Woestijnratten

reis door tien National Parks van 24 juli tot 14 augustus

	Katja en Elias, moeder en zoon van 15 , gaan samen een rondreis maken door Californie en de woestijnstaten van Zuid West Amerika. Hoewel wij beiden graag door koude landen reizen ,koos Elias dit jaar voor een heet reisdoel. Het zal afzien worden!.Eerst gaan we naar Los Angeles en San Francisco, vervolgens naar Yosemite Park, Sequioa National Park, Death Valley NP, Zion NP, Bryce NP, Capitol Reef, Arches NP, Monument Valley, Canyon de Chelly, the Grand Canyon en via Las Vegas vliegen we naar huis. We gaan met een huurauto en hebben op verschillende lokaties accomodatie besproken, maar op veel plaatsen zal het op de bonnefooi zijn. Ik weet niet of er veel emailmogelijkheden zullen zijn onderweg.
	zondag 17 juli Het is nu in Nederland ook steeds heel warm, kunnen we alvast wennen. Druk bezig met de voorbereidingen. Ik heb een opvouwbare waterzak gekocht voor in de auto en ga nog zouttabletten kopen. Vandaag heb ik voor de familie en onszelf een reisschema uitgetypt. Ik hoop dat de afstanden haalbaar zullen zijn. Ook nog maar eens kijken hoe je Celsius berekent vanuit Fahrenheit. Elias is over naar de vierde en ik moet nog een week hard werken.Wordt vervolgd. O ja, wie wil mailen moet mijn hotmail adres gebruiken, anders kan ik het in de VS niet lezen: katjabunnik@hotmail.com
	Morgen is de dag van ons vertrek. De laatste werkdag is achter de rug. Vandaag gaan we definitief pakken. Ik hoorde dat er een ware hittegolf is in Arizona. Hier is het inmiddels regenachtig.Jullie horen weer van ons vanaf de andere kant van de oceaan.
	Vanuit een internetcafe aan de overkant van ons hotel in Los Angeles het verslag van een enerverende reis. Eerst ging de vlucht naar JFK voorspoedig en kwamen we op de geplande tijd aan om alle onderzoeken aldaar te ondergaan. Eerst werden we door een schreeuwende kleine vrouw in de juiste rijen gestuwd van non-citizens en werden er twee vingerafdrukken ( digitaal) en een foto gemaakt van uitgeputte en bezwete mensen. Heel moeilijk om New York nu niet in te mogen, een stad die wij van eerdere bezoeken kennen en waarvan we houden. Nu naar de transfers en daar ging de kampselectie door via controles met schoenen uit. Mijn horloge en ook mijn haarspeld moesten uit want het alarm ging al vanaf Schiphol af. Vervolgens waren er allerlei problemen met de immer vrolijke en positieve vliegmaatschappij Song, die ons naar Los Angeles ging brengen. Eerst vertraging, toen viel er iets uit waardoor we op een aggregaat verder reisden. Ik liet het allemaal maar gebeuren, iedereen bleef verder rustig zitten en we haalden het inderdaad. Onderweg moesten we ons eten zelf betalen. Overigens wat een collectie mensen hebben we gisteren gezien. Daar is Nederland als multiculturele samenleving niks bij. Ik geniet erg van de humor van de Afro-Americans. In Los Angeles begon het al donker te worden. We zagen we mooie palmbomen maar verder moesten we naar Alamo verhuur die ons een grotere auto aansmeerden, althans zij beweerden dat dat beter was in woestijnen en ik wist het niet en was murw en uitgeput na een overgeslagen nacht. Wel flink bijbetalen bleek toen ik vanmorgen pas las wat ik had ondertekend. Toen mochten we zelf een midsize auto uitzoeken en niemand die je hielp of iets uitlegde, dus als ik gisteren niet de hulp van drie engelen in de vorm van oude mannen had gehad, was het niets met ons geworden, al deed Elias ook zijn best. De eerste oude man legde de werking van de automaat uit en zorgde dat we een auto met een volle tank meenamen. Hotsend reden we Alamo uit en een tweede engel was een zwarte taxichauffeur die voor ons uitreed toen we het hotel niet konden vinden op een ik geloof 10 baans autoweg. Hier werden we bijna midden op de weg aangereden. De derde engel hielp de grote bak inparkeren naast een pilaar en een enorme SUV, gelukkig in de garage van het hotel. Toen waren we dood en gingen douchen in de hotelkamer. Vandaag willen we naar Universal Studios en van Elias mag ik er eigenlijk niet heenrijden, maar we zullen toch iets moeten met onze grote dure slee. We zien wel. Leuk ontbeten hier en tot de volgende keer,groeten van ons uit L.A.
	een verslag van maandag 25 juli. Op dinsdag 26 juli.Na een nacht van 9 uur slaap (!) gaan we straks op weg langs de Pacific Coastway. We zijn al helemaal gewend hier en weten alles. Gisteren met doodsverachting de San Diego Freeway opgereden, een 8 baansweg langs L.A. ,in de gevreesde auto en het rijden ging al veel beter. Ik herinnerde me het advies van de huur- mevrouw uit Nieuw Zeeland die zei dat je moest doen alsof je geen linkerbeen had in een automaat en dat werkte. We reden helemaal zelf naar Hollywood, alleen een afslag te ver, maar dat gaf niet want zo kwamen we uit bij het Kodaktheather waar we de auto konden parkeren. Dus deden we toen eerst de Hollywood Boulevard en daarn pas Universal Studios. Het is hier heel warm en zonnig. We bekeken het Grauman Chinese Theater waar de handafdrukken en voetafdrukken van vele sterren zijn. Het krioelde er van de mensen en ik heb er heel veel van gefotografeerd, van die afdrukken. Ook lopen er verklede filmfiguren rond en ik ging op de foto onder de mantel van Batman. Elias wilde zoiets niet. Langs het trottoir is de Walk of Fame met de roze sterren met namen. Er zijn gekke souvenirwinkels waar we onze eerste aankopen deden. Vandaar gingen we een halte met de gloednieuwe metro, heel mooie stations, naar Universal City. In ons hotel pretendeerden ze dat een dergelijk openbaar vervoer niet bestond, maar wel dus. Bij de ingang werden we opgehaald door een aantal open bussen aan elkaar die je naar boven trokken. Eerst lijkt het vooral op een pretpark met veel eettentjes en souvenirwinkels ( de Citywalk), maar na het betalen van een forse entree, 53 dollar per persoon ,ga je door een poort en dan begint het echt. We hebben er enorm genoten. We deden de Studio Tour, waarin je wordt rondgereden door het enorme complex van studiohallen en oude filmsets. Die worden nog steeds gebruikt. Er werd nu The Pirates of the Carribean deel twee opgenomen. Er waren natuurlijk ook demonstraties en grapjes onderweg. Zo zagen we een overstroming in een Mexicaans dorp en stortte er een subway boven ons hoofd in in een station in San Francisco en ontmoetten we King Kong in het echt. We stonden zomaar op de recente filmset van War of the Worlds. Onvoorstelbaar wat ze allemaal kunnen. Het leukst vond ik al die oude nagemaakte cowbowdorpen en steden van stirofoam. Daarna deden we een aantal leuke dingen. We waren in het kasteel van Van Helsing en gingen in de Jurassic park boottocht. Op het einde komt er een reusachtige kop van een dinoaurus en dan stort je naar beneden in de boot en iedereen komt gillend en gebroken aan. Tot slot deden we de hallen met Special Effects aan waar je zag hoe ze met vuur, geluiden en monsters en suggesties werken in de film. Ik was diep onder de indruk van deze kant van Amerikaanse kunde die onovertroffen is. Als beloning zagen we op de terugweg toch nog het Hollywood sign, wat we steeds maar niet hadden kunnen vinden. ,sAvonds een " vrije avond" ,we waren uitgeput en douchen twee keer per dag. We kennen hier nu iedereen, dus jammer dat we weg moeten. Misschien is er langs de kust geen internet.
	woensdag 27 juli. We zijn weer twee dagen verder waarin we voornamelijk omhoog reisden langs de Pacific via de Coastal Highway. Op de eerste dag was dat best nog een brede weg met een vangrail tussen beide zijden van de weg waardoor het best moeilijk was om het strand dat we steeds zagen te kunnen bereiken aangezien we aan de verkeerde kant reden. We begonnen bij Santa Monica en deden iets stoms bij Oxnard waardoor we een tijd fout reden door allerlei landbouwvelden waar dik aangeklede mensen met hoeden op aardbeien en dergelijke plukten, net als op plantages. Waarschijnlijk waren het Mexicanen ,gezien de streek, die het werk deden.Gelukkig vonden we via een bocht de highway weer terug en we zagen daardoor wel even iets speciaals al kostte het tijd. Het leukste vond ik Malibu met karakteristieke huizen met kleuren en gemetseld en de sfeer daar. Uiteindelijk konden we even op een echt strand zijn dat El Capitan heette, daar waren bijzondere blauwe vogels die werden overheerst door een grote zeemeeuw die we El Capitan noemden. Daar waren allemaal mensen aan het zwemmen en picknicken zoals hier overal. De eerste keer tanken daarna kostte de nodige moeite, alles gaat eerst mis voor we het begrijpen. Deze keer had mijn creditkaart geen pincode en die moest je intoetsen waardoor ik via een special treatment toch mocht tanken, waarbij de vrouw mijn card achteloos achter zich op een plank liet liggen. Ik weet nu dat er ongeveer 12 gallons in gaan. Later begreep ik ook pas dat je geen pincode nodig hebt, maar zo direkt met je creditcard betaalt. Bij de Santa Maria Valley was allemaal wijnbouw zoals in de film Sideways. Uiteindelijk reden we vlak langs de weg bij San Simeon en daar checkten we in in het eerste motel Seabreeze Inn genaamd. Daar ging ik ,savonds nog even op het strand lopen en de zeelucht opsnuiven terwijl Elias televisie keek. We hadden tegen de 400 miles gereden en waren zoals altijd kapot. Ik vond mooie stenen en stukken hout om mee te nemen. Vandaag werd ik weer later wakker dan de dagen ervoor, ik slaap hier nu al 9 uur per nacht, een goed teken. Elias wordt thuis ook nooit wakker. We stonden relaxed op en ik probeerde zelf iets voor het ontbijt te kopen omdat we de avond ervoor erg waren afgezet in een would- be Italiaans eethuis, die er alvast zelf 20% fooi bij optelden en daar baalde ik van. Vooral omdat het eten ook niet veel had voorgesteld. Ga daar dus niet heen. Maar er was helemaal niks, het leek er redelijk uitgestorven. Deze plaats leeft op het nabije Hearst Castle en daar bleek het wel heel erg druk. Daar brachten we de ochtend door. Eerst zagen we een film over the making of Hearst Castle op een gigantisch screen, zoiets hadden we nog nooit gezien en daarna deden we tour 2 door het kasteel. Erg de moeite waard, je weet niet wat je ziet, we zagen de prive vertrekken, de bibliotheek , slaapvertrekken en badkamers, de keuken en de buiten en binnen- pool van William Randolph Hearst, de krantenmagnaat uit Citizen Kane .Hij maakte samen met de eerste vrouwelijk architecte zijn dromen waar, echt een Amerikaans concept, en op basis van wat hij als jongen in Europa had gezien bouwde hij dit grootse huis in alle opzichten naast zijn ranch. Hij had ook een prive dierentuin met zelfs een ijsbeer. Omdat hij als kind samen met zijn moeder had gereisd en toen al deze ideeen had opgedaan, zei ik tegen Elias dat het dus helemaal niet slecht is om met je moeder te reizen. Erna aten we wat buiten, het was hier zelfs een beetje fris maar heerlijk zonnig. Erna, na weer een kort bezoek aan het strand en een pier, waarbij ik mijn voeten tenminste in de Pacific hield, op weg naar een plek met zeeolifanten die als worsten heerlijk in het zand lagen en zichzelf met zand bespoten en schattige eekhorentjes ernaast naar de Big Sur. We wilden een plek zien met een waterval in zee maar omdat we niet wisten dat het daar het Julia Pfeiffer State Park heette, reden we erlangs en zagen in plaats daarvan de eerste serieuze sequioa,s waarbinnen ( in de stam) we leuke foto,s konden maken. De kustweg was schitterend en vermoeiend hier omdat je steeds bochten moet rijden en dus weinig om je heen kunt kijken . Er zijn hoge bergen en rotsen en bossen die heerlijk naar "pine" ruiken. Daarna was het laat en werd ik rozerig en moe en reden we richting Santa Cruz. We zijn nu in the Red Roof Inn in Watsonville, vlak ervoor. Nog een incident, bij het inchecken maakte de hotelbeambte mijn creditcard weg, had hem onder de computer laten vallen, bleek en ik had enige tijd een hartstilstand. Gelukkig vond een meisje hem weer en kunnen we de reis vervolgen.. Morgen naar San Francisco! Welterusten/.
	vrijdag 29 juli in San Francisco. Gisteren vertrokken we na een onrustige nacht van mijn kant naar San Francisco. Ik zag erg op tegen het binnenrijden van een dergelijke stad en vervolgens een hotel in de binnenstad te bereiken. We hebben een Chevrolet Malibu, groot en wit, maar hij is verrassend licht en wendbaar en blijkt van alles te weten en bij te houden, bv. hoeveel we hebben gereden en voor hoeveel mile benzine we nog hebben. Eerst reden we nog een tijd over de California 1, langs prachtige stranden en duingebieden, langs Santa Cruz en andere plaatsjes, bij een aten we nog een fish and chips maal om geen honger te hebben bij het binnenrijden van de stad. Toen waren we er al praktisch, eerst allemaal wijken met kleurige lage huizen, we reden over de 280 en misten zelfs de eerste afslag niet hoewel er weer 10 banen waren die over en onder elkaar liepen. Echter toen opeens de skyline opdook als een duveltje uit een doosje en we oh en ah riepen ,reden we ook fout en waren opeens op weg naar een reusachtige brug, de Bay Bridge die ons weer uit de stad voerde. We reden hem maar af en toen meteen de weg af naar een havengebied waar een aardige man van de havenpolitie- die tien jaar in Nederland had gewoond- ons de weg terug uitlegde. Toen tol betalen om de brug weer over te mogen en toen bij de binnenstad eraf. Ik geef Elias alle credit dat we ons een weg vonden door de straten in het centrum, soms eenrichting verkeer en voor hotel Adante uitkwamen, een huzarenstukje. Daar de auto op knipperlichten en - ik had ,sochtends naar het hotel gebeld- zou er valet parking zijn. Dat klopte en de auto werd voor ons afgevoerd. Ik weet niet waar hij nu is en ik heb de sleutels ook niet meer. Als ik hem terug wil moet ik de valet bellen. Best wel chique. Dit is een redelijk krankzinnig hotel, de muren van de kamers zijn beschilderd alsof je in een bergdorp of een aquarium bent. We hebben grote fans aan het plafonds en twee t.v,s. Eigenlijk ook twee kamers met een opklapbank voor Elias en een gigantisch bed voor mij. San Francisco maakte direkt een heel sympathieke indruk op ons en die werd versterkt door onze tocht ,smiddags. Het is hier natuurlijk zonnig maar ook fris. Ik had zelfs af en toe kippevel. We hebben best al veel gezien en morgen gaan we verder. We waren in Chinatown, bij de Fishermans Warf en de Cannery. Kaartjes voor Alcatraz zijn pas op zondag weer beschikbaar, die moet je in de zomer lang van tevoren bestellen. Dat vond Elias heel jammer. In plaats daarvan bezochten we de onderzeeer de Pampanito. Ik hoop dat we vandaag wel een boottocht rondom Alcatraz kunnen maken. De Golden Gate Bridge was in nevelen gehuld, die moeten we ook nog beter zien. We zagen Lombardstreet waar de auto,s naar beneden kronkelden en vooral klommen we heel veel, mijn kuiten zijn er nog moe van. Elias bleef lopen als een lier, maar hij is nog jong. Alles is hier heuvel op, heuvel af., Avonds viel hij echter wel als eerste in slaap terwijl ik de was deed in het bad. Er zijn hier nergens wasmachines in de hotels, zoals we gewend zijn in ander landen. Nu, we gaan weer " hit the town" en nog veel bijzondere en kleurige huizen fotograferen en proberen te begrijpen hoe je de Cable Car betaalt en hoe je erop komt. Groeten uit Frisco en tot later.
	Zaterdag 30 juli, er heerst een weekend sfeer in deze altijd zonnige stad. We zijn al aardig gekleurd, zelfs Elias die daar niet op uit is. Gisteren hadden we onze San Francisco-dag. Eerst gingen we naar Ashbury Haights na een kort bezoek aan Macy,s hier op Union Square, niet voor onze portemonnaie en ook niet echt onze smaak. Ik houd meer van country woodwork. We liepen Gearystreet af en vonden een heel mooie moderne kerk, St.Mary of the Assumption, waar net een trio speelde, erg mooi. Erna passeerden we Japantown, daar waagden we ons aan ons eerste sushi-maal, in een setting waarbij bootjes rondvaarden waar je schaaltjes af mocht pakken. Veel rijst en zeewier, de Japanners lachten zich dood om onze onkunde. Elias at een soort oranje tentakels, het leek net een Science Fiction film. We bekeken ook een Japanse boekhandel. Erna liepen we over de restanten van Turk- en Eddystreet, over de hele linie geen prettige straten met armoede en verval, terwijl alles hier verder een groot feest lijkt. Al zijn er wel opvallend veel daklozen, maar ook die zijn bruin en welgemoed. Zo bereikten we Alamosquare en de Painted Ladies, een rij van Victoriaanse kleurige huizen met een prachtig uitzicht op de stad erachter. Verder heel veel mooie huizen gefotografeerd. Ik vertelde Elias welke hippie grootheden hier gewoond hebben. Toen voor het eerst in de Cable Car, over California Street steil naar beneden, een sensatie, er hingen een paar leuke meisjes aan voor Elias met wie we in gesprek raakten en die een jongen uit Amsterdam " cool" vonden. Vervolgens beklommen we Telegraph Hill en de Coit Tower, ook weer met fraaie uitzichten over de stad. Als ik in S.F. woonde zou ik in deze buurt willen wonen, de haven vlakbij en veel mooie schepen net als thuis. Mijn idee was als laatste een boottocht te maken, onder de Golden Gate Bridge door en rond Alcatraz. We hadden die brug nog steeds niet anders dan in nevelen gehuld gezien. We konden over tien minuten vertrekken. Echter gebeurde er weer eens een avontuur, na een vreemd aandoende manoeuvre van de Blue and White Fleet bleek het schip stuurloos geworden en raakten we vast in het zand van de haven. We moesten wachten op een sleep- en reddingsboot en mochten er niet vanaf. Al met al duurde het twee uur tot het schip was vlotgetrokken met al die mensen aan boord, babies, zich bedrinkende mannen en mensen die verbrand waren en wij die ons ergerden aan wat er gebeurde. De reddingsboot raakte namelijk samen met het schip vast onder een steiger waarbij alle electrische bedradingen werden losgetrokken en de pier werd beschadigd. Ik noemde het de Titanic ramp. Het was toen al half 7 en om 8 uur wordt het donker maar we mochten als compensatie toch nog mee met de laatste boot van die firma. Ik wilde dat graag maar Elias zag het niet meer zitten en met enige gewetensnood liet ik hem zelf naar het hotel lopen en ging ik mee. Ik vond het een geweldige tocht maar was wel steeds bang dat bij aankomst Elias zoek zou zijn. Er stond een heftige wind en we voeren eerst langs de platforms met verwende zeehonden die zich in de haven van S. F. hebben gevestigd. Erna stoomden we richting De Brug en voeren eronder door, bijna weggeblazen door de wind, maar nu zag je dat hij rood is en prachtig in de late zon. Ik heb er geloof ik 20 foto,s van gemaakt. Op de terugweg voeren we vlak om Alcatraz met uitleg over alle gebouwen, dus echt second best als je er niet op kunt en toen met mooie uitzichten en uitleg over de stad weer terug. Ik denk dat ik alleen meer moeite had de weg naar het hotel terug te vinden dan Elias, die er gelukkig was. ,sAvonds zoals gebruikelijk te moe voor alles en gewoon hamburgers gegeten hier in de straat, hadden we nog niet gedaan. Goed geslapen, helaas is nu onze w.c. verstopt en wordt het tijd om te gaan. Straks rijden we over the Golden Gate Bridge en dan naar Yosemite Park en Camp Curry waar onze gereserveerde canvas cabin wacht. Vast geen internet.
	Het is inmiddels maandag 1 augustus en we hebben Yosemite Park achter ons gelaten. We zitten nu in de bibliotheek van Mammoth Lakes, waar gratis internet is. Nu moet ik nog de dagen in Camp Curry beschrijven. Eerst viel de lengte van het traject naar Yosemite park erg tegen. We verlieten San Francisco over de Golden Gate Bridge wat redelijk fantastisch was en ik had er tegenop gezien hoe de juiste weg erna te vinden, maar dat deden we heel goed. Wat lang duurde was de kleine weg naar het Park zelf, die zich eindeloos uitstrekte en dat was later in het park ook zo. Omdat er je er maar 35 mile per uur mocht rijden duurt een bezoek aan iets uren. Na de heerlijke frisse lucht van San Francisco was het ook een grote schrik dat het kwik in onze auto opeens opliep tot 104 F en we waren nog niet eens Californie uit! We picknickten ergens langs de weg terwijl de boter door mijn vingers droop en je nauwelijks kon ademen. Dat wordt nog wat. Pas op het einde van de middag beriekten we de toegangs poort van het park bij Big Oak Flat of zoiets en kochten daar een entreekaart voor alle National Parks. Het eerste zicht op de vallei beneden was spectaculair, je ziet piepklein beneden the Village en enorme bergwanden aan beide zijden. We moesten ook toen nog een uur rijden geloof ik voor we beneden waren en toen Camp Curry zoeken. Elias vond een overnachting in een tent zonder eigen toilet of douche maar niets alsof hij niet jaren heeft gekampeerd, maar omdat het zo druk was was het inderdaad niet alles. Het wemelde van de Amerikaanse gezinnen op vakantie. Spaans was na Engels de grootste voertaal en er waren ook de nodige Aziaten. Met koelboxen, boten en wat al niet meer. Wij zaten in een grappige tent op een houten bouwwerk daar middenin, en moesten in de rij staan voor douches met gordijnen ervoor waardoor Elias zich twee dagen niet gedouched heeft. We moesten alle eetwaren en eigenlijk ook toiletspullen in beervrije metalen lockers sluiten. Daar waren ze erg scherp op, als een beer eenmaal iets menselijks heeft gegeten wordt hij gevaarlijk. We hebben overigens geen beer gezien, wel veel eekhoorns en herten op de parkeerplaats en iets als een bever. Nadat we alles hadden geregeld, verlangde ik alleen nog naar enorme kannen schuimend bier, iets wat ze hier vreemd vinden voor een vrouw. Het bleef er ook maar bij eentje. We ontdekten een hal waar je voor 12.50 dollar alles kon eten en drinken wat je wou, ideaal voor mij. Elias heeft steeds weinig honger.,s Avonds uitgeput in slaap gevallen op de comfortabele bedden in de cabin, al gleden de lakens er telkens af en waren onze buren nogal luidruchtig.
	Toen we de volgende morgen wakker werden scheen de zon prachtig op die duizelingwekkende bergwanden en gingen we op pad om een en ander te kunnen zien. We bezochten eerst het Visitor Centre en gingen toen naar de Yosemite Falls, de lagere, waar je via rotsbeklimming de poel kan bereiken waar je in kunt zwemmen. Tenminste dat ontdekten we daar en we hadden niets bij ons dus ik deed maar mijn voeten in het water. Dat was een heerlijke plek om te zitten. Daarna sleepten we ons door de hitte (36 graden Celsius) terug naar het Visitor Centre alwaar we in de airconditioning de film the Spirit of Yosemite konden zien, ook hoe het park er in de winter uitziet, heerlijk lijkt het me dan. Toen met de shuttle terug naar Curry Village om de auto op te halen en daarmee reden we uren, eerst naar de Mariposa Grove of Giant Sequioa,s. Daar moesten we een wandelpad volgen waar alleen maar Nederlanders liepen om diverse reusachtige sequioa,s te kunnen bewonderen. Je mocht ze niet aaien wat ik altijd graag doe. We zagen o.a. de Grizzly Giant van 2700 jaar oud. Vorig jaar zagen we de Kauribomen in Nieuw Zeeland die even oud kunnen worden maar waarvan het hout ook nog aantrekkelijk is. Dat is bij de Sequioa niet zo, het hout is onbruikbaar. Gelukkig zijn beide boomsoorten nu beschermd, want beide teveel gekapt door goudzoekers. Natuurlijk hebben we een foto voor een boom waar je onderdoor kon en spraken we Nederlanders die al in Death Valley waren geweest en konden wat dingen vragen. Ik kocht zaadjes om zelf sequioa,s te kweken.Daarna reden we naar het Glacier Point, waar je prachtige uitzichten had over de omgeving met alle bekende vreemd gevormde rotsen door de werking van gletsjers. Een lekker ijsje hadden we toen wel verdiend. Ik heb nooit tijd om te lezen, na het reisverslag is de avond om en vallen mijn ogen dicht. We aten weer in dezelfde hal, het was nu nog drukker dan de dag ervoor en de doucherij nog langer, maar voor donker om 8 uur was alles weer op orde en de temperatuur gedaald tot een aanvaardbaar nivo.
	Vandaag vertrokken we op tijd, het is augustus. We reden over Tuolumne Meadows en de Tioga pass waar het echt erg ruig en steenachtig wordt. De sneeuw was zichtbaar op de bergen.We gaan Sequioa NP niet halen want ik zag dat er geen entree is aan deze kant. Logisch ,want de Sierra Nevada ligt ertussen en omrijden zou ons teveel tijd kosten. Helaas zullen we dus de Generaal (= grote Sequioa) niet zien. Ik moet nodig wassen, alle kleren zijn bezweet. We zullen overnachten aan de poort van Death Valley in Lone Pine. We zagen Mono Lake en zijn nu in Mammoth lakes en rijden dan door naar onze overnachtingsplaats. We zijn hier op 8000 voet en de lucht is hier heerlijk. Nog maar even ademen tot het niet meer kan. Zij die gaan sterven groeten u!
	woensdag 3 augustus. We zijn nu in Springdale bij de ingang van Zion NP . Dit is een schattig plaatsje met indianenwinkeltjes en prachtige rode bergen op de achtergrond. We logeren in het Zion Park Motel, waar we gisteravond aankwamen als in een walhalla. Gisteren was zo,n dag die we in de familie: ' wat een dag' plegen te noemen. We stonden om 6 uur ,smorgens op om vroeg door Death Valley te gaan rijden hetgeen een prima idee bleek.,s Ochtends was het zelfs fris buiten. We gingen vanuit Lone Pine de weg naar Death Valley NP op, daar stond 133 miles, maar dat bleek later gelukkig overdreven. Het begon al mooi met zwarte bergen en gele wanden en de eerste Joshua Trees en dan moest je bij het klimmen de airco uitzetten gedurende 10 miles. De temperatuur klom uiteindelijk van 68 naar 107 F, maar daar bleef het bij. Na Paramint Springs en in de valley konden we de airco aanzetten en dat scheelde enorm, behalve wanneer je de auto uitging om iets te bezichtigen. We hadden een extra watertank bij ons maar buiten de flessen hadden we niets extra,s nodig aan vocht. In Stovepipe Wells had ik nog nagevraagd of het verantwoord was, maar geen probleem en om 9 uur starten we de rit toch in de lengte van de vallei. Ik bedacht opeens dat ik ook in de Negev en de Sinai ben geweest, maar daar is meer zand. Hier was meer gesteente in prachtige kleuren en vormen. We reden langs Furnace Creek en Zabrisky Point, daar heb je een subliem uitzicht en overal zijn vreemd genoeg campings en slaapplekken. Het is namelijk de heetste plek op aarde en de temperatuur kan tot 57C graden oplopen. Het was best spannend , maar we waren er doorheen voor we het wisten en nog in leven. Een woestijnhoed gekocht en een boekje en een sticker op mee op te scheppen. Daar gelunched in Shoshone buiten onder een afdak op boomstamstoelen in een geweldige hitte, we eten steeds minder. Toen via een vreemd oord Pahrump waren we in Nevada en namen verdrietig afscheid van California.We bleken die dag ook nog in Arizona, een stukje, en in Utah te komen.Ik vond Nevada het minst, maar dat kwam vooral door mijn impressie dat die staat alleen bestaat op basis van inkomsten uit gokken en seksindustrie. Zelfs bij benzinestations kun je een gokje wagen. Wat ik wel bijzonder vond is dat er midden in de woestijn hele dorpen a la Truman Story uit de grond gestampt worden, met eengezinswoningen en gazons en palmbomen . We zagen dat voor Las Vegas en rond Mesquite. Wie zou daar willen wonen? We reden naar Las Vegas vanwege de route en omdat ik inmiddels al zo,n 7 uur achter het stuur zat gingen we even een deel van de Strip bekijken. Ongelofelijk, zo,n facadestad ,en al die mensen die daar wezenloos achter gokkasten zitten in gebouwen als slechte decorstukken. We bekeken de Egyptische pyramide en het kasteel Excalibur. Elias vond het nog wel iets hebben maar ik heb niets met gokken en ook niet met de showwereld, dus voor mij was vooral de goede airconditioning belangrijk. Daarna weer op weg langs de 15 north, een schier eindeloze weg langs Mesquite en St. George en toen kwam er een donkere lucht aan en vielen er regendruppels. Toen hoorde we op de radio dat er precies in het gebied waar wij toen reden een thunderstorm aankwam en die begon prompt. Overal rondom ons heen sloegen bliksems in de aarde. Ik reed er zo snel mogelijk uit weg en bad dat de afslag naar Zion gauw zou komen want in die richting was het lichter. Eerst moesten we nog tussen hoge bergwanden doorrijden met zijwind en de ruitenwissers aan, best eng, maar daar was de afslag en die avond zagen we op het nieuws dat het gebied rond St. George overstroomd was van de regen en dat zich boven het Salt Lake een tornado had ontwikkeld die gelukkig boven het water uiteen was gevallen. Nog 30 miles op de afslag maar dat was een lieflijke weg met huizen gebouwd op rode ronde rotsen die we allemaal hadden willen fotograferen , ware het niet dat mijn rechterbeen geheel verstijfd was van 11 uur rijden en we het helemaal gehad hadden. We vonden snel dit leuke motel in een schitterende surrounding ( het beste woord) en we gingen hier gigantisch ontspannen op onze King Size bedden met afhaal Chinees als eten, hebben ze hier ook. Ik zie heel veel leuke Indianendingen die ik wil kopen, heb al een huidje van een leuk beestje. Nu gaan we Zion bekijken, ons derde NP.Tot de volgende keer in een relaxtere staat.
	woensdag 3 augustus . Ik schrijf dit vanuit Torrey, op vrijdag 5 augustus, vlakbij Capitol Reef, waar we gisteravond aankwamen en waar zowaar een internetverbinding is in een cafe. De dag na de dag ervoor namen we inderdaad rust. Elias mocht uitslapen en ik las een stuk verder in mijn boek. Mijn hele lichaam deed nog pijn van de moeheid maar dat trok op gedurende de dag.,sOchtends hadden we eerst het relaas van dinsdag verwerkt op het internet in Springdale. Daarna vertrokken we met de shuttlebus naar Zion NP. Het is een goed geolied systeem. Bij Zion stap je weer op een andere shuttlebus waarmee je van sight naar sight wordt gebracht en kunt afstappen en opstappen wanneer je wilt. Zion is door de Mormoonse ontdekker zo genoemd omdat het een oord van rust en van bescherming is. Het is een heel veilig en overzichtelijk, lieflijk park. Misschien is het anders als je gaat hiken en meer de wildernis inkomt. Nu was het voor ons een georganiseerde wildernis.We maakten een wandelingetje bij de Canyon en bij de Weeping Rock en werkten verder braaf alle punten af. Het was behoorlijk druk. Hier zie je voornamelijk Aziaten en omdat ik eerder naar China had willen gaan zei ik tegen Elias dat we dat nu toch een beetje waren. Het is hier lang niet zo warm als in oost Californie of Nevada, dat komt omdat je hier hoog zit en het is nu heel goed te doen. We wilden na afloop nog een film zien bij de ingang op een Giant Screen, maar kwamen te laat door het tempo van de shuttlebus en gingen toen maar eten bij Sol,s Deli, want dat hadden we die dag nog niet echt gedaan. Was heel lekker, buiten gezeten met eekhoorn. In het dorp terug vermaakte in me met winkels met Indiaanse artikelen en fotografeerde Elias me in een teepee. Er worden veel stenen verkocht. Ik heb wat leuke indianendingen uitgezocht. Daarna ging ik zwemmen in onze pool die fantastisch gelegen is, in rode steen met die rode bergen op de achtergrond. Elias wilde helaas niet, is de leeftijd, maar ik heb heerlijk gezwommen en gelezen. Allemaal bij de prijs inbegrepen van ons motel. Daarna koud biertje, half omgegooid volgens de traditie en ,savonds gekookt in onze magnetron, echt lekker vind ik dat nooit worden, maar we wilden lui bij de t.v. blijven. Ik bezocht nog de galerie aan de overkant waar ik verrast was over de mooie schilderijen door kunstenaars uit Utah die er tegen zeer redelijk prijzen werden verkocht. De omgeving leent zich dan ook erg voor kunstuitingen. We hoorden op het nieuws dat er gisteren in de thunderstorm een boy-scout is gedood door de bliksem. Vanavond kon ik eindelijk de ansichtkaarten schrijven. De volgende dag weer een flinke tocht. Ik had bedacht niet bij Brycepark te overnachten maar door te rijden tot Capitol Reef, zodat we daar weer twee nachten kunnen blijven.
	Donderdag 4 augustus. Teveel rust gehad. ,me de volgende dag zowaar verslapen en te laat op weg waardoor we de avond van gisteravond pas om 8 uur in ons motel aankwamen en dan is het al bijna donker. Snel op pad, dag lief Springdale. We moesten weer door Zion om bij de Carmel Junction te komen, veel plezier van de Parkkaart. Deze weg was schitterend, eigenlijk zijn vaak de niet bedoelde wegen mooier dan de geplande. Vanuit Carmel Junction reden we over de 89 north naar de ingang van Bryce Canyon. Daarvoor kom je langs de Red Canyon die ik minstens zo mooi vond, daar kon je ook mensen tussen de rode torentjes en spiralen zien lopen waardoor de maten duidelijker werden. Ze zijn reusachtig. Bij de ingang aten we bij een rancho restaurant een burger alvorens het park binnen te gaan. Het is hier allemaal cowboys en indianen. Het systeem bij Bryce was hetzelfde als bij Zion. Alleen namen we nu onze eigen auto. Ik zou iedereen adviseren niet zomaar alles af te werken maar de wandeling te maken tussen Sunset en Sun rise, de zgn. Fairyland-loop. Ik vond daar namelijk het uitzicht verreweg het mooist en daarna is het meest een herhaling op de Brug na, plus dat je daar er echt middenin loopt en fantastische uitzichten hebt op die vreemde rode en oranje en soms witte wereld van pinacles en hopen in allerlei vormen. Het was een beetje bewolkt en toen ik besloot toch een deel daarvan te lopen met zoon in auto, kwam er weer een zwarte lucht opzetten. Dan moet je eigenlijk in de auto blijven vanwege de bliksem, maar ik rende er toch heen, een hele prestatie op 9000 feet en kon er toch nog een reeks foto,s nemen. Daarna verdween de zwarte lucht geleidelijk. Nog een bezoek aan de Ruby,s Inn Cowboystad. Daar gefotografeerd in de County jail en weer een aanwinst voor mijn huis gekocht: bordje "Welcome in our cabin" en toen snel weer op weg. Gelukkig hadden we macademia koeken gegeten want van eten kwam weer niets tot de late uurtjes. We namen de afslag naar Kodachrome Basin, dat betekende nog 9 miles heen en terug, maar was wat mij betreft alleszins de moeite waard, een juweeltje, ook de weg erheen. Allemaal leuke plukjes struik in kleuren groen en witte duinen van rots en die rode bergen erachter. Kodak heeft samen met National Geographic zijn naam aan dit park gegeven. Het park zelf is heel klein. Je betaalt 5 dollar en je bent er zo door. Wij liepen de nature trail. Er zijn weer heel andere vormen van rots, rood en wit met prachtige groene bomen en struiken ervoor. De vormen lijken op opgeheven vingers of ik kreeg er ook ander gedachten bij en in mijn gids noemden ze het schoorstenen. Zeer sensueel vond ik de vormen in dit park, alsof ze door mensen zijn geboetseerd. Daarna dacht ik snel naar hier te rijden, maar zo gaat het niet in de natuur. Het was al over zessen en het bleek dat we de scenic byway 12 gingen rijden, een van de tien mooiste scenic byways van Amerika. Het was fantastisch maar ik wilde er graag voor donker uit zijn. Hij was namelijk onverlicht en je reed over toppen en dalen met eindeloze reeksen witte bergen van gesteente aan beide zijden en in de verte de mesas die rood zijn. Het heten de Escalante mountains en het Aquarius Plateau. Bij de lage en ondergaande zon was het prachtig, maar soms was er aan beide zijden een ravijn en dat is minder leuk als het donker wordt. In een latere fase raakte we bijna een hert en bleken er overal herten naast en op de weg te lopen van het Dixie National Forest. We scheerden langs de vergezichten, zoals een uitzicht dat" As Far as the eye can see" heette. Had beter verdiend. Toch nog foto,s gemaakt al had ik gezworen dat niet meer te doen. De filmrolletjes vliegen erdoor.Eindelijk, eindelijk bereikten we Torrey en checkten in in Motel 8 in een doorsnee kamer, al ligt er in het nachtkastje naast de bijbel nu ook " The book of Mormons". Probeerde er iets van te doorgronden, ene Nephi schijnt een belangrijke rol te spelen. Utah is prachtig . Straks naar Capitol Reef, nog meer gesteenten.
	Zaterdag 6 augustus, middag, net aangekomen in Moab, alwaar een te duur onderkomen voor twee nachten geregeld met zwembad voor mij en veel televisiekanalen voor Elias en twee nog grotere bedden dan we normaal al hebben. We kunnen de kamer nog niet in dus kunnen we mooi bijschrijven in het Slick Rock Cafe alhier. Het is weekend. Dit is tenminste een echt plaatsje met winkels en leven wat van Torrey niet gezegd kon worden. Ik was gisteren naar het plaatsje gaan wandelen maar er was geen plaatsje. Elias sliep uit, we waren beide redelijk futloos. Ik sprak met een dochter van Nederlandse immigranten , vroegere missionarissen,in een winkeltje. Je lacht je dood, ze zei: " I.m gonna take the horses out to my mom", met zo,n Texaansachtig accent. Ook zie je hier echte cowboys lopen met een hoed en een neksjaaltje en zelfs de plaatselijke sheriff bleek zo uitgedost. Het lijkt steeds op een verkleedpartijtje. Er staan ook steeds meer wigwams langs de weg. Na de meegebrachte Deli-lunch moesten we eraan geloven, weer een park en we vertrokken richting Capitol Reef. Eerst in het Visitor Centre naar een diaserie gekeken en vervolgens higway 24 richting Hanksville gereden door het Park en daarbuiten. Wat ik waardeerde aan dit park is dat het er helemaal niet druk is, dat je er alles mag, ook buiten de paden lopen en alles beklimmen. Dit is een echte stenen wildernis. Er zijn petroglyphen te zien, rotstekeningen van de Fremont people een wild volk dat hier vroeger leefde. Ook zijn er overblijfselen van Mormoonse settlers. Maar vooral zijn er maanlandschappen. je waant je op Mars of in een videogame. Gesteenten in kleuren als grijs, zwart, oker, paars en lime richten zich behalve als bergen als enorme kastelen en burchten in de lucht op. Elk moment verwachte ik dat er digitale figuutjes op zouden duiken. De natuur is reusachtig hier. Na een paar uur keerden we terug want na het park hield het niet op en werd het nog indrukwekkender. Zo is elk park heel anders. Wat vroeger dan normaal begonnen we aan de rustavond en vanwege de shabbat aten we in de Wonderland Inn, Elias zoals altijd lasagna en ik Cowboys Delight. Lekker naar een oude aflevering van Monk gekeken en op tijd gaan slapen zodat we er vandaag weer tegenaan konden. We namen de highway hiernaartoe ( 70) , uiteraard heel scenic en waren hier dus al rond twee uur. Morgen gaan we naar Arches en naar Canyonlands of die misschien de dag erna. Eerst ga ik vanmiddag in dat zwembad zonnen want het is weer mooi weer en beslist niet te warm, 86 graden.
	Rest zaterdag en zondag 7 augustus, Moab.Gisteren heerlijk in dit Hollywoodzwembadje gezwommen, gelezen en gezond, net alsof ik op vakantie was! Ik probeerde Elias over te halen maar die weigerde in een " kinderbadje" te zwemmen. Stom van hem. Erna als een gekke Hollander 5 blokken gelopen naar een fatsoenlijke supermarkt. Niemand loopt hier en zeker niet met vier tassen boodschappen. Het was ook wel zwaar. Ik wilde groente en fruit en iets gezonds, want ze weten hier alles wel te bederven. Overal zit suiker in , zelf in het zgn. volkoren brood dat ik wist te bemachtigen en in het groentesap. Vanmorgen werden er geglazuurde koekjes als ontbijt geserveerd. Hier hebben ze ook geen koffieapparaten meer, wel in Californie en nu moet ik ook veel moeite doen voor mijn koffierantsoenen. Ik ben overal van afgekickt. In leuke winkeltjes met cowboyspullen gekeken en verliefd geworden op John Wayne kopje: talk slow, talk low and better not talk at all" he, Ronald. Iets gefabriceerd van de meegebrachte etenswaren en toen de avond doorgebracht met een nieuw kanaal met allemaal drama,s ,Lifetime geheten. We hebben nu 47 kanalen maar er nog geen film op t.v. te vinden. Op deze dramazender keken we naar een meisje van wie de vriend van een pier dook en toen zijn nek brak en toen moest ze via een andere neurotische Joodse vriend ontdekken dat ze hem toch weer terugwou. Deze film duurde tot 12 uur omdat er om de 5 minuten reclame was zoals bij alle programma,s hier, hoe kunnen mensen zich ooit op iets leren concentreren? Dus veel te laat slapen. De volgende dag weer een programma: Arches National Park. Om tien uur vertrokken we, het is hier vlak bij. Deze dag leek het heel warm te worden en het werd inderdaad 95 graden. Elias weigert halstarrig een korte of bermuda broek aan te trekken, laat staan sandalen of bergschoenen hoewel alle mannen en jongens die hier dragen. Deze artikelen zijn voor niets over de Oceaan gevlogen dus. Hierover in de vroege morgen een geschil. Ik draag hier zelfs mijn cowboyhoed in de hitte. De stemming keerde echter weer terug en vanwege enige gesteente- vermoeidheid besloten we alleen de higlights te nemen. Maar we zagen toch nog best veel. Dit park is bekend om zijn rode gesteente en bogen =arches. Die wilden we dus vooral zien, je moest er wel vaak heenklimmen eerst, voor sommige 4 a 5uur dus dat kon niet, maar wel zo,n half uur. Vanwege de warmte was dat ook echt het maximum, als je de zwetende rode horden zag met waterflessen en zakdoeken op het hoofd. Het was vrij druk, weer met een heel ander en meer Amerikaans publiek. We zagen de Windows, de Balanced Rock, de Delicate Arch, de Tunnel Arch en the Pine Arch bij de Devils Garden.Op een frisse dag moet het heerlijk zijn hier alles te exploreren, er zijn mooie uitzichten en ook bijzonder is het rode zand en het rode water in de Coloradorivier die we nu elke dag oversteken. Teruggekomen bleek er een geimproviseerd bezoekerscentrum, het nieuwe is in aanbouw, we konden wat dia,s zien en er was geen eten , dus we moesten eerst terug naar Moab voor sandwiches en veel drinken. Daarna besloot ik van het Canyonlands Park nu het Dead Horse Point State Park te kiezen. Morgen zien we er de Needles van, het is zo,n groot park en het was al na drie uur. Eerst dertig miles erheen met airconditioning, maar ik vond het zeer de moeite waard, Elias ook. Uiteindelijk kwam je op een hoog gelegen landtong die erom bekend staat dat de cowboys daar vroeger de wilde mustangs bij elkaar jaagden en de tong dan afsloten met een schutting van takken. Aan alle zijden resteerden dan nog slechts duizelingwekkende ravijnen zoals we die ook zagen, van rode lagen zandsteen tot in de peilloze diepte waar je de Coloradorivier ziet stromen. Dan kozen ze de beste paarden uit om te temmen en de rest kwam om van de dorst in het zicht van die rivier. Arme paarden, wat zijn mensen toch wreed. Deze diepten kon je daar dus zien, de lijken waren opgeruimd. Je zag er ook waterreservoirs in blauwe lagen, die daar ergens voor zijn aangelegd. Er was een goed bezoekerscentrum en nog belangrijker, de lucht was er heerlijk fris ,want weer behoorlijk hoog. De woestijnlucht doet mijn allergieen goed. Toen weer naar " huis" en ik weer het zwembad in na het leuke kopje van John Wayne te hebben gekocht en Elias in de gekoelde kamer bij de t.v. Wie weet waar we morgen zullen slapen. We gaan dan naar Monument Valley en meer naar Indianen gebieden en er schijnt niet veel accomodatie te zijn. Ik gok op Mexican Hat, klinkt wel leuk. Het is nu avond in het Slick Rock cafe en we gaan op tijd slapen. Welterusten!
	Dinsdag 9 augustus San Juan Inn & Tradingpost te Mexican Hat, alwaar we volgens plan gisteren arriveerden. We bevinden ons nu definitief in Navajo gebied en alles wordt hier gedaan door stevige mensen met zwart haar en wat vierkantige gezichten , een beetje Mexicaans. Gezien mijn liefde voor de boeken van Karl May en liefde voor Winnetou gaat mijn hart hier sneller kloppen en sliep ik onrustig. We vertrokken gisteren met een beperkt plan, we kunnen het nu wat rustiger aan doen dan in het begin. Eerst vervolgden we de weg vanaf Moab en bezochten de zijtak naar de Needles van Canyonlands, weer een onafzienbare vlakte van kleine rode torentjes in vlaktes en gelaagde ravijnen. Ik denk dat dit erg op de Grand Canyon lijkt en ben benieuwd. Met een verrekijker kon je je een idee maken van de hoogte van die torentjes. Er leiden paden doorheen waar je ook kunt hiken, lijkt me eng want er is Niets. Toen terug naar de hoofweg en de volgende tak : de Newspaper Rock, met allemaal schattige tekeningetjes van mensen van enkele eeuwen terug met herten en antilopen en verentooien op hun hoofd en een soort franjebroeken. Van dichtbij en goed te zien. Er zijn hier veel plaatsen met rotstekeningen en dit zijn de leukste. Toen gepicknickt en op weg naar de Valley of the Gods. Dat was me wat. Ik reed uit de reisgids de weg door the Valley of the Gods, genaamd de Moki Dugway. Een onverharde weg met de idiootste hobbels die ik ooit heb gereden en dat zegt wat. De weg ging eenvoudig steil omhoog en vlak daarna weer steil omlaag zodat je geen idee had wat je na zo,n hoogte te wachten stond en ik ook de weg onder de neus van de auto niet meer kon zien. En dan nog met gravel. Arme Malibu, het was ook nog 95 graden, maar hij deed het absoluut fantastisch. Intussen moesten we naar het landschap kijken waar de goden in de vorm van massieve rode gesteenten op ons neerkeken en ik beloofde ze van alles als ze ons en de auto maar ongedeerd lieten passeren. Dit deden ze en we bereikten de hoofdweg, waar we foutreden en zo bij toeval ook nog het Goosenecks State Park bezochten, een bijzondere plek met een sterk meanderende rivier tussen grijze gelaagde bergen, iets unieks weer in de wereld. Daarna nog nabevend naar Mexican Hat, dat is genoemd naar een rotspartij bij de ingang die lijkt op een Mexicaan met een sombrero op. We vonden deze Inn aan de San Juan rivier, die natuurlijk helemaal rood is, net als nu de achterkant van onze auto, en die kort na onze aankomst vol was. We aten er ,savonds lekker Navajo Taco bediend door een beeldschone Indiaanse jongen met een lange zwarte staart, wat kun je nog meer willen. ,sAvonds keken we naar de Miss Teen 2005 verkiezingen op de t.v. Miss Ohio won. Precies Miss Congeniality. Vandaag gaan we naar Monument Valley maar ik denk met een jeeptour, want daar loopt weer zo,n weg doorheen en ik weet niet of de grote Manitou ons nog een keer wil helpen. Tot ziens in de Thunderbird Lodge waar we hebben gereserveerd! We zagen hier overigens op verschillende plaatsen kolibri,s en natuurlijk hagedissen.
	Donderdag 11 augustus. Nog maar een paar dagen te gaan. Ik zit hier in het hotel de Quality Inn in Tuba City, de laatste Indianenstad waar we hebben overnacht. Al twee dagen alcoholvrij, want op het reservaat wordt geen alcohol alias vuurwater verkocht. Vanavond kan ik dat inhalen. We moeten snel schrijven want kunnen hier niet onbeperkt op de computer dus anders later op de dag verder. Op dinsdag werd het maar 86 graden. Op die dag vertrokken we uit de San Juan Inn, bij de weg stond een bord:" you,re now entering Navajo territory" en gingen op weg naar Monument Valley, waarvan we eerst het Visitor Centre en de ingang niet konden vinden. Die is dus recht tegenover Gouldings Trading Post. Hier passeerden we de grens van Utah en waren voortaan in Arizona waar we nog erg aan moeten wennen. Veel irritatie en twee keer 10 miles voor niets rijden bij het zoeken naar de ingang. We wilden daar een jeeptocht doen door de Valley en niet weer met de auto over zo,n slechte weg rijden. Maar de prijzen waren van 15 dollar naar 35 dollar per persoon gestegen en omdat we de volgende dag weer zoiets zouden doen, besloten we toch een stukje met de eigen auto de vallei in te rijden. Van boven zag het er wel goed uit, maar eenmaal op de weg bleek het voor een personenauto weer een verschrikking. Grote kuilen en glibberig rood zand. Na de eerste parkeerplaats keerden we terug. Toen maar de mooie formaties waaronder de Mittens vanaf de hoogte en langs de weg bekeken wat ook heel goed kan. Hier zijn veel films onder andere met John Wayne opgenomen. In het Visitor Centre was een presentatie over de Navajo Code Talkers in de tweede Wereldoorlog. Daarover is een film de Windwhisperer gemaakt. Ze zijn heel trots op hun rol in het leger. Konden ze toch strijden. Er staan ook voorbeelden van hogans, dat zijn hutten voor mannen en voor vrouwen en een soort saunahut om te zweten, want er is weinig water. Daar gelunched, wat meestal beter smaakt dan het avondeten. Ik een John Ford salade, Elias een cheeseburger. De souvenirs waren er verschrikkelijk duur. Daarna de weg vervolgd. Je ziet overal Navajo nederzettingen, een samenraapsel van rechthoekige huizen met een paar auto,s , soms een kleine corral met paarden, een oude caravan of autobanden. De stad Kayenta leek op een groot interneringskamp met allemaal van die barakken. Hier en daar worden nieuwe dorpen met leukere huizen voor ze gebouwd, maar die staan altijd nog leeg. Vandaag zagen we de eerste schoolbussen rijden. De Navajo kinderen wonen erg verspreid. Na Kayenta reden we 10 miles verder naar het Navajo Nationa Monument, de ruines van Betatakin. Dat zijn overgebleven woningen van leem die in een grote holte in de bergwand zijn gebouwd door het vroegste volk de Anasazi. Zij vertrokken om onduidelijke redenen en werden mogelijk later de Hopi genoemd. De Navajo,s kwamen in hun plaats. Via een nature track kon je naar een viewpoint lopen waar je het ook met een verrekijker goed kon zien. Daarna mochten we in het Visitor Centre een film zien over hoe je er met een groep ook echt in kunt en zo leek het alsof wij dat ook haddden gedaan. We reden daarna naar Chinle via de 59 en kwamen er langs vele Navajo dorpjes aan. Hier begonnen de eindeloze wegen als een lint die tot de horizon reiken. Ik moet er verschrikkelijk van gapen, dit hoort echt bij Arizona.Al kun je hier geen alcohol kopen, er is dus duidelijk wel een drankprobeem, want er staat veel langs de weg: don,t drink and drive". Er lopen veel coyoteachtige zwerfhonden rond. Er is voor de Navajo,s waarschijnlijk weinig te doen, behalve het toerisme en sieraden, kleden en potten verkopen. De sieraden worden meest langs de weg verkocht in palenhutjes met vlaggen ervoor. Ik heb zo een kettinkje gekocht, de echte mooie kosten boven de 100 dollar en langs de weg is het anders. In Chinle vonden we vrij eenvoudig de Thunderbird Lodge waar we hadden gereserveerd maar het was lang niet vol. De vakantie is hier al voorbij. Je ziet veel grootouders met kinderen trips maken, de ouders moeten immers altijd werken. In het nachtkastje ligt hier naast de bijbel de " teachings of Buddha". Ik heb meteen twee kaartjes voor de Jeeptour door de Canyon de Chelly gekocht voor morgenochtend. We hebben hem nog niet gezien, hij zit goed verstopt. We aten in het cafetaria een lekkere Navajo Taco, salade en zelfs druiven. Er hangen hier overal mooie wandkleden te koop en er zijn goede souvenirs, maar wel erg duur. Mijn creditkaart is nog steeds niet gebounced.Als ik thuiskom ben ik failliet. Beschrijving van woensdag 10 augustus, nu in de bibliotheek van Flagstaff die het heel ingewikkeld maken en nu heb ik ook maar beperkt tijd. We kwamen net in Flagstaff binnen onder begeleiding van bliksem en heftige regenbuien. Toch niet voor niets onze regenjassen meegenomen. Gisteren,sochtends lekker ontbeten in de Thunderbird Lodge en toen mee in de jeep voor een tocht door de Canyon de Chelly, geheel beheerd door en in bezit van de Navajo Indianen. We haddden een dikke Navajo gids die zelf was opgegroeid in de Canyon en er nu al 27 jaar gids was. We moesten toegevoegd worden aan een jeep, zodat twee bijzonder dikke dames nu op een bankje moesten zitten waar ze zich over beklaagden. Ook gedroeg ik me niet volgens de normen van Elias die die morgen een geweldig ochtendhumeur had. Later werd het gelukkig weer beter. We reden eerst over een zandvlakte en later meer tussen de wanden van de canyon, eerst de Canyon del Muerte en daarna de Canyon de Chelly. We reden ook regelmatig door water en rivierbodems met veel water.De eerste canyon heet zo omdat daar veel indianen vrouwen en kinderen werden gedood toen ze werden verdreven uit de Canyon. Ze vluchtten een bergtop op, een verhaal dat lijkt op dat van de Massada in Israel. Er waren veel rotstekeningen en rotswoningen te bewonderen, zoals gisteren, maar nu kon je er dichterbij komen. De Navajo en de Hopi,s deelden de Canyon en verbouwden er groente en mais voor eigen gebruik. Ze hadden voorraadschuren voor de winter. Er wonen nu nog Navajo en enerzijds willen ze niet worden gefotografeerd om hun natuurlijke leven te kunnen blijven leiden, anderzijds komen ze wel op je af om je van alles te verkopen. Op het kruispunt van de Canyon beschikten ze zelfs over VISA. Er zaten ware kunstenaars bij, dat maakte nog iets goed. Een man speelde prachtig fluit, gelukkig heb ik al zo,n CD gekocht, al heb ik die nog niet kunnen beluisteren. Anderen maakten echt mooie dingen van stenen, maar die hadden ook hun prijs. Ik ging daar op een w.c. zonder deur, een ervaring die ik alleen eerder had in Christiania in Kopenhagen. We hadden er een ontmoeting met een man die in Las Vegas woont en leider is van een casino die iets vertelde over het leven van de werkers daar en hun gezinnen. Je kunt er dus echt wonen, maar het was echt een facade zei hij ook. Bij terugkeer kocht ik in de giftshop van de Thunderbirdshop een mooie ring, want die wilde ik al vanaf het begin. Daarna gingen we verder en nu door de Hopireservaten via een scenic route 264 met plaatsen als Shungopavi en Kykotsmovi. Daar waren weer de samenraapsels van huisjes en auto,s, honden en rommel en kleine tuintjes. Het leukste was dat we een tijdje achter de schoolbus aanreden die op ieder kruispunt indianenkindertjes uitspuugde, opgewacht door auto,s van hun ouders. Je moet erg uitkijken om geen loslopende honden aan te rijden. Er schijnt een groot probleem te zijn met overgewicht en diabetes onder de indianen. Er wordt aktie gevoerd om ze te leren meer groente en fruit te eten, maar als je in hun supermarkten komt ziet het er bedroevend uit met de kwaliteit van hun voedsel. Dat merk ik hier in Flagstaff waar we eindelijk weer eens lekker lunchten. Het is zeker ook een armoede probleem. We bezochten het Hopi Cultural Centre en het Museum, waar je letterlijk niets mocht, ook niets opschrijven. Je zag hier hoe kunstzinnig de indianen altijd zijn geweest, en de mooie dingen die ze altijd gemaakt hebben. Er zijn veel mooie oude zwart wit foto,s. Tuba City bleek ook nog binnen het reservaat, het eerste deel van de Hopi, Moenkopi, met mooie groentetuinen en de rest weer van de Navajo die hier ook de enige Inn beheren. Wel een luxe Inn die helemaal vol was omdat er geen andere is en nu moesten Elias en ik uit nood een bed delen. Elias sliep uiteindelijk op de grond in een sprei met twee kussens, naar zijn zeggen heerlijk, en we maakten twee vieze pizza,s met bijgevoegde tonijn klaar in de magnetron. Nu zijn we weer in de vertrouwde wereld en daarover een volgende keer.
	Nu is het vrijdag 12 augustus en we zitten nu in een internetcafe tegenover het IMAX Theater te wachten tot onze film over de Grand Canyon begint. Vervolg: gisteren na een heerlijke rustige nacht dus opgestaan en naar Williams gereden. Eerst via de 89 tot een punt waarop met neonletters bij een benzinestation stond Beer and Wines en toen wisten we dat we het Indianenreservaat uit waren. Ik wilde nog een "loop" rijden om de Painted Desert View te zien.Daarvoor kwam je een national Park binnen dat Wupatki National Monument Park heette en daar bleek die view erg tegen te vallen, ik had gerekend op gekleurde zandheuvels, maar het was een uitzicht erg in de verte en we zijn inmiddels zo verwend. Wel waren er andere dingen die de moeite waard waren zoals ruines van Indianen verblijfplaatsen en op het einde van die "loop" het Sunset Crater Park van het San Francisco Volcanic Field en dat was mooi, eigenlijk hebben wij nooit een vakantie zonder een vulkaan met veel lava en zwarte bergen en deze beantwoordde daar aan. Een uitbarsting heeft ooit tijdelijk de Indianen verdreven, maar daarna werd de grond erg vruchtbaar. Er was prachtig bos. Toen in volle vaart richting Flagstaff. Toen werd de donkere lucht steeds donkerder en begon het te stortregenen. Bij het begin van Flagstaff heb ik nog een tijdje met de auto geschuild onder een afdak van een motel. Ik kon daar alvast de regenjassen in gereedheid brengen die zo niet voor niets waren meegekomen. Toen maar verder gereden naar het centrum en een parkeergarage gevonden met natuurlijk een ondoorgrondelijke betaalmachine. We merkten beiden toch opgelucht te zijn weer " onder ons " te zijn in de zin van een meer op San Francisco lijkende omgeving qua mensen en winkels. We aten een heerlijke lunch bij het Weatherford Hotel, een Flagstaff Dip met mierikswortel en een soort ossestaartsoep dip, eindelijk eens een echt goede smaak. We zaten buiten onder een luifel terwijl de regen naar beneden stroomde en mensen vreemde regenbedeksels omdeden. Daarna nog wat laatste inkopen gedaan, een vrouw in een kerstwinkel vertelde ons dat de " moonsoon" is begonnen en dat het nu elke dag tussen 1 en 4 uur kan regenen. Dat ze er erg blij mee zijn omdat het al 7 jaar erg droog is geweest.Dat had dus ook vandaag zo kunnen zijn, maar tot nu toe dreigt het alleen. De auto uit de parkeergarage gemanoevreerd, afkloppen, alles is nog steeds goed met de Malibu, en op weg naar Williams en de Econolodge aldaar. Ik had me van de entourage niets voorgesteld, maar tot mijn verbazing lag daar aan de spoorlijn in Williams downtown een heel cowboydorp met enige winkeltjes, af en toe rodeo,s, guitaar spelende cowboys en mannen met grote hoeden op die buiten barbequeden. Ik heb er nog heel wat foto,s gemaakt. Om de zoveel tijd komt de stoomtrein langs die naar de Grand Canyon rijdt met een hoop getoeter. Aan de overkant van het motel ligt een Wild Westdorpje met een gratis museum. Overal waren mensen aan het kopen waardoor alle ATM,s leeg waren en ik enigzins werd beschermd tegen mezelf. Ook staat deze plaats in het kader van Route 66 die hier een tijdlang met de weg correspondeert. We aten in het motel, een wat minder allooi dan we inmiddels gewend zijn - er hangt een hele vreemde geur- maar wel met veel kanalen op de t.v. Alleen begrijpen we niets van de tijden in de gids. De mountaintime is hier weer voorbij waardoor we een uur wonnen, maar alles begint nog twee uur eerder. Een grote Mexicaan, een man van zeer weinig woorden, ik geloof geen een, kwam op verzoek onze w.c. doorploppen. Onrustig geslapen vanwege al het lawaai van mensen die heel vroeg opstonden en de trein die honkend en stomend langskwam.% % Wij stonden pas om 7 uur op, ik kreeg Elias er haast niet uit, want ik wilde voor de eventuele regen de buitendingen in Grand Canyon kunnen doen. Het was een heerlijke frisse ochtend, nu 77 graden, en het was nog een uur rijden. Alvast kaartjes gekocht voor de film The Inner Secrets voordat we het park binnenreden. Het is een film waarbij je in de Grand Canyon gaat op een supergroot screen, een must. Daarna het echte werk in. We hebben zo gauw dat kon want het was heel druk de eerste twee uitzichtspunten bekeken( het Mather point en het Yavapai Pont)en toen hadden we een idee wat de Grand Canyon was. Het leek inderdaad enigzins op Canyonlands maar veel groter en dieper. Later op de dag vond ik het steeds mooier, de zon was minder en daardoor kwamen er meer contrasten en kleuren dan bij die felle zon. Nadat we de auto een vaste parkeerplaats hadden bezorgd bij de hondenkennels liepen we het Bright Angel trail, oftewel het brutale eekhorentjespad, tot het eerste waterpunt, net als onze familieleden hadden gedaan. Heen ging best, maar terug was een iets ander verhaal. Het werd vooral beneden in steeds warmer. Bij het eerste waterpunt zat een Ranger de mensen te waarschuwen en hij vertelde dat met name mannen tussen de 18 en 25 veelvuldig uit de Canyon moesten worden gehaald of de dood vonden. 90% van de slachtoffers waren mannen en mannen in de midlifecrisis bleken het juist relatief goed te doen, zij liepen gewoon door. Heel interessant. Ik en ELias liepen even snel terug als heen, dat vond ik wel opmerkelijk, hij wat sneller dan ik. Het klimmen in de warmte maakte dat ik mijn hart tussen mijn oren voelde bonzen. Ik ben er nog rozerig van. Zou graag ooit die hike totaan de rivier en terug willen maken, maar dan moet je er overnachten. Daarna heerlijk gelunched in het cafetaria van de Market Plaza, spagetti met niet zoete gehaktsaus. Toen gingen we nog met de shuttlebus naar het Hopi Viewpoint. Dat vond ik erg mooi en je kon meer van de rivier zien die er rood doorheenstroomt. Er kwamen nu blauwe tinten bij.Daarna vonden we het welletjes en zijn we hier gezellig bezig op de computer. Nou ik ga dit afsluiten, waarschijnlijk morgen voor het laatst vanuit Las Vegas, de koek is bijna op....
	Dit laatste deel schrijf ik thuis op mijn eigen computer. Thuisgekomen met een verschrikkelijke jetlag en een tijdsverschil van 9 uur. Een moeilijke overgang naar de Nederlandse realiteit. Na de laatste beschrijving zagen we de film bij de Grand Canyon die zeer de moeite waard is en ook te koop is. Je gaat echt met een camera de Canyon in en ziet hoe er watervallen zijn daar beneden en groen en waanzinnige stroomversnellingen in de Colorado Rivier. Ook zie je welke dieren er wonen en hoe de ontdekkingsreizigers met gevaar voor eigen leven de Canyon stukje voor stukje exploreerden.De nacht erna zag ik nog steeds beelden van de Canyon voor mijn ogen.Er werd muziek van the Sacred Spirit bij ten gehore gebracht, eveneens te koop. Op de terugweg naar Williams kochten we een kant en klare gegrilde kip en kersen bij een Foodmarkt. Dit opgegeten terwijl we naar Jurassic Park deel III keken in het motel. Er kwamen steeds paarden en wagens en verklede cowboys langs.De terugweg naar Las Vegas voorbereid.
	Zaterdag 13 augustus.De laatste overnachting was in het Golden Palm Hotel en Casino, hoe kan het ook anders, achter de Strip,een enigzins morsig hotel met veel Hispanic families die hier hun geluk beproeven.Deze stad maakte mij opnieuw moe en melancholiek. Het is ook weer erg warm, 107 graden F. Dat hadden we alweer een tijdje niet gehad. Aangezien je de auto leeg mag inleveren bij Alamo en ik volgens de berekeningen van de auto genoeg benzine had voor de nog te rijden miles, niet meer getankt. Met als resultaat dat er vlak voor de Hooverdam een lichtje ging branden en een waarschuwing afging. Toen had ik het niet meer, want je bent daar midden in de woestijn en bij de Hoover Dam bleek geen pomp te zijn. Vier en een halve mijl verderop gelukkig wel.Daardoor zagen we van de Hooverdam alleen de minder indrukwekkende kant. Er is een bezoekerscentrum en er waren heel veel mensen, maar ik wilde eerst tanken en dan desnoods terugrijden, want ik wilde het eerst in orde hebben. Maar na het tanken hadden we geen zin meer. Nu benaderden we Las Vegas van een andere kant dan de vorige keer en zag je meer hoe de stad middenin de woestijn ligt. Met hoge bergen eromheen van kale steen.De Hooverdam verzorgt de electriciteit die die stad heel veel verbruikt. We kwamen ook langs het Meade meer, heerlijk om water te zien temidden van al die droogte en de oplopende warmte meter. We vonden het hotel redelijk gemakkelijk, het heeft dezelfde ordinaire uitstraling van alle budgethotels hier achter de strip. Hele families zie je hier en mensen die in avondkleding en op hoge hakken gaan feestvieren. De deskbediende zei dat het hier 14 dagen ervoor 125 graden was geweest,ook voor Las Vegas wel erg warm. In het nachtkastje hier lag ook geen bijbel meer. Alle souvenirs uit de auto gehaald en uitgestald, die moeten morgen allemaal mee in de koffers en rugzakken.Ik heb zoveel fotorolletjes dat ik ze niet durf te tellen. Om half 5 toen het nog maar 35 graden C was nog even de Strip op gegaan en de tweede helft bekeken. Gefascineerd gekeken naar poker spelende mensen en de eindeloze slotmachines. Elias werd eruit gehaald toen we keken omdat hij nog geen 21 is. We bezochten New York New York, Monaco en Bellagio via een monorail en tot slot Caesars palace en ontdekten nu ook de prachtige zwembaden die zich binnenin bevinden via allerlei thema,s. Ook zagen we vele bruidsparen poseren voor fotografen.Daarna waren we moe en verdroogd en aten in het cafe dat bij ons hotel hoorde. Toen moesten we de terugreis voorbereiden en alles inpakken. We zouden de volgende morgen om half 6 worden gewekt, dus op tijd naar bed. We zagen vanuit ond hotelraam de lichten langs de pyramide de hele nacht opstijgen en het verlichte kasteel Excalibur.
	Zondag 14 augustus. Nog niet eens slecht geslapen. Om 4.15 wakker geworden en maar gebleven. We moesten het terugbrengpunt van Alamo vinden, helaas niet op het vliegveld zelf, had ik uitgevonden. Ik had een kaartje van Las Vegas bij de receptie bemachtigd en zou vonden we het in de zondagmorgen stilte waarin de laatste mensen uit de casino,s thuiskwamen. In een rij werden de auto,s zonder pardon ingenomen en kreeg je een receipt. We konden niet eens rustig afscheid nemen van de Malibu en ik kon ook niets over zijn oil life zeggen. Snik. Daarna met de shuttle naar het Mc Carran vliegveld. Dat is zoals het in zo,n stad hoort, een prachtig en luxe vliegveld wat je zo langs de weg niet ziet. Las Vegas komt op zijn voordeligst uit als je op dit vliegveld aankomt. Er staan manshoge cactussen bij de entree. Naast de gates kun je nog je laatste geld vergokken wat mensen ook werkelijk deden. Wij hadden nog net genoeg voor koffie en sinasappelsap. Ik heb alleen nog wat muntgeld over.Met een soort trein gingen we naar de D-vleugel en gelukkig werd de handbagage met nog een extra Navajo tas goedgekeurd. Weer een doorlichting natuurlijk, haarspeld en horloge uit, schoenen uit, waarom gaan onze metalen veldflessen niet af en ik altijd wel? Bij het opstijgen een mooi uitzicht over de stad en de eindeloze buitenwijken van gewone eensgezinswoningen met zwembadjes, rechttoe rechtaan. De omringende bijzondere natuur van het niets. Drie en een half uur gevlogen naar Atlanta onder het genot van Madagascar zonder geluid. Reken erop dat je bij Delta van alles moet betalen, en wij hadden dus niets meer. De headset op de nationale vlucht en je drank op de intercontinentale vlucht.Dus geen glaasje wijn voor het slapen gaan. in Atlanta hadden we niet veel tijd voor de overstap. Het zag er heel groen uit en ik wilde zien wat daar specifiek uit Georgia was, maar er waren alleen maar algemene taxfree winkels. Het bleek dat we 3300 miles hadden gereden bij berekening vanuit wat de auto had bijgehouden, dat is 5280 kilometer, niet gering dus. wat heb je nodig in dit gebied? Een goede auto, een zonnebril en een credit card! Bij het landen in Amsterdam, waarbij het net weer licht was geworden toch ontroerd door die groene veldjes, huisjes met rode dakjes en kleine wegjes met maar een paar banen. Het heeft hier geloof ik drie weken geregend. Hoe gaan we hier ons prachtige bruin bijhouden? De familie stond ons op te wachten en ook werkelijk een haag van marechaussees bij het verlaten van de bagagehal. Bang voor aanslagen. Welcome in Holland en het mooiste vliegveld.In de nieuwe vleugel zijn de toiletten beschilderd met tulpen. Design is nou iets waar wij weer goed in zijn. Eerst maar eens wennen na een nacht zonder slaap en al die filmpjes ontwikkelen. Het was een geweldige reis met heel veel indrukken die we nog geleidelijk moeten gaan verwerken.

Links:

albireo.ch
The weather channel

katjabunnik

Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours