5 weken op vakantie in Zuidwest Amerika
5 nachten hotel en 30 nachten camper
Zaterdag 30 juli 2005 is het dan eindelijk zo ver. Na maanden van voorbereiden en plannen, met veel ondersteuning van Tioga Tours. We reizen met twee families en twee 30 Ft campers. Het reisplan is als volgt: Zaterdag 30 juli Amsterdam - New York JFK, vertrek A'dam 11.00, aankomst JFK 13.10 plaatselijke tijd Bij JDL Limousine vervoer geregeld van JFK naar hotel, in een 14 persoonsbusje, kosten $ 85,00 incl. tax, fooi, toll en parking. Twee nachten Salisbury Hotel New York, we maken hier toch een tussenlanding, kunnen we de kans net zo goed benutten om de stad een beetje te verkennen, zo vaak komen we hier niet! We worden weer door JDL Limousine opgehaald en naar Newark gebracht. Dit vliegveld ligt iets verder, kosten daarom $95,00 Maandag 1 augustus om 09.30 vertrek vanaf vliegveld New York Newark, aankomst om 11.14 in Cincinatti. Om 12.30 de vlucht naar San Francisco, waar we om 14.30 behoren te landen. Vanaf het vliegveld worden we opgehaald door Airport Express. In een 11 persoons busje, kosten $109,25 incl. tax, fooi, worden we gebracht naar Grosvenor Suites, aan Pine Street. In dit hotel verblijven we twee nachten, zodat we wat tijd hebben om San Francisco te ontdekken. Vandaag de RoadBear Speed Passes van beide families gefaxt. Dat moet, als het goed is, een half uur schelen bij het ophalen van de camper. Woensdag 3 augustus worden we tussen 11.00 en 13.00 vanaf ons hotel naar RoadBear gebracht, waar onze campers op ons wachten. Vanaf dat moment gaat de reis als volgt verder (als alles meezit, uiteraard): 3 aug. Yosemite Village, California, campsite Upper Pines 4 aug. Yosemite, California, campsite Hodgdon Meadow 6 aug. Mono Lake, California, campsite Mono Vista RV Park 7 aug. Las Vegas, Nevada, waarschijnlijk de campsite van CircusCircus 9 aug. Springdale/Zion National Park, Utah, Watchman Campground 11 aug. Brice, Utah, Ruby's Inn Campground 12 aug. Cannonville, Utah, Kodachrome Basin State Park 13 aug. Torrey, Utah, Thousands Lakes RV Park (Capitol Reef National Park) 14 aug. Lake Powell, Utah, Bullforg RV Park Campground 15 aug. Moab, Utah, Canyonlands Campground 17 aug. Mesa Verde National Park, Colorado, Morefield Campground 18 aug. Monument Valley Navajo, Utah-Arizona, Goulding's Campground 19 aug. Chinle, Canyon de Chelly, Arizona, Spider Rock Campground 20 aug. Winslow, Arizona, Meteor Crater RV Park 21 aug. Page, Arizona, Campground Page-Lakepowell 22 aug. Grand Canyon National Park, Arizona, Mather Campground 24 aug. Parker Dam, California, Echo Lodge Resort 25 aug. Desert Hot Springs, California, Sands RV Resort 26 aug. San Diego, California, San Diego Metro KOA 28 aug. Anaheim (Los Angeles), California, Canyon RV Park 29 aug. Malibu, California, Malibu Beach RV Park 31 aug. San Simeon, California, San Simeon Creek Campgrounds 1 sept. Carmel, California, Carmel by the River RV Park 2 sept. San Francisco, camper inleveren voor 11.00, laatste nacht in hotel Good Nite Inn, vlakbij het vliegveld 3 sept. Vertek om 11.04 vanaf vliegveld San Francisco, aankomst 18.20 Cincinatti. Aansluitende vlucht om 19.20 naar Amsterdam 4 sept. 09.35 aankomst Schiphol Amsterdam. Tijdens onze camperdagen doen we veel Nationale parken aan, maar verblijven we ook twee avonden in Las Vegas om wat te gokken. In San Diego gaan we naar Sea World en in Los Angeles bezoeken we Universal Studio's. Ook staat een helikopter- of vliegtuigvlucht boven de Grand Canyon, bij zonsopkomst, op ons verlanglijstje. Disney World slaan we over. Totaal doen we 24 campsites aan en 3 hotels. Wij ondernemen deze reis t.e.v. ons 25-jarig huwelijk. Het werd of een groot feest of een grootse reis. De keuze is duidelijk inmiddels! Het totale reisgezelschap bestaat uit 4 volwassenen: Marcel, Dorien, Els en Rick. En 5 kinderen: Tessa (16 jaar) en Kim (14 jaar). En de 3 jongens van Els en Rick: Tycho (16 jaar), Joran (12 jaar) en last, but not least Fabian (10 jaar). De laptop gaat mee, het is dus de bedoeling om tijdens de reis deze site zoveel mogelijk bij te werken, zodat de thuisblijvers onze belevenissen op de voet kunnen volgen, maar tevens een verslag voor onszelf na afloop van de reis. Dus, tot gauw!! 2-8-2005 Jaaa, we zijn er en we hebben internet op onze hotelkamer (lang leve het draadloze netwerk en onbeveiligde netwerken). In vogelvlucht: alle vluchten waren keurig op tijd, geen noemenswaardige vertragingen. De controles op JFF Kennedy airport vielen ontzettend mee, het heeft alles bij elkaar hooguit drie kwartier tot een uur gekost om door alle controles te komen. Om 17.10 NL tijd geland. De taxichauffeur, die we in NL hadden besteld, was nergens te bekennen. Ipv dat deze binnen stond, stond hij dus buiten te wachten. Maar dat was dan ook het enige dat een beetje tegenzat. Om 18.00 uur, dus 12.00 uur NewYork tijd waren we in ons hotel op West 57th Street. Keurige kamers. Na alles in de kamer een tijdelijk plekje te hebben gegeven, zijn we naar Cental Park gelopen. Heel apart zo'n groen park met in de verte de wolkenkrabbers. In het park zag Els een hele bijzondere vogel, net als een beroepsfotograaf. Het ging om de Red Tailed Hawk, schijnt heel zeldzaam te zijn. Wij kennen de vogel, volgens onze vogelkenner Els, onder de naam Rodestaart buizerd. Ook veel eekhoorns (chipmunks) in het park gezien). Vanuit het park naar de McDonalds gelopen. Voor $22,00 de buiken vol. En vanuit McDonalds over Broadway gelopen. Alle enorme neonlights billboards gezien. En ontzettend veel limousines. De meiden kochten een petje. En ook dachten we aan onze nicht Sanne, nu nog in Malta, maar straks weer in NL die ontzettend graag mee had meegewild. Om 21.00 waren we in onze hotelkamer, zo lang mogelijk vechten tegen de slaap want het was inmiddels 3.00 's nachts volgens onze biologische klok. Toch tot 22.00 volgehouden maar toen gingen alle lichten uit. Natuurlijk al om 5.00 wakker maar toch kunnen blijven liggen tot 7.00 uur. Na een lekker ontbijt voor $3,00 per persoon met de metro richting Ground Zero. Heel indrukwekkend! Je kon de sfeer van het drama dat zich daar 4 jaar geleden afspeelde nog echt voelen. Vanaf Ground Zero naar de haven gelopen waar we een boottocht naar het Statue of Liberty en Ellis Island (waar tussen 1900 en 1924 duizenden immigranten Amerika binnenkwamen)maakten. Om 16.00 weer terug aan land. Teruggelopen naar het metrostration maar de meesten waren gesloten! Dus zo'n 2 kilometer gelopen om eindelijk een open metroingang te vinden. Naar The Empire State Building. Alleen van buitenaf gezien want we hebben geen zin om in de urenlange rij te gaan staan om met de lift naar boven te kunnen. Doorgelopen naar het Chrysler gebouw. Ook mooi, met al dat RVS aan de bovenkant. Grand Central Staion ingelopen, dat nog dienst doet als treinstation maar waar je tevens vele restaurantjes vindt voor een betaalbare maaltijd. Heel apart om in zo'n grote zaal te eten. Zo'n half uur gelopen om in ons hotel terug te komen. Vanaf 42nd street naar 57th street. Vandaag 13 km gelopen. Om 22.00 lagen we wederom in bed. 1-8, Om 5.10 opgestaan want we zouden om 6.30 door het taxibedrijf worden opgehaald. Ook vandaag verliepen de twee aansluitende vluchten perfect. En, nog belangrijker, alle bagage is aangekomen op San Francisco. Ons taxibusje stond al buiten op ons te achten, perfect geregeld. De klokken gingen nog eens drie uur verder terug. Het was nu dus opeens 14.10 ipv 17.10. Om 15.00 waren we in ons hotel. Even bijkomen en om 17.00 zijn we vanuit onze kamer naar China Town gelopen, waar we, je raadt het reeds, in een Chinees restaurantje gingen eten. Met z'n vieren waren we $60,00 kwijt, inclusief fooi. De wegen gaan inderdaad loodrecht naar beneden in San Francisco, doodeng. En de wandeling terug naar boven was ook zwaar. Om 19.00 waren we terug op onze kamer waar we de rest van de avond lekker rustig aan deden. Tussen 20.00 en 21.30 gingen we een voor een slapen. 2-8, Nu is het 9.30 in de ochtend (18.30 in NL) en ontvangen we via onze draadloze netwerkkaart op de laptop zomaar een internetverbinding uit de lucht waar ik even gebruik van maak om dit verslag bij te werken. Nu zijn de thuisblijvers ook weer even op de hoogte van hoe het met ons gaat in het verre Amerika. (Let maar even niet op de taalfouten, want ik heb niet te veel tijd om alle puntjes op de i te zetten). Tot de volgende keer, misschien over een dag of 6 in Las Vegas. 3-8, Toch nog iets eerder dan ik had gedacht. We hebben deze ochtend (8.30 lokale tijd, 17.30 in NL) nog even tijd voordat we over een uurtje worden opgehaald om naar onze RV (camper) te worden gebracht. Dan kan ik nog even vertellen hoe het gisteren was. We zijn gisteren om 10.15 uit het hotel vertrokken en te voet door China Town en de Italiaanse wijk gelopen. Langs de Trans American Pyramid, het hoogste puntje stond nog in de mist. Het was sowieso sinds gisteravond 19.00 behoorlijk dichtgetrokken met mist. Vanmorgen duurde het ook een tijd voordat de mist wat wegtrok. Het was daardoor redelijk lang kil. We moesten jassen, vesten, lange broeken aanhouden. Maar dat mocht de pret niet drukken. Naar Fishermans Warf gelopen, waar we zeeleeuwen zagen en pelikanen. Een herrie dat die zeeleeuwen maken zeg! Daar wat rondgelopen en koffie gedronken. Om 13.15 een bootocht van een uur gemaakt naar de Golden Gate Bridge, die natuurlijk grotendeels in de mist lag. Op de terugweg rond het eiland van Alcatraz gevaren. Het was best koud, met een koude wind. Heel verraderlijk omdat we daardoor in het gezicht allemaal fors verbrand waren. Om 14.30 stonden we weer aan de kant en liepen naar de CableCar (onderweg hebben Tessa en Kim een karikatuur van zich laten maken, ieder $4,50). Voor de CableCar een uur in de rij gestaan. Leuk gesprek, terwijl we wachtten, met twee Amerikaanse dames: Mikki en Judy. De Amerikanen staan sowieso erg open voor een gezellig gesprek. De CableCar was ook een ervaring. Marcel en Rick hingen aan de buitenkant, terwijl wij liever op de bankjes zaten, want het ging behoorlijk steil omhoog en weer steil naar beneden.$$ Op het eindstation, waar de CableCar gedraaid wordt, zijn we uitgestapt en hebben de metro genomen richting Ashburry Haights, de oude hippiewijk van San Francisco. Daar behoorlijk moeten klimmen, dat zijn onze benen echt niet gewend. Wat een steile wegen zeg! Na daar wat te hebben rondgekeken, hebben we de bus terug naar Powell Station, het eindstation van de bus, genomen. Het was inmiddels al wat donker geworden en weer mistig. Om 21.00 zaten we bij de Mexicaan. Heerlijk gegeten, weer voor een zelfde bedrag als eerder $58,00. En ze bleven frisdrank (gratis) bijschenken als de glazen half leeg waren. Prima geregeld. Twee blokken omhoog gelopen naar ons hotel, waar we om 22.00 arriveerden. Om 22.30 lagen we moe maar voldaan in onze mandjes. To be continued, waar en wanneer we weer een kans krijgen. That's all for now folks! See you all soon, i hope! 8-8, Vandaag aangekomen op RV site CircusCircus van Las Vegas. Maar wat er is gebeurd tussen nu en de laatste keer dat ik schreef, zal ik nu "kort" proberen te omschrijven. 3-8 om 9.45 bij ons hotel opgehaald door RoadBear en naar de RV's gebracht. Na de nodige instructies en papierwerk, reden we om 13.00 onwennig de weg op met de twee bakbeesten. Wat een geschommel en gedeins zeg, ik zat 's avonds nog na te schudden. Alleen ik (Dorien) had de pech dat deze dag allergie aanval nr. 2 op kwam zetten op een antibioticakuur, na de vorige net een week te boven te zijn. Ik ben anderhalve dag behoorlijk ziek geweest, dus onderweg naar Yosemite en de eerste dag in Yosemite National Park, dat was echt balen. Op 4-8 ben ik uiteindelijk 's middags naar het Medical Centre van Yosemite gegaan, waar ik ontzettend aardig en meelevend ben opgevangen. Na een injectie corticosteroiden en een prednison kuur voor 8 dagen te hebben meegekregen werden we, $186,00 armer, weer op weg gestuurd. We reden met de twee campers rond een uur of 5 's middags naar Glacier Point waar de meesten (ik niet, nog te ziek) genoten van het prachtige uitzicht. Op de heenweg trouwens twee maal een zwarte beer gezien, eerst een volwassen exemplaar en later een brutaal jong, vlak langs de kant van de weg. Wat een ervaring! De weg naar Glacier Point en terug naar de camping, vielen achteraf in lengte nogal tegen. Rekenen in Miles is natuurlijk iets anders dan in Kilometers, en daar moeten we blijkbaar nogal aan wennen. Kortom, we waren pas om 21.30 op de campsite en moesten toen nog eten. Marcel heeft een hele drukke dag achter de rug: de zorg voor mij en bij me gebleven de hele dag, terwijl Rick en Els met hun en onze kids een wandeling richting Vernall Falls hadden gemaakt, en de reis naar Glacier Point en dan nog voor het eten zorgen. Om 22.30 lagen we uitgeput in bed. 5-8 Vandaag voel ik me iets beter. Mijn handen en voeten zijn opgezwollen. Ik heb gisteren nog net op tijd mijn ringen af kunnen doen, anders hadden ze afgeknipt kunnen worden. Mijn lippen, ogen en oren zijn twee keer zo dik als normaal en ik ben over mijn hele lichaam gespikkeld en sta in de brand. Maar ik laat me niet kennen. Helemaal ingepakt tegen de zon: lange rok, sokken en sandalen, overslagdoek om mijn armen en een hoedje op, zijn we een korte wandeling gaan maken naar de Seqoia bomen. Indrukwekkend, wat een omvang! 's Middags lekker op de mooie campsite Hodgdon Meadow rondgehangen, genoten van de blauwe kuifeksters en de tamme eekhoorns. Even heerlijk niets meer doen. Morgen verlaten we Yosemite. 6-8 Vandaag rijden we door naar Mono Lake, waar we in Lee Vinings op een campsite staan. We zijn daar om 15.00 aangekomen en hebben ons eerst aangemeld zodat de plekken vastliggen. Meteen na het inchecken zijn we doorgereden naar Bodie, een authentiek Gold diggers stadje. Nu een spookstadje. Alles staat er nog zo bij, zoals het door de laatste bewoners rond 1970 is achtergelaten. Rond 17.30 zijn wij de campsite opgereden, terwijl Rick en Els doorreden naar Mono Lake om de monolieten te bekijken (zoutophopingen). Wij hadden daar geen puf meer voor. We hebben op de campsite lekker de was kunnen doen en zijn 's avonds heerlijk uit eten geweest. 7-8 We rijden de eerste etappe naar Las Vegas, waar we morgen aan willen komen. Wat een weg, bijna geen tegenliggers voor Miles en Miles. Overal waar je kijkt uitgestrekt woestijngebied en bergen. Je overziet hier de oppervlakte van Noord- en Zuidholland in een keer. Overweldigend. Om 18.30 gestopt in Shoshone, vroeger een indianendorp. Daar een campsite gevonden met Full hookup mogelijkheid, dus volop stroom en water (heerlijk douchen in de camper, geen probleem, de hele familie kan achter elkaar douchen). Els, Rick en de hun kids namen een duik in het kleine, warme zwembad van de camping. Ik durfde dat nog niet, vanwege mijn huidirritaties. Nadat ze uitgezwommen waren, liepen we naar de overkant waar we heerlijke taco's aten. Onderweg nog een Koningsslang gezien, die zich net onder een deur door kronkelde van een onbewoond huisje, griezelig hoor! Maar volgens Els, is deze niet giftig. Maar er huizen hier wel vele soorten slangen, waaronder ook giftige. Om 21.00 waren we weer in de campers, en ging iedereen naar binnen want het is buiten niet te harden, zo warm. Nu nog 33 graden! Geslapen met de airco aan, veel herrie maar dat is niet anders. Je moet er wat voor over hebben om wat koelte te krijgen. 8-8 Zoals gewoonlijk heb ik door de jeuk weer niet al te best geslapen, veel wakker. Om 6.00 kon ik niet meer blijven liggen en ben lekker gaan douchen. Gevolg was dat wij om 8.00 al helemaal klaar waren met alles. Om 8.30 heb ik de andere familie maar eens wakker gemaakt, die lagen nog heerlijk te slapen in hun koele camper. Rond 10.30 vertrokken we voor de laatste etappe, nog zo'n 100 km, naar Las Vegas. Voor het eerst weer even bereik op de mobiele telefoon. Gelukkig maar, want mijn moeder is vandaag 80 jaar geworden! Om 11.00 uur onze tijd, 20.00 uur op Malta, waar mijn moeder voor haar vakantie verblijft, heb ik haar gebeld om haar te feliciteren met deze mijlpaal. Het blijft toch een wonder dat je zo'n afstand kunt overbruggen en even met elkaar kunt bellen! Zo'n 35 km voor Las Vegas kon je de stad in de verte al zien liggen. Om 12.10 reden we het terrein van campsite CircusCircus op. Het is een groot asfaltparkeerterrein met Full Hookup plaatsen, dus weer volop stroom, water, en...... draadloos internet. Na te hebben ingecheckt reden we door naar de Wall Mart, een grote supermarkt. Waar we voor de komende 5 dagen weer voedsel inslagen. Dit keer $235,00 armer. En twee uur verder! Om 15.45 waren we terug op de campsite. Het is 38 graden buiten, maar een hele andere hitte dan wij gewend zijn in Nederland. Dit is een droge hitte, niet prettig maar wel beter te verdragen. Nu allemaal een duik in het zwembad genomen, ik durfde het nu ook aan. Met name mijn benen en voeten zijn nog raar gevlekt. Ik ben nu op de 5e dag van mijn prednison kuur. Het gaat beter maar lang niet zo snel beter als de vorige keer. Dit is een hardnekige aanval, en ik hoop van ganser harte de allerlaatste ooit! In het zwembad sprak ik een dame uit Arnhem die ook aan de prednison zat, vanwege een Poison Oak allergie, waarschijnlijk opgelopen in de Grand Canyon waar zij was gevallen. Dat was voor haar nu al drie weken geleden en zij was er nu pas bijna vanaf. Zij had wel een tip voor mij om een spray te kopen in de Pharmacy van Las Vegas tegen jeuk. Dat hielp haar wel wat 's nachts. Alle tips zijn meer dan welkom! Om 18.15 liepen we met zijn allen naar het Hilton Hotel, waar de Startrek plek is met Enterprise, Ferengi's en al. Kim werd daar aangesproken door een Klingon die met haar meeliep naar ons toe. Een tijdje in Klingon stijl gepraat, erg leuk en de man deed het ook erg goed! Teruggelopen naar de strip, waar we bij Kentucky Fried Chicken onze avondmaal genoten om 20.30 uur. Eenmaal buiten was de strip in het bekende Neonlicht gehuld. We liepen tot aan Treasure Island Hotel en toen hielden Marcel, ik en onze kids het voor gezien. Ik had geen benen meer over, vooral niet omdat ik van het zebrapad de stoep op een hobbel niet goed had gezien en op mijn rechterknie en -heup viel. Met mijn fototoestel nog in mijn rechterhand. Gelukkig niets kapot aan mij of de camera. Wel de anti-jeukspray kunnen bemachtigen. Ik ben benieuwd of dat vannacht verlichting gaat geven zodat ik eens de nacht kan doorslapn, daar zou ik echt wat voor over hebben! Wij waren om 23.00 in onze, koele, camper. En hebben het op een drinken gezet. Rick, Els en hun kids waren om 23.30 terug. Zij waren de strip verder afgelopen en zijn met de bus terug gekomen. Nu ligt iedereen in zijn bedje, en ik zit de homepage bij te werken. Het waait opeens redelijk hard en het onweerde net. Ik ben benieuwd of het weer omslaat.Op dit moment is het, om 00.30, 23,5 graad in de camper en 29 graden buiten. Ik ga ook mijn bedje opzoeken, hopen op een jeukvije, rustige nacht. Welterusten, lieve allemaal en tot de volgende internet mogelijkheid. 9-8 We zijn rond 9.40 vertrokken van CircusCircus, nadat ik even met Mara, mijn zus die samen met mijn moeder op vakantie is in Malta, op MSN heb gechat. Bij ons 9.00 in de ochtend en bij haar 18.00 in de middag. Even wat ervaringen over en weer uitgewisseld. Op weg naar Zion National Park, stopten we bij een Outlet, want dat moest iets fantastisch zijn. We hebben daar anderhalf uur rondgehangen, maar mij kon het niet bekoren, zowel de kleding als de prijzen vielen mij tegen. De meiden hebben ieder een T-shirtje gekocht van $5,00 (excl. 7,5% tax) en dat was het dan voor ons. Om 13.00 reden we naar de Hoover Dam, gebouwd in de 30-er jaren, een vier jaar durend project dat vele levens heeft gekost tijdens de bouw (gemiddeld twee doden per dag). Er werd fors gecontroleerd. Ook bij ons in de camper werd rondgekeken voordat we door mochten rijden. Stel dat iemand de dam zou willen opblazen, dan wordt heel Las Vegas in een keer van de kaart geveegd. Om 15.00 hadden we de dam rondom goed bekeken en reden we weer terug richting Las Vegas om van daaruit door te rijden naar Zion. Rick had een mooie extra route ingelast door een natuurgebied, maar omdat we nog heel wat kilometers moesten afleggen en de klokken ook een uur vooruit gingen in Utah, van Pacific time naar Mountain time, leek het Marcel beter dat wij die route niet zouden rijden. Dus scheidden onze wegen zich even voor dit stuk. Het landschap in Utah, richting Zion, veranderde fors naar mooie rode platte bergen. We kwamen gewoon ogen tekort, wat een prachtige kleuren! Om 19.45 reden wij Zion binnen en om 20.00 kwamen we aan op de campsite waar onze plaatsjes al keurig gereserveerd waren. Wij op plek 7 en Rick en Els op 11, er staat al een andere RV tussenin. Geen probleem. Marcel bakte heerlijke cheeseburgers. Om 21.00 kwamen Rick, Els en de kids binnen, in het donker. Ook zij hadden genoten van de omgeving, zij het een iets andere dan wij hadden gezien. Helaas regende het 'savonds waardoor we verplicht binnen zaten. Wij keken een deel van een film op de laptop maar om 23.00 vielen bij de meesten de oogjes dicht en besloten we de film een andere keer maar af te zien. Wat we trouwens helemaal niet hadden verwacht, is dat we hier in dit natuurgebied, waar mijn mobiele telefoon 0 komma 0 bereik heeft, internet hebben! Het is niet een sterk signaal maar sterk genoeg om de site weer bij te werken. Alleen lukt het niet om mailtjes uit te sturen. Ik ben jullie dus niet vergeten hoor! 10-8 Vanmorgen wakker geblaft en gepiept door de twee hondjes van de buren. Deze hondjes lieten zij trouwens de hele dag alleen achter in de camper, blaffend en piepend, terwijl zij zelf weg waren. Marcel heeft rond 18.00 zijn beklag hierover gedaan bij de leiding van de campsite en al vrij snel kwam de Law Enforcement naar deze mensen toe om ze hier op aan te spreken. Er wordt zeer serieus met dit soort klachten omgegaan. Vandaag hebben wij de Riverside wandeling gedaan, totaal 4,4 Mile (oftewel 7 Km). Vanaf de campsite namen we de gratis Shuttlebus naar het eind van de route. Het park is prachtig verzorgd, met mooie wandelpaden en zeer goed georganiseerd. Vandaag ook een prachtige dag om te wandelen, niet te warm met een lekker windje. Enige jammere was dat Fabian, de jongste van Rick en Els, niet lekker was en vandaag in de camper achterbleef. Rond 16.00 waren wij en Els terug op de campsite. Rick, Joran en Tycho deden nog twee andere wandelingen: een korte klim naar Weeping Rock en de wandeling naar Emmerald Pools. In die tijd zijn Marcel en ik met de camper en het wasgoed van ons en Els en Rick het dorp ingereden naar de laundrette waar we in anderhalf uur tijd drie wasmachines vol draaiden en droogden voor, bij elkaar, $7,00. Nadat Rick ook weer terug was hebben we even genoten van een Budweiser biertje. 's Avonds zouden we BBQ'en maar helaas begon het weer te regenen, het duurde dus iets langer voordat we aan tafel konden maar het is wel gelukt. Vlak voor 22.00 waren we klaar, toen werden we ook al door de parkwachter verzocht om de silent time vanaf 22.00 in acht te nemen. Na de boel te hebben opgeruimd en de afwas te hebben gedaan, zit ik nu even achter de laptop om de site weer bij te werken. Morgen gaan we door een tunnel in Zion waarvoor we speciale begeleiding moeten krijgen omdat deze heel smal en laag is. Voor deze begeleiding moet natuurlijk betaald worden: $15,00 per camper. Via deze uitgang van het park rijden we door naar Bryce. Ik ben benieuwd of we daar ook weer een signaal uit de lucht kunnen plukken. Tot nu gaat het erg goed. 11-8 Om 9.45 reden we van Watchman Campground weg nadat we eerst de tanken hadden gevuld en geleegd waar nodig. Om 10.00 werden we door de tunnel heen ge�scorteerd. Dat ging met meerdere auto�s tegelijk dus dat is een leuke zakkenvuller voor $15,00 per voertuig. Om 10.15 begonnen we aan de andere kant van de tunnel aan onze wandeling van een uur naar boven en terug voor een canyon view. Het was een prachtige wandeling, wel veel klimmen en langs smalle paden maar echt de moeite waard. Precies een uur later, om 11.15, stonden we weer bij de campers. De rest van de dag zijn we onderweg geweest en een stuk verkeerd gereden bij Cedar Breaks. We hadden de afslag gemist waardoor we in Cedar City uitkwamen. Daardoor hebben we deze dag 30 mile te veel gereden. Uiteindelijk toch in Cedar Breaks uitgekomen. Wat een prachtige uitzichten weer! Het landschap verandert echt elke dag. Als je denkt alles te hebben gezien, is het de dag daarop weer anders en soms mooier. Rond 17.00 kwamen we aan op Ruby�s Inn RV Park, dat is een heel gebeuren met alles er op en er aan. Helaas �s avonds weer regen waardoor we tot nu toe niet veel hebben kunnen buiten zitten �s avonds. Rond 20.30 zijn we even met de camper naar een garage geweest omdat de airco er �s middags mee was opgehouden. Dit bleek door ijsvorming te komen, het enige dat je dan kunt doen is de verwarming aanzetten zodat het ijs smelt. We hebben nog geprobeerd een paardrijtocht te boeken voor de volgende ochtend, maar dat was, tot groot verdriet van Tessa, niet meer mogelijk. 12-8 Rick en Els hebben de zonsopkomst in Bryce Canyon bekeken. Ik heb de zon om 6.30 op de campsite zien opkomen. Vanochtend de was gedaan. Rick en Els gingen om 9.30 weg, om de dag in Bryce Canyon door te brengen en te wandelen. Wij hadden daar niet zoveel zin in en besloten vandaag los van elkaar door te brengen. Wij reden om 10.30 naar Bryce Canyon waar we naar het uiterste puntje van het park reden en zo op de terugweg alle uitzichtpunten aandeden en dat waren er nog al wat! Die prachtige rode Hoodoo�s waar Bryce Canyon beroemd om is, wat zijn ze prachtig! Om 13.30 reden wij Bryce Canyon uit om zo rustig aan naar onze volgende stop te rijden: Kodachrome Basin State Park. Om 17.00 stonden we op onze plek in Kodachrome. Rick en Els kwamen een uurtje later. We zaten net lekker buiten, voor het eerst op onze gehuurde stoeltjes, toen het weer begon te regenen. Dus zaten we weer de hele avond binnen, zelfs de fotovoorstelling die avond in het park werd afgelast vanwege het weer. De omgeving is hier echt prachtig, we staan direct tussen de rode bergen omringd door patrijzen en blauwe eksters. 13-8 Om 9.40 weggereden van Kodachrome. Het is gelukkig weer mooi weer. Vandaag een rit van 140 Mile naar Torrey bij het Capital Reef. De rit door de bergen, Escalante en Boulder, is weer eens, ja het wordt saai, prachtig. Ik heb al 6 bandjes vol gefilmd, veel van het rijden. Je komt echt ogen tekort. Onderweg zijn we gestopt bij een meertje waar we heerlijk hebben gezwommen. Bij Calf Creek Recreational Park aten we onze lunch en in Baulder stopten we voor een bezoek aan het Anasazi State Park Museum. Hier hebben in de 15e en 16e eeuw de Pueblo indianen gewoond in kleine lemen huisjes waar nu de restanten van te bekijken zijn. Om 16.30 kwamen we aan op campsite nr. 9 van deze reis: Thousand Lakes RV Park in Torrey. Het laatste uur er naartoe hadden we veel bliksem, onweer en hagel. En ook op de campsite regent het weer onafgebroken. Heel jammer. 14-8 Gisteravond op Thousand Lakes RV Park ook weer binnen gezeten vanwege de regen. Echt heel jammer. Gistermiddag, tijdens de hagelbui onderweg , zakte de temperatuur buiten naar 5 graden! Vannacht was het rond de 10 graden en in de camper 16 graden. Frisjes dus! Vanmorgen onze Vally�s homemade muffins (14 stuks voor $6,00) opgehaald bij de campstore, met mee-neem koppen koffie en hot chocolat ($2,00) en heerlijk ontbeten. Zij het wel een heel zoet ontbijt, favoriet bij de Amerikanen. Ze kennen hier sowieso niet echt fatsoenlijk brood. Het zijn slappe boterhammen, stijf van het conserveringsmiddel want ze blijven vers aanvoelen. Maar uit ons broodrooster, standaard camper inventaris, zijn ze heerlijk knapperig. Het wordt trouwens tijd dat we weer een grote supermarkt vinden, want de voorraden beginnen aardig in te slinken. Tessa heeft vanmorgen voor $2,50 een half uurtje kunnen internetten op de receptie van de campsite en even met Jurrien, haar vriendje die ze heel erg mist, kunnen chatten. Rick vertelde dat hij voor $5,00 een telefoonkaart had gekocht waarmee je goedkoop naar Nederland kunt bellen: $0,50 verbindingskosten en dan iets van $0,02 per minuut. Wij kochten ook een kaart zodat Tessa Jurrien even kan bellen en wij ook even met het thuisfront kunnen bellen. Alleen moeten we een public telephone onderweg zoeken, want die op de camping stoort heel erg had Rick ondervonden toen hij vanmorgen met zijn jarige vader belde. Om 9.40 reden we van de campsite weg, onderweg naar Lake Powell. Al vrij snel vonden we een public telephone waar Rick en zijn zonen belde met hun jarige vader/opa. Tessa probeerde Jurrien te bellen, maar die was tot haar grote teleurstelling niet thuis. En ik belde even met mijn zus Mara. Onderweg deden we een scenic route dwars door de rode bergen, heen en weer terug. Aan deze weg liggen ook orchards, waar je het fruit dat je kunt plukken (peren en appels) gratis mag opeten. Als je het fruit wilt meenemen, moet er voor betaald worden. Nog een prachtig hert gezien in een orchard dat heel gracieus over de hekken sprong. Die staat op film! Alle routes door en naar national parcs, zijn goed voorzien van Visitor Centres. Hir kun je allerlei gratis foldermateriaal over de omgeving krijgen. In het visitor centre voor het Capitol Reef gebied, bleek dat de weg naar Lake Powell unpaved (onbestraat) is en normaal gesproken wel kan worden bereden, zij het heel hobbelig. Maar vandaag was de weg gesloten vanwege heavy floods, door het vele regenen van vannacht. De plannen moesten dus aangepast worden. We namen Hwy 95, een dodelijk saaie weg van Miles en Miles lang, dwars door vlak, woestijnachtig gebied. Het was ontiegelijk warm, zo�n 36 graden! Maar na zo�n anderhalf uur rijden, werden we beloond met het mooiste uitzicht tot nu toe (ja, het kan nog steeds mooier, blijkt maar weer). De Colorado rivier, met al zijn grillige kronkels, dwars door het berglandschap. Een landschap dat weer voor vele, vele kilometers te overzien is. Het idee was om in Hite, langs de Colorado rivier een campsite te nemen. Maar toen we daar aankwamen, bleek het niet meer dan een grasland in de volle zon te zijn, met wat picknick tafels, verder geen stroom of water. Aangezien het nog maar 16.00 uur was, besloten we toch maar door te rijden naar bewoond gebied. In dit geval Blanding, als eerste plaats. De weg naar Blanding ging langs National Bridges National Park. De Golden Eagle Parkpass, die we in Yosemite kochten voor $65,00, heeft zijn geld nu al meer dan opgeleverd. Normaal betaal je voor elk park $20,00 per voertuig. Maar met de National Parkpass kun je al deze parken inrijden voor een vast bedrag. Om 17.30 reden we het park binnen. In het Visitor Centre werd verteld dat we op een zeer goed moment kwamen. Het had daarvoor behoorlijk geregend en nu was het prachtig weer. Dit park is kleiner dan de andere parken die we tot nu toe hebben gezien, maar zeker niet minder mooi! We zijn naar vier verschillende uitzichtpunten gelopen in het park en werden weer verrast door wat moeder natuur allemaal gevormd heeft over miljoenen jaren. Ook hier zagen we in de bergwanden woningen (gaten in de rand) van de Pueblo indianen. Rond 19.00 uur reden we het park uit en moesten toen nog 65 km naar Blanding. Om 20.00 waren we ingeboekt op een campsite in Blanding. In het plaatsje zelf, onderweg naar de campsite, reden we langs een Best Western Hotel waar we een gratis internetsignaal uit de lucht plukten. Daar haalden we onze e-mail van het thuisfront (erg leuk om hier mailtjes te krijgen!) binnen en plaatste ik het verhaaltje tot 13-8, dat ik al klaar had staan voor de homepage. Dat werkt erg goed. Dit verhaaltje zit ik, maandagochtend 15-8, in mijn bed te tikken, zodat ik de anderen niet wakker maak. Ik ben steeds rond 6.30 wakker maar de rest van de familie wil ook wel eens uitslapen. Dat moet vandaag maar eens gebeuren. Aangezien we nu al in Blanding zijn, hoeven we vandaag niet zo ver te rijden naar Moab, onze volgende geplande stop voor de komende twee nachten. We zijn trouwens gisteravond, nadat we op de campsite ingecheckt waren, doorgereden naar een Steakhouse in Blanding (of San Juan, dat kan ook) waar we heerlijk hebben gegeten voor $50,03. Op de bon werd een suggestie voor een fooi gedaan van $7,50 die we maar braaf hebben opgevolgd. Om 22.15 waren we terug op de campsite. Het was een lange dag vandaag, veel gereden (221 Miles) en veel gezien. Volgens onze kinderen, niet een van de leukste dagen. 15-8, Vanochtend wakker geworden, met regen! Niet veel, maar toch, het tikt gezellig op ons camperdak. Het is inmiddels 7.30 en ik ga douchen in onze heerlijke camperdouche. Hopen dat het weer wat beter wordt vandaag. Tot het volgende verhaaltje! Om 9.40 vertrokken van Blue Mountains campsite, waar we een lekkere nacht hebben doorgebracht. Rond 12.50 reden we langs een vreemde ronde berg. Daar stopten we even voor een foto. Er stond nog een Amerikaan die meteen hele verhalen vertelde over de rots en over een uitzichtpunt verderop: Dead Horse Point. De mensen zijn hier echt ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Deze meneer reed een mooie Dodge die hij voor $30.000,- had gekocht. De auto�s zijn hier behoorlijk goedkoop. Om 13.00 gingen we de weg af naar Newspaper Rock, waar volgens Rick een oud dorpje moest zijn waar de krant vroeger werd gedrukt. Toen we na een aantal Mile aankwamen bij Newspaper Rock bleek het om een bergwand te gaan met ingekerfde figuren (petroglyphen) die door de Indianen vroeger werden gebruikt. Dus geen oud dorpje. Aangezien het toch al lunchtijd was, hebben we daar maar meteen de boterham genuttigd. Om 14.40 passeerden we Wilson Arch, welke door Rick, zijn zonen en Kim beklommen werd. Rick heeft van bovenaf een paar prachtige foto�s gemaakt. De rest van de groep bleef lekker beneden bij de camper. Het was best een hele klim naar boven (Kim kwam hijgend beneden) en behoorlijk warm inmiddels. Om 15.15 stopten we bij de volgende bezienswaardigheid: Hole in the rock. In de bergwand zijn nu winkeltjes gevestigd maar vroeger waren dit woningen, lekker koel. Op het terrein zijn allemaal leuke souvenirwinkeltjes waar Els het een en ander kocht, en allerlei dieren. Bij een van de winkeltjes hing een waterbakje voor Hummingbirds (Kolibri�s), die regelmatig even kwamen water drinken. Wat een geinige vogeltjes zijn dat zeg! Om 16.00 boekten we in op Canyonlands RV Park. Dit is een van de luxeste parken die we tot nu toe hebben aangedaan. Met een klein zwembad, full hookups, draadloos internet, wasserette etc. Natuurlijk moest er onmiddellijk gemaild, ge-SMS�d en gechat worden. Kim zat zelfs midden in de nacht (in Nederland) met nicht Sanne te chatten. Hier hebben we ook voor het eerst onze luifel uitgedraaid, daar was het eerder nog niet van gekomen. Lekker met Els, Rick en de kids buiten aan de picknicktafel gezeten met wat drinken en snacken. Tegen etenstijd betrok de lucht weer eens, en al vrij snel daarna kwam er een forse regenbui los. Alles was binnen no time zeiknat. Gelukkig klaarde het na het eten weer wat op, zodat we �s avonds nog even buiten konden zitten. Voor morgenochtend 8.00 heeft de campsite voor ons een paardrijrit gereserveerd, want die belofte wilden we echt aan Tessa inlossen. Els, Rick en hun zonen gaan morgenochtend naar Arches en Canyonlands voor wandelingen. 16-8, Vannacht heeft het ontzettend gebliksemd, geonweerd en gehoosd dus we waren even bang dat de paardrijrit weer niet door zou gaan. Ondanks het slechte weer vannacht, ben ik toch maar om 6.30 opgestaan. De lucht zag er nog wel dreigend uit maar het was droog. Na het ontbijt, en uitgezwaaid door Rick en Els, vertrokken we om 7.20 naar de Ranch voor onze 2 � uur durende tocht door de bergen. Na een 20 minuten rijden, kwamen we aan bij de �Ranch�, niet meer dan een modderige bak met wat paarden. Een oude Mexicaan (Max, bleek later dat hij heet) was de paarden al aan het opzadelen. Volgens hem zou het droog blijven deze ochtend. Misschien dat het vanmiddag weer zou kunnen gaan regenen. Om 8.10 zaten we allemaal op onze paarden. Wij waren de enige voor deze rit. Het is even wennen om weer op zo�n kolosaal beest te zitten, op een Westernzadel. Maar het heeft ook wel wat om zo het backland te verkennen. En Tessa zat natuurlijk te glunderen. We moesten eerst een weg af en staken toen al vrij snel over, de wildernis in. In de verte hoorden we coyotes �blaffen� en jammeren. Dat vond ik best wel een beetje beangstigend. In een dierentuin prima, maar zo in de vrije natuur vind ik dat maar niets. En de paarden van Max en Marcel vonden het gejammer van de Coyotes ook niets en wilden het liefst omkeren. Mijn paard (Vasj, of hoe je dat ook schrijft) had er helemaal geen moeite mee en daarom mocht ik even voorop rijden. Na wat vlak land te hebben gereden, ging het pad al vrij snel over naar rotsig en klimmen. Knap hoor, hoe makkelijk die paarden zo�n smal, stijl pad over de rotsen volgen. Max vertelde dat er in het veld waterslangen en ratelslangen voorkomen. Vorig jaar is een van hun paarden, tijdens een rit, doodgebeten door een ratelslang. Rond 9.15 stopten we op het hoogste gedeelte om even de benen te strekken. Nou, dat had ik wel nodig hoor! Mijn knie�n deden zeer zeg! Een kwartiertje wat rondgelopen en wat met Max gepraat, voor zover we hem konden verstaan. Hij woont hier al sinds 1980, maar spreekt slecht Engels. Uit enkele verstaanbare woorden kon ik afleiden waar hij het ongeveer over had. Rond 9.30 stapten we weer op voor de terugreis. Klimmen is prettiger rijden dan dalen, vind ik. Al je daalt moet je steeds achterover hangen in het zadel en komt er veel druk op de benen. Mijn knie�n waren na de rit echt gesloopt, om maar even niet over mijn achterwerk te spreken! Bijna beneden, hoorden we de Coyotes weer huilen en blaffen. Marcel zag twee �honden� staan boven aan de bergrand, met een beetje geluk staan ze op de film. Dat moeten haast de coyotes geweest zijn, want het zijn kleine wolven. Om 10.30 waren we weer terug bij de ranch. Na afgerekend te hebben met Max ($ 40,00 per persoon plus een fooi van $20,00 voor Max), trokken we in de camper meteen schone kleding aan. We waren het er alle vier over eens dat dit een fantastische ervaring was. We zouden na het paardrijden en douchen ook richting Arches rijden om daar Rick en Els ergens te treffen en misschien nog een wandeling mee te maken. Maar we waren alle vier zo sloom geworden van de rit, dat we besloten de rest van de dag lekker lui door te brengen op de campsite. Eerst belde Tessa met haar vriend Jurrien en trof hem dit keer gelukkig wel thuis. Daarna belde Marcel met Visa in Amsterdam want zijn kaart was geblokkeerd na wat verkeerde handelingen bij een benzinepomp in Yosemite te hebben gedaan. Het telefoontje hielp, want �s middags werd de kaart weer geactiveerd. Ook probeerde ik mijn moeder te bellen, maar zij was steeds in gesprek (19.30 NL tijd) net als de vorige keer dat ik haar wilde bellen. Jammer. En Marcel belde met onze zwager Franz, die vertelde dat zij een ander huis hebben gekocht en volgend jaar februari gaan verhuizen. Nogmaals gefeliciteerd! Ook probeerde ik onze goede vriend Marc te bellen, maar trof hem jammer genoeg ook niet thuis. En dat allemaal op een telefoonkaartje van $5,00. We hebben �s middags lekker in het zwembad gehangen, nog wat wasjes gedaan en wat zitten internetten. Is ook wel eens lekker, zo�n dagje niksen. Het is tot nu toe prachtig weer: 24 graden in de camper (met de airco aan) en 28,5 graden buiten in de schaduw. Ik ga zo lekker in mijn gehuurde stoeltje buiten zitten, wachten op de terugkomst van Rick en Els. Ik ben erg benieuwd hoe hun dag is geweest. Morgen vertrekken we van deze campsite en rijden dan door naar Mesa Verde, waar we op een campsite staan zonder voorzieningen, dus zeker geen internet. Misschien de dag daarop, in Monument Valley, dat we weer een campsite treffen met internetverbinding. Dus tot de volgende keer, wanneer dat ook wezen mag. 17-8 Rick en Els kwamen gisteren rond 17.30 uur op de campsite. Zij hadden ook een mooie dag gehad. Rick en de jongens hadden eerst een wandeling van 2 uur gedaan in Arches, Els was in de camper gebleven. Daarna deden ze nog een wandeling van een uur waar Els ook aan mee deed. Ook zijn ze naar Dead Horse Point geweest. Het uitzicht moet duizelingwekkend zijn geweest. Om 18.30 uur liepen wij met z�n vieren naar de overkant van de campsite waar we een makkelijke (maar lekkere) hap bij de Burger King aten. Els en Rick aten bij de camper. Rond 19.30 uur, toen we terugliepen naar de campsite, stond de hemel in vuur en vlam, een prachtige rode gloed die we volop filmden en fotografeerden. Maar niet lang daarna kwamen de bliksemflitsen er weer doorheen zetten. We hebben een paar prachtige flitsen op film staan. Gelukkig bleef het droog. We hebben nog even buiten gezeten maar eigenlijk was iedereen zo moe van deze dag, dat we om 22.00 uur allemaal in bed kropen. Na het ontbijt en de koffie, eindelijk mijn moeder aan de telefoon gekregen. Het was bij ons toen 8.45 uur en in NL 16.45 uur. Het restant van de belkaart (20 minuten) is opgegaan aan dit gesprek. Het was goed om elkaars stem weer even te horen, we missen elkaar wel! Om 9.35 uur reden we van deze prettige campsite, onderweg naar Mesa Verde. De weg ging weer terug richting Blanding, dus we lieten Rick en Els nog even zien in welke berg wij hadden paardgereden. De weg naar Mesa Verde National Parc legden we in een keer af, waardoor we rond 12.15 uur al op Morefield campsite waren. Dat wilden we graag omdat ze op deze campsite wel 435 plaatsen hebben, maar 15 plaatsen hebben full hookup. Gelukkig waren we op tijd, we hadden twee full hookup plaatsen naast elkaar. Na de lunch, reden we om 14.30 uur verder het park in. De campsite ligt op 4 km van de ingang in het park. Bij het Visitor Center bekeken we de mogelijkheden van het park. Hier zijn een aantal begeleide tours te boeken, om Pueblo bergdorpen te bezoeken. Wij besloten de Cliff Palace tour te doen omdat deze het minst aantal ladders te beklimmen had. De tour van 17.00 uur had genoeg plek voor ons. Dus we moesten ons nog twee uur zien te vermaken. We reden naar de parkeerplaats van waar het museum te bezoeken was en waar een terrasje was om even lekker wat te drinken. De twee families brachten deze tijd los van elkaar door. Wij gingen eerst naar het terras en genoten van en heerlijk kopje Douwe Egberts (!!) koffie. Daarna bezochten we nog even het museum en postten we nog wat kaarten voor thuis. Om 16.30 uur reden we weg van het parkeerterrein naar de plaats waar we de Parc Ranger moesten treffen voor de tour. Hier zagen we kalkoengieren boven ons hoofd cirkelen. Tessa en Kim waren zo �slim� om rokken aan te hebben, terwijl we ladders moesten beklimmen tijdens de tour ( 5 stuks van ieder zo�n 3 meter). Kim besloot daarom de tour niet mee te doen, maar Tessa trok zich er niets van aan en ging gewoon mee. Op het uitzichtpunt over het Pueblo dorp, werden we bijeen geroepen door onze tourbegeleider Denice Johnson. Zij vertelde wat over het ontstaan van dit dorp. De tours werden elk uur gedaan en beneden in het dorp zag je de groep van de tour voor ons nog staan, het is dus lopende band werk. Denice vroeg of er mensen waren met hart- of longproblemen, zij konden deze wandeling beter niet doen. We gingen een fors aantal steile treden naar beneden en liepen onder een bergwand door, waar we weer moesten wachten op Denice. Hier stonden we gelukkig even in de schaduw want het was behoorlijk warm in de volle zon. Boven ons zagen we Kim staan op het uitzichtpunt en zwaaiden naar haar. Denice vertelde dat dit dorp voornamelijk was gebouwd voor de hoger geschoolden en meer spirituele Pueblo�s omdat het aantal woningen -100 stuks-, t.o.v. de Kifa�s (een ronde put in de grond bedoeld voor spirituele bijeenkomsten) -23 stuks-, niet in verhouding stond met andere dorpen, daar was het aantal Kifa�s op het aantal woningen veel minder. De reden dat deze dorpen in de bergen zijn gebouwd, in een gebied zonder meren of rivieren, is dat er door de alkoven van de berg altijd water sijpelt. Boven het dorp werden groenten verbouwd en in de dorpen werden potten gebakken en rieten manden gemaakt. Onder de bergwand werden de doden begraven, in foetushouding. Want zo werden de omhulsels teruggegeven aan moeder aarde en de ziel ging dan terug naar vader hemel. De dag- en jaartelling gebeurde op geleide van de zon- en maanstanden, die vanuit de ronde toren werden bijgehouden. Deze toren werd altijd als eerste gebouwd in een nieuw te bouwen dorp. Het was heel interessant en indrukwekkend om zo�n dorp van dichtbij mee te maken, met een goede uitleg erbij. Na een aantal steile trappen door spelonken en houten ladders te hebben beklommen, stonden we weer boven, bij onze campers. Kim stond ons al op te wachten. Op de terugweg naar de campsite deden we nog een uitzichtpunt aan, waar we een shorthorned lizzard zagen.Dat is een flinke, beetje platte hagedis met kleine hoorntjes. Het was inmiddels tegen 19.00 uur en het begon flink af te koelen. Rond 19.30 waar we terug op onze plekken op de campsite en maakten een lekkere maaltijd klaar die we nog buiten konden nuttigen, maar wel met lange broeken en vesten aan. Om 21.00 besloten wij in de camper nog een film te kijken, als afronding van een fijne, educatieve dag. Om 22.45 lagen we in bed. 18-8 Vannacht heb ik een extra deken over ons gelegd want het werd behoorlijk koud. Maar doordat het koud was, heb ik voor het eerst langer kunnen slapen, wel tot 7.30! Dat is ongekend voor mijn doen. Toen ik na het douchen in het woongedeelte van de camper kwam, waar Tessa en Kim slapen, hoorde ik van Kim dat zij het ook zo koud had gehad bovenin de camper. Arm kind, het was ook maar 15 graden in de camper en buiten was het 7 graden! Rick en Els zaten buiten te ontbijten, met lange broeken en fleecetruien aan. Dapper hoor! Wij aten lekker in de camper, waar het een stuk prettiger was nadat de kachel even had aangestaan. Na het ontbijt, stond er opeens een hert naast onze camper. Ondanks het verbod op voeren, heeft Marcel haar toch een stukje brood uit de hand gevoerd. Natuurlijk werd er volop gefilmd en gefotografeerd. Wat fantastisch, zo�n prachtig dier van dichtbij te zien. Verderop waren nog vier herten te zien, die durfden niet dichtbij te komen. De zon scheen inmiddels volop, dus de korte broeken en mouwloze t-shirts konden weer aan. Met en kop koffie in de hand, bekeken we de kalkoengieren nog even die in een groep van vier boven ons zweefden in een thermiekbel. Om 9.40 verlieten we de campsite, op weg naar Monument Valley, zo�n 270 km rijden. Na een half uurtje rijden kwamen we langs een grote WallMart in Cortez, waar we weer inkopen deden. O.a. voor de BBQ die voor vanavond gepland staat, als het weer meezit. Dit verslag zit ik nu in een hobbelende en deinzende camper te maken, zodat ik deze op de homepage kan plaatsen zodra weer internet hebben. Hopelijk op de campsite waar we vanavond staan. Onderweg verlieten we de hoofdweg voor de afslag naar Goose Neck point. Na een anderhalve Mile te hebben gereden kwamen we uit op het uitzichtpunt. Het zijn drie om-en-om liggende gebergten in de vorm van ganzennekken, ik vond ze trouwens meer op slangenhoofden lijken. Maar natuurlijk weer meer dan imposant! En erg warm. Om 16.00 kwamen we uit op Gouldings RV park. We zitten weer midden tussen de rode rotsen. Na aangekoppeld te zijn op de hookup, doken we allemaal het kleine binnenbadje in. Er lagen al twee Nederlandse knapen in, waarmee het zwembad meteen overvol was. Na het zwemmen allemaal lekker gedouched. En nu net ontdekt dat we internetverbinding hebben. Dus even het verhaaltje verder bijgewerkt om op de homepage te plaatsen. Het is de bedoeling dat we straks gaan BBQ�en en rond 19.30 naar het visitor center van het park rijden om de zonsondergang en 5 minuten later de maanopkomst te bekijken over de beroemde rotsen van Monument Valley: Mittens Buttes. Maar inmiddels hangen er weer onheilspellende wolken, en begint het aardig te stormen (zandstormen) dus ik hoop dat het allemaal doorgaat. Groetjes weer van ons alle 9!! 19-8, Gisteravond hebben we niet ge-BBQ�ed maar we zijn wel om 19.30 uur naar het sunset uitzichtpunt geweest. Dat was echt ontzettend fraai. Wat een voorstelling! Om 20.08 uur ging de zon onder en zag je de schaduwbeelden op de Mittens Buttes steeds groter worden, totdat ze uiteindelijke helemaal in de schaduw stonden. Vlak daarna kwam de maan in zicht, en deze was zo goed als vol. Morgenavond is het echt volle maan. Alleen zat er nu jammer genoeg wat bewolking voor de maan. Maar we hebben toch hele mooie foto�s gemaakt. Om 21.00 uur waren we terug op de campsite, en dronken buiten nog wat. We hadden vanavond, voor de verandering, eens geen regen. Om 22.30 uur hielden we het voor gezien voor die dag. Vanochtend wakker geworden door geluiden van de buren, dat is echt nieuw voor mij. Meestal ben ik de eerste die voor geluiden zorgt. Er is nog hoop voor mij! De dag begon erg mooi, lekker zonnig. Rustig aan ge-ontbijt en nog even geshopt in de campingstore waar mooie Indian Jewelry werd verkocht. Daar weer een souveniertje voor het thuisfront gescoord. Two down, many to go! Om 10.00 uur vertrokken we van de campsite voor, naar wij dachten, een rustige en korte route naar Canyon de Chelly. Na een half uurtje lekker doorrijden op Hwy163, gaf Rick aan dat we er af hadden gemoeten. Terwijl mijn TomTom USA navigatie aangaf dat we de weg, waar we op reden, gewoon nog moesten vervolgen. Toch Rick zijn route opgevolgd. De campers gekeerd en iets terug gereden. Daar de afslag genomen. De weg begon meteen al behoorlijk hobbelig, een grindachtige weg. Na een tijdje door elkaar geschud te zijn, werd de weg steeds ruiger en rotsachtiger. Na zo�n 10 mile te hebben gereden, kwamen we een weggenoot tegen die bekend was in het gebied, een echte indiaan. Hij gaf te kennen dat deze weg nog 20 mile door zou gaan en dat de kwaliteit van de weg alleen maar slechter zou worden. Ik weet niet waarom, maar er werd besloten de weg toch te vervolgen. En dat was echt de meest foute beslissing die we deze vakantie hebben genomen. Wat een vreselijke K�E weg zeg!! De campers zijn volledig door elkaar geschud, al het serviesgoed van de bovenste plank lag op de onderste plank. Aan de buitenkant zit de camper volledig onder de rode stof. Na twee uur op deze weg te hebben doorgebracht, die twee dagen van Marcel zijn leven hebben gekost, kwamen we eindelijk na 28 Mile (45 KM) uit op Hwy 160. We zijn nog nooit zo blij geweest om asfalt te zien! Normaal zeggen we na afloop van zoiets: �Wat een ervaring, zeg!� Maar in dit geval hadden we deze ervaring heel graag over willen slaan, als we de keuze hadden gehad. Daar waar de gelegenheid zich voordoet, zullen we de camper even goed afspoelen. Om 13.10 uur kwamen we aan bij het Visitor Center van Canyon de Chelly. Binnen wat informatie vergaard. Twee waarschuwingsbiljetten zorgden ervoor dat we ons niet echt op ons gemak voelden in dit park: ��n ging over een West Nijl mosquito die een virus kan overbrengen waar je hersenvliesontsteking van kunt oplopen en de ander waarschuwde voor inbraakgevaar in de camper. We deden alle uitzichtpunten in het park aan, waarbij we weer Pueblo-dorpen in de bergspelonken zagen. Op weg naar het laatste uitzichtpunt: Spider Rock, reden we langs de campsite die we voor die nacht hadden geboekt: Spider Rock campsite. Dit zag er uit als een autosloperij met her en der wat oude campers. Het schrok ons in ieder geval dusdanig af, dat we besloten deze campsite niet aan te doen. Nadat we Spider Rock hadden bekeken, en daar flinke windvlagen bij hadden (windkracht 8 of zo), reden we het park weer uit. In de veronderstelling dat we langs de weg wel snel een RV park zouden vinden. Nou, vergeet het maar! Voor de eerste campsite, langs onze route, moesten we nog 160 KM rijden! Waar we even na 19.00 uur aankwamen. Maar wel een erg prettige KOA campsite met full hookup plekken. Alleen jammer genoeg geen internet. Dat kan wel, maar dan moet je een aantal KOA internet uren aanschaffen (12 uur voor $5,95). Een mooi buitenzwembad. Hele vriendelijke mensen op de receptie. En een leuk marktje met wederom Indian Jewelry, waar ik een mooi hematieten (Black Arizona Diamonds) armbandje kocht, en de meiden ieder een zilveren sieraad met Dreamcatchers. Tessa in de oorbellen en Kim aan een kettinkje. Maar ook bestelden we hier heerlijke hamburgers en chilliburgers, to take away. En aten die lekker in de camper op. Zo waren we toch nog bijtijds klaar en kan ik nog even aan mijn nieuwe bijdrage voor de homepage werken. Het is inmiddels 23.00 uur en Kim staat nu haar tanden te poetsen. Zo gaan we ons ��n voor ��n klaar maken om naar bed te gaan. Het was weer een enerverende dag, dankzij die fijne rit van 28 Mile over Indian Road 6442. Morgenochtend gaan we hier ontbijten: �all you can eat pancakes� voor $1,95 per persoon. Ik ben benieuwd! 20-8 Vanmorgen om 7.30 uur (dacht ik) opgestaan. Bleek dat ze hier wel Mountain time hebben, maar ze hanteren hier geen zomertijd. Dus dat betekent dat het 6.30 uur was! Het idee was om eerst te gaan zwemmen en dan te gaan eten. Maar ook dat liep anders dan gedacht omdat het zwembad pas om 10.00 uur open zou gaan. Later hoorden we dat Rick en zijn jongens wel aan het zwemmen waren, zij hadden gevraagd of dat mocht en dat bleek geen probleem te zijn. Jammer dat wij dat niet wisten. Dus eerst lekker gegeten. We kregen ieder 2 pannenkoekjes. Ze zijn dikker en smaken meer naar eieren dan wij gewend zijn, maar ze waren erg lekker. Tessa, ik en Kim aten er ieder 3 en Marcel werkte er 5 weg. Tycho had er 9 of 10 op. Het record staat op naam van een � 16-jarige Amerikaanse jongen. Hij had er 23 op! Na het ontbijt zijn we alsnog gaan zwemmen. Na een partijtje lummelen in het water en even lekker douchen daarna, vertrokken we rond 10.30 uur van de camping, op weg naar Petrified Forest. Daar waren we rond 11.00 uur. Na eerst in het visitor center rond te hebben gekeken en een film te hebben gezien over het ontstaan van het Petrified Forest, met vele waarschuwingen dat iets meenemen uit het park streng verboden is, reden we het park in. Bij de ingang van het park werd gevraagd of we, buiten het park, stukjes versteende boom hadden gekocht, zodat ze bij vertrek weten dat het niet gestolen is uit het park. Els had op de campsite een stukje gekocht voor $10,00 en heeft dat ook opgegeven. Wij hadden niets aan te geven. Ik vind het allemaal erg mooi, maar ik weet niet goed waar ik het thuis moet neerzetten. Ik kan altijd nog naar de vele foto�s kijken die ik in het park heb gemaakt. Op het eerste deel van de 45 km lange weg door het park, was Painted Dessert te bekijken. Wat een prachtige kleuren. Vanaf de helft, bij Agate Bridge, zagen we het eerste Petrified Log (versteende boomstam). Uit heel veel boomstammen was zo�n 100 jaar geleden al het nodige kwarts gestolen. Men gebruikte dynamiet om de stammen op te blazen. Wat er nu nog ligt, na de vele stammen die gestolen zijn over de jaren, moet blijven. Je mag het aanraken en/of oppakken als je het daarna maar weer terug legt. Zelfs het kleinste steentje mag niet meegnomen worden, op straffe van minimaal $250,00 tot aan gevangenisstraf toe. We deden de �Long Logs Trail�, ongeveer 1 kilometer wandelen langs vele, vele mooie versteende stukken boomstam. Het was alleen ontzettend warm, geen schaduw te bekennen. Maar absoluut de moeite waard! Terug van deze wandeling, liepen we door naar het museum, waar de airconditioning voor heerlijke verkoeling zorgde. Via de achteruitgang van het museum liepen we een 500 meter naar boven, waar de grootste en zwaarste versteende boomstam ligt: The Old Yellow (44.000 kilo licht!). Het was een heel interessant en indrukwekkend bezoek aan dit park. Een hele aparte ervaring. Na de weg door het Petrified Forest helemaal uit te hebben gereden, kwamen we weer terug op Hwy 40. Van daar reden we door naar Meteor Crater bij Winslow, waar we tevens de nacht op de campsite zouden doorbrengen. Rond 16.30 uur reden we de weg naar Meteor Crater in en zagen in de verte al de volle breedte van de inslag, en die was enorm! Bij de krater aangekomen, betaalden we de toegangsprijs ($60,00 voor alle 9). De entree was tevens een informatiecentrum met een bioscoopzaal, waar we een 10 minuten durende film bekeken over de geschiedenis van de inslag en wat men er tot nu toe over te weten is gekomen. De inslag was 50.000 jaar geleden. In het informatiecentrum lag een restant van de meteoor, maar dat was niet veel meer. 95% van de meteoor is meteen gesmolten door de enorme explosie die volgde op de inslag. Na alles binnen te hebben bekeken, liepen we naar buiten waar we de inslagplek van bovenaf inkeken. Dat was enorm! De diepte van de inslag was nu nog 152 meter, maar was vlak na de inslag 264 meter! De krater had de omtrek van 20 voetbalvelden. Dus weer een duizelingwekkend gevoel als je daar aan de rand staat! Na de krater goed te hebben bekeken vanaf de uitkijkpunten, reden we rond 18.00 uur terug naar de campsite, die aan het begin van de weg naar de krater lag. Eenmaal op onze plekken aangesloten op de full hookups, dronken we bij Rick en Els op hun plek wat, met lekkere chips erbij. Daarna aten we onze makkelijke avondmaaltijd in de camper met airconditioning aan, en lagen al vroeg in bed. Van zo�n warme, maar zeer leerzame dag, word je toch wel heel moe. De hele nacht bleef het warm en de treinen die langsreden (enorme lange goederentreinen) bleven de hele nacht doortoeteren. De campsites worden hier bij voorkeur zo dicht mogelijk langs de snelweg/spoorweg geplaatst! 21-8, om 7.30 uur opgestaan, met een hoofdpijn. Ik denk dat die drukkende warmte daar debet aan is. Marcel belde nog met RoadBear om zijn beklag te doen over een aantal zaken in/aan de camper die hem erg storen: de airco in de cabine valt regelmatig uit door ijsvorming, de deurhendel van de zij-ingang klemt enorm, daar heb je heel veel kracht voor nodig om deze te openen, het toilet stinkt tijdens het rijden enorm, het gasfornuis is alleen te gebruiken als de slide-out naar buiten wordt verplaatst en zo zijn er nog wat zaken te noemen. Ik geloof niet dat hij veel is opgeschoten met zijn telefonisch beklag, maar hier zal het laatste woord nog niet over zijn gezegd, denk ik zo. Rond 9.30 uur vertrokken van de campsite, op weg naar Page-Lake Powell. Een rit van 230 km. Maar eerst deden we bij Flagstaff inkopen voor de komende dagen, want we verwachten in de omgeving van de Grand Canyon weinig supermarkten tegen te komen. We kochten o.a. heerlijke donuts, die we als lunch nuttigden. Erg zoet, maar wel heel lekker. Rond 12.30 uur stopten we in Cameron, bij een Trading Post uit 1916. Ook hier kochten we weer de nodige snuisterijen. Kim kocht wat voor haar vriendin Vivian en ik kocht mooie oorbellen met hematiet, voor bij mijn armbandje die ik in Holbrook kocht. En Marcel kocht weer een mooi t-shirt. Na een half uur hier te hebben doorgebracht, reden we verder naar Page. Na de lunch, we moesten toen nog 75 km, nam ik het stuur voor een tijdje over. Rond 14.30 uur stopte Rick op een parkeerplaats langs de weg waar heel veel stalletjes met nog meer Indian jewelry stonden. Hier kocht ik een ketting voor bij mijn armband en oorbellen. Ik ben nu dus helemaal in het hematiet gehuld. Ook Kim kocht een paar oorbellen met hematiet. Ik zag ook nog een paar prachtige oorbellen met opaal, die ik graag voor mijn moeder had gekocht. Het zou een mooi cadeau zijn geweest voor haar 80e verjaardag. Maar ik durfde het niet, omdat sieraden toch zeer persoonlijk zijn. En ze waren te duur ($65,00) om als grapje te kopen. Na deze kraampjes te hebben bezocht, nam Marcel het stuur weer van me over voor de laatste 20 km, want het was inmiddels toch weer aardig klimmen en bochtjes rijden geworden. Maar het ging prima, ik ben niet angstig geweest achter het stuur. Het is hier best heel relaxed rijden, niemand die je opjaagt en de wegen zijn breed genoeg. Rond 15.15 uur reden we over de brug bij Glen Canyon Dam en Lake Powell. Natuurlijk stopten we hier even om wat te filmen en foto�s te maken van de dam en het meer. Het was nog steeds heel erg warm (zo�n 35 graden). Dus niet te lang buiten gestaan want de zon brandde behoorlijk. Rond 16.00 uur checkten we in op Page Lake Powell campsite. Rick, Els en hun kids gingen zwemmen in het kleine (zoutwater!) zwembad van de campsite. Wij hadden daar niet zoveel zin in en bleven lekker in de airconditioned camper zitten, waar ik mijn laatste ansichtkaarten schreef. We hebben zulke volle, drukke dagen dat ik dit in etappes heb moeten doen. Ook draaide ik weer een was. Maar alle was die ik tijdens deze vakantie machinaal heb gedaan, komt er vaak gevlekter uit dan het de machine in ging. Zo ook vandaag weer. Twee witte rokken van Tessa, een witte korte broek en een licht t-shirt van mij zaten na het wassen onder de gelige vlekken! Ik hoop dat ik deze vlekken er met wat bleekmiddel nog uitkrijg. Helaas op deze campsite geen BBQ�s op de plaats zelf, maar wel de mogelijkheid om op een algemene plek te BBQ�en. Dat hebben we maar gedaan want het vlees, dat we drie dagen eerder kochten, zat nu toch wel aan de uiterste houdbaarheidsdatum. Het is inmiddels 21.45 uur. Ik heb mijn verhaaltje en e-mail met foto�s weer klaar staan om morgen te verzenden als we langs het plaatselijke Best Western Hotel rijden, op weg naar de Grand Canyon. Na zo�n twee Mile rijden, vanaf de campsite, hopen we de Antelope tocht te kunnen doen. Rick heeft vanmiddag geprobeerd telefonisch te reserveren, maar kreeg steeds een antwoord apparaat. Dus we rijden er morgen op goed geluk naar toe, in de hoop de tocht van 10.15 uur mee te kunnen maken. Onder begeleiding lopen we dan door een aantal kloven van de Upper Antelope Canyon, Navajo Nation Parkgebied. Daar hebben we erg veel zin in, dus ik hoop dat het nog gaat lukken. Daarover de volgende keer meer!! 22-8, Tessa belde vanmorgen weer met Jurri�n, dat deed haar erg goed maar maakte het gemis naar haar vriend ook weer wat zwaarder. Rick belde vanmorgen nogmaals met een organisatie die de Antelope tocht begeleidt, en dit keer lukte het om te reserveren voor de toer van 10.15 uur. We zouden voor de ingang van de campsite worden opgehaald. Rond 10.15 uur werden we inderdaad opgepikt door een pick-up van Antelope Canyon Tours. Wij mochten met z�n allen achterin de open bak met bankjes zitten. Het eerste waarom werd gevraagd toen het busje arriveerde, was de betaling ($209,00 met z�n negenen). Dat geeft even een onplezierig gevoel. Na ongeveer 20 minuten rijden, waarvan de laatste 4 Mile over een onverhard, rood zanderige weggetje door Navajo Nation gebied, kwamen we aan bij de ingang van de canyon. Voordat we naar binnen liepen, vertelde onze begeleider eerst over het ontstaan van de canyon. Daarna liepen we de kloof in. Het was echt prachtig, en de entree van $25,00 per persoon ($17,00 voor kinderen t/m 12 jaar) meer dan waard. We kregen tips hoe we het best konden fotograferen; vanaf welk punt, met of zonder flitser. En dat klopte inderdaad goed, toen ik de foto�s later terugkeek. Het was alleen jammer dat het een bewolkte dag was, want daardoor kwamen de mooie rode kleuren van de kloof niet zo goed uit. Onderweg liet onze begeleider nog wat aparte vormen (een gezicht, een sfinx, een walvis) in de rotsen zien. En boomstammen die vast waren te komen zitten na de laatste flood (waterdoorstroming) van twee jaar geleden. Op het eindpunt van onze wandeling, heen en terug door de kloof, maakte onze begeleider nog wat groepsfoto�s van ons in de kloof tussen de mooie rode rotsen. Om 11.45 uur reden we de stoffige weg van 4 Mile weer terug, op weg naar onze campsite. Waar we even na 12.00 uur aankwamen. Onze begeleider schudde ons allemaal de hand ter afscheid, hij bleek toch aardiger dan we in het begin dachten toen hij meteen om zijn geld vroeg. Snel de campers afgekoppeld, want we moesten eigenlijk om 11.00 uur uitchecken van de campsite, maar mochten dit tot 12.00 uur uiterlijk 12.30 uur uitstellen vanwege onze excursie. Onderweg naar de Grand Canyon, stopten we om e-mail binnen te halen en de homepage aan te vullen met mijn verhaaltje dat al klaar stond. Dit keer geen Best Western Hotel, maar een een of andere Sleep-Inn waar ook een hamburgertent was, waar Marcel als lunch vier hamburgers + ��n baconburger kocht voor $7,50 (�6,50), erg makkelijk en lekker! Vanaf een uur of 3 werd het landschap Grand Canyon-achtig, diepe kloven naast ons in het landschap. Via de East Entrence reden we Grand Canyon National Park binnen. Om 15.30 uur hadden we onze eerste stop in de Grand Canyon, bij de 21 meter hoge Desert View Watchtower. De bekken vielen nu echt open van verbazing, wat een ongelooflijk uitgestrekt en prachtig gebied. Het leek wel een schilderij, dit kon niet echt zijn, wat overweldigend! Ik kan dit eigenlijk niet in woorden uitdrukken. Zo�n gebergte, met in de verre diepte de Colorado River die zich een weg van 277 Mile (446 Km) door de kloven baant, dat al zo�n 225 miljoen jaar bestaat. Wat voelde ik me bevoorrecht om dit moois te mogen aanschouwen. Alle nog te volgen vakanties in Europa kunnen nooit meer kunnen evenaren wat we nu hebben meegemaakt en gezien. Op de Desert View Drive, vanaf de oostelijke ingang, deden we 5 Scenic points (uitzichtpunten) aan, en elke keer was het weer een feest om de canyon te mogen aanschouwen. Onderweg stopten we drie maal midden op de weg, net als onze voorgangers op de weg, omdat er een enkele Coyote naast de weg en zelfs een coyote op de weg te zien was. Het zijn een beetje scruffy herdershond-achtige dieren (prairiehonden). We konden ook gewoon uitstappen om ze te fotograferen en te filmen. Ze zullen mensen niet snel wat doen, zeker als ze alleen zijn, maar ze zijn zeer gevaarlijk voor dieren. Ze zouden onze lieve Jamie met gemak aan stukken scheuren en opeten. Maar die zit gelukkig veilig thuis in Nederland bij mijn moeder. Toen ik ze tijdens onze paardrijdtocht in de bergen hoorde jammeren en blaffen, vond ik dat beangstigender dan ze nu in het echt te zien. Als laatste stopten we bij het Yavapai Oberservation Point, in dit gebouw heb je via enkele grote ramen een panoramisch uitzicht over de canyon. Dit schouwspel zal nooit kunnen vervelen, er is zoveel en zo ver en zo diep te zien! Aan het eind van deze weg, was onze campsite, Mather South Rim, gelegen waar we rond 19.00 uur incheckten. Het was goed dat we van te voren gereserveerd hadden, want de campsite was volledig vol geboekt. Jammer genoeg geen Full hookup. Maar wel mocht tussen 18.00 uur en 20.00 uur de generator gebruikt worden (niet langer, vanwege geluidsoverlast). Maar toen Marcel de generator inschakelde, sloeg deze al vrij snel af, tot grote ergernis van Marcel. Dus werd het derde telefoongesprek van deze reis met RoadBear gevoerd. Uit dit gesprek werd duidelijk dat de benzinetank minstens voor de helft gevuld moest zijn, anders doet de generator het niet. Jammer dat dit niet tijdens de instructie, toen we de campers kwamen halen, werd vermeld. In de Users Manual, die in de camper ligt, stond dat de tank voor een � gevuld moest zijn (onze tank was op dat moment onder de helft gevuld). Maar dat klopte dus niet. Dus geen airco, of bijvullen van elektrische apparaten die avond. We aten burito�s uit de oven en bananen, waarmee we aardig gevuld raakten. De rest van de avond zaten we bij Els en Rick op de plek, in onze gehuurde stoeltjes naar de prachtige sterrenhemel te kijken en zagen zo nu en dan een vallende ster. De Leoniden (de periode van vallende sterren in augustus) was de week daarvoor geweest, maar dat hebben we toen niet kunnen zien vanwege de vele bewolking en regen �s avonds. Maar dit was evengoed erg mooi. En op deze campsite is het �s avonds aardedonker, dus zijn de sterren extra goed te zien. 23-8, Vannacht werden we allebei wakker van een raar geluid, het leek wel een soort mechanische krekel. Geen fijn geluid. Bleek de volgende ochtend dat het een boomtak was die tegen de achterkant van de camper, waar wij slapen, aanschuurde! Hebben we voor niets bijna een uur wakker gelegen, te bang om buiten te kijken wat het zou kunnen zijn. We waren net het ontbijt aan het voorbereiden toen Els op ons raam klopte. Er stonden herten met geweien op onze plek. Wat een imposante dieren zeg! Ze lieten zich rustig fotograferen en filmen. Ze zijn natuurlijk wel aan mensen gewend inmiddels. Na de koffie, om 10.00 uur, reden we met z�n allen in onze camper naar het parkeerterrein aan het begin van de campsite. Vanaf daar mag er met eigen auto�s niet gereden worden, tenzij je een ontzegging hebt vanwege een handicap. We stapten op de gratis Shuttlebus, om de Hermit�s Rest Route te rijden. Aan deze weg zijn 8 uitzichtpunten gelegen. Op elk punt kun je uit de bus stappen om het uitzichtpunt te bekijken. Tussen het eerste en tweede uitzichtpunt, terwijl we zaten te wachten op de bus, zagen we een groep steenbokken die erg dichtbij kwamen en daarna gewoon de weg opliepen en midden op de weg uit een putje water gingen drinken. Ook deze dieren kennen helemaal geen angst voor mensen. Zij waren net zo nieuwsgierig naar ons, als wij naar hun. Elke 15 minuten komt een shuttlebus, waar je dan weer in kunt stappen naar het volgende uitkijkpunt. Zo vulden we onze dag tot ongeveer 13.30 uur. Het was natuurlijk weer geweldig om de canyon op al deze uitzichtpunten terug te zien. Heel ver in de diepte zagen we een toertocht op ezelruggen. Deze tocht duurt twee dagen: ��n dag om helemaal af te dalen in de canyon, een afdaling van ongeveer 1 Km. Dan een verplichte overnachting in de canyon en de volgende dag weer terug naar boven. Onderin de canyon is het trouwens veel heter dan bovenin. Dat kan snel 10 graden schelen. 42 Graden beneden en 32 graden bovenin. Ik moet er niet aan denken om twee dagen op de rug van een ezel door te moeten brengen. Je kon me na 2 � uur op een paardenrug al afvoeren! Op onze laatste uitstappunt, Hermit�s Rest, trok de lucht trouwens weer dicht en begon het te flitsen en te onweren in de verte. Wat een spektakel, die enorme flitsen boven de canyon, maar ook wel een beetje beangstigend. We hadden ook wat regen en de temperatuur zakte heel snel terug naar zo�n 17/18 graden. Niet echt lekker, als je in korte broek en topje buiten loopt. Na weer een winkeltje te hebben bezocht met Indian Jewelry waar Kim prachtige stras-oorbellen kocht, namen we vanaf Hermit�s Rest de Shuttlebus in ��n keer terug naar het parkeerterrein waar onze camper stond. Op de terugweg een heel leuk gesprek gehad met een ouder stel uit Texas, dat achter Kim en mij zat in de bus. De dame vroeg mij al vrij snel waar we vandaan kwamen, ze dacht Frankrijk! Dat wordt ons trouwens veel gevraagd door Amerikanen die we tegenkomen, ze zijn altijd nieuwsgierig naar onze herkomst. Eenmaal in de camper aangekomen, reden we door naar het Imax theater, dat zo�n anderhalve kilometer voor de Zuidelijke ingang ligt. Hier zagen we voor $10,00 per persoon de 35 minuten durende film (de voorstelling van 15.30 uur) �Grand Canyon, the Hidden Secrets� op een scherm van 7 verdiepingen hoog! En dat was te merken ook, ik kreeg echt de kriebels in mijn buik tijdens de beelden, gefilmd vanuit een vliegtuig, alsof je zelf door de canyon vliegt. Die helikoptertocht van $500,00 voor een half uurtje vliegen door de canyon hoeft nu echt niet meer! In het theater was het koud, de airco stond daar op maximum te draaien. Om 16.00 uur reden we door naar het tankstation, zodat we vanavond in ieder geval de generator even kunnen gebruiken om wat elektrische apparaten, waaronder de laptop, op te laden. Ook haalden Els en ik postzegels om de laatste kaarten te kunnen posten. Om 17.00 uur waren we terug op de campsite, na nog even wat vuil water te hebben gedumpt en schoon water te hebben getankt aan het begin van de campsite. Kunnen we in ieder geval verder gebruik maken van toilet en douche. Deze avond aten we gebakken aardappeltjes, kipfilet, rauwkost en appelmoes. Om 20.00 uur maakte Joran een kampvuur bij ons op de plek, in de speciale bak daarvoor. En zaten we tot 22.00 uur buiten te kletsen en naar de sterrenhemel te kijken. Het was inmiddels behoorlijk afgekoeld tot zo�n 14 graden. Om 22.30 uur lagen we in bed want we hebben morgen een flinke rit voor de boeg van 460 Km naar Parker Dam. We verruilen de staat Arizona dan voor California, waar we onze laatste 10 dagen doorbrengen. En een bijdrage van Els: "Dingen die opvallen als je met een camper door de VS rijdt!" Hallo allemaal, Nu we zo�n beetje 2/3 van onze vakantie erop hebben zitten leek het mij een goed idee om jullie te laten weten hoe het nou is om met een camper door de VS te rijden. Ten eerste: wij vinden dat we een mega camper hebben, zo�n 7 meter lang maar het is een dwerg als je het met anderen vergelijkt, ze zijn er in grote touringcar uitvoering met meestal een trailer om een gewone ( Jeep, Ford, ��n keer een Hummer) auto mee te nemen en ook de pick up campers ( dat zijn van die uitgerekte caravans die op een auto geplakt worden) zijn enorm groot. Wanneer we die dingen in Europa zouden gebruiken dan zou zwarte zaterdag in Frankrijk ( die dag dat ook de Fransen op vakantie gaan) beginnen in Groningen en het einde van de file zou ergens in Lissabon zijn. De campings zijn ook een tikje anders dan bij ons, op dit moment staan we dan op een redelijk unieke plek ( Holbrook, Arizona) met een redelijk zwembad en zelfs een speeltuintje maar meestal zijn de campings ruwweg in 3 soorten op te delen: Betonplaten met grind, hier en daar een boom (stadscamping) en soms een uitvergrote badkuip die ze zwembad noemen Boscampings: veel bomen � een palenbos, geen elektra, douches, water ( alleen wc�s en een wastafel waar dan de tentkampeerders in staan af te wassen of uitgebreid hun voeten te wassen) en een zo scheef mogelijke ondergrond zodat je steeds uit bed kiepert en alles in een pannetje half gaar wordt want het gasfornuis staat ook scheef! Natuurcampings: veel bomen en struiken soms stroom en water en douches ( 2 d en 2 h) en altijd wc�s Campings zijn hier bedoeld om zo snel mogelijk door te trekken en er zijn dus geen tafeltennistafels, wel altijd een picknicktafel per plek en meestal ook een barbecue plek ( niet in de stadscampings), bijna nooit iets van een speeltuin ( de enige hiervoor had 2 schommels voor 1 tot 2 jarigen). Verkeer: ik had gehoord dat met zich hier heel goed aan de maximumsnelheid houdt, ja misschien wel maar dan is het een andere dan die wij op de borden zien staan, het geeft wel een vertrouwd gevoel als je ziet dat je Franse en Italiaanse buren en de vrachtwagens ( ook van die enorme dingen met soms 2 aanhangers achter elkaar) je hier ook fluitend inhalen alsof je stilstaat, die maximumsnelheid is er waarschijnlijk voor de NL toerist die overal traject controles ziet��� Leuk zijn ook de motorrijders, bijna altijd zonder helm en beschermende kleding, graag inhalen en dan opeens een veerooster zien dus volop in de remmen liefst vlak voor je camper zodat je met de camper ook volop in de ankers moet alleen is dat een nogal andere remweg! Van 65 mijl per uur naar 5 mijl per uur: kopjes door de kast en alles weer fijn van zijn plaats! De wegen zelf zijn ook nogal wisselend, als je een andere staat in rijdt merk je dat meteen: de ene heeft betonplaten met diverse soorten hobbels die je soms tegen het plafond doen stuiteren, soms asfaltwegen heel strak en dan weer vol met kuilen, soms een soort verhard grind of ook met los grind: massage voor de schokdempers. Gisteren sloeg echt alles, het programma dat Rick heeft gebruikt om ons door de USA te leiden had een lokale weg uitgezocht die na 100 meter onverhard bleek te zijn � ging nog wel, toen werd het een los zand pad met rotsige ondergrond � stukken minder en op een gegeven moment moest ik zelfs uit gaan stappen en voor de camper uit lopen om te zien of we er wel doorheen konden komen ( rivierbeddingen, zandheuveltjes, we zouden nog een jeepsafari gaan doen, nou die slaan we dus lekker over want wij hebben een campersafari gedaan en volgens Joran moet Rick gaan off road crossen) . Op sommige wegen voel je je heel eenzaam, een tegenligger is er op 10 km afstand aan te zien komen, overal zijn veeroosters die soms het gevoel geven dat het niet het vee is dat op zijn plaats moet blijven. Auto�s zijn er in de variatie van groot tot heel groot en het is wel raar dat de Amerikanen eigenlijk relatief klein zijn en zulke enorme auto�s nodig denken te hebben ( we stonden in SF in de metro en dan torenen Rick en Tycho toch echt overal bovenuit!) Parkeerplaatsen zijn ook een geval apart: de plekken voor RV�s ( Recreational Vehicle) en andere oversized cars worden vaak gebruikt door de Japanse automerken zodat we met onze RV dan weer 3 gewone parkeerplaatsen in moeten nemen, de logica ontgaat ons. Ook hier worden de vuilnisbakken op parkeerplaatsen zoveel mogelijk gebruikt om zoveel mogelijk afval in te proppen al is het hier relatief erg schoon, toen we door Navajo gebied reden was het wel erg rommelig want het wordt hier en niet opgeruimd en alles wordt uit de auto gekieperd en omdat er veel alcoholisten zijn onder de Indianen geeft dat een behoorlijke troep. Ik ben nogal verbaasd over de enorme hoeveelheid zon en de afwezigheid van zonnepanelen ( alleen bij de Visitorcenters van de parken) en windmolens hebben we alleen bij Yosemity gezien. We hebben keurig een rol afvalzakken gekocht maar als je ��n keer boodschappen doet krijg je zoveel zakjes dat we die rol waarschijnlijk mee gaan nemen naar NL. Alleen in de natuurparken doen ze iets aan afvalscheiding, verder moet je alles door elkaar in de bak gooien, zo raar! Mensen hebben we gezien tot maat XXXXL, in NY zijn ze meestal niet erg vriendelijk, in SF een stuk aardiger en buiten de steden zijn ze heel aardig en ook zeer spraakzaam, altijd vragen waar we vandaan komen hoewel de opmerking Netherlands eerst een wazige blik oplevert voor ze tot de conclusie komen dat we dan wel erg goed engels spreken. Ze vinden het heel normaal om ook Joran en Fabian aan te spreken en zijn dan soms een beetje verbaasd dat ze niet rechtstreeks antwoord krijgen, Joran begrijpt het meestal wel maar met sommige accenten heeft hij het moeilijk en gisteren lukte het Fabian helemaal zelf om �n de vraag te verstaan en ook nog antwoord te geven in het engels, wij vinden dat dan heel goed maar de Amerikanen vinden het heel normaal dat de kinderen ook engels praten! Gisteren een heel leuk gesprek gehad met een Indiaanse mevrouw, wij vinden het nl. nogal eigenaardig dat de Amerikanen voor hun geschiedenis alleen die van de laatste 200 � 300 jaar zien terwijl er daarvoor al eeuwen mensen woonden, zij vertelde o.a. dat toen de Spanjaarden in Zuid Amerika landden er toen in ��n klap iets van 150 Indianenstammen zijn weggevaagd door de bacteri�n die de Spanjaarden bij zich hadden. Wij zijn wel belangstellend naar wat er voor de invasie uit Europa gebeurde! Het is hier nu 20 augustus, 7.35 � bij jullie 16.35( in Arizona hebben ze weer Pacific time), we raken compleet ontregeld van iedere keer een andere tijd in een andere staat, ik weet niet wanner deze mail eruit gaat want we hebben niet overal internet net zoals we heel vaak geen bereik hebben met de telefoon! Groetjes, Rick, Tycho, Joran, Fabian en Els 24-8, Vanmorgen geen herten op onze plek om afscheid te nemen, jammer. Want voorlopig is het over met natuursnuiven. We gaan nu langzaam aan terug richting bewoonde wereld. Om 8.45 uur vertrokken we van de campsite in het natuurpark van de Grand Canyon. De weg naar Parker Dam reden we aan ��n stuk, met alleen een stop om te lunchen. En vlak voor de staatsgrens van Arizona naar California tankten we nog een keer want de brandstofprijzen liggen in California een stuk hoger ($2,69 voor een gallon = 3,8 liter, tegenover $3,09 in California voor een gallon). Rond 15.00 uur kwamen we in de buurt van Parker Dam, maar eenmaal bij de dam aangekomen, welke we over moesten om van de Arizonazijde naar de Californiazijde van de Colorado rivier te kunnen komen, bleek dat de dam niet bereden mocht worden met grotere voertuigen, zoals RV�s. We keerden om en deden navraag bij een ander recreatiepark, want er zijn genoeg parken aan de rivier en aan Havasu Lake, even terug. Bij de receptie kregen we te horen dat we helemaal door moesten rijden tot aan Parker (nog zo�n 15 Mile = 24 Km) en daar de brug over moesten om aan de andere kant van de rivier te komen en dan weer 15 Mile terug langs de rivier om op onze campsite te kunnen komen! Daardoor kwamen we pas rond 15.45 uur aan op Echo Lodge Resort. Daar kregen we te horen dat de dam sinds 9-11 (11 september 2001) gesloten is voor ander vervoer dan personenauto�s. Jammer dat de campsite dat niet op hun website heeft vermeld, dat had ons de omweg van 30 Mile gescheeld, want er was een alternatief geweest om de oversteek eerder te maken. Het was inmiddels behoorlijk heet geworden, tegen de 40 graden. Dus we zetten de camper op zijn plaats om meteen de rivier in te kunnen duiken. Maar niet nadat we eerst een praatje met buurman Chance hadden gemaakt, die meteen op ons af kwam lopen en zich voorstelde. Wat een verschil trouwens met al die rustige campsites voor natuurliefhebbers in de parken. De speedboten en jetski�s loeiden over de rivier. Onze buren aan de andere kant hadden, vanaf dat wij aankwamen tot een uur of 10 �s avonds, hun gettoblaster buiten aanstaan, dus verplicht meeluisteren. Maar we hebben heerlijk in de rivier gezwommen en op onze gehuurde stoeltjes in het water gezeten, dus lekker bijgekleurd allemaal. �s Avonds bleven we allemaal in de eigen camper. Marcel mailde een klacht naar RoadBear over al het ongemak dat we ervaren in deze �zo goed als nieuwe� camper en we keken een film op DVD via de laptop, want buiten was het veel te warm en te luidruchtig door onze BBQ�ende en drinkende buren. 25-8, om 6.00 uur wakker geworden van de hitte. Eerst de airco in de camper wat kouder gezet en toen nog even terug gegaan naar bed. Als de airco aanslaat, maakt deze behoorlijk wat herrie in het woongedeelte van de camper, waar de kinderen slapen. Kim was hiervan wakker geworden en zag haar kans om te gaan internetten en mailtjes te sturen, o.a. naar haar oma met wie ze close contact heeft via e-mail. Zo kon ze een uurtje ongestoord internetten, zonder dat haar zus haar weer zou wegjagen. Om 7.00 uur stond de rest van de familie op, door de hitte was het niet mogelijk om nog langer te blijven liggen. Dat gold blijkbaar ook voor de feestende buren, want die waren ook al weer op, terwijl ik ze nog om 00.30 uur had horen schreeuwen, voordat ik zelf in slaap viel. Ik zag ze vanmorgen rond 8.00 uur al weer op hun karretjes rondscheuren over de campingweg, met kleine kinderen in een bakje achter het karretje. Het zijn wel heel andere type mensen dan we tot nu toe in de parken hebben ontmoet. Maar ja, zo maken we ook met een andere kant van het land kennis, het hoort er allemaal bij. Maar niet voor ons weggelegd, we zijn blij dat we vandaag weer verder mogen. Ik ben benieuwd hoe we de volgende campsites gaan ervaren. Om 8.45 uur reden we over de lange weg langs de rivier terug naar de ingang van de campsite, en verder de hele weg naar Parker terug gereden om weer een aansluiting met de hoofdweg te krijgen. Voor vandaag had Rick een bezoek aan Joshua Tree National Park gepland staan, met een wandeling van 1,6 Km, heen en terug, naar de Hidden Valley. Eenmaal aangekomen bij de Zuidingang van het park, bleek de weg afgesloten te zijn. Bij het Visitor Center navraag gedaan wat er aan de hand was. Daar bleek dat de weg door het park was weggespoeld na een overstroming afgelopen voorjaar. Om in het park te kunnen komen, moest er een omweg gemaakt worden van zo�n 80 Km en weer terug naar de campsite in Desert Hot Springs. En hot was het! De temperatuur was opgelopen tot over de 40 graden, dus wij besloten om deze trip naar Joshua Tree park over te slaan en door te rijden naar de campsite, nadat we eerst boodschappen hadden gedaan. Rick, Els en hun jongens reden wel door naar Joshua Tree. Toen zij rond 20.00 uur op de campsite aankwamen, hoorden we dat ze het erg naar hun hadden gehad en weer een hele andere ervaring rijker waren geworden. Bovendien lag de temperatuur in Joshua Tree park een stuk lager vanwege het hoogteverschil van zo�n 1500 meter. Maar wij hebben onze dag verder ook heel plezierig doorgebracht met lekker lang shoppen in een grote supermarkt. Rond 15.00 uur waren wij ingecheckt op de campsite. Na een lunch met lekkere Danish broodjes, die we net hadden gekocht in de Vons supermarkt, trokken we snel onze zwemkleding aan en liepen naar het zwembad aan het begin van de campsite. In het hoogseizoen, van oktober tot eind april, zijn kinderen na 13.00 uur niet welkom in het zwembad. Deze campsite is grotendeels opgezet en bedoeld voor senioren, met een groot golfterrein erbij, en niet ingesteld op kinderen. Maar vanwege de hoge temperaturen (46 graden om 15.15 uur!!) en omdat het hoogseizoen is afgelopen, was het nu wel toegestaan voor de kinderen om na 13.00 uur in het zwembad te komen. We lagen tot een uur of 6 lekker af te koelen in het zwembad en raakten aan de praat met twee oudere dames, waarvan ��n dame oorspronkelijk uit Duitsland komt, Frankfurt am Mainz. Maar zij woont al meer dan 50 jaar hier, hoewel het nog steeds te horen was dat zij geen echte Amerikaanse is. Zij had een huisje op dit park gekocht voor permanente bewoning. Nu is het inderdaad erg warm, maar van oktober tot mei is het heerlijk toeven hier, vertelde zij. Na het zwemmen, douchten we ons lekker in de camper. Rond 19.30 uur draaide ik een was in de laundry bij het zwembad en zag Els en Rick het terrein oprijden. Dat was maar goed ook, want de receptie was al gesloten. Nu kon ik ze vertellen naar welke plek ze toe moesten rijden. De rest van de avond brachten we wederom door in de camper. Op deze campsite zijn helemaal geen picknicksets op de plekken om aan te kunnen zitten. Elke plek heeft twee betonnen platen en een stroom/water/rioolpaal en dat is het. Het is zelfs verboden om buiten wasgoed of badgoed te drogen. Jammer dan, maar ik hang het wel buiten, hoe moet het anders drogen? Het is een mooi park voor de senioren die hier wonen, permanent of seizoenmatig, maar voor ons is er hier niet veel te beleven. Morgenochtend bijtijds vertrekken voor een 220 Mile (354 Km) lange route naar San Diego. Niet de recht-toe-recht-aan weg van 146 Mile (235 Km) maar een scenic route, want ook het rijden moet een vakantiegevoel geven en dat krijg je niet op de Highway of Interstate. Rick vertelde dat even verderop Mission Impossible deel 3 wordt gefilmd. Gisteren was er een soort van achtervolging met helikopters in de lucht boven Desert Hot Springs/Palm Springs en was de snelweg een tijdje afgesloten vanwege het filmen. Het zal grappig zijn om de omgeving te herkennen als de film uitkomt. Het is nu 23.20 uur en de buitentemperatuur is nu 31 graden, en binnen is het nog 26 graden! Het belooft weer een hete nacht te worden. 26-8, Het was al weer behoorlijk heet vanmorgen rond 6.30 uur. Iedereen ontbeet binnen, want bij ontbreken van een picknickset was er geen andere keuze. Rick en de jongens namen nog een deuk in het zwembad. Gisteravond rond 21.00 uur hebben zij trouwens ook nog met z�n vijven gezwommen. Ze lieten het zwembad speciaal voor hun wat langer open. Het was een leuke ervaring, vertelde Els, om onder een sterrenhemel te zwemmen. Rond 9.15 uur vandaag reden we weg van de campsite. We reden dwars door Palm Springs. Wat een prachtige huizen staan er hier zeg! Ontzettend mooi onderhouden, met veel gras en prachtige bloemen, zoals de mooie geel/paare papegaaibloemen die in de bloemenwinkel in Nederland heel duur zijn, grote cactussen van zeker 3 meter hoog en veel Bougainville- en Oleander begroeiing. En volop Bentley, Jaguar, Porsche etc. dealers. Dus duidelijk voor de meer vermogende Amerikanen bedoeld. Bij de laundry van de campsite lag een makelaarsboekje, met aanbiedingen van woningen in de omgeving. Het simpelste huis met 2 slaapkamers en 2 badkamers kost rond de $300.000,- maar er werden ook prachtige huizen, met eigen zwembad uiteraard, aangeboden voor $2.000.000,- en meer. Zodra we de bewoonde wereld uitreden, werd het landschap meteen veel woestijn-achtiger en begon de weg de bergen in te klimmen. Bovenin de bergen hadden we een prachtig uitzicht over Palm Desert/Palm Springs. In de vallei zag je het vele gekweekt groen van Palm Desert/Palm Springs in het dorre, droge woestijngebied. Rond half twaalf namen we de weg naar Julian. Deze weg ging door een zeer bosrijk gebied waar zo�n jaar of 5 geleden een forse brand heeft gewoed. Wat een troosteloos gezicht al die grijze, dode bomen in een vele tientallen kilometers groot gebied. Er zijn toen ook heel wat woningen verloren gegaan want er was en werd heel veel nieuw gebouwd. Julian is een dorpje gebouwd in Western stijl, met veel houten huizen en een mooi oud hotel. Hier zagen we zelfs een filiaal van de Rabobank! Eenmaal op de Interstate 5 aangekomen, richting San Diego, werd het erg druk en hadden we zelfs even een file. Maar ja het was ook al tegen 16.00 uur dus spitsuur tijd. Wat een grote stad ook, dat San Diego, met veel wolkenkrabbers, mooie haven, grote marineschepen, leuke huizen met wederom veel zwembaden. Rond 16.00 uur checkten we in op de Koa San Diego campsite. Een mooie, voor Amerikaanse begrippen, groene camping met veel voorzieningen. Waaronder een lekker zwembad, waar we meteen indoken. De temperatuur is hier een stuk aangenamer, vergeleken met Desert Hot Springs. Hier feliciteerden we Rick voor de eerste maal met zijn verjaardag, want om 15.00 uur onze tijd nog 26 augustus, was het in Nederland inmiddels 00.00 uur 27 augustus. En Rick zou nu al jarig zijn als we in Nederland waren geweest. Dus een felicitatie was toch wel op zijn plaats. Morgen is hij hier echt jarig. Wel grappig om twee keer jarig te zijn en een hele speciale verjaardag ook nog eens, want Rick wordt 40 jaar! Na het zwemmen zaten we nog lang na te genieten van het heerlijke weer, met een biertje, frisdrankje en zoutjes. Rond 20.00 uur stak Marcel de BBQ aan. Maar omdat we eigenlijk vrij laat aan de zoutjes hadden gezeten, hadden we niet veel trek. Gelukkig konden we de buurtjes blij maken met hamburgers, een steak, gepofte aardappels en kruidenboterstokbrood. Die zullen nooit snel nee zeggen, tegen eten dat wij over hebben. Na het eten zaten we nog even buiten met Rick en Els. We spraken af om morgen met ��n camper naar Sea World te rijden, dat scheelt in brandstof, parkeergeld en extra Miles afrekenen wanneer we de campers inleveren over 6 dagen. Bovendien is het behoorlijk prijzig om de 15 Mile naar Sea World en terug met het openbaar vervoer af te leggen. Rond 22.30 uur gingen we naar bed, want we willen morgen om 8.30 uur vertrekken. 27-8, Om 6.30 uur opgestaan. Evengoed al weer warm, zo�n 25 graden. Even later hoorden we Els en de kinderen zingen voor Rick. Els had in de camper vlaggetjes en ballonnen opgehangen en op beide zijramen had ze met een speciale raamstift in grote rode letters geschreven: �Rick 40�. Om 8.00 uur zaten we met z�n allen aan de koffie. Rick had zijn cadeautjes, de meeste gekocht in de startrek ruimte in het Hiltonhotel van Las Vegas, van Els en de kinderen al gekregen. Van ons kreeg hij een Startrek muismat, ook sinds ons bezoek aan Las Vegas bewaard in de camper, en een speciale 1965 verjaardagskaart, waarin allerlei gebeurtenissen uit 1965 beschreven staan. Els gaf hem de kaart die Greet, de moeder van Els, had meegegeven. Het was een gezellig, maar kort samenzijn voor ons vertrek naar Sea World. Even na 9.00 uur hadden we een plek op het parkeerterrein van Sea World ($10,00 voor een dag parkeren). Het park zelf ging om 9.00 uur open, dus we waren keurig op tijd. Bij de ingang kochten we een combinatieticket voor zowel Sea World als Universal Studio�s in Hollywood, waar we overmorgen naar toe willen. We betaalden per ticket (volwassene prijs vanaf 10 jaar) $84,00, dus totaal $336,00. Met deze ticket kun je 14 dagen lang onbeperkt in beide parken terecht. Sea World is het meest bekend om zijn shows met zeedieren, maar tegenwoordig zijn er ook wat attracties die met water te maken hebben. De eerste show die we wilden bezoeken begon pas om 11.30 uur. Dus hadden we de tijd om de eerste attractie te doen, dat was de Ship Wreck Rappids, oftewel de wildwaterbaan. En deze was echt wild. Tessa, Kim en ik zijn in het voorjaar met Ivonne, onze buurvrouw thuis, en haar dochter Marloes nog op de Efteling in de wildwaterbaan geweest maar die haalde het met nattigheid niet met deze! We waren werkelijk allemaal drijfnat toen we weer uitstapten! Maar met zulk mooi weer is het niet zo heel erg om nat te zijn, en we waren natuurlijk niet de enigen! En�.., we hebben in onze ronde boot, waar we met z�n negenen inpasten, heel hard voor Rick gezongen. Daarmee hadden we veel aandacht, want niemand begreep er wat van. We spraken meteen af om in elke attractie voor Rick te zingen, en dat hebben we ook over de hele dag gedaan. Rick was erg blij met ons! Na deze natte ervaring trakteerden Els en Rick ons allemaal op Starbucks koffie met aardbeitaartjes en chocoladedolfijnen t.e.v. Rick zijn verjaardag. En tegelijk konden we een beetje opdrogen op het terras in de zon. Na de koffie gingen we naar de eerste show �The Shamu Adventure� met Killer Whales: de orka�s. Wij zaten in de Soak Zone, oftewel: de zeiknat zone! En dat klopte ook wel, want de walvissen waren o.a. getraind om met hun vinnen water over de rand van het bassin te slaan. Dat raakte doel over zeker 10 rijen. Maar gelukkig had ik nog wegwerp regencapes in mijn tas, die ik een aantal weken geleden in een natuurpark had gekocht. Die kwamen nu erg goed van pas, al was het alleen al om de tassen te beschermen tegen het vele water. Maar de show was erg mooi. Wat kunnen die walvissen hoog uit het springen. De trainers surften op de ruggen van de orka�s en een ander trainer liep over een orka terwijl deze rondjes tolden tijdens het zwemmen. Alsof hij over een draaiende ton liep. Ik probeerde nog om Rick in de show te krijgen vanwege zijn 40e verjaardag, maar daar deden ze niet aan. Jammer. Na deze show gingen we naar de 4-D Haunted Lighthouse film. Een 3-D film over geesten bij een vuurtoren en een ghostship. Het 4-D effect kwam van wind en water dat uit de stoelen kwam zetten. Aan het eind van de film, terwijl ik er de hele tijd op voorbereid was, kreeg ik een volle lading water in mijn gezicht toen ik er niet meer op bedacht was. Dus was ik, voor de zoveelste keer, zeiknat. Tijdens het lopen naar attracties en shows, zagen we zeesterren, roggen en dolfijnen die allemaal aangeraakt mochten worden. Vooral de roggen voelen heel vreemd aan, heel glad op het slijmerige af. En heb ik voor het eerst een dolfijn geaaid, ook een hele aparte ervaring. Om 13.00 bezochten we de dolfijnenshow. Ongeveer vier dolfijnen en twee bruinvissen. Dit keer zochten we higher grounds op, uit de buurt van de Soak Zones. Maar achteraf hadden we best wel in de Soak Zone willen zitten, want het was behoorlijk heet op de tribune in de volle zon. Zowel de dolfijnen als de bruinvissen zwommen langs en sloegen met hun vinnen water over de rand. Ook weer een hele leuke show. Met een �moeder�, vader en zoon als vrijwilligers. Later bleek �moeder� gewoon een lid van de crew te zijn. Maar het was leuk in elkaar gezet. Eerst ging moeder naast een bankje zitten, dan kan natuurlijk en het was ook een hilarisch moment. Maar toen ze, haar �zoontje� fotograferend, over de rand van het bruggetje in het water viel en de dolfijnen over heen begonnen te springen, werd duidelijk dat het allemaal onderdeel van de show was. Vader en zoon waren trouwens wel echt uit het publiek geplukt. Na deze show bezochten we een helikoptersimulatie over Alaska. Altijd leuk. Na afloop van deze attractie liepen we langs witte walvissen, heel mooi. En een mannetjes- en vrouwtjeswalrus. Die deels onder en deels boven water te zien waren. Wat kunnen die beesten, ondanks hun enorme omvang, makkelijk bewegen in het water. En wat had dat mannetje een enorme �! Hierna gingen we naar de volgende attractie: Journey to Atlantis. Wij hebben een soortgelijke attractie ook op de vele pretparken in Nederland. In een boot naar boven worden getrokken en dan een vrije val naar beneden. Ongeveer vergelijkbaar. Maar deze ging heel wat hoger, waardoor de vrije val ook heel wat steiler was en langer duurde. En daarna was het nog niet afgelopen. In de volgende bocht, voeren we een donker tunneltje in wat een lift bleek te zijn. De hele boot werd met razende snelheid omhoog gebracht en maakte daarna twee aardige spiraaldraaiingen naar beneden, die eindigde in een meterslange waterbak. Kim en ik, die op de een na achterste rij zaten, waren redelijk droog gebleven. Maar Marcel en Tessa, die de rit beiden vreselijk vonden, waren weer zeiknat! Rick en Els met de kids zaten drie boten achter ons, die hebben we in de vrije val naar beneden zien komen. De blik op hun gezichten was onvergetelijk en sprak boekdelen! Tijd voor weer wat rustigs, en dat werd de voorstelling van 15.30 uur van Cirque de la Mer. Een Cirque du Soleil-achtige voorstelling maar dan boven het echte water van San Diego. Buiten de afzetting lagen ook heel wat boten stil om de voorstelling van de achterkant een beetje mee te kunnen maken. Een ontzettend mooie, acrobatische voorstelling in een kleurige setting met kleurige kleding. Dit keer zonder dieren, alleen maar mensen. Daarna bezochten we, een bekend onderdeel van Sea World, Shark encounter. Waarbij je op een loopband door een glazen tunnel wordt gevoerd. Links, rechts en boven je zwemmen dan de haaien. Wat een beesten, en wat een tanden zeg! Die kom ik niet graag in open water tegen. Als laatste bezochten we, op speciaal verzoek van Fabian, de speeltuin en aten Rick en Els nog een soort van geklutste gebakken oliebollen met slagroom en aardbeien. Wij hadden niet echt trek. Op dit terras traden vier jongens op die erg mooi a-capelle zongen. Na hun eerste liedje, vroeg ik of ze ook verzoeknummers deden. Normaal gesproken niet, maar wat wilde ik dan horen? Nou, een verjaardagsliedje voor Rick uit Nederland die vandaag 40 is geworden. Nou vooruit dan maar. Ze hielden niet meer op met zingen van Happy Birthday For You, want er bleken nog veel meer jarigen in het publiek te zitten. Het was erg leuk, voor Rick helemaal bijzonder. Om 18.00 uur verlieten we het park, na een hele geslaagde, mooie dag te hebben beleefd. In hun gezellig versierde camper voerde Rick ons door San Diego, zodat we de stad nog even konden zien. Vlak bij de campsite, in een buitenwijk, reden we een groot parkeerterrein op waar mensen Rick van buiten toeriepen: �Rick, happy birthday!�. Omdat natuurlijk groot op het raam geschreven stond: �Rick 40�, was het wel duidelijk wat daar mee bedoeld werd. Aan dit grote parkeerterrein was een Chinees buffet restaurant gevestigd. Daar voelden de meesten wel voor. Voor $9,95 per persoon kon je hier ongelimiteerd opscheppen. En het eten was werkelijk voortreffelijk. Als de Chinees ook zoiets in Nederland zou bieden, zou ik er zeker vaker naar toe gaan. Na het eten kon er bij het dessertbuffet ijs, pudding vers fruit gehaald worden. Echt teveel om op te noemen en helemaal te veel om allemaal op te scheppen. Ook het drinken was hier niet duur. Voor $1,19 kreeg je een half liter frisdrank en als je beker leeg glas was, werd deze gratis bijgevuld. Voor $45,00 hadden we de buiken vol gegeten en een fooi betaald. Niet verkeerd dus. Tegen 21.00 uur waren we terug op de campsite. We waren het er allemaal over eens dat dit een hele leuke en gezellige dag was geweest. We zaten nog heel even buiten maar om 22.00 uur hield Els het niet meer vol, zo moe was zij. En Rick volgde haar naar bed. En wij lagen zelf ook om 22.30 uur in bed. Moe maar voldaan. 28-8, Ik werd wakker van de wekker om 7.00 uur, anders had ik nog wel even doorgeslapen. Na het ontbijt, de koffie, de twee gehuurde ligfietsen voor Joran en Fabian op de campsite en nog een wasgang van Rick en Els, verlieten we deze prettige campite om 9.30 uur. De eerste 50 Mile van de weg ging voornamelijk pal langs de kust van de Pacific Ocean. We hadden ook de interstate kunnen nemen, maar dit vonden we leuker. Huisjes en mensen kijken. Maar wel heel veel bochten en verkeerslichten, dus het schoot niet echt op. Om 11.00 uur stopten we op een parkeerterrein aan de kust zodat we wat konden zwemmen en zonnen. Marcel bleef op zijn handdoek liggen/zitten vanwege hoofdpijn. En Els ging ook niet diep het water in vanwege behoorlijke rugpijn. Nadat ik alles rondom had gefilmd en gefotografeerd, ging ik met Rick, Kim en Tessa het water in. We sprongen wat over de steeds hoger wordende golven. Op een gegeven moment kwam er zo�n grote golf aan waar ik niet meer overheen kon springen, dat ik onder water werd gezogen. Dat was een heel angstig en benauwd moment. Rick en Kim zagen mij niet meer en schrokken ook. Maar gelukkig kwam ik vrij snel weer boven. Ik had nog een tijdje wat last van de angstbibbers en had veel zout water binnen gekregen, maar verder was alles gelukkig in orde. Later bleek dat ik zelfs een gaatje in mijn bikinibroek heb,waarschijnlijk had ik onder water de bodem geraakt op een steentje of zo. Rond 12.30 uur liepen we weer terug naar de campers, waar we douchten en lunchten. Om 14.45 uur reden we San Juan Capistrano binnen waar we de oude missiepost uit 1776 wilden bezoeken. Maar bij het binnenwandelen bleek dat de entreeprijs nogal fors was, voor ons vieren kwam het op $24,00 en dat is niet echt grappig meer. Dus draaiden we om, en liepen weer terug richting campers. Nog zo�n 40 Km moeten we nu rijden naar de volgende campsite: Canyonlands RV in Anaheim, vlak voor Los Angeles. Zodat we morgen, op weg naar de volgende campsite in Malibu, Universal Studio�s kunnen bezoeken. Het is vandaag ook weer prachtig weer (in de camper 29 graden en buiten 37 graden), net als in Nederland wat ik uit een mailtje van mijn moeder begreep. En wat ook nog grappig is om te vermelden: ik heb twee dagen terug een mailtje gestuurd naar het in klederdracht getooide Amerikaanse gezin dat we in Bodie hebben ontmoet op 6 augustus jl. Net ontving ik een mailtje van hun terug, toen we langs een plek met draadloze internet reden en ik een signaal uit de lucht plukte, dat ze het ontzettend leuk vonden om van ons te horen en de foto�s te ontvangen. Ze zouden het leuk vinden om nog eens vaker van ons te horen. Zij wonen vlak bij San Diego, we zijn hun woonplaats waarschijnlijk gepasseerd op weg naar San Diego. Maar zij moeten nog steeds eens met hun kinderen naar Sea World. Ze wonen er vlakbij maar zijn er nog nooit met de kids geweest. Leuk hoor, dit contact met Chris & Dana Ferrarelli. Ik zal eens proberen om het te onderhouden. Dit was het voor nu weer, ik ga nog even van het uitzicht genieten onderweg naar de campsite. Tot een volgende keer maar weer. 29-8, Vanmorgen om 8.00 uur vertrokken van San Diego. Eerst moesten we tanken, want beide campers stonden aardig droog. Dat leverde een forse tankbeurt op van $124,00 (43,50 Gallon = 164,70 liter). We hebben tot nu toe voor zo�n $1250,- getankt op 3750 Mile (6000 km). Rond 9.30 uur zagen we in de verte de beroemde letters HOLLYWOOD op de berg. Omdat de berg nog zo ver weg was, wachtte ik met filmen tot we dichterbij kwamen, maar dat gebeurde niet meer. Dus heb ik het niet kunnen filmen, tot grote spijt. Om 9.45 uur reden we het terrein van Universal Studio�s op. Wederom $10,00 parkeergeld per camper voor de dag. Met onze combinatietickets, gekocht bij Sea World, dachten we zo naar binnen te kunnen. Na de gebruikelijke tassencontrole, bleek onze pas hier niet te werken. Dus alsnog in de rij voor andere passen. Alle voor- en achternamen moesten worden opgegeven voor de nieuwe, veel minder mooie, passen. En de andere passen, die we graag hadden willen bewaren voor in de fotoboeken, moesten we achterlaten. Prettig geregeld, maar niet heus! Hierdoor waren we pas om 10.15 uur binnen. Maar toen kon de prachtige dag beginnen. Alles zat mee, lekker rustig op het park, want het was een doordeweekse dag, en prachtig weer. Soms zelfs een beetje te warm. Eerst liepen we door het Van Helsing spookhuis. Behoorlijk donker en creepy, met echte mensen die uit het donker naar voren sprongen, Tessa schrok zich rot! En Fabian bleef heel dicht bij Rick. Daarna bezochten we de 4-D film van Shrek, erg leuk met natuurlijk weer de nodige 4-D effecten zoals water, wind en gefriemel langs de benen. Daarna gingen we in de rij voor een tochtje in de �Back to the Future� simulator. Het was een redelijk korte rij, maar toch duurde het vrij lang voor we aan de beurt waren. Tessa, Kim en ik moesten met 5 anderen in een voertuig, want er passen maar 8 personen in ��n voertuig. De rest van onze groep had een eigen voertuig. Ook dit was weer leuk opgezet, alsof we zelf met de Delorean auto vlogen en een andere tijd in vlogen. Na deze vlucht, rond 12.30 uur, had iedereen trek en doken we een soort van Diner in, waar we een heerlijke hamburger, chillidog, cheeseburger en chickentenders (kipvingers) aten. Na de lunch deden we de tour langs alle sets. Dat leek eerst wat saai, maar op een gegeven moment werd het steeds spannender en kwamen we zelf in allerlei special effects terecht met ontploffingen, overstromingen, de haai Jaws die een duiker aanviel met een hoop bloed in het water, het verongelukken van een metrotrein vlak naast ons, een ontmoeting met KingKong etc. Erg spannend en echt allemaal. Ook reden we langs de set van de recente film �War of the Worlds�, de serie �Desperate Housewifes� (waar net opnames plaatsvonden), de kerstfilm �The Grindge�, het huis van Alfred Hitchcock�s film �Psycho� en nog andere sets. De tour duurde 45 minuten. Na de tour bezochten we de attractie The Mummy Returns. Een soort van achtbaan in het donker, maar ��n die niet over de kop zou gaan. Dus ik zette mijn bedenkingen aan de kant en we gingen als groep de karretjes in. Ook deze rit was weer erg leuk opgezet met allerlei artefacten uit de film The Mummy. Het ging best snel, met veel wendingen en plotselinge bewegingen. Een abrupte stop, en toen weer dezelfde route achteruit. Er werd veel gegild, maar we waren het er allemaal over eens: deze rit was erg leuk, we doen hem straks nog eens. Al onze rugtassen lagen al in kluisjes (eerste uur gratis) dus liepen we meteen door naar een waterattractie. Met 25 personen in een boot, die langs een leuke setting met dinosaurussen ging en uiteindelijk in een behoorlijk vrije val onderin een waterbak eindigde. Kim en ik hadden weer geluk, de rest van de groep was behoorlijk nat. Maar het was prachtig zonnig weer, dus de kleding droogde zo weer op. Na deze rit deden we nog een keer The Mummy Returns maar nu was deze lang zo eng niet meer als de eerste keer. Op de foto, die tijdens een afdaling werd gemaakt, hadden de meeste hun ogen open, behalve Marcel. Binnen het uur haalden we onze rugtassen uit de kluisjes dus daar hoefde niet voor betaald te worden. We gingen via de vier roltrappen weer terug naar het upper gedeelte van Universal Studio�s, waar Marcel en Tessa een Ben & Jerry�s ijsje aten. Wel erg duur ($3,99) voor een beker ijs, maar inderdaad ontzettend lekker ijs. Ook Rick en de jongens genoten van hun ijsjes. Om 16.00 uur bezochten we de Terminator 3-D film. Ook weer erg goed. Met echte acteurs op het podium, schietend en achter elkaar aanjagend, die vervolgens het scherm binnenrenden waar het verhaal verder ging in de film met de echte acteurs van Terminator, zoals Arnold Schwarzenegger. En natuurlijk weer veel voorwerpen die, dankzij de 3-D bril, het publiek in kwamen zetten alsof je het echt kon aanraken. Tussen de attracties en shows door gingen we ook nog op de foto met Count Dracula en Van Helsing. Om 17.00 uur begon een FearFactor show, waar bezoekers van het park zich aan het begin van de dag voor konden aanmelden als deelnemer. Alleen Tessa wilde deze show zien, niemand anders. Thuis op TV vind ik het al een vreselijk programma, waar ik zeer beslist niet naar kijk. Maar Tessa wilde het zo graag zien, dat Marcel, Kim en ik besloten mee te gaan. Het eerste onderdeel, test op conditie en uithoudingsvermogen, viel wel mee. Maar toen de vieze beestjes en ingewanden close-up op het grote scherm kwamen, klaar om vermaald te worden voor de deelnemers om op te eten, hield ik het niet meer vol en liep de voorstelling uit, Kim achter mij aan. Marcel en Tessa volgden al snel, hoewel Tessa daar niet echt blij mee was. Ik snap niet hoe iemand naar dit soort viezigheid kan kijken. Maar ja, ieder diertje zijn pleziertje. Tot slot bezochten we om 17.45 uur de actievoorstelling Water World. Er werd van te voren verteld dat men op de voorste, groene, stoelen zeker nat zou worden. En op de grijze stoelen niet. Els, Rick, hun zonen en Kim gingen op de groene stoelen zitten. Zij konden wel wat afkoeling gebruiken. Marcel wilde niet zeiknat de camper in, want na deze show zouden we vertrekken. En Tessa en ik gingen bij Marcel zitten, zo konden wij in ieder geval veilig filmen en fotograferen. Al vrij snel werden mensen bij het binnenlopen natgespoten door ��n van de acteurs. Het was heel komisch om te zien hoe nietsvermoedende voorbijgangers de volle lading water in de nek kregen en zich rotschrokken. Daarna werd het publiek tegen elkaar opgehitst door drie acteurs met juichen, boe-roepen, stampen met de voeten en klappen. En als het een van de acteurs niet beviel hoe het publiek reageerde, werd er een volle emmer water het publiek ingegooid. We hebben vreselijk gelachen, dit was al een show op zich! Om 18.15 uur begon de echte show. En een spektakel was het, met explosies, boten, jetski�s, een neerstortend vliegtuigje, een ontploffende fueltank etc. De jetski�s zorgden er inderdaad voor dat de mensen op de groene stoelen nog natter werden. Kim en Rick kregen in ieder geval een lading water over zich heen. Wij hielden het droog en hebben veel gefilmd en gefotografeerd. Aan het eind van de show werden alle acteurs voorgesteld. Allemaal zijn het stuntmensen die aan bekende producties hebben meegedaan. De hoofdrolspeler vroeg of er mensen van ver kwamen. Vanuit onze groep werd geroepen: The Netherlands! Waarop de acteur terugriep dat we buiten op hem moesten wachten om met hem op de foto te gaan. En dat deden we maar al te graag, ook met de rest van de cast. Na deze belevenissen, liepen we om 19.15 uur naar buiten. We moesten nog zo�n 55 km rijden naar de campsite in Malibu en het zou al snel donker worden. Dus als we nog wat wilden zien van Sunset Boulevard, Hollywood en Beverly Hills, moesten we nu wel gaan opschieten. Nu kregen we nog een keer de kans om de HOLLYWOOD letters op de berg te filmen en te fotograferen. Dat lukte deels; het was nog steeds ver weg en al schemerig. Maar het bewijs dat we er zijn geweest is redelijk vastgelegd. Ook op Sunset Blvd heb ik wat kunnen filmen. Maar in Beverly Hills was het te donker. Om 20.45 uur kwamen we aan op de campsite, waar we gelukkig nog terecht konden. Ik was even bang dat ze misschien al gesloten zouden zijn. Het was te donker om de Pacific Ocean te kunnen zien, maar we hoorden hem zeker. We aten wat makkelijks in de camper, douchten allemaal want het was een warme, zweterige dag geweest en kropen toen onze bedjes in. We zijn erg benieuwd naar ons uitzicht en verheugen ons op een dagje strandhangen morgen. 30-8, Vanmorgen alles rustig aan gedaan. Els en Rick hadden rond 7.00 uur vanuit hun slaapkamerraam al dolfijnen voorbij zien komen. Leuk hoor! Tussen 10.30 uur en 11.30 uur belden we met Franz en Rina, mijn moeder en Ivonne, mijn buurvrouw in Nederland. Leuk om al die bekende stemmen weer te hebben gehoord. Ook Marc, onze vriend, probeerde ik weer te bellen, maar weer zonder succes: er werd niet opgenomen. Rond 12.00 uur waren we op het strand, na een steil, hobbelig pad naar beneden te hebben gelopen, bepakt en bezakt met stoeltjes, handdoeken en andere spullen om de middag mee door te komen. Ook moesten we de drukke Pacific Highway oversteken, dat is redelijk een zelfmoordactie, maar we zijn heelhuids overgekomen. Eenmaal op het strand flaneerden Marcel, Kim en ik langs een flink aantal strandhuizen van Malibu. We raakten even aan de praat met twee schilders, tevens broers, die een levenstaak hebben aan het bijhouden van een van de woningen. Zij vertelden dat de gemiddelde prijs van deze woningen rond de 5 miljoen dollar ligt en dat er bijna geen beroemdheden wonen omdat die liever op de heuvel wonen, met uitzicht over de oceaan. Bovendien is het onderhoud van deze woningen enorm. Sommigen staan op houten paaltjes die er niet echt te vertrouwen uitzien. Maar er waren ook prachtige woningen te zien op betonnen of stalen poten, die zagen er een stuk betrouwbaarder uit. We bleven tot een uur of 3 op het strand en toen waren we alle vier zo verbrand dat het beter was om de schaduw van de camper op te gaan zoeken. Rick, Els en hun zonen bleven iets langer, want de jongens hadden het nog erg naar hun zin met het bouwen van druipzandkastelen. Marcel haalde de tondeuse weer over zijn hoofd, de derde keer deze vakantie, en we douchten allemaal het zeewater van ons af. Rond 18.00 uur zagen we hele groepen dolfijnen beneden ons in de oceaan voorbij trekken, fantastisch! Afgelopen mei, tijdens een boottocht van Corfu naar het vaste land van Griekenland, zag ik voor het eerst van mijn leven dolfijnen in het wild. Maar dit waren er veel meer en veel dichterbij, wat een ervaring! �s Avonds reden wij met z�n vieren naar Malibu en aten een lekkere makkelijke hap bij KFC (Kentucky Fried Chicken). Om 20.30 uur waren we weer terug op de campsite. De temperatuur was inmiddels fors teruggevallen naar zo�n 17 graden. Te koud om buiten te zitten, zeker met de verbrandingen opgelopen op het strand vandaag, dus bleven we lekker binnen en gingen bijtijds naar bed. 31-8, Om 8.00 uur vertrokken. Dit was een mooie camping, met een prachtig uitzicht maar voor die $80,00 per dag mag dat ook wel. Dat was een uitschieter, in vergelijking met de gemiddelde prijs van $35,- tot $40,- per dag op de meeste andere campsites die we tot nu toe hebben bezocht. Het was vandaag een bewolkte, nevelige dag. Het was maar goed dat we gisteren onze stranddag hadden, want vandaag zou daar niets van terecht zijn gekomen. We moesten vandaag 375 km rijden naar San Simeon en werden daar om 14.15 uur verwacht voor de IMAX film over Hearst Castle �Building the dream�. Aansluitend zouden we de tour van 15.40 uur doen naar het kasteel. Dit had ik in Nederland, twee weken voor vertrek, al geboekt en betaald met Visakaart, dus het was wel van belang dat we daar op tijd zouden aankomen. En dat lukte! Alles zat mee, we waren al om 12.30 uur op het parkeerterrein bij het Visitor Center van het kasteel. Na te hebben geluncht in de camper, liepen we om 13.00 uur het Visitor Center binnen, om te informeren hoe we ons verder moesten aanmelden. Daar kregen we te horen dat we een eerdere IMAX voorstelling en tour mochten bijwonen, als we dat zouden willen. Nou graag natuurlijk, anders zaten we toch alleen maar te wachten. Dus bekeken we de half uur durende film van 13.30 uur en stapten om 14.20 uur in de bus voor de tour naar het kasteel. Na 5 Mile omhoog te zijn gekronkeld, over een weg die alleen toegankelijk is voor bestemmingsverkeer, kwamen we aan bij het imposante kasteel. Tijdens de IMAX film was verteld hoe het kasteel tot stand was gekomen. William Randolph Hearst had tijdens zijn jeugd, samen met zijn moeder, Europa bezocht en alle pracht en praal die hij had meegemaakt heeft hij samen laten komen in zijn kasteel. Voor de bouw van het kasteel had hij vele idee�n en een vrouwelijke architect, Julia Morgan, zette zijn idee�n om in realiteit. De bouw van het kasteel, alle bijgebouwen en zelfs een dierentuin met vele soorten wilde dieren, duurde 15 jaar (de bouw begon in 1919). Rondom het kasteel liet hij prachtige tuinen aanleggen met heel veel fruitbomen, die ook nu in volle bloei stonden. Hij liet zelfs volwassen levende bomen van 6000 kilo vervoeren in betonnen bakken zodat ze konden worden overgezet naar de tuinen rondom het kasteel. Voor het interieur liet hij veel kunstwerken, beeldhouwwerken, wandkleden, meubelen etc. overkomen uit Itali�, Spanje en Frankrijk. Hij heeft uiteindelijk zelf maar 20 jaar plezier gehad van zijn kasteel. Tijdens deze jaren had hij regelmatig vele beroemdheden te gast, zoals Winston Churchill, Marilyn Monroe en vele, vele anderen. Na zijn overlijden, in 1951, ging het beheer van het kasteel over naar de Hearst Foundation die het kasteel, op hun beurt, 6 jaar later schonken aan de staat California zodat vele anderen, zoals wij, ook plezier aan het kasteel zouden kunnen beleven. Tijdens onze tour bezochten we het Neptunus terras met zwembad, het zonnenhuis, de eetzaal (regelmatig als filmset gebruikt), de ochtendkamer (d� plek om van de opkomende zon te genieten, en na het diner kwam men hier bijeen), de biljartzaal, de vergaderzaal, de filmzaal en het Romeinse binnenzwembad. Wat een pracht en praal! Rond 16.10 uur waren we weer beneden met de bus. Tijdens de tour was het mooi, zonnig weer, maar eenmaal beneden trok de lucht weer dicht, net als de rest van de dag. We moesten 5 Mile terugrijden, naar de ingang van San Simeon State Park, waar onze campsite lag. Ook daar hing een dichte nevel over het park. Ik denk dat dit vaker het weerbeeld is, want op de foto�s die ik eerder heb gezien van de campsite hing ook een nevel. Dit is een campsite zonder hookup mogelijkheid, dus geen elektriciteit- en wateraansluiting. Nadat we ingecheckt waren, besloten wij om met z�n vieren terug te rijden naar een leuk plaatsje dat we onderweg naar Hearst Castle waren gepasseerd: Cambrine. Gebouwd in Western stijl, met veel houten huizen. Allemaal anders van bouw, kleur en grootte. Erg leuk. Daar aten we in een leuk tentje burrito�s, taco�s, pizza en uienringen (Kim�s favoriet). Voor slechts $36,00 inclusief 15% fooi. Els, Rick en de kids waren niet meegegaan. Zij wilden de rest van de middag rustig aan doen op de campsite. Rond 20.00 uur waren we terug op de campsite waar we een paar potjes �pesten� speelden met zijn vieren, bij gebrek aan TV of een film kijken op de laptop. Maar dit heeft ook wel zijn charme. 1-9, Het is alweer de eerste dag van een nieuwe maand. Aan de ene kant schiet de tijd voorbij als je op vakantie bent, maar als ik terugdenk aan NewYork en San Francisco, lijkt dat alweer een jaar geleden. We hebben ook zo ontzettend veel meegemaakt in die 5 weken tijd! Ook vandaag hing er weer een dikke mist over de campsite, die zelfs was overgegaan in nevelige regen. Om 8.00 uur reden we al weg, want er was verder toch niets te beleven. Het weerbeeld veranderde onderweg niet veel. Het werd, naarmate de weg omhoog klom, alleen maar mistiger. Rick en Els stopte op een plek die ons niet echt aansprak, dus besloten wij verder te rijden. Op deze manier had ik ook de gelegenheid om te filmen zonder steeds de witte camper van Rick en Els prominent in beeld te hebben. We stopten hier en daar wel langs de kant van de weg om de woeste, mistige kustlijn te filmen en te fotograferen, maar stapten dan weer snel in want met 14 graden en mist was het niet echt lekker buiten. In Carmel, waar wij stopten om te tanken (voor $3,09 per gallon), kwamen Els en Rick ook net aanrijden om te tanken. Dus begonnen we samen aan de 17 Mile Drive. Dat is een Scenic Route door een chique woonwijk langs de kust, waar veel zeehonden, zeeleeuwen en zeeotters te zien zijn en allerlei vogels, waaronder pelikanen. Aan deze kronkelweg liggen vele mooie, grote huizen en een enorm golfterrein. De bewoners hebben op een gegeven moment besloten om maar tol te gaan heffen voor deze route omdat die zo druk werd bezocht door toeristen. Het kost nu dus $8,50 per voertuig om deze 27,36 km route te mogen rijden. Maar het was het zeker waard. En we hebben alles gezien: zeehonden, -leeuwen en -otters. Maar ook een dode zeehond tussen de rotsen, zielig hoor. En dan al die schitterende huizen, met uitzicht over deze prachtige kustlijn met al zijn bewoners. Maar ja, als iedere huiseigenaar een deel van de tolopbrengst terugkrijgt, zijn de woningen opeens een stuk betaalbaarder! Ondertussen was de zon ook weer tevoorschijn gekomen, waardoor de temperatuur meteen een stuk aangenamer werd. Om 14.45 uur checkten we in op de campsite. Dit is weer zo�n gezellige campsite, met alle denkbare luxe zoals full hookup en draadloos internet. Hier begonnen we aan de grote opruim- en schoonmaakbeurt van de camper. �s Morgens hadden we al het nodige opgeruimd en weggegooid op de vorige campsite. En nu haalde ik alle kastjes leeg, die Marcel vervolgens achter mij aan schoonmaakte, net als de doucheruimte, keuken, koelkast en het toilet. Alle vier de tassen zitten nu weer propvol. Waaronder twee tassen met vuil wasgoed en schoenen. Om 19.00 uur gingen we met z�n negenen aan tafel voor de restjes maaltijd van macaroni, spaghetti, worstjes, bacon, kip, kipkluifjes en magnetronpatatjes. Het was een allegaartje maar erg lekker en alle buiken waren goed gevuld na afloop. Om 20.00 uur gingen we ieder de eigen camper in, want ook nu was het weer fors afgekoeld. Ik weet niet wat de buitentemperatuur nu is, want de thermometer is al ingepakt. De rest van de avond heb ik aan de laptop gezeten om dit verslag weer up-to-date te maken. Ik hoop het morgen nog op de homepage te kunnen plaatsen, want nu hebben we geen internet. Misschien omdat de campsitebeheerder zijn eigen computer heeft afgesloten? In ieder geval hadden we vanmiddag volop internet en is er nu geen draadloos netwerk binnen bereik te vinden. Morgen willen we om 7.00 uur vertrekken, het is maar 165 km terug naar Hayward (de buitenwijk van San Francisco) waar RoadBear gevestigd is. Dat is niet zo heel ver, maar we krijgen wel met de ochtendspits te maken. En we worden tussen 10.00-10.15 uur verwacht om de campers in te leveren. Als deze zijn overgedragen, worden we door RoadBear naar ons hotel dichtbij het vliegveld gebracht. Misschien dat we dan nog een taxi nemen naar de dichtstbijzijnde Walmart supermarkt. Dan kunnen we de rest van de dag nog even shoppen en een hapje avondeten. Wat moeten we anders de rest van de dag in het hotel doen, behalve onze tijd uithangen. 2-9, vanmorgen om 5.30 uur opgestaan. Rick en Els bleken al vanaf 4.45 uur wakker te zijn vanwege een inkomend SMS bericht. Els dacht dat het de wekker was! Snel ontbeten en een kop koffie achterover geslagen. Al het beddengoed afgehaald en de oude dekbedhoezen die we uit Nederland hadden meegenomen, weggegooid. Het was maar goed dat ze niet mee terug hoefden, want de tassen zitten behoorlijk vol. Rond 6.45 uur leegde Marcel de grijswatertank en de riooltank. Tijdens het legen van de riooltank, klapte de slang eraf en zat de hele plek en de handen van Marcel onder de S�.T! Hij was helemaal niet blij, dit was al de zoveelste tegenvaller met deze camper. Zo goed en zo kwaad als het lukte heeft hij zijn handen gewassen, maar de stank bleef aan zijn handen hangen. Om 7.00 uur, precies op de geplande tijd, reden we weg van Carmel-by-the-River RV park. Alles zat mee, we hadden geen ochtendspits, waardoor we al rond 9.30 uur in de buurt van RoadBear waren. Daarom besloten we nu nog even bij de Walmart, ��n afslag eerder, te stoppen. Voor het luchtje voor Mara slaagde ik weer niet bij de Walmart. Maar Tessa kocht een leuk blousje en de meiden kochten wat snoep voor onderweg. Precies op de afgesproken tijd, reden we het terrein van RoadBear op. Ze waren daar al op de hoogte van onze e-mail met klachten. Na alle bagage uit de camper te hebben gesleept, wat een leuke afsluitingsfoto opleverde met de berg bagage en onze groep er naast, werd de camper gecontroleerd en konden we al onze klachten opnoemen. Inez, het meisje dat ons ook de camper opleverde bij aanvang van de reis, had aan het eind van ons beklag twee A-4�tjes vol geschreven. We hadden, voordat we vertrokken, 4000 Mile ingekocht. Voor elke Mile die buiten dit pakket werd verreden moest 0,32 dollarcent worden betaald. Wij hadden 288 Mile teveel gereden. De deal die we aangeboden kregen ter compensatie van alle narigheid met de camper, was dat we i.p.v. 0,32 dollarcent per Mile �slechts� 0,16 dollarcent per Mile hoefden te betalen. Dus hoefden we �maar� $50,00 bij te betalen i.p.v. $100,00. Wat een deal zeg voor zoveel narigheid! Deze meneer kon er verder niets aan doen, dit was wat hij van hogerhand te horen had gekregen om ons aan te bieden. Het enige dat we nog kunnen doen, is straks bij thuiskomst in overleg gaan met onze touroperator hoe het verder op te lossen c.q. te compenseren valt. Maar er valt niet veel van te verwachten. Het invullen van het enqu�teformulier leverde wat ons betreft niet veel positieve berichten op. En op de vraag of wij andere mensen RoadBear zullen aanbevelen, was het antwoord wel duidelijk! De ervaring van Rick en Els was gelukkig een stuk positiever. Om 11.30 uur werden we naar ons hotel gebracht met een busje van RoadBear, waar we om 12.00 uur aankwamen. Helemaal geen onplezierig hotel voor maar $45,00 voor een nacht met vier personen. Enige nadeel is dat er geen lift is en dat alle bagage een verdieping omhoog getild moest worden. Er is zelfs een zwembad waar Fabian en Joran even gebruik van maakten. Tessa douchte en Marcel lag even languit op bed, want we waren toch erg vroeg op vanmorgen. En ik werkte dit verslag verder bij. Helaas geen internet, dus moet ik morgen op het vliegveld proberen om verbinding te krijgen. Nu gaan we nog even South San Francisco in, want we hebben verder niets meer te doen vandaag. Net terug van ons laatste uitje hier. We namen de bus van 13.30 uur naar Downtown San Francisco want in South SF schijnt niets te beleven te zijn. Voor $5,00 werden we met z�n vieren met de bus van de ene kant van de stad naar de andere kant vervoerd. We stapten uit bij Powell Street. Hee, dit komt bekend voor! Hier waren we 4 � week geleden ook! Hoewel het alweer een jaar geleden leek. Het was net als toen, winderig en mistig in de hoogte. Sommige gebouwen, zoals de Trans American Pyramid stonden in de mist. We liepen weer voor een deel door Chinatown. De hoogteverschillen waren goed zichtbaar op de steil aflopende wegen. De remproef zal hier wel een belangrijk onderdeel van het autorijexamen zijn. Rond 17.00 uur begonnen we allemaal toch wel erg hongerig te worden. Het was al met al een lange dag, en niet al te veel gegeten tussen de middag. Dus besloten we een leuk eettentje op te zoeken voor onze laatste maaltijd in Amerika. Schuin aan de overkant van de Mexicaan, waar we 4 � week geleden aten, konden we terecht in een ontzettend leuke diner. De laatste keer dat we in SF waren, stonden hier zo�n 20 mensen te wachten om te kunnen eten. Maar nu konden we, vanwege het vroege tijdstip, zo naar binnen en was er plek zat. Voor Marcel kwam er een vakantiewens uit, hij wilde ontzettend graag in een echte diner eten. Nu was dit niet echt een ouderwetse diner, maar speciaal zo ingericht met de bankjes, een oldtimer auto uit de jaren 60, een W�rlitzer jukebox, oude flipperkasten etc. Zelfs de serveersters waren in Diner stijl gekleed. Erg leuk. En het eten was voortreffelijk. Ik bestelde �Josies Homemade Meatloaf�. De vorige keer dat we in SF de rit met de Cable Car maakten, vroeg ik aan de twee Amerikaanse dames met wie we in gesprek waren gekomen, wat nu een echt typisch Amerikaanse avondmaaltijd was. Zij adviseerden mij toen om Meatloaf te bestellen. Dat was er tot nu toe niet van gekomen, dus ook deze missie was bij deze volbracht. En een goed advies was het zeker, het was echt ontzettend lekker. Na de $63,00 te hebben betaald ($55,00 voor de maaltijd, $8,00 verplichte fooi!), liepen we weer terug richting bushalte. Onderweg in nog twee winkels ge�nformeerd naar het luchtje voor Mara, maar nergens kenden ze het. Dus jammer genoeg is deze taak niet volbracht, maar ik heb wel mijn best gedaan. Om 18.35 uur stapten we weer in bus 292, terug naar het hotel. We moesten nu $10,00 voor ons vieren betalen, want wat we eerder niet wisten, is dat de rit de stad in de helft goedkoper is dan de rit de stad uit! Wat een vreemd systeem. Maar dan nog konden we voor dit bedrag geen taxi nemen en lopen was al helemaal niet aan de orde want de rit met de bus naar het hotel duurde toch zeker zo�n 20 minuten. Tegen 19.00 uur waren we terug in het hotel. Tessa kroop meteen haar bed in en keek de rest van de avond TV. Kim nam nog een douche en ik werkte mijn verslag weer bij voordat ik als laatste een douche nam. Morgen zullen we om 7.00 uur ontbijten, inbegrepen in de overnachtingsprijs van $45,00, zodat we de shuttlebus van 8.00 uur (een gratis service van het hotel, elk half uur rijdt dit busje naar het vliegveld) hopen te kunnen nemen. Zoals we het busje nu hebben gezien, kan het een probleem worden om ons alle 9 en al onze bagage in dit busje te vervoeren. Ik ben benieuwd hoe dat opgelost gaat worden. We moeten in ieder geval uiterlijk om 9.00 uur ingecheckt zijn voor onze vlucht naar Cincinatti. Als we weer thuis zijn, zal ik de laatste reisdag nog beschrijven op de homepage. Ik hoop iedereen een plezier te hebben gedaan met dit, soms erg gedetailleerde, reisverslag. Het is voor mezelf heel goed geweest om alles op te schrijven, want ik zou anders echt niet meer precies weten wanneer we waar waren en wat we daar allemaal hebben gedaan. Dus tot de laatste keer! 3-9, Om 6.15 uur stond ik onder de douche. Lekker op tijd, waardoor we om 6.45 uur al aan het ontbijt zaten. We besloten, omdat we zo op tijd waren, het busje van 7.30 uur naar het vliegveld te nemen. Dus snel na het ontbijt alle bagage van 1 hoog naar beneden gesleept. Om 7.30 uur stonden we voor het hotel, waar we door het busje opgepikt konden worden. Maar voor ons stond al een gezin en een alleenreizende heer met bagage. Dus nu zou het helemaal niet passen. Toen het busje even na 7.30 uur voorreed, stelde de chauffeur voor om ons vieren met deze rit mee te nemen en voor Els, Rick en kids een ander busje te laten komen. Dat was dus echt heel fijn geregeld! De alleenreizende heer was een Duitser die al een aantal jaar in Amerika woont en werkt. Nu woont hij in Hawa� maar moest voor zaken in California zijn. Ondanks dat hij hier al een aantal jaar woont, was nog goed te horen dat hij van oorsprong een Duitser is. Om 7.50 uur, we zaten inderdaad heel dicht bij het vliegveld vanaf het hotel, waren we al op het vliegveld. Er stond inmiddels al een aardige rij om in te checken. Toen wij bijna ingecheckt waren, kwamen Els, Rick en de kids ook binnen. We kregen andere zitplaatsen in het vliegtuig toegewezen dan ons bij de boeking was verteld. Kim en ik hadden twee stoelen aan de linkerraamkant en Marcel en Tessa zaten in het midden op een 3-persoonsrij en kregen er dus nog een dame naast te zitten. Nadat we door de douane waren gekomen, riemen weer af en schoenen uit, haalden we koffie. Helaas geen Starbucks gevonden hier, maar de cappucino was even goed lekker. Vanaf de wachtruimte bij de gate zagen we rond 10.30 ons toestel binnenkomen. Deze werd snel ontruimd en bijgetankt, gevuld met ons bagage en precies op tijd, zelfs een paar minuten voor tijd, waren we klaar om te vertrekken. Het was weer een zeer genoeglijke vlucht met mooi uitzicht over het land. Natuurlijk maakte ik weer vele foto�s en Joran, die achter mij zat aan de enige raamstoel die hun was toegewezen, maakte ook veel foto�s. Na een goede 4 uur vliegen, landden we om 15.15 uur (18.15 uur Cincinatti tijd) op het vliegveld van Cincinatti. Ook deze landing was, net als die in NewYork, redelijk hard en stuiterend. Maar het is allemaal goed gekomen, getuige dit verslag. We hadden ruim een uur de tijd om over te stappen op de vlucht naar Amsterdam. In de tussentijd haalden we een snelle maaltijd bij MacDonalds en kocht Marcel nog een Serengetti zonnebril voor $160,00. Die zijn in Nederland heel wat duurder. Met een beker koffie (dit keer wel van Starbucks!) in de hand, kwamen we aan bij de gate, waar bleek dat we meteen moesten boarden. Dus koffie mee het toestel in. Ook nu weer keurig op tijd en maar hopen dat onze bagage goed wordt overgeladen. Precies op tijd, 19.25 uur Cincinatti tijd, stegen we op richting Atlantische Oceaan. Al snel werd het donker. Wij zaten rechts in het toestel, steeds twee stoelen achter elkaar met raamplaatsen. Alleen Tycho zat naast een vreemde, net als op de vlucht van Amsterdam naar NewYork, dan is vijf net een ongelukkig getal. Terwijl het aan onze kant al donker was, was de lucht aan de linkerkant nog heel mooi rood. Ik ben nog naar de andere kant van het toestel gelopen om een foto te maken. Daar zat een dame die zo vriendelijk was om met mijn toestel twee foto�s te maken, die achteraf niet echt goed gelukt zijn, jammer genoeg. Ook nu was alles weer perfect verzorgd tijdens de vlucht. Fleecedekentjes, kussentjes, gratis oortelefoontjes voor de film (Monster-in-Law met Jennifer Lopez en Jane Fonda, leuk tijdvermaak). Veel drinken tijdens de hele vlucht en af en toe een kleine snack. Als avondmaaltijd konden we kiezen uit kip of ossehaas. Toen de maaltijdkar voorbijkwam en alleen Kim mocht kiezen (zij koos de kip) en de steward doorreed, zei ik dat ik ook wel graag kip wilde (ik dacht dat hij mij was vergeten). De steward zei toen vriendelijk dat eerst de kinderen in het vliegtuig mochten kiezen, en wat er overbleef voor de volwassenen was. Oeps, sorry. Dat had ik niet gehoord vanwege het koptelefoontje. Maar grappig was wel, toen hij terug kwam en de volwassenen voor mij om de kip vroegen en deze helemaal op bleek te zijn, dat hij speciaal voor mij een bakje kip had bewaard. Heel attent! Na de film probeerde iedereen zo goed en zo kwaad als dat ging wat te slapen. De horloges waren inmiddels alvast op NL tijd gezet waardoor het al 3.00 uur in de nacht was en nog 6,5 uur te vliegen! Els en Fabian lukte het redelijk goed om wat te slapen maar de rest bijna niet. Het is ook geen doen als je zo krap zit, en er toch gelopen en gepraat wordt in het toestel en natuurlijk het geluid van de motor, om dan echt te slapen. Dus dommel je af en toe wat weg en kijk dan weer even wat tv. Rond 6.00 uur zagen we, ook nu weer aan de linkerkant, de zon opkomen. Rechts bleef het langer donker. Tegen 7.00 uur kregen we een lekker ontbijtje, alvast weer een beetje bijkomen van de lange zit en voorbereiden op de landing. We vlogen over Ierland (Dublin) maar er was te veel bewolking om ook maar iets van het land te zien. Maar boven Engeland, Glasgow, hebben we bergen gezien. Toen nog het laatste stuk over de Noordzee. Bijna thuis! Om 9.15 uur vlogen we over de kustlijn bij IJmuiden en zagen de pijpen van de hoogovens. Ook nu natuurlijk weer wat leuke foto�s van bekend terrein vanuit de lucht gemaakt. Vijf minuten later landden we op Schiphol en na 15 minuten taxi�n stopten we, precies volgens schema, om 9.35 uur voor de gate. Om 9.55 uur belden we Franz en Rina dat we bij de band stonden om de bagage op te halen, zodat Frans alvast onze kant uit kom komen rijden om ons op te halen. Tijdens het wachten op onze bagage, dat allemaal keurig was overgekomen, lieten we nog een laatste groepsfoto maken, zoals een beetje traditie is geworden na iedere vakantie met Els, Rick en hun jongens. De ouders van Els waren met de trein naar Schiphol gekomen en stonden voor het raam te wachten. Een leuke verrassing! Peter, de broer van Els, zou ze met de auto van Rick komen ophalen. Nadat we alle bagage op de kar hadden staan, namen we afscheid van Els, Rick en de kids en bedankten ze voor het meedelen in deze fantastische reis. Om nooit meer te vergeten! Buiten stond Franz ons al op te wachten, met een bos bloemen. Wat lief! Franz reed ons met onze auto naar zijn huis, waar Marcel het stuur overnam. Meteen doorgereden naar mijn moeder om Jamie op te halen, daar konden we niet langer mee wachten. En wat was ze blij om ons weer te zien!! �s Avonds zouden we mijn moeder weer zien bij de Griek voor het etentje t.e.v. haar 80e verjaardag. Daarom bleven we nu niet lang, want we wilden thuis meteen gaan uitpakken en de wasmachine laten draaien. En Tessa stond natuurlijk te popelen om op haar scooter naar Jurri�n te rijden. �s Middags van 14.00 uur tot 16.30 uur sliepen we even, en na een heerlijke douche konden we er de rest van de avond weer tegenaan. Na een gezellig etentje en thuis nog even op de bank te hebben gehangen, gingen we om 22.30 uur naar bed. De volgende ochtend waren we om 8.00 uur wakker en zaten meteen weer goed in ons ritme. Weinig last gehad van een jetlag. Gelukkig maar. Marcel mocht deze maandag meteen aan het werk, ik de volgende dag. Kim ging dinsdags haar boeken halen en woensdag was haar eerste schooldag. Tessa had woensdag haar introductiedag op haar nieuwe school. Dus zij konden rustig aan beginnen. En dan tot slot nog wat getallen: Totaal 4288 Mile gereden = 6900 Kilometer. Voor $ 1514,84 (� 1242,00) brandstof getankt. Gemiddelde prijs $2,90 per gallon, komt neer op 522 Gallon = 1976 liter. Verbruik was 1 liter op 3,5 kilometer! Literprijs voor ongelode benzine in Amerika komt uit op � 0,63 (tegenover � 1,40 in Nederland!) Overnachtingen (4 x hotel en 30 nachten op een campsite) Totaal $1782,00 = � 1461,00 Alle extra�s, waaronder een nieuw digitaal fototoestel van $425,00 en de Serengetti zonnebril van $160,00, zoals boodschappen, sieraden, toegangskaarten SeaWorld en Universal Studio�s, paardrijden etc. etc. Totaal $ 2908,00 = � 2385,00 14 keer uit eten geweest, waaronder ook Burger King, MacDonalds, Kentucky Fried Chicken etc. Totaal $ 625,00 = � 512,00 Voor de vluchten en de camper hebben we totaal � 6632,45 betaald. Daarmee komen de kosten voor deze vijf weken totaal op � 12.235,00 Maar het is was het tot op de laatste cent dubbel en dwars waard! Nu sparen voor een volgende keer, want die komt zeker weer!! Groetjes van ons allemaal uit een druilerig en koud Nederland, vandaag 16 september 2005, twee weken na onze thuiskomst. Links:
Dorien, Marcel, Tessa en Kim (en natuurlijk ook Els, Rick, Tycho, Joran en Fabian)
Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours
