemmingsverbeterend en de stemming sloeg zelfs om toen we de KOA camping opreden en bleek dat we een goede plaats hadden. Dat alles aanwezig was; water, electra, werkende WiFi, heerlijke douches en een prettige eetgelegenheid. Kortom met de belofte: morgen wat uitslapen was alles weer pais en vree. Kopje koffie gezet en klaar voor het zondagavonddrankje. Toen kwam er toch nog een tegenslag. Bleken we er niet aan gedacht te hebben dat Arizona een uur vroeger leeft. Dus toen wij om 10 over 9 dachten: nu kan het, moesten we nog een uur wachten ! De insiders, en dat zijn er inmiddels al aardig wat, weten hoe belangrijk het begrip 10 over negen is. We besloten met meerderheid van stemmen nog even de New Mexico tijd aan te houden.

Nu zitten we dan weer in de camper onze homepage bij te werken in de hoop, vertrouwen en wetenschap dat er een vaste groep lezers is. Daar hebben we het graag voor over en het scheelt ons achteraf herinneringen ophalen wat voor een stel op middelbare leeftijd allengs moeilijker wordt.

MAANDAG 4 september van HOLBROOK(Arizona)naar GLOBE(Arizona)

We werden wakker en het zonnetje scheen al weer volop. Dit keer niet ons eigen ontbijt bij de camper, maar we gingen pancakes eten.wat bij een KOA-campground heel gebruikelijk is. Dan staat er buiten een tentje waar iemand kleine pannenkoekjes bakt en zoals in Amerika gebruikelijk is bij een ontbijt kon je als extra�s worstjes of een eitje erbij krijgen. Wij kozen voor een eitje erbij. Je vraagt er ��n en dan krijg je er gelijk twee. Jan kreeg ze gebakken met �the sunside up� (aan een kant gebakken) en ik kreeg ze �in ease� (aan beide kanten) Een kopje koffie erbij en we zaten heerlijk in de buitenlucht te smullen. En dat voor amper $ 3,00 de man.

Het viel me op dat ook mensen uit de buurt bij het tentje kwamen om daar pancakes te halen; de camping lag gewoon aan straat, dus dat was lekker gemakkelijk. Heb je zelf die lucht niet in huis hangen.

Na het ontbijt werd alles weer snel reisklaar gemaakt en gingen we weer op weg; ditmaal voor een niet al te lange etappe. Net buiten Holbrook zagen we een bedrijf annex winkel waar stukken �petrified wood� (dat is versteend hout dat in de directe omgeving van Holbrook te vinden is) verwerkt worden tot eenvoudige stenen platen en blokken die gebruikt worden bij de aanleg van tuinen en vijvers tot prachtige gepolijste voorwerpen, vari�rend van tafelbladen tot de meest mooie sieraden.Dit versteende hout komt uit het bekende �Petrified Forest� in de nabijheid van Holbrook en dat is een bos waar alleen maar versteende bomen liggen. Deze bomen zijn 20 miljoen jaar geleden omgevallen en door het toenmalige klimaat en de miljoenen jaren die volgden helemaal versteend met prachtige kleuren door de verschillende jaarringen. Heel apart. Op de camping stonden ook her en der van die versteende boomstronken.

 

Toen we ons daar een uurtje aan vergaapt hadden, zijn we doorgereden op weg naar het historische Fort Apache (ook een film met John Wayne) dat ook op de route lag. Althans de route hebben we er op aangepast. Maar eerst tegen twaalven arriveerden we in Show Low waar we in een heuse Safeway supermarkt belandden want onze voorraad MDG�s met het bijbehorende ijs om het koud te houden moest hoognodig weer aangevuld worden. Nog een paar andere kleine dingetjes erbij. De caissi�re was een aardige en vlotte tante en was de zoveelste in rij die stomverbaasd stond over de Visakaart van Jan waarop de foto van ons gezin staat. Hoe vaak we al niet meegemaakt hebben, dat ze totaal �amazed�waren. �That�s awesome � is de uitdrukking voor een maximale verbazing. Zoiets hebben ze hier nog nooit gezien en dat wil wat zeggen dat ze in Amerika iets niet hebben.

Buiten eerst het bier in de koelbox gewerkt met flink wat ijs erbij en toen weer verder richting Fort Apache. Het zonnetje werd ondertussen ingehaald door grijze wolken maar het bleef nog droog, totdat we enkele mijlen na Show Low door het zoveelste National Forest reden (heuvel op, heuvel af) toen er ineens een behoorlijke hoosbui losbarstte, zo hard dat zelfs de putten langs de rand van de weg (dat zijn toch behoorlijke grote en lange putten) het niet meer konden bolwerken en we binnen een mum van tijd door enorme plassen water reden.Na een kwartiertje werd het droog en zagen in de verte aan de horizon weer blauwe lucht. We reden het indianenreservaat in en na 25 mijl zouden we bij het fort moeten zijn. Om het verhaal kort te houden: Het heeft ons een behoorlijke omweg gekost omdat we een onooglijk bord hadden gemist, maar zo rond twee uur hadden we het toch gevonden.

Fort Apache, dit is een fort dat in het Fort Apache Indian Reservation ligt en daarom ook door indianen beheerd wordt, in dit geval de White River Indians, welke tot de Apachestam behoren. Het is een kleinere uitvoering van Fort Laramie dat we vorige week bezocht hadden; dus weer geen houten palen en omheiningen. Alleen de originele houten blokhut van de toenmalige commandant is in redelijke staat gebracht.Verder viel het ons op dat het geheel er aardig onverzorgd bij lag dit in tegenstelling tot Fort Laramie waar zelfs op de grasvelden bij wijze van spreken een potje golf kon worden gespeeld. Gezien de redelijk desolate toestand van de nog aanwezige gebouwen hebben we moeten vaststellen dat de indianen toch wat anders omgaan met historisch erfgoed dan �de bleekgezichten�. We waren er dan ook snel op uitgekeken en gingen verder al was het alleen maar om droog te blijven want de regenbui had ons weer ingehaald.

We vervolgden onze rit en binnen een mum van tijd was het weer droog, maar binnen de kortste keren zaten we weer in een berggebied, een weg vol haarspeldbochten steil naar beneden, terwijl op de kaart toch echt geen kronkeltjes stonden. Wat bleek� we daalden eigenlijk af in een canyon en dat was volgens de kaart de �Salt River Canyon� en dat stond in de reisliteratuur vermeld als een tweede �Grand Canyon�.

Dat leek ons wel mooi om even te bekijken maar door al dat gedraai in de bergen konden we de regen niet voorblijven en het begon opnieuw te hozen. We hebben nog even gewacht of de bui over zou trekken, zodat we toch nog een paar foto�s konden maken maar echt helemaal droog werd het niet. Onderin de canyon gingen we via een brug de rivier over en begon het feest van het draaien van haarspeldbochten weer verder en nu naar boven. Ondanks de regen hebben we toch genoeg gezien van de canyon om te zien dat het inderdaad bijna net zo mooi is als de �Grand Canyon�, alleen was deze uiteraard een stuk kleiner.

Inmiddels werd het droog en Jan zei nog: �de ruitenwissers zet ik vandaag niet meer aan� en dat bleek bijna goed te gaan. We zagen de hele dag tussen de buien door prachtige blauwe lucht in de verte, die ons wat achteraf bleek de hele tijd als een �blauwe worst� voor de neus werd gehouden. En elke keer als we dachten: zo, nu hebben we dat bereikt, werden we door de regen weer achterhaald.

Maar het bleef droog en tegen vijven kwamen we aan in Globe waar we na enige tijd zoeken en na te vragen bij een passant een klein RV-Park vonden waar we de nacht zouden gaan doorbrengen. Het bleek een klein park te zijn zonder de gebruikelijke sanitaire voorzieningen maar dat was niet zo erg want dat hebben we bij ons. Aan de ene kant ligt een drukke verkeersweg en aan de andere kant een minder drukke spoorbaan, maar�. we hebben water en elektriciteit en nadat we een en ander aangesloten hadden smaakte het koude biertje des te lekkerder, temeer omdat ondanks de bewolking de temperatuur nog behoorlijk hoog was, zo tegen de dertig graden.

De dag afgesloten met een wandelingetje naar het stadscentrum waar we bij een Mexicaans restaurantje �La Casita� heerlijk gegeten hebben, ondanks dat we van de menukaart niet veel konden maken. Maar de leuke dienster legde het voor ons onverstaanbaar maar ook zo leuk uit dat we haar advies maar gevolgd hebben nadat we daar om gevraagd hadden. We waren al blij dat we hier konden eten want het was het enigste restaurant wat open was, omdat de Amerikanen vandaag Laborday, hun dag van de Arbeid dat tevens het einde van hun vakantieperiode inluidt. De Amerikaan weer aan het werk en de kinderen weer naar school.

Terug op de camping (acht uur �s avonds en het is al stikdonker) zoals gewoonlijk de foto�s bekeken en uitgezocht en vervolgens dit verslag van vandaag uitwerken. De airco moet aan anders wordt het te benauwd; en onder de radioklanken van een regionale radiozender met o.a. Shocking Blue met het nummer �Venus� ( even een trots gevoel) is het toch weer een lang verhaal geworden over een (wat wij dachten) toch een korte etappe.

DINSDAG 5 september van GLOBE (Arizona) naar BENSON (Arizona)

Dat was toch weer eens anders wakker worden vanmorgen. Zo�n uitzicht vanuit de slaapkamer hadden we nog niet gehad. Niets bijzonders te zien een helling naar boven met wat cactussen en ander opslag. Gauw het bed uit en wegwezen, dus. De inmiddels gebruikelijke rituelen zijn wel bekend incl. het buiten ontbijten op het bankje. Terwijl ik de camper in gereedheid zou brengen zou Margriet de afwas(je) doen. Krijgt ze eerst nog telefonisch contact met de schoondochter Julia. De afwas is niet blijven staan. Driemaal raden wie vanmorgen alles heeft gedaan ?

Vandaag dus naar Benson waar we weer een KOA camping zouden aantreffen. Dus weer verzekerd van goede voorzieningen, goede ligging en WiFi.

Bij het uitrijden van Globe toch nog maar even de tank weer vol gedaan. En nu bij het tot nu toe �goedkoopste�adres. Voor de statistici: voor $ 2,789 per gallon = ong. $ 0,726 per liter oftewel 0,581 eurocent. Om jaloers op te worden. Maar de Amerikaan is heel erg ontstemd over de hoge benzineprijs hier. Als je ze voorrekent hoeveel een gallon bij ons zou kosten, (uitgaande van een koers van 1.25 en een literprijs van 1.40 euro) dan zou men $ 6,72 moeten betalen. Ze kijken je dan ongelofelijk aan alsof ze het in San Fransisco horen donderen.

De rit zou gaan bestaan uit 2 delen van ongeveer 75 mijl. Het eerste deel naar Staffort gaf onderweg eigenlijk alleen maar woestijn te zien. We reden door het reservaat van de Pima Indianen ook vallend onder de Apaches. In een van de 3 nederzettingen die we onderweg doorkwamen even een bakkie koffie bij een tankstation gekocht en maar snel ( 50 mijl p.u.) doorgereden om dit stuk maar zo gauw mogelijk achterons te krijgen al was het alleen al omdat in het nabije berggebied je de regen al kon zien vallen.

In Staffort zijn we weer eens even een Wal-Mart ingestapt. Zij die al eens in de USA zijn geweest weten waar ik het dan over heb. Een ongelofelijk groot warenhuis, waar je echt alles kunt kopen incl. een auto op bestelling weliswaar. Van vliegenvangers tot vliegvishengels in heel veel soorten. Van vuurwapens tot franse kaas. Van babyspullen tot ondergoed (vooral one size fits all). Er zit een MacDonalds in en een Apotheek, je kunt er reizen boeken en leningen afsluiten. Wij kochten er 2 pakken met sandwiches en wat sopdoeken die we eind van de week nodig hebben voor de camper schoonmaak.

We besloten de sandwiches op te eten bij een meertje dat aan de vervolgweg lag. Er was een park bij en een gelegenheid om te zwemmen. Wij beschikten nog steeds over onze National Park Jaarpas dus waren we vrijgesteld van betalen. Dat kon overigens toch niet want er zat een briefje op het loket: = the Ranger is on patrol in the park= . Niet gezien.

De rit werd wat afwisselender en interessanter. Onderweg zagen we de voor Arizona zo bekende reuze cactussen langs de weg afgewisseld met een laag soort palmbomen. Toen we vervolgens voor het laatste traject de Interstate 10 opreden wisten we dat het eind (lees Benson) nabij was. We reden door Texas Canyon welke zich kenmerkte door terracotta kleurige grote klompen rots. Voldoende reden om even een afslag te nemen om e.e.a. van dichterbij te bekijken en uiteraard te fotograferen. Ik ben wat doorgereden op deze secundaire weg omdat er nog een museum werd aangegeven. Geen idee wat er te zien zou zijn, dus het kon alleen maar een verrassing worden.

Allengs ging de weg over in zand met een soort wasbordprofiel, wat weer tot gevolg had dat Margriet met haar inmiddels ingestudeerde 3 dubbele Miep ( uitleg volgt) de co-piloot zetel moest verlaten om alle kastdeurtjes weer dicht te doen. Toen het gezamenlijke besluit viel om maar om te keren lag daar ineens een kerkhofje van 30 bij 30 mtr. Met een wit hekwerk er om heen. Dat trok onze aandacht. Zo in the middle of nowhere. Want rij maar eens ergens in Europa. Je ziet eigenlijk wel bij elk dorp van enige omvang waar het kerkhof is of kerkhoven zijn. Hier zie je ze nergens. Het lijkt wel of de Amerikanen hun doden verbergen. Van uitgewerkte grafstenen met bloemen en/of andere versieringen is al helemaal geen sprake. Hier troffen we dan ook zeer eenvoudige stenen aan zonder dat daarbij het kader van het graf was aangegeven. Het kerkhofje bevatte zo�n 40 stenen/graven waarbij een aantal van de zelfde namen opvielen. Op enkele was geschreven dat deze persoon in de Army had gediend. Vaak al in WW 2 .

Omgekeerd en terug naar de Interstate 10 dan maar.

Toch nog even terug komen op de omgang met de overleden dierbaren. Hier zie je wel langs de wegen om de mijl een dubbel paal met daartussen een bord waarop staat: Adopt A Highway = Adopteer een Provinciale weg (Ned. maatstaf voor een Highway). Verder staat daar dan op vermeld een familie, een personeels vereniging, een rotaryclub o.i.d.. Dat houdt dan in dat de betreffende vermelde persoon/personen op zich hebben genomen om dat deel van de weg tot aan het volgende bord, vrij te houden van afval. Dat kunnen ze zelf doen en dat hebben we ook zien doen of door middel van een abonnement bij een schoonmaak bedrijf laten doen. Resultaat: afvalvrije bermen.

Hier in Arizona gebruikt men het zelfde systeem maar dan staat er b.v. op: in memory of our dear mother Annabel Smith (ter herinnering aan onze dierbare moeder enz.) Dan heeft men aan een of beide staande palen gekleurde kunstbloemen bevestigd of als het gaat om de herinnering aan een overleden kind zelfs windmolentjes o.i.d. Dus de betreffende familie neemt het schoonhouden van dat wegtraject op zich ter herinnering aan��� Heel apart, maar het heeft toch ook wel wat.

We reden Benson ( op 1.050 mtr) binnen en konden de aangegeven KOA camping gemakkelijk vinden. Even buiten de stad in een rustige en mooie omgeving. Weer bergen in de directe nabijheid: de Dragoon Mountains (tot 2000mtr). Het was in deze bergrug dat de beroemde Apache hoofdman Cochise zijn bolwerk had ( is nog te vinden met bergschoenen aan) en nadat hij was gestorven (1875) werd opgevolgd door de evenzeer bekende Geronimo.

Op de camping werden we zoals gebruikelijk bij een KOA camping bijzonder vriendelijk ontvangen en kregen plaats 10. Van de 54. Verder stonden er nog 3 andere reuzen campers. Toen ik aan de kampbeheerder vroeg of het seizoen nu voorbij was, ontkende hij dat met de opmerking dat zijn seizoen vooral in de fall (herfst) en winter viel. Want dan kwamen ze zelfs vanuit Canada met grote mobile homes om hier de �overwinteren� want vorst en sneeuw zijn hier zo goed als onbekend.

DE 3 DUBBELE MIEP: De 3 dubbele Miep gaat als volgt. Margriet begeeft zich achterwaarts vanuit het woongedeelte tussen de 2 cabine stoelen door. Ze plaatst het linker been voor de voorzitting. Houdt met de linkerhand de rugleuning vast en met de rechterhand pakt ze de knie van het rechterbeen om dit op te trekken zodat het in een min of meer vloeiende beweging het linker been volgt. De derri�re raakt dan licht het dashboard. Ze houdt dan met de linker hand de hoofdsteun vast en ze maakt dan een 90 graden draai links om de as om dan met een plof op de zitting terecht te komen terwijl ze ondertussen de handen richting het dashboard beweegt. Pffffffff. "Ik zit !". In de eerste week zijn door haar vele zeer moeilijke pogingen geprobeerd om met het gezicht naar voren in de stoel terecht te komen. Pogingen die veelal een lange �doorlooptijd� hadden, vervolgens schromelijk mislukten en wel Lingo aan een paar nieuwe woorden hielp. De gezamenlijke analyse van de moeilijkheidsgraad en de knelpunten leverde tenslotte op 7e dag van onze reis een vloeiende 3 dubbele miep op. (zien hoe ze straks thuis op de stoel gaat zitten) Tip: ga rustig op een stoel zitten, sluit de ogen, neem Margriet in gedachten en laat een ander op zachte en met een trage stem deze uitleg voorlezen. Succes verzekerd.

Het is al weer 22.30 uur en Margriet heeft - onder protest - de tekst goedgekeurd voor verzending. Dat gaat nu gebeuren. Morgen een bezoek aan het legendarische Tombstone.

WOENSDAG 6 september Hele dag in TOMBSTONE

Het wordt bijna eentonig; we worden wakker en het eerste wat we zien is het zonnetje dat probeert door de gordijnen heen naar binnen te gluren. Vandaag is het alleen een kwestie van ontbijten en we kunnen op weg richting Tombstone.

Maar eerst nog even bij een plaatselijke garage langs waar we voor morgenvroeg een afspraak moeten maken want de olie van de camper moet (volgens contract) ververst worden. De campingbaas had ons een adresje opgegeven en toen we daar aankwamen en Jan vertelde wat de bedoeling was, werd hem meteen gevraagd of hij het menu wilde. Nu dachten we toch echt bij een garage te staan en niet bij een restaurant. Maar al snel werd ons duidelijk dat het menu bestond uit diverse pakketten van service. Alleen olie verversen bestaat kennelijk niet en omdat Cruise America (de verhuurder van de camper) de kosten terug betaalt, kozen we voor de aanbieding: $ 22,90 en dan werd de olie ververst maar verder ook nog 9 andere punten even gecheckt.

 

Verder gereden en na slechts 29 mijl gereden te hebben, stonden we tegen tienen in Tombstone. Ontstaan in 1879 toen er in de nabije heuvels zilver werd gevonden. Deze plaats is wereldberoemd geworden door de �Gunfight at the OK-Corral� op 26 oktober 1881 tussen Marshall Wyatt Earp, �Doc� Holliday, Morgan en Virgil Earp en een viertal �boeven� Wie meer wil weten over de gunfight kan alles vinden op www.ok-corral.com Wij zijn beiden ge�nteresseerd in alles wat toendertijd in het zogeheten Wilde Westen gebeurde en Tombstone was in de tijd van 1880 wel een heel wilde stad waar nog nauwelijks van enige rechtsorde sprake was.

Het is heel gek om op plaatsen te komen die je alleen kent van boeken en cowboyfilms. Het idee dat je op dezelfde plekken rondloopt als destijds die beroemde/beruchte figuren zoals Earp en zijn vriend Doc Holliday,de gokker. Zoek maar eens op internet onder Wyatt Earp en ook onder Doc Holliday, daar kom je heel wat informatie tegen. Ook diverse films waaronder de meest recente film: "Wyatt Earp" met Kevin Kostner (op DVD uit) vertellen het verhaal.

Wat ons aangenaam verraste was, dat nog vele authentieke panden bewaard zijn gebleven en dat zelfs de hoofdstraat van het oude Tombstone niet geasfalteerd was maar nog een orginele zandweg is. We hebben de meeste panden van toendertijd bezocht; zoals het gerechtsgebouw, het stadhuis waar ook het sheriffs-office was, de OK-corral, de saloon van Big Nose Kate, (vriendin van Doc Holliday), theater �The Bird Cage�, de wapenwinkel die in 1880 al adverteerde in de plaatselijke krant, het woonhuis van Wyatt Earp, het huis van de fotograaf Fly, het huis waar de plaatselijke krant van nu en toen �The Tombstone Epitaph� gedrukt werd (we hebben een exemplaar van oktober 1881 gekregen) diverse andere saloons waar je hier en daar de kogelinslagen nog duidelijk in het interieur terug kon vinden etc. etc.

In veel van deze panden was er een museum die met die specifieke plek te maken had en o ja, we hebben ook de grootste rozenstruik ter wereld gezien. Deze is rond 1880 geplant en is 125 jaar later uitgegroeid tot een enorme struik die op dit moment helaas niet bloeide. De saloons hadden ook nog hun oude interieur aangevuld met voorwerpen die her en der hingen zoals oude geweren, colts, cowboyhoeden, laarzen enz. maar daar kon je ook nog gewoon wat drinken en hoefde je tenminste geen entree te betalen. En bij Big Nose Kate�s (de vriendin van Doc Holliday) Saloon liep zelfs nog een bardame rond met die zo weggelopen leek uit de 19e eeuw, waarbij de redelijk opgeknoopte borsten het niveau van destijds van deze bar wonderwel onderstreepte.

En natuurlijk hebben we om twee uur in de OK-Corral de nagespeelde gunfight gezien welke deze keer niet voorafgegaan werd door allerlei speeches, gebeden of volksliederen. Na het �gevecht� hadden we nog even tijd om op het uitgebreide terrein rond te kijken. Daar stond ook een huisje en toen we daar binnen kwamen, bleek dat een huis te zijn zoals er zovele moeten zijn geweest. Dat bleken allemaal huisjes van lichte zeden, die door rijke heren toen werden ingericht en waar dames voorzagen in de behoeften van in hoofdzaak mijnwerkers die eens in de zoveel weken de stad bezochten om er even uit te zijn. Toen in die tijd was het heel gewoon dat zelfs getrouwde vrouwen (zoals de vrouw van Wyatt Earp) als hoer werkten. Tegenwoordig in 2006 stond er een bord bij de deur dat de toegang alleen voor volwassenen bedoeld was en dat kinderen niet naar binnen mochten, terwijl in die ruimte foto�s hingen�.. nou in een gemiddelde tv reclame in Nederland zie je meer bloot.

Tegen vijven raakten we vermoeid en zijn we weer richting Benson vertrokken en net buiten Tombstone hebben we toch nog het beroemdste kerkhof (en anders zeker het derde beroemdste na Arlington en Graceland) bezocht met de mooie naam: �Boothill� om eens rond te kijken en daar konden we goed zien wat een gewelddadige tijd het rond 1880 moet zijn geweest. Eenvoudige graven met houten kruizen waarop de naam vermeld stond met vaak als onderschrift: �killed by�.� of �hanged lawfully� of �shot at (datum)� en natuurlijk waren daar ook de graven van de leden van de Clanton Gang die bij de �gunfight at the OK-Corral� waren neergeschoten.

Terug in Benson nog even naar de Safeway supermarkt geweest om een paar boodschappen te doen en daar maakten we toch weer een staaltje van Amerikaanse vriendelijkheid en hulpvaardigheid mee. Toen we bij de kassa afrekenden, vroeg de caissi�re of we een �safeway-card� hadden, want dan zouden we korting krijgen. Op ons antwoord dat dit niet het geval was omdat we toeristen waren, vroeg ze aan een meisje dat na ons aan de beurt was of zij een kaart had. En toen die hoorde dat we uit Nederland kwamen vond ze dat �so awesome� dat ze ons graag die korting gunde en ons haar kaart leende. Scheelde toch mooi ongeveer 10%. By the way��. We zagen daar nog dat ze Grolsch in groene beugelflessen verkochten en een zo�n fles kostte incl. tax toch zo�n $ 3,25. Toch maar goed dat we Miller een lekker biertje vinden, is toch een stuk goedkoper.

Dit was onze dag voor vandaag; inmiddels is het al weer half elf en met het lawaai van de airco die we hier binnen echt nodig hebben en van een voorbij denderende trein, maak ik een eind aan dit verhaal. Wij hebben vandaag genoten; jullie ook???

DONDERDAG 7 september van BENSON naar TUCSON (Arizona)

Het was half acht vanmorgen toen de mobiel van Jan overging. Jose was aan de lijn; Rob had haar nog wel gewaarschuwd dat ze een uur te vroeg was maar ja�.. Ze was na een bezoekje aan de KPN erachter gekomen waarom het bellen met haar mobiel in Amerika maar niet wilde lukken. En nu wilde ze dat even uitproberen en dat is gelukt, al was het voor ons wel aan de vroege kant. Ok�, we moesten er toch uit dus dan maar iets eerder. In tegenstelling tot gisteren was het half tot zwaar bewolkt, geen zonnetje maar toch warm.

Na de gebruikelijke plichtplegingen �s morgens en na even telefonisch contact te hebben gehad met onze dochter vertrokken we richting Tucson. We wilden graag de voor Arizona zo bekende grote cactussen (waarvan er ook een van voor onze camping in Benson stond) eens van dichtbij bekijken en er meer over te weten te komen.

Daarom zijn we naar het Saguaro (uitspreken als: sah-WAH-roe) natuurpark gegaan. Bij aankomst bleek het Visitor Centre en de weg door het park wegens onderhoudswerkzaamheden gesloten. Wel was er een verzameling allerhande cactussen in een speciaal daarvoor aangelegde tuin te bewonderen.

We hebben ze dus wel gezien maar de gebruikelijke schriftelijke informatie konden we niet krijgen.Daarom besloten we naar het westelijke deel van het park te gaan, welke aan de andere kant van Tucson was gelegen.

Dankzij de beschikbare stadsplattegrond lukte het ons om in een half uur dwars door de stad te rijden en de stad heeft 487.000 inwoners, dus praat je over iets meer dan Doesburg. Wat we onderweg ook al hadden gezien aan huizenbouw zette zich in de stad voort; veel Spaanse / Mexicaanse invloeden.

Na een mooie rit door de bergen waarin we konden zien dat de reuze-cactussen zelfs tot hoog tegen de berghellingen stonden, bezochten we zoals gewoonlijk eerst weer het Visitors Centre om eerst informatie te halen.

 

Daar kwamen we in contact met een alleraardigste ranger die honderduit vertelde over het park en allerhande schriftelijk materiaal aanreikte. Zelfs in het Nederlands; hierbij maakte hij de opmerking dat de vertaling in het Nederlands wel erg veel papier gebruikte. Hij zei letterlijk: �You folks use too much words to say something�.

Hij nodigde ons uit om voor vertrek door het park eerst een dvd-presentatie te bekijken welke gemaakt was over o.a. de Tohono O�odham (uitspreken als: toe-HOE-noe aw-aw-THAM) indianen, de vroegere bewoners van het park. Een geweldige dvd, schitterende opnames van de natuur met prachtige muziek erbij; we konden niet laten die dvd te kopen om thuis nog eens te bekijken. De ranger, ene Mr. Randell, vroeg bezorgd of we wel een dvd-speler hadden; die blijken in Amerika nog niet zo gewoon als je zou mogen verwachten.

Nadat hij voor ons een route had uitgestippeld geschikt voor onze camper naar Signal Hill, gingen we verder. Het zou niet alleen een mooie rit worden tussen al reuze-cactussen door, maar bovenop de heuvel waren rotstekeningen die al aangebracht door pre-historische bewoners van deze streek. Maar daarvoor moesten wel een stukje klimmen waarbij via een tekst op het bord gewaarschuwd werd voor ratelslangen, schorpioenen en nog meer van die �leuke� diertjes.

Er stond duidelijk: �Watch your steps� en ik liet me door Jan overhalen om mee te lopen naar boven want eigenlijk had ik niet zo veel zin in een eventuele ontmoeting. Het feit dat ik dit nu op zit te schrijven levert het bewijs dat we niets van dat al zijn tegengekomen. Wel hebben we veel hagedisachtigen gezien en zelfs stak er een �roadrunner� (denk maar aan Woody Woodpecker) over de weg vlak voor onze auto langs. Hij loopt inderdaad snel en maakt inderdaad dat miep-miep geluid, althans dat denken we omdat we dat geluid heel vaak hoorden als we even rondwandelden.

Even kort wat vertellen over de cactussen. In dat park staan ruim veertig soorten, vari�rend van klein tot zeer groot. De Saguaro (reuzen-cactus) kan minstens 150 jaar oud worden. Ze zijn dan ongeveer veertien meter hoog en wegen 7300 kilo. De groei gaat zeer langzaam: Van een halve centimeter na een jaar via 30 centimeter na vijftien jaar kan de Saguaro na vijftig jaar een hoogte hebben bereikt van twee meter. De eerste zijtakken ontstaan niet eerder dan na vijfenzeventig jaar; na honderd jaar kan de saguaro een hoogte bereiken van zeven meter. Uiteraard kun je op internet veel meer te weten komen over deze cactus die alleen maar groeit in Arizona en ook nog in het uiterste noorden van Mexico; verder nergens ter wereld.

We verlieten het park en wilden naar de Mission San Xavier omdat daar een mooie oude basiliek staat.

Op de weg daarheen werden we regelmatig geconfronteerd met wegoverstromingen. Als het hier regent en dat had het hier gisteren gedaan dan valt het met bakken uit de lucht en door de vaak golvende wegen en het ontbreken van sloten zoekt het water het laagste punt waarbij het dan vaak dwars over de weg loopt en dat deed het nu nog steeds.Op erg diepe punten staat dan een bord: �Road closed� en �Road flooded� en dan zit er niets anders op dan een andere weg te zoeken of het risico te lopen bij doorrijden tot aan het portier door het water te rijden.

Wij hebben gelukkig door kunnen rijden, ook al spoot het water soms hoog op, en kwamen bij de basiliek aan om vijf over vijf.

De buitenkant was bijna niet te bewonderen omdat die in de steigers stond en de binnenkant konden we niet bekijken omdat de kerk maar tot vijf uur open was. Overigens�. deze basiliek is door Spaanse Jezu�eten reeds eind 1700 gebouwd om van hieruit de wijde omgeving te kerstenen.

Toen op zoek naar de camping. De eerste camping in zuid-Tucson bleek onvindbaar; toen maar gezocht naar ons alternatief welke zich in Noord-Tucson bevond. Dat betekende weer minimaal 15 mijl rijden dwars door de stad, waar we onderweg langs het vliegtuigkerkhof van de usa kwamen waar we morgen naar toe willen gaan.

Tegen half zeven arriveerden we op het RV-park midden in de stad, heel apart eigenlijk. Vannacht slapen we met onze koppen op amper vijf meter van de verkeersweg maar alles wordt goedgemaakt door onze eigen �saguaro� van ong. 2,5 meter hoog die pal naast onze camper staat.

VRIJDAG 8 september van TUSCON naar PHOENIX

Vandaag dus de laatste etappe. Vanmorgen was het even behelpen want voor het eerst hadden we geen tafelbank bij onze standplaats. Niet zo vreemd want we stonden dus op een campsite in de stad. Toch wat minder ruimte. We hebben de nacht wat langer gemaakt want het opstaan wordt met de dag moeilijker. Dat ontdekten we beiden.

 

Het had vannacht wat geregend maar nu rond 8.30 uur stond de koperen ploert al weer volop te bakken.Voordat we op weg zouden gaan naar Phoenix eerst nog even bij het vliegtuig kerkhof langs en het luchtvaartmuseum. Moesten we wel weer 20 min. rijden want het museum lag in het zuiden van de stad.

Even na tienen kwamen we er aan en hoorden dat er om 11.30 uur een bustoer zou zijn over het vliegtuigkerkhof of zoals ze hier zeggen: the Bone Yard. Met een bijbetaling van 3 dollar p.p. konden we dat ook meemaken. Doen natuurlijk.

Eerst nog even tijd om het museum wat te bekijken. Het bestond uit een erg groot open terrein met een stuk of 5 hangars waarin ook vliegtuigen stonden opgesteld. Het leuke was dat je overal werd aangesproken door veteranen die daar toezicht hielden maar je ook graag wat vertelden over de specifieke vliegtuigen. Er bleken nog enkele WW2 veteranen tussen te zitten, maar vooral Vietnam vliegeniers.

Het verschil van dit museum met diverse andere luchtvaartmusea die we toch in de loop van de jaren hebben bezocht is, dat je hier bijna over al aan mocht komen. Overal inkijken; de cockpit, het bommenruim, enz. enz. Voor de vliegtuigenthousiast om van te smullen. Zelfs een Stealthbommenwerper kon je aanraken met zijn messcherpe vleugels.

Ook stond buiten een Airforce One opgesteld. Het persoonlijke vliegtuig dat ter beschikking staat van de President van de USA wordt zo genoemd. Dit specifieke vliegtuig had de presidenten John F.Kennedy en Lyndon B. Johnson tijdens hun zittingsperiode vervoerd. De trap om het van binnen te bekijken stond uitnodigend klaar. D� gelegenheid voor Margriet om als First Lady de treden te bestijgen en vervolgens met enige minachting naar het publiek beneden aan de trap te zwaaien. Gelukkig was er maar 1 publiek en dat was ik.

Uiteraard veel en veel te weinig tijd om alles te bekijken zeker omdat om 11.30 uur de bus zou vertrekken. Bij het inschrijven voor de tour moesten we overigens persoonlijk onze legitimatie tonen en werden we op een, naar later bleek, controlelijst geplaatst.

Bij het ingaan van de bus werd je naam met de lijst gecontroleerd en vervolgens je ID kaart nog eens bekeken. Dan mocht je bus pas in. Controles omdat je je wel op militair terrein zou gaan begeven.

In de bus was weer een zeer goed ge�nformeerde veteraan aanwezig die honderduit vertelde. Bij het binnenrijden van �the Boneyard� welke uit 2 delen bestond � waarover dadelijk meer � moesten de chauffeur en de reisleider hun id. kaart tonen en werd de lijst in ontvangst genomen zodat bekend was wie er in de bus zaten. De reisleider bevestigde dat de controles na Nine Eleven ( = 11 september 2001) wel strenger waren geworden.

Het eerste deel van de �bottenhof� bevatte 2 groepen vliegtuigen. De 1e groep waren die vliegtuigen die uit actieve dienst waren maar nog direct weer ingezet kunnen worden of doorverkocht aan bevriende naties; de 2e groep kan weer actief gemaakt worden maar waar alle elektronica uit gehaald is en waar ze 120 dagen per vliegtuig voor nodig hebben om weer vliegklaar te maken.

Al deze bijna 5000 vliegtuigen!!!!!!staan als het ware in de mottenballen. Er is voor dit terrein gekozen omdat de grond zodanig vast is dat er niets in weg kan zakken en omdat de weersomstandigheden ideaal zijn voor het conserveren. Meer dan 300 dagen zon en gemiddeld een zeer lage luchtvochtigheid. Alles wordt uiteraard wel goed afgetaped en over de cockpit koepels wordt een speciale folie gedaan om te voorkomen dat het daar binnenin wel 100 graden Celsius zou kunnen worden welke de apparatuur zou kunnen beschadigen.

Ik verbeeld mij dat ik toch wel een redelijk aantal modellen vliegtuigen ken, maar wat hier allemaal aan verschillende modellen staat tart elke beschrijving. Allemaal soort bij soort; jagers, bommenwerpers, verkenningsvliegtuigen, trainingsvliegtuigen, vrachtvliegtuigen enz. en allemaal dan keurig op een rij.

Na een rondrit over het terrein met de soorten 1 en 2 staken we via een brug de weg over en kwamen op een net zo groot terrein met de vliegtuigklassen 3 en 4.

Tot de klasse 3 behoren de vliegtuigen waar nog goede reserve onderdelen aan zitten en die daarvoor ook gebruikt worden en klasse 4 is de trieste klasse. Als een vliegtuig daar uiteindelijk in terecht komt dan is zijn/haar lot definitief bezegeld. Sloop tot op het bot��Het restmateriaal wordt gerecycled en met name het aluminium blijkt momenteel nog wel aardig wat op te brengen.

In de klasse 3 zag je vliegtuigen zonder vleugels, zonder landingsgestel, zonder neus. Bedenk het maar, het was er. Het is triest om te zien hoe zo�n trotse machine hier langzaam aan zijn/haar einde komt. Er liggen er hier ruim 4.000 vliegtuigresten op hun re�ncarnatie te wachten. Of als orgaandonor voor een ander vliegtuig of definitief in een smeltoven om vervolgens misschien toch nog weer eens vliegtuig te worden. Dan is er past echt sprake van re�ncarnatie.

Het behoeft hier geen betoog dat we ons tijdens de tour van anderhalf uur helemaal niet hebben verveeld, sterker nog, we toch weer heel wat meer te weten zijn gekomen over de afloop van het einde van een vliegtuig, waarvan de niet-ge�nteresseerde gerust mag zeggen/denken: en wat heb je er aan ?

Phoenix wacht. Rond 13.30 uur de Interstate 10 opgedraaid en de cruise control op 60 mijl = 100 km p.u. gezet. Maar daar wordt je dan niet vrolijk van want de vrachtwagens halen je dan links en rechts in. Is het bij ons zo dat de vrachtwagens (die een stuk kleiner zijn) max. 90 km. mogen rijden, hier mogen ze zo hard als de maximum snelheid het aangeeft. En dat was op deze interstate 75 mijl. En dan 3 baans. Wil je voorlopig nergens afslaan dan wordt geadviseerd om de middelste van de minimaal 3 banen te nemen. Met gevolg als boven beschreven. Die vracht �lummels� brengen zo�n luchtbeweging met zich mee als ze inhalen dat je met zo�n camper echt een optater krijgt. En als er dan tegelijkertijd links en rechts zo�n ding je inhaalt dan denk je toch nog wel eens even aan je moeder. Dat wil zeggen dus dat het zeer geconcentreerd rijden is en voortdurend in de spiegels kijken wat er links en rechts aan komt zodat je je kunt voor bereiden. De oplossing: of net zo hard gaan rijden als de vrachtwagens of nog harder (bekeuring) of toch maar op de rechter rijstrook en dan bij de nadering van een afrit weer zien in te voegen. Of �..en dat hebben we tenslotte gedaan, van de Interstate af.

Het werd hoog tijd voor een bakkie koffie en een sandwich want de laatste maaltijd was al weer een uur of 6 geleden. Zoals gebruikelijke een tankstation opgezocht en ons van het nodige voorzien incl. een brood voor het ontbijt van de dag van morgen.

Het rijden via de highway gaat voor een camper met zijn 80 a 90 km per uur vaak net zo snel en het is rustiger rijden. Verder kom je nog eens door plaatsjes en is er veel meer langs de weg te zien.

Bijzondere dingen te zien zoals bij de plaats met de liefelijk (italiaanse) naam Florence. Deze plaats is vooral bekend om zijn Stateprison. De staatsgevangenis van Arizona dus. Als je in de USA een gevangenis nadert wordt je er op een bepaalde manier op gewezen. Er staat dan ruim van te voren een bord langs de weg met het volgende opschrift: Don�t pick up hitchhikers. State Prison. Of te wel: neem op het komende stuk weg geen lifters mee want het kunnen ontsnapte gevangenen zijn. Stel je zo�n bord in Nederland eens voor aan de Kruisbergseweg vlak voor je Doetinchem in rijdt. De eerlijkheid gebied wel om te zeggen dat de gevangenissen, en we hebben er een paar gezien, altijd in �the middle of nowhere� liggen. Dus zo�n ontsnapte gevangene is aangewezen op vervoer om zo snel mogelijk weg te komen.

Over Doetinchem gesproken: onderweg kregen we een es- m-esje binnen van dochter Maureen met de uitslag van de voetbalwedstrijd: de Graafschap-VVV 4-2. Zo blijven we op de hoogte en hebben we direct even telefonisch onze felicitaties overgebracht aan de supporters waarmee we normaal gesproken in het stadion zitten. Hun opmerking: �blijf maar weg want dan wint de Graafschap ten minste � hebben we maar niet serieus genomen.

Onderweg bij het naderen van Phoenix zagen we nog weer vele en hele grote en hele mooie Saugaro cactussen. Sinds we de Saugaropark informatie film bij de Ranger Mr.Randell, de indiaan bij het inspreken van de tekst hoorden zeggen dat de cactussen als mensen gezien kunnen worden, en dat de indianen dat ook doen, bekijk je ze toch anders. Die cactussen.

En de middag kon helemaal niet meer stuk toen er plotseling weer zo�n roadrunner vlak voor ons de weg over stak met zijn dribbel pasje. Margriet direct in de staat van verrukking, want heb ik inmiddels iets met de Moose, zij heeft iets met de Roadrunner. Want het geluid dat hij voortbrengt klinkt als: miep, miep. Insiders weten dan genoeg.

De KOA camping was snel gevonden en we schreven ons rond 16.00 uur in. Een goede plek vooraan met alles er bij behalve: WiFi . Dat was even slikken. Daar moeten we nog een oplossing voor bedenken. En het was warm, om niet te zeggen heet. Een graad of 32 en om 22.30 uur was het buiten nog 20 graden. We zitten binnen met de airco aan.

Wilden we eerst de komende dagen rust nemen, dat idee hebben we los gelaten want er is hier nog veel te beleven. Wel hebben we er toe besloten om morgen een auto te huren om rond te rijden naar alles wat we nog moeten en willen zien. Dan kan de camper rustig blijven staan en wordt het rijden in de stad voor mij toch wat aangenamer.

Op het programma staan eerst een bezoek aan de plaatselijke VVV om te informeren naar de sportwedstrijden. We willen hier graag een honkbalwedstrijd meemaken. Verder moeten we nog een mijl of 30 ten noorden van Phoenix naar een Mall waar ze volgens internet Levi�s spijkerbroeken verkopen. De bestelling van Maureen.

�Till tomorrow!!! Wordt dus nog vervolgd, we weten nog niet wanneer want de camping heeft geen WiFi. We hebben een WiFi gevonden in een echte koffieshop waar ik nu om 0.20 uur zondagmorgen jullie tijd dit zit in te tikken.

ZATERDAG 9 september Gehele dag in PHOENIX (Arizona) en randsteden.

Toen we vanmorgen opstonden was het al redelijk warm van temperatuur. Buiten de schaduw al tegen de dertig graden, dat kon dus nog wat worden vandaag.

Jan ging na het ontbijt op weg voor een wandelingetje van zo�n kleine 2 kilometer om een auto voor de komende dagen te gaan huren, want hij had weinig zin om met een camper door de stad te rijden.

Ondertussen deed ik ons afwasje en zag dat al heel gauw grote grijze wolken kwamen opzetten en zelfs hoorde ik in de verte al gedonder maar op de camping bleef het droog. Toen Jan dan ook terug kwam in een kleine auto (hij had de kleinste gevraagd die er was en dat werd dus een Dodge, het model is vergelijkbaar met een Opel Astra) was ik verbaasd dat hij al wel in een bui had gereden.

We hadden voor vandaag niet zo heel veel op het programma staan. Eerst zouden we op zoek gaan voor Levi�s spijkerbroeken voor Maureen en daarvoor had Jan op internet gekeken waar in Phoenix een speciaalzaak was voor een bepaald merk Levi, nl. de 501. Dat bleek in een nieuwe satellietstad in ontwikkeling te zijn, Anthem geheten en die was in aanbouw aan de noordkant van de stad. Dat was wel apart: ze hebben daar eerst een gigantisch winkelcentrum met alle soorten winkels die je maar kunt bedenken, restaurants etc. gebouwd en daarna zijn ze begonnen met de woonwijken er omheen.

Nou kunnen jullie wel denken, daar rijd je dan toch zo even naar toe. Maar als je bedenkt dat Phoenix hemelsbreed in de breedte zo�n 63 mijl (=100 km) en over de lengte ongeveer 42 mijl (=67 km) groot is en dat wij naar het uiterste noorden van Phoenix moesten en dat de camping aan de oostrand van de stad ligt, dan is het niet zo raar dat het om en nabij de 70 mijl was naar die winkel en dat is toch effen zo�n 110 km. En dat is alleen nog maar heen.

En omdat we ook wel iets van de stad wilden zien, besloten we na een half uur van de loop (=ringweg) af te gaan en langs Scottsdale Road verder omhoog te gaan. Dat was een brede weg (6-baans) en liep parallel aan de ringweg. Alleen kregen we op die weg met kruisingen te maken en de onvermijdelijke stoplichten. Het blijft wel relaxed rijden en er is natuurlijk heel veel te zien langs zo�n weg, maar het houdt wel op vooral toen we in Downtown Scottsdale kwamen. Daar stond de oorspronkelijke bebouwing nog met als gevolg dat de weg heel wat smaller werd (4-baans). Dus besloten we na een half uur maar weer de afslag naar de ringweg te nemen en toen we daar weer op zaten bleken we niet zo heel veel te zijn opgeschoten.

Al met al hebben we er bijna twee uur over gedaan voordat we bij de �Prime Outlet Mall�, zo heet dat winkelcentrum, in Anthem aankwamen. Dus hoog tijd voor een bakje koffie voordat we op zoek gingen naar de Levi�s winkel; gelukkig kwamen we langs een Starbuck Coffeeshop. Nee�� geen coffeeshop zoals in Nederland (stel je voor hier in de States) maar een speciaal koffiehuis waar heel lekkere koffie geschonken wordt.

En wat Jan meteen aansprak was de sticker met het opschrift �HotSpot� op het raam; hier kon je dus draadloos internetten en dus werd de laptop gepakt en werd ons verhaal van donderdag en vrijdag op de homepage gezet, zodat belangstellenden bij het opstaan in Nederland weer �vers leesvoer� zouden hebben.

Toen op zoek naar de spijkerbroeken en toen die gekocht waren, zijn we vertrokken in zuidwaartse richting naar Phoenix Centrum. Daar wilden we nog even voor het gebruikelijke foldermateriaal naar het Visitors Centre, maar dat hebben we niet kunnen vinden. Later bleek ook wel dat het voor niets zou zijn geweest van de �VVV� is alleen van maandag t/m vrijdag geopend.

Dan maar verder zuidwaarts gereden richting vliegveld om te kijken waar dat precies lag (voor ons vertrek dinsdagmorgen) maar vooral wilden we op zoek naar een redelijk motel in de buurt van het vliegveld om maandagnacht te overnachten en dat motel moest natuurlijk ook WiFi hebben om onze laatste belevenissen door te kunnen zenden. Na twee vergeefse pogingen kwamen we aan bij motel Travelodge en op de vraag van Jan of ze WiFi hadden, zei de jongedame: �No sir, but we have wireless internet�.

Gelukkig maar en toen ook nog bleek dat we dinsdagmorgen gratis met onze bagage met een shuttle naar het vliegveld gebracht zouden worden, was de boeking snel gemaakt.

Daarna gingen we nog verder zuidwaarts op zoek naar �Rawhide� wat net aan de zuidkant van Phoenix ligt. Toen we dat na enkele omzwervingen gevonden hadden, bleek dat Rawhide een soort van pretpark is. Het is een nagebouwde laat 1800�s Western Town, compleet met saloons, ware-houses, jail, stagecoaches etc. Vooral voor kinderen heel leuk, omdat daar voor hen van alles te beleven viel. Ze konden op ezels rondrijden, zelfs op een kameel. Alleen begrepen we niet wat een kameel met het Wilde Westen te maken had. Verder waren er weer optredens met shoot-outs maar dat hadden we nu al een paar keer gezien. Wij hebben ons bezoek aan Rawhide (nadat we helemaal rondgewandeld hadden) beperkt tot het eten van een zeer smaakvolle steak in het gezellige Steakhouse.

Inmiddels was het half zeven geworden en omdat het hier tegen achten al pikdonker is, zijn we weer in de auto gestapt en zijn terug naar de camping gereden waar we exact een uur later aankwamen. En zo hebben we al met al vandaag toch weer 183 mijl (=292 km) in en rond Phoenix afgelegd, terwijl we vanmorgen dachten even een stukje rond te toeren.

Het biertje smaakte dus erg lekker.

 

Zondag 10 september 2006 Rondom PHOENIX

Vandaag toch maar weer �even� met de huurauto op stap. Op ons lijstje stonden toch nog een paar punten die aandacht verdienden. De Apache Trail, de Roosevelt stuwdam, de Ghosttown Goldfield en Museum The Lost Dutchman Mine.

Al was het alleen al om de hitte te vermijden vroeg op pad dus. Want we hadden ons voorgenomen om uiterlijk rond 15.00 uur terug te zijn want dan moest de schoonmaak van de camper en de voorinpak van de tassen ter hand worden genomen. Want wat klaar is is klaar, niet waar. Even wat over het hoofd gezien: de hitte. Maar daarover straks meer.

Eerst maar eens via de Apache Trail richting de President Roosevelt stuwdam, totaal 48 mijl. Dat in het contract van de camperhuur speciaal stond vermeld dat je met de camper niet over de Apache Trail mocht zou al genoeg waarschuwing moeten zijn, al is de Apache Trail een openbare weg welke Phoenix verbindt met de stad Globe, waar we al eerder waren. De route die slingerend door de Superstitius Mountains gaat (later meer) is aangelegd over een oorspronkelijk door de Apache Indianen toe die hier nog de baas waren. Het eerste deel is nog wel geasfalteerd (22 mijl) maar het 2e deel dat langs diepe ravijnen over een zeer nauwe kronkelige weg loopt is ook echt ongeschikt voor campers of auto�s met aanhanger. Je komt dan gegarandeerd ergens in een bocht vast te zitten. Bijkomende factor is natuurlijk dat het over los gravel gaat.

Maar mooi !!!!! ongelofelijke vergezichten � ik weet het, het zijn altijd weer superlatieven voor het landschap maar het is gewoon zo � en overal is Arizona�s bekendste cactus de Saguauro te zien. Hoog tegen de bergen aflopend langs steile helling naar beneden in de kloven. Af en toe kun je beneden een glimp opvangen van de Salt River die dus verderop door de Roosevelt dam is afgedamd. Hier en daar verwijdt zich de rivier wat tussen de bergen en waarschijnlijk vanwege zijn redelijke ondiepte is het ideaal voor watersport. Om er te komen gaan dan enkele zeer steile aftakkingen van de trail naar het water toe. Waarschijnlijk terecht is deze weg in Arizona uitgeroepen tot meest schilderachtige (scienic) van de staat.

Het schoot maar niet op. Al reed ik een automaat toch moest ik geregeld terug naar de bergversnelling en een blik op de benzinemeter maakte mij er niet vrolijker op. Reed je bergopwaarts dan schoot de meter in het rood en reed je bergafwaarts dan had je plotseling de tank weer half vol, dus gemiddeld minder dan een kwart nog en een tankstation kun je hier natuurlijk wel vergeten. Omdraaien met het gestelde doel binnen autobereik ? Dilemma. We hadden onderweg wel bij zo�n afslag naar beneden waar we motorboten hadden gezien een afbeelding opgemerkt dat daar beneden ook een gelegenheid om wat te eten/drinken zou zijn en benzine ?. Wat te doen ? Het beeld van een Nederlander zwalkend in de hitte over de historische Apache Trail opzoek naar een tankstation mag dan wel het toppunt van optimisme zijn en misschien volgens u wel een uitdaging. Mij trok het helemaal niet. Margriet was optimistischer en zei dat we dan op de terugweg wel bij de aanlegsteiger benzine konden halen en voor het stuk naar de stuwdam en weer terug zou het nog genoeg moeten zijn. U raadt het al���we reden dus door.

Daar was de stuwdam eindelijk. Deze rees 120 meter hoog op uit het dal met een enorm stuwmeer aan de andere zijde. Eens, rond de bouw tussen 1903 en 1905 was dit �s werelds hoogte gemetselde bouwwerk. Imposant. Na wat foto�s gemaakt te hebben en nog wat rondgekeken of er rondom de aansluiting van de Apache Trail en de kruisende weg van Payson naar Globe wellicht benzine te krijgen was, nee dus, de terugreis aanvaard. We hadden over de 48 mijl ruim 21/2 uur gedaan. Het was inmiddels al 12.00 uur en wilden de andere programma onderdelen niet in gevaar komen dan werd het inderdaad hoog tijd.

En de meter maar zakken. Gelukkig daar was de handwijzer die naar beneden leidde en er stond inderdaad ook een benzinepompje opgetekend. Steil naar beneden dan maar. Er was van alles te zien, boten, aanlegsteigers, een shop en veel auto�s. Maar een benzinestation, ho maar. In de shop bij een zeer zeer forse (alle onderdelen) maar even zo vrolijke dame gevraagd of er benzine te krijgen zou zijn. Dat kon wel met een jerrycan op de steiger waar ze ook de boten van benzine voorzagen. Verder naar beneden naar de botenverhuur en daar een man aangeschoten. Yes, we could have patrol, but double the price. Ik wist niet wat hier de prijs was maar een keus had ik ook niet. Ik kreeg een jerrycan van 5 gallons en kon zelf op de steiger tanken. Stond er op de pomp dat een gallon 1,747 dollar kostte, als dat dan x2 zou zijn dan viel de prijs nog een beetje mee. De sprit in de Dodge gegoten, de jerrycan terug en wij weer naar boven. De meter stond nu vlot boven half vol. Al weer een zorg minder. Op de terugweg kwamen we vanzelf langs de Ghosttown Goldfield.

Ghosttown , wil zoveel zeggen als spookstad. In het berggebied van het westen van de USA kun je er daar nog vele van vinden. Ze ontstonden nabij mijnen omdat de mijnwerkers ook moeten wonen, eten en drinken en van pleziertjes moesten worden voorzien. Mijnstadjes dus. Als de mijn was uitgeput dan werd vaak de stad volledig verlaten en werden de houten huizen en bedrijfspandjes gewoon aan de natuur overgelaten. Sommige mijnstadjes groeiden door tot blijvende steden en anderen vervielen dus tot spooksteden.

Goldfield, opgericht in 1892, is zo�n mijnwerkersstadje ontstaan bij een mijn in de zilverrijke Superstitious Mountains. Toen de mijn na enkele jaren �opgedroogd� was, werd het spookstad. Maar gelukkig ging het verval niet zo erg snel. Mede door het daar aanwezige droge klimaat (we spraken er al eerder over) en medio vorige eeuw besloot men het te conserveren en er een attractie van te maken. Dat is hun aardig gelukt. Zie: www.goldfieldghosttown.com. We hebben er alles bekeken en er toch ook maar wat gegeten al nodigde de hitte daar niet toe uit. Een flinke bak sla en een ijsje. Inmiddels 16.00 uur en we moesten nog naar het nabij gelegen Lost Dutchman Mine museum.

Te laat. Om 16.00 uur dicht. Jammer. Want ik had er wel wat over gelezen maar was toch nieuwsgierig naar nog meer informatie. Wat ik er van weet is het volgende: De naam Lost Dutchman Mine is eigenlijk niet juist. Het is een Duitser Waltzer geweest die hier in de Superstitius Mountains (verdachte bergen) een rijke goudader ontdekt had en er tussen 1864 en 1886 goud gedolven zou hebben. Ten onrechte is duitser verbasterd naar Dutchman. Het heeft dus niets met een Nederlander te maken maar een Duitser. Toen Waltzer in 1891 in Phoenix stierf had hij niemand van zijn vindplaats op de hoogte gesteld, maar onder zijn sterfbed vond men kaarten met aanduidingen waar het geweest zou moeten zijn. Velen zochten en enkelen zijn van de zoektocht zelfs niet teruggekeerd. Tot op heden is er veel onderzoek naar gedaan maar het raadsel is gebleven. Het raadsel van the Lost Dutchman Mine blijft als waarheid of onwaarheid achter in the Superstitius Mountain. Wil je er meer over weten, google dan even naar Phoenix Lost Dutchman Mine en je krijgt een stuk of 8 links die er over gaan.

Terug naar de camping dus. Heet! Schoonmaken/werken in deze hitte is voor ons kikkerlanders niet te doen, dus er zat niets anders op dan de airco aan in de camper en in de koelte wachten op de avondafkoeling die uiteindelijk wel kwam. Schoonmaken dan morgen vroeg maar, nu alleen inpakken. Het is een triest werk maar we hadden er geen moeite mee. Het is mooi geweest. Zo ontzettend veel gezien en meegemaakt dat je zo�n programma ook redelijker wijs in 3 of 5 jaarvakanties had kunnen doen. We maken de koelkast leeg en de laatste biertjes op. Vroeg onder de lakens want morgen er vroeg weer uit.

 

MAANDAG 11 september 2006 AFSCHEID

Vandaag een bijzondere dag. Niet alleen omdat we een eindje breien aan onze vakantie, maar hier zijn ze ook erg druk met de herdenking van Nine Eleven. Oftewel de herdenking van de aanval op de Twin Towers op 9 september 2001. Dus vandaag 5 jaar geleden.

Raar wakker worden vandaag. Dat we vroeg op wilden staan bleek nog iemand te weten en die wilde wel een handje helpen. Rond half zes gaat de mobiele telefoon af. Nog voor ik uit de slaap de weg naar de telefoon had gevonden werd deze �opgehangen�. Onbekend nummer ! Toch maar weer even terug in bed. Moest wel iemand uit Europa (Nederland) zijn gezien het tijdstip. Zal wel weer bellen als het nodig is. (kreeg 5 uur later een SMS van de waarschijnlijke �dader�).

Maar om 7.00 uur was het dan toch zover. Het laatste ontbijt voor de deur op de inmiddels zo bekende tafelbank. Vanmorgen was het even �plamuren� het broodbeleg moest op anders zouden we het weg moeten gooien. Er is toch wat overgebleven, want �s morgens zo vroeg zoveel jam op brood dat is toch ook niet alles.

Margriet start met het �aan kant� maken van de woon- en slaapgedeelte van de camper en voor mij bleef het opruimen van de cabine en de buitenkant met de aansluitingen en de afvoeren. De tassen moeten weer ingepakt worden en als dat allemaal gebeurd is konden we ons gelijk gaan douchen want om 9.00 uur stond de koperen ploert weer aardig te bakken.

Tegen half tien eerst de huurauto weggebracht en toen ons laatste ritje van 19 mijl in ons onderkomen van de afgelopen drie weken naar de afleverplaats in Phoenix-Mesa. Daar bleek ons poetswerk lichtelijk overbodig want er nauwelijks naar gekeken en Jan had volgens de dame aan de balie zo ongeveer als enigste huurder gevolg gegeven aan de opdracht in het contract dat onderweg de olie ververst moest worden en dat had hij dan ook keurig gedaan. Die aardige meid scheen zelfs Duitse van geboorte te zijn dus we schakelden alle drie moeiteloos over in het Duits. Ze vertelde trouwens dat zeker 40% van hun klanten uit Duitsland kwamen; vandaar dat alles bij de balie zowel in het Engels als het Duits stond aangegeven.

Zij was zo vriendelijk om voor ons een taxi te bestellen die een kwartiertje later inderdaad arriveerde en ons naar ons onderkomen voo de rest van de dag en nacht bracht, nl. Motel Travelodge in de buurt van het vliegveld en dat was weer zo�n 15 mijl verderop. Gelukkig werkte de airco in de taxi goed, want buiten was de temperatuur al opgelopen naar ruim 100 graden Fahrenheit (ong. 37 graden Celsius.

Dus waren we blij dat we de rest van de dag rustig konden verblijven in een kamer met een kingsize-bed en uiteraard een goedwerkende airco. Toen we ons hadden ge�nstalleerd kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn spijkerjack nog in de camper had hangen; een ritje heen en terug met de taxi zou toch gauw $ 65,00 kosten en daar het jack al vier jaar oud was heb ik er in gedachten maar afscheid van genomen.

Jan ging meteen achter de computer zitten (het is hier vrij internetten) en heeft het verslag en het begin van vandaag al ingetikt, terwijl ik me lekker op dat grote bed genesteld heb en daar een beetje tv heb liggen kijken althans als mijn ogen niet even dichtvielen en dat gebeurde af en toe.Jan meldde dat we van onze (nieuwe) kennissen uit Salt Lake City, we in Durango hadden opgedaan een email hadden binnengekregen met de foto die van ons samen met mevrouw Bell was gemaakt. Moeten we nog even op reageren

Tegen zessen zijn we maar eens op zoek gegaan naar een restaurantje om wat te eten, want sinds het ontbijt van vanmorgen hadden we alleen nog maar een appel gehad. Nu heb je met deze hitte ook niet zo gauw honger. Op de terugweg bij een tankstation (benzineprijs inmiddels gezakt naar 2,459 dollar per gallon) nog een paar sandwiches gekocht voor morgenvroeg en onze laatste blikjes Miller om vanavond nog van kant te maken.

Op dit moment wordt op de tv een film vertoond over de voorbereidingen van de aanslagen van 9-11; de tassen zijn al gepakt en terwijl jullie al bijna weer opstaan gaan wij nog even een paar uurtjes slapen. Om half vijf vannacht zullen we gewekt worden en om vijf uur worden we met de shuttle van het motel naar het vliegveld gebracht en dan is het bye, bye America. We are going home! We vertrekken om 8.35 uur uit Phoenix met een overstap in Washington en komen woensdagmorgen om 7.00 uur in Amsterdam aan . Niet dat de vlucht zolang duurt maar we moeten ook nog eens 9 uren in leveren.

WOENSDAG 13 september 2006

na alleen maar voorspoed mag het ook wel eens een beetje tegenzitten��en dat deed het.

Het is op het moment van schrijven donderdag 14 september, na 25 uur wakker blijven en aanvullend 12 uur slapen, een verfrissende douche en een flinke bak koffie voel ik me nu pas weer in staat om iets aan het reisverslag toe te voegen. De reisdag heeft nog weer voldoende stof opgeleverd, dus�..

Na de eerste tegenslag; het achterblijven van 2 jassen waarvan die van mij toch al een paar keer op wonderbaarlijke wijze aan de Zak van Max was ontsnapt, zou het tegenzitten zich nog even voortzetten��...

Gisteren(woensdag)morgen dus: om 4.30 uur, terwijl de airco de hele nacht gewoon heeft door gebruld, rammelt de telefoonwekker en bijna tegelijker tijd de hotelwektelefoon ook. Wakker dus. We hebben een half uurtje om ons klaar te stomen voor het vervoer naar het vliegveld.

Dat lukt en om 5 uur melden we ons bij de nachtportier van het hotel. Die schrikt voor zover dat voor hem nog mogelijk was want het leek er meer op dat hij staande sliep met de ogen open. Verschrikt pakt hij de telefoon en belt na even later bleek de chauffeur van het busje dat ons naar het vliegveld diende te brengen. Om 5.07 uur komt er een echt verdwaasde man met een beker koffie in zijn hand aan lopen. Hij zet de beker op de auto en doet de achterklep met een handbeweging open. Vervolgens bukt hij om onze tassen op te pakken. Dat had hij beter niet kunnen doen want zijn hoofd stond er blijkbaar nog niet naar. Hij riep wat, dat als het in een Amerikaanse film zou hebben gezeten, het zeker van een ferme en lang aanhoudende PIEP zou zijn voorzien. Om hem dan maar even de tijd te geven om zich te herpakken, zodat we in ieder geval veilig op het vliegveld zouden aankomen, toen zelf de boel maar ingepakt.

De rit van 8 minuten verloopt voorzichtig en reglementair. Zelfs bij de goede gate stoppen we.. Onze tip van 5 dollar (de rit was gratis) nam hij met graagte aan: �Sir, I appriciate this very much !� en weg was hij, waarschijnlijk snel terug naar bed.

We sleepten de boel naar binnen om in te checken. De weekendtassen voelen toch wel erg zwaar aan. Dat bleek te kloppen. Bij de incheckbalie was de weegschaal onverbiddelijk: allebeide tassen overgewicht resp. 1� en 2� kilo te zwaar. Waarom hebben we dan ook die zware bergschoenen meegenomen. Overpakken ? Geen denken aan. Dat is een gat graven om een ander weer dicht te kunnen gooien. Tegenslag 2: 50 dollar boete wegens overgewicht van 4 kg. totaal. En dat tegen het licht van het zeer forse overgewicht van enkele minstens 250 ponders die zich tussen de stoelleuningen moesten wringen in dat zelfde vliegtuig. En dat zonder bijbetaling.

Vervolgens naar de ook hier zeer strenge controle. Schoen weer uit, riem af, laptop uit de tas, videocamera uit de tas en weer op de foto. Alles door de scan en�..Margriet moest 1 van haar naar later bleek 2 aanstekers inleveren. Tegenslagje voor Margriet. Leuk geprobeerd maar helaas�.

Toch weer een stap verder opweg naar huis.

 

Het vliegtuig vertrok op tijd en we zaten in een rij van 3. Naast ons nam oudere vrouw plaats in een uniform en een kapje op. H�, een religieuze die met het vliegtuig fysiek even nog wat dichter bij haar bruidegom wilde komen ? �No, I am Lutherian�. Een diaconesse dus. Maar voor Margriet(die er naast zat en ik bij het raampje) iemand om een gesprekje mee aan te knopen. Uiteraard een heel aardige zuster en zeer innemend. Hoe het gesprek helemaal verlopen is, weet ik niet. Wel begreep ik dat ze wel eens in Amsterdam geweest was nu op weg naar Frankfurt. Vlak voor we na een vliegreis van ruim 4 uur Washington bereikten, greep ze in haar tas en hield een aantal boekenleggers in haar hand. Ze wilde graag dat we er daar 1 vanuit zouden willen zoeken. Ze waren voorzien van foto�s van flora van Arizona en een kort gebed. We werden het er over eens welke het moest worden en dankten haar hartelijk. Zij dankte ons voor de keus die we hadden gemaakt en vertelde vervolgens dat dit soort boekenleggers door hun congregatie? Zelf werden gemaakt..Toch een bijzonder ontmoeting.

In Washington stapten we op de shuttle die ons naar de hoofdhal zou brengen want we moesten onze bagage ophalen voor de overstap, dachten wij. Misvatting !!!!! Dat was 2 jaar geleden nog wel zo, bagage ophalen en weer doorgeven voor de verbindingsvlucht en we dachten dus nog te weten hoe dat werkte. Dat soort veronderstellingen in combinatie met de gevorderde leeftijd is �dodelijk� dat zou nog blijken. Je leest niet meer wat er overal staat, want dat geldt alleen voor die mensen die voor het eerst hier op het vliegveld zijn, niet waar ????? Bij de bagageband kwamen onze tassen dus maar niet voorbij. Navraag leverde de opmerking op dat de bagage automatisch zonder onze tussenkomst overgepakt zou worden in het andere vliegtuig. Het was immers al gecontroleerd en dat was toch ook duidelijk aangegeven ? Dat was 2 jaar geleden nog wel zo maar nu al 1� jaar niet meer.

Daar kreeg onze eigenwaarde een flinke optater en we werden er ook flink voor gestraft. Lees verder....

Omdat we de gecontroleerde ruimten hadden verlaten konden we niet meer terug en moesten we weer aansluiten in de rij met de �nieuwe� passagiers. Weer de volledige controle cyclus door. Riem uit de broek, schoenen uit, laptop uit de tas enz. En Margriet raakte hier haar 2e(en reserve en dus laatste) aansteker kwijt. Even dacht ik dat ze de douanier naar de keel wilde grijpen, want zij zag hiermee natuurlijk direct haar aanstaande en noodzakelijke sigaretje juist niet meer in rook opgaan.

Twee aanstekers samen tellen we dan samen maar voor de 3e tegenvaller. Toch nog even een winkeltje in want we hadden nog een bestelling van Justin uit te voeren: een 2e pet met een stevige klep en een diep model. Dat laatste verkleint de keuze mogelijkheid aanzienlijk hadden we al geconstateerd. Maar het lukte. Wel wat aan de prijs 16 dollar + tax maar we durfden nu wel naar huis te komen. Tasje erbij en daar gingen we.

Ironisch genoeg werden we met de zelfde shuttle waarmee we ten onrechte naar het hoofdgebouw waren gereisd weer terug gebracht naar de terminal waar we vandaan kwamen. Onze stemming kwam daarmee zeker niet versneld weer terug op vakantieniveau.

Gelukkig voor Margriet bleek er nog wel een rookgelegenheid te zijn, maar die rookruimte had men natuurlijk in het kader van het Amerikaanse ontmoedigingsbeleid helemaal na gate 34 (de laatste) geplaatst en wij moesten eigenlijk redelijk vooraan blijven nl. Gate 3. In ons geval hadden we dus 30 gates te lopen om je af te vragen of dat het sigaretje wel waard is. In het rookhol zaten roestvrijstalen platen aan de muur met een gat erin. Daar moest je dan je sigaretje in steken en werd deze dan als met een auto aansteker, aangestoken. Voor de non-roker een komisch gezicht.

We hadden bij het verlaten van het vliegtuig ongeveer 1� uur tot onze beschikking gehad om over te stappen iets verlengd met een iets latere vertrektijd. Daarvan waren er nu nog ongeveer 45 minuten over. Daar ging nog de boarding van 30 minuten voor vertrek van af. We moesten ook nog een broodje halen want we hadden bij de binnenlandse vlucht niets te eten gekregen. Maar na het afleggen van 2x de afstand (heen en terug) van 30 gates hadden we nog 25 minuten en er stond toch nog een flinke rij. Even op adem komen, broodje eten en alles op een rij zetten. �Gelukkig dat we toch nog die pet voor Justin hebben kunnen vinden, h� ?� Laat nog eens even kijken.. �Waar heb je die ?�, was een vraag die over en weer werd gesteld. U begrijpt het al geen van ons twee�n had het draagtasje. Na een grondige analyse van de omstandigheden bleef er niets anders over dan te constateren dat deze waarschijnlijk in de shuttle was blijven liggen.. De kachel kon nu wel helemaal uit��..

Tegenover Gate 3 was nog een winkeltje waar ze waarachtig ook caps verkochten. En nog mooiere en beter passende dan die we eerst gekocht hadden. De prijs was hetzelfde. Toch in totaal ruim 32 dollar voor 1 pet ! Tegenslag: 4.

Maar we gingen naar huis. Het vliegtuig vertrok bijna op tijd, de reis verliep voorspoedig en de tassen vonden we terug op de bagageband.

Even was alles vergeten toen we onze dochter Maureen, schoondochter Julia en zoon Justin kinderen op Schiphol weer in de armen konden sluiten. Heerlijk om weer samen te zijn.

= Oost, west, thuis best = wordt vaak en al decennia lang gezegd maar blijft gelukkig van toepassing. In iedergeval voor ons.

In een licht soezende toestand aanvaarden we met een lekker bakje Hollandse koffie in de mik, het laatste deel van onze reis. Terug naar Doesburg.

De strijd met de jetlag is begonnen�..

Dear Folks, this is it.

Dank voor jullie geduld om al die lappen tekst te willen lezen.Voor de lezers van het eerste uur misschien goed om te melden dat er wat dagen (maand augustus)zijn bijgewerkt met tekst van dingen die ons later nog te binnen zijn geschoten. Misschien nog eens lezen ?

Het was een bijzondere reis door een zeer afwisselend landschap. Boeiend, mede door op geregelde tijden ook van de gebaande toeritische routes af te wijken. Wij hebben veel onverwachte dingen mogen beleven. We hebben erg genoten van de contacten die we hebben kunnen leggen/of gelegd werden met de lokale bevolking. Je hebt kunnen lezen waar de gesprekken over gingen en soms toe leidden.

Kortom een onvergetelijke reis door het Mid-Midwesten van de USA in 3.134 mijlen = 5.040 km.

Jan en Margriet Delsink

Links:

Yellowstone Park
Niagara Watervallen

Jan en Margriet Delsink

Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours