De wereld rond

net iets anders

	Dinsdag 24 augustus 2004 's Avonds vertrekken wij naar Brussel.Bjorn heeft ons weggebracht. Zoals altijd nog een behoorlijke dosis stress omdat er nog van alles moet, maar daarna zijn wij ook echt weg.
	Woensdag 25 augustus 2004
	Wij gaan om 9.00 uur naar de Airport en via Londen vliegen naar Vancouver, De reis loopt voorspoedig. Wij slapen wat en zijn verbaasd als er al 6 uur verstreken zijn. Wij hebben gelukkig veel ruimte in het vliegtuig omdat er niemand naast ons komt zitten. Daarom beschikken we eidere over 2 plaatsen. Om 17.00 uur komen wij in het Westin hotel aan. Een prachtig (business) hotel met een geweldig uitzicht op de bibliotheek met een plein. Toevallig worden vandaag tot laat in de avond filmopnamen gemaakt. Wij laten wat eten komen op de kamer en vinden het zo wel goed voor deze dag. Om 20.30 uur wordt er gebeld en net als Antoinette de telefoon wil opnemen, stopt deze weer. Geen boodschap ingesproken. Wij vermoeden dat het Alje (onze "blarentrappers" dokter van de Vierdaagse Nijmegen) is; hij belt hopelijk weer.
	Donderdag 26 augustus 2004
	Om 8.30 uur gaat weer de telefoon en dan blijkt het Alje te zijn die deze dag helaas moet werken. Ja, je hebt kennelijk geen tijd als je 73 bent! Heerlijk zo'n vitale man! Na het ontbijt trekken wij Vancouver in en het is net of wij niet weg geweest zijn en dat na 6 jaar.... 's �vonds voordat wij met de trein naar Seattle gaan, zien wij Alje nog even en hij brengt een zak fruit voor ons mee! Lief, maar wij mogen geen fruit mee naar de VS. Hij blijkt zich niet zoveel van al deze regels aan te trekken maar het lijkt ons beter de wet te respecteren. Uiteindelijk ben je gast in een land.. Heerlijk even bijgepraat en leuk om zo overal mensen te kennen! Nu naar Seattle. Een prachtige treinreis maar wat een soesa weer bij de Amerikaanse douane. Onderweg zien wij een zwarte beer! Toch niet te geloven vanuit de trein! Het is heerlijk om Cinda en Mark, onze Amerikaanse vrienden uit Seattle, weer te zien. In een pick-up worden wij opgehaald en na een uurtje bijpraten zoeken wij ons bed op.
	Vrijdag 27 augustus 2004
	Antoinette is weer om 4 uur wakker en heeft al een half boek uit als Piet zijn ogen opent. Een ontbijt buiten de deur heerlijk Amerikaans. Met hun naar Snoqualmie bij de waterfalls gegaan; dit is prachtig maar wij wisten niet dat dit bij Seattle te zien was. In een prachtige lodge boden zij ons een ontbijt aan wat wij maar als brunch moeten zien, anders komen wij echt moddervet terug. De middag brengen wij door in en rond het huis van onze vrienden: wat wonen zij prachtig aan het Sammamish meer in Bellevue. Dit is al een vakantie op zichzelf.'s Avonds gaan wij naar een vegetarische supermarkt. Niet te geloven wat een supermarkt en dat alleen voor biologische voedsel: nooit eerder zo'n groot assortiment tegengekomen. Lief dat mensen zoveel moeite voor je doen.'s-Avonds gaan we naar het Seastar restaurant dat voor Amerikaanse begrippen chique is te noemen en ligt in Bellevue waar Cinda en Mark wonen.
	Zaterdag 28 augustus 2004
	Het is 7.30 uur en Tim en Lois zijn er om te ontbijten. Een dergelijk breakfast met gasten is bij de Amerikanen heel normaal. Tim is een oude zakenvriend van Piet. Een heerlijk ontbijt van o.a. fruit/tomaten/mozzarella/avocado's: dus alles wat niet Amerikaans is. Onze complimenten aan Cinda! Zij is in dit opzicht niet echt Amerikaans maar wat mediterraans. Wij worden naar het station gebracht, de trein is "slechts" een uur te laat. In Egypte zeggen ze: im sha alah.....(als God het wil). Wij maken onze eerste grote treintocht van 1,5 dag naar San Francisco. De hele dag in de trein, maar de tijd vliegt. Heerlijk onderuit met een prachtig uitzicht in een 2 persoons cabine, wat willen wij nog meer? Zelfs met eigen wagonmanager tot onze beschikking die voor ons natje en droogje zorgt. Heel inefficient maar wel leuk. Alle maaltijden in de trein zijn gratis evenals koffie, frisdranken etc. Er is zelfs een wijnproeverij, wat niets anders is dan een happy hour van een glaasje wijn en een zoutje. Maar het is daar zo druk dat wij dat voor gezien houden en onze eigen fles wijn drinken. In de couchette slaapt Piet natuurlijk onder..... stel je voor dat dat ding het niet houdt.....! Wij slapen zeer goed en deinen mee op het ritme van de trein.
	Zondag 29 augustus 2004
	De trein komt 2 uur te laat in San Francisco aan. Schijnbaar een hele normale zaak. Deze treinreis was niet zo spectaculair maar wel de moeite waard: dat wisten wij en het echte werk gaat nog komen. Via een shuttlebus komen wij bij ons hotel aan. Na een douche slapen wij 2 uur. Het is niet de bedoeling maar schijbaar zijn wij nog wat moe. Na wat te flaneren op Fishermans Warf ( de boulevard van San Francisoc) drinken wij een pint in het Hard Rock Cafe! Ja kids wij zijn ook daar weer thuis en dat zullen sommige van jullie weten ook............
	Maandag 30 augustus 2004
	Vanochtend een bustour van 3,5 uur gemaakt. Zo kom je dus wel de gehele stad door. Vanmiddag 1 uur met de boot door de Bay en onder de Golden Gate Bricht door gevaren. Vervolgens om Alcatraz (gevangenis eiland tot 1967) heengevaren. Dit was een prachtige tocht. Daarna Union Square bezocht, het Walhalla van shopping San Francisco. Ja,ja de Levis Store was weer de klos. Leuke aanbiedingen gekocht..... Heerlijk gegeten bij de Morton's of Chigago, volgens Piet de beste Steaks van de VS. "Het zal wel" zegt de vegetarier dan .... Nu slapen en op naar Los Angeles per trein. San Francisco een leuke stad op 34 heuvels achter ons latend en met zeker 5 districten vol homo's....(Gelukkig bestaat er ook een tolerante Amerikaanse stad).Wij hebben het fantastisch! Heerlijk weer en een goed humeur wat willen wij nog meer?
	Dinsdag 31 augustus 2004
	Vandaag zal het er eindelijk van komen: de reis per AMTRAK trein nr. 11 (Eastern Coast Express) van San Francisco naar Los Angeles langs de Californische kust. Deze keer een dagtour zodat we nu niet over een eigen nachtcabine beschikken maar �Coach� reizen. Het vertrek is volgens dienstregeling om 08.50 uur vanaf station Oakland maar AMTRAK waarschuwt eerst even te bellen of er vertragingen zijn. Als je belt krijg je een voice response systeem met een alleraardigste vrouwenstem die zichzelf �July� noemt: dit is om je voor te bereiden op het slechte nieuws. Inderdaad �your train is running one hour late�; kortom we slapen nog even door en nemen een taxi naar het station. Daar blijkt de vertraging verder opgelopen zodat we uiteindelijk om 10.30 uur vertrekken. Het eerst stuk is niet zo spannend, maar wat we wel merken is dat er steeds meer vertraging ontstaat door elke keer weer 10 � 20 minuten oponthoud : het is enkelspoor en in de USA gaan goederentreinen voor !! Een passerende goederentrein blijkt welgeteld zo�n 110 lange zware wagons te trekken (elk tussen 20 en 30 meter, dus reken maar uit) en de passage op het gammele spoor duurt eeuwig. Later blijkt dat we meerdere malen moeten stoppen omdat de hoofdconducteur eruit moet om met de hand de wissel in de juiste positie te stellen en na passage opnieuw stoppen om de wissel weer om te zetten: kortom, welkom in het einde van de 19e eeuw! Inmiddels begint het landschap steeds mooier te worden : akker- en tuinbouw, gebergte en woestijn wisselen elkaar in een snel tempo af. We zien uiteindelijk ook de kustlijn maar helaas door de vertraging ook een prachtige zonsondergang in zee die inhoudt dat er verder niet veel meer te zien is. De vertraging is inmiddels drie uur en de aankomst in LA wordt dus ongeveer middernacht. Nu gebeurt echter een ongelooflijk staaltje van Amerikaanse bureaucratie. Elke locomotief moet per 24 uur eenmaal geinspecteerd worden en dit zou normaal in Oakland gebeurd zijn, maar vanwege de vertraging was besloten dit uit te stellen tot aankomst in Los Angeles. Op het station Glendale om 23.58 en op 8 minuten van de eindbestemming (buitenwijk van LA) werd dus doodleuk omgeroepen dat we pech hadden en dat we moesten wachten op de inspectie die een half uur zou duren en die nu door de loc-crew moest worden gedaan. De stemming onder de passagiers laat zich raden en boze reizigers werd aangeraden een brief aan hun �member of congres� met kopie aan AMTRAK te sturen zodat aan deze onzinnigheid een eind zou komen. Kortom een bijzondere ervaring van enerzijds een fascinerende treinreis op basis van stenen tijdperk technologie in het hoogst ontwikkelde industrieland van de wereld.
	Uiteindelijk komen we om 0.40 uur in het Union Station in Los Angeles aan en nemen we een taxi naar ons hotel. Daar aangekomen ligt er een bericht dat de camperverhuurder ons de volgende dag komt ophalen (toch goed van TiogaTours, mijn complimenten aan Paul Backer). Moe maar voldaan lagen we om 2 uur in bed�
	Woensdag 1 september
	Keurig om 09.00 uur komt Patrick van de camperverhuurder ons ophalen en na ruim een uur rijden komen we bij RoadBear om de camper (hier RV genoemd) op te halen. De camper is een 25 voet (7,5 meter) lang gevaarte met een �slide out�, dwz een zijwand die op de campings nog eens zo�n 70 cm zijwaarts uitschuift zodat er nog meer binnenruimte is. In elk geval meer dan groot genoeg voor ons tweetjes. Antoinette rijdt het gevaarte de poort uit en we gaan naar een nabijgelegen winkelcentrum om te fourageren. Je schrikt overigens wel van de prijzen van boodschappen hier... Dan gaan we Los Angeles uit wat niet zo simpel is omdat we moeten wennen aan de manier van wegaanduidingen in de VS. Uiteindelijk zijn we los en genieten van een prachtige rit door de bergen en woestijnen van Californie. We halen het schema dat Paul van TiogaTours ons n.a.v. onze wensenlijst voorgesteld had, niet helemaal en besluiten in Gaddet bij Barslow om het voor gezien te houden en we overnachten op de KOA camping. De barbecue aan, de tenderloin gegrild, wijntje/biertje erbij: wat wil een mens nog meer? Internet lukt niet via de telefoon van KOA waarop alleen Amerikaanse providers bereikbaar zijn: zal dus de komende weken nog wel lastig worden. We gaan vroeg slapen om morgen de tocht naar de Grand Canyon te kunnen maken.
	Donderdag 2 september
	Na vertrek uit Barslow gaat alles voorspoedig en na enkele uren bereiken we Williams in Arizona. Het wordt nu tijd om te beslissen waar we de komende twee nachten zullen verblijven. De voorkeur gaat natuurlijk uit naar een van de twee campings in het Grand Canyon National Park en we gaan bellen. En het lukt ... op �Trailer Village Campground� zijn nog plaatsen vrij tegen een prijs van 24 dollar per nacht incl. full hookup (dwz waterleiding, electra en afwatering met riool). De camper moesten we voor het eerst aansluiten op de hookup, maar na wat gepuzzel kwamen we daar gemakkelijk uit. We zijn nog met de shuttle bus naar Market place in Canyon village geweest en daarna een poos buiten gezeten op de campground.
	Vrijdag 3 september
	We beginnen met de shuttle bus die diep in het Grand Canyon gebied naar Hermit�s Rest gaat, waar de harde wind de neiging krijgt stormachtig te worden. Er komt veel zand met de wind mee wat bij Antoinette tot problemen met haar contactlenzen leidt. Wel een prachtig zicht op de Grand Canyon en de camera draait op hoge toeren. Vervolgens met de bus naar Mohave Point en dan te voet verder terug over de rand van de Canyon (de South Rim). Schitterend, al lopend ervaar je dit gigantische natuurverschijnsel veel intensiever. In de middag kopen we een paar goedkope zonnebrillen bij die van opzij dicht zijn tegen komende zandstormen. In de canyon is nauwelijks GSM ontvangst behalve kortdurend op een punt richting Hermit�s Rest. Dit grijpen we aan om even naar huis te bellen. Internet blijft problematisch. In de middag krijgen we een paar stortbuien met hevige windvlagen. Plotseling staan we bij de ingang van de camping oog in oog met een gigantisch grote Elk (Amerikaanse Eland) met een gewei dat ik gauw boven een meter schat. Antoinette gaat er onmiddelijk met de camera steeds dichter op af maar de Elk stelt dit niet op prijs en zet zijn gewei in haar richting en komt in beweging! Ze moet rennen voor haar leven. Daarna de telelens gemonteerd en op veiliger afstand opnamen van de Elk (Dennis) gemaakt. We eten vroeg om de zonsondergang (voor zover merkbaar bij de bewolking) bij Yavapai observation station te zien. De zonsondergang is door de bewolking wat mager en we komen terecht in een klein legertje van fotografen met en zonder statieven die kennelijk allemaal in de boekjes hebben gelezen dat je de canyon bij zonsopgang en/of zonsondergang moet fotograferen. Enfin het beetje zonsondergang gaf prachtige belichtingseffecten op het gesteente en we genoten van het schouwspel. In totaal hebben we een tachtigtal foto�s gemaakt. Vanavond gaan we de etappe van morgen voorbereiden.
	Zaterdag 4 september
	Om 9.00 uur verlaten wij de camping, doen onze inkopen, want we gaan naar Utah, de Mormonen Staat. De winkels zijn daar op zondag gesloten en maandag is het Laborday, dus zullen ook dan veel winkels dicht zijn. Wij gaan niet naar Las Vegas maar rechtstreeks naar het Zion park. Las Vegas kost ons een dag en daar zijn wij in 1997 met de kids al eens geweest. Na onze inkopen volgen wij een schitterende route, waar wij geen woorden voor kunnen vinden om deze te beschrijven. Wij vergapen ons de gehele dag aan al dit natuurschoon en fotograferen veel te veel!!! O wie zal al deze foto�s bekijken? Antoinette heeft daar straks een dagtaak aan. Wij komen een Nederlandse Canadees tegen en die zei: �hoe wil je een van de 7 wereldwonderen nu omschrijven?�.Wij zijn geen lyrische schrijvers maar wel lyrische bezoekers. Konden wij jullie maar even meenemen! Op de route naar Zion NP passeren we de Navajobrug over de Colorado River: je gelooft je ogen niet. Prachtig aangelegd in een betoverend landschap. Zijn wij op een andere planeet, op de Maan soms? Ja en dan die eigenwijze Piet! Reeds enkele malen zegt Antoinette: gebruik de cruise control, dan voorkom je beenkramp. Natuurlijk legt hij haar uit waarom dat allemaal niet mag. Verkeerd voor de motor enz. Totdat hij gillend om de camper loopt. Een man van het tegenovergelegen benzine station komt aangerend. Is there an accident ? Vol schaamte legt hij uit dat het alleen maar om kramp gaat. Antoinette mag niet lachen...! Om 19.00 uur arriveren wij bij de Oostelijke ingang van het Zionpark en wachten met spanning op wat ons morgen weer te wachten staat. Want volgens de boekjes is dit nog mooier...... Kan dat?
	Zondag 5 september 2004
	Wij staan om 8.00 uur pas op! Dat denken wij! Wij komen later die dag er om 17.30 achter dat onze horloges nog op 16.30 uur staan. Waarschijnlijk zijn wij gisteren al door een tijdszone gegaan. Heerlijk (en dom) dat wij dat veel te laat opmerken. Even de twijfel: waar gaan wij naar toe in het Zionpark? Er is zoveel tezien. Wij kiezen tenslotte als eerste voor de toeristentrekker: �Rivertrail� een pad naar "the Narrows", een nauwe kloof door de Canyon. Met voldoende water en proviand gaan wij heel onnozel op pad. Eerst brengt de bus ons naar de trail. Wij lopen opgewekt en denken 5 miles, daar doen wij toch geen 5 uur over? Bij het riviertje de Virgin aangekomen zien wij sommige mensen op blote voeten door het water gaan. Na enige aarzeling volgen wij hun voorbeeld. Wij wisten dat er een stukje nat in zou zitten, nu dat zal dit wel zijn. Het gaat moeizaam de keien zijn glad en scherp aan je voeten. Hoelang moet dit zo? Een Amerikaan die ons ziet haspelen zegt: �jullie kunnen beter je schoenen aandoen, want de rivier ligt vol gladde en scherpe stenen over zijn volle lengte!�. Moeten wij dan 5 miles door de river? Ja, en nog wel meer! Dat laatste wisten wij gelukkig niet vooraf. Nu de schoenen aan � laat ze dan maar kletsnat worden - niet zeuren, en wij gaan op stap. Antoinette met de cameratas op haar nek en Piet met de rugzak. Wat een prachtige maar moeilijke tocht! Geen wonder dat de Amerikanen een groot bord aan het begin hebben staan met: "alles is uw eigen risico"! Wij wanen ons weer op een andere planeet! Wel merken wij dat de Amerikanen een lang weekend hebben, dus alleen zijn wij zeker niet. Wij hebben van 11.00 uur tot 16.30uur (wat later 17.30 uur bleek te zijn) in het water gelopen/gekropen. Het water kwam af en toe tot boven onze knieen Antoinette inmiddels op de blote voeten. Door het water lopen is niet erg, maar daarna nog 2 miles (3,3 km) in kletsnatte schoenen op het droge, dat maakt je voeten kapot. Ondanks de moeilijke omstandigheden hebben wij veel foto�s gemaakt en kwamen wij moe maar zeer voldaan weer bij de camper aan. Nu nog een plaats zoeken voor de nacht maar dat lukt al direct bij de uitgang van het park op de door TiogaTours aanbevolen camping. Heerlijk de barbecue aan, buiten gegeten en kijken wat de dag van morgen ons brengt opnieuw in het prachtige Zionpark.
	Maandag 6 september
	Piet kan maar moeilijk zijn bed uitkomen. Ik doe alvast de was en enige �huishoudelijke werkzaamheden� en vervolgens sleur ik hem eruit. Na een rustig ontbijt gaan wij richting het "internetcafe� en proberen contact te leggen met thuis. Bij een galerie met Indianenkunst voor de ingang van het Zion park zien wij een prachtige armband en een bijbehorende halsband met hanger die gemaakt zijn door een kunstenaar van de Navajostam. De hanger is symbolisch voor de krachten van de medicijnmannen van deze stam. De stenen van de armband komen overal vandaan het is meer de zilversmid van de Navajostam die de creatie gemaakt heeft. Dit prachtige cadeau krijg ik toch maar van mijn lieverd (slijm,slijm) !!. Wij willen het vandaag rustig aan doen, Piet heeft een beetje pijn aan zijn voeten en Antoinette haar enkels zien er niet uit. Gisteren was de tocht prachtig maar heavy. De eerste korte tocht vandaag gaat naar de Weeping Rock. Een kleine maar prachtige waterval. Voor deze tocht staat 1 uur; wij waren na 30 minuten al weer terug. De aanwijzingen zijn meestal in onze ogen overdreven of gaan uit van mensen zonder enige conditie......... Onderweg een prachtige Elk (eland) gefotografeerd. Helaas lag hij met zijn achterwerk naar ons toe en kon ik de kop niet goed in beeld krijgen.Op het terras van de Zion lodge bereiden wij onze 2e tocht voor. Het lijkt een eitje naar de Emerald pools, 3 kleine meren op verschillende hoogtes boven elkaar gelegen. Deze tocht gaat echter behoorlijk stijl omhoog en duurt al met al toch nog 3 uur. Hier staat 2 uur voor. Begrijpen jullie het, of is onze conditie ineens minder? Wij maken weer prachtige foto�s en een squirl (Amerikaanse eekhoorn) gaat er echt voor zitten poseren. Wij zijn benieuwd naar het resultaat. Terug gaan wij nog even naar het stadje Springdale kopen en daar een Camelback (waterrugzak) voor Piet en we zien een bord �Biergarden�. Een lekker biertje bij deze temperatuur (boven 30 graden) lijkt ons wel wat en goedgemutst bestellen we pils: even een biertje drinken alvorens wij gaan eten in de camper. Helaas,..........wij waren het even vergeten. Een biertje wordt niet zomaar geschonken in Utah de Mormonenstaat. Bier drinken mag alleen als je ook wat gaat eten: �it�s the law in Utah�: hoezo hypocriet? Nou ja, de Heineken in de camper staat koud en smaakt opperbest. Wij bereiden onze tocht van morgen voor: een hele korte naar Bryce Canyon NP van 40 miles.
	Dinsdag 7 september
	Vandaag rijden we een prachtige route, eerst terug door de tunnel in Bryce Canyon park en verder veel natuurschoon van Zion naar Bryce Canyon. Daar aangekomen voeren we eerst overleg over het schoeisel en daarmee dus over de ambitie van vandaag. Antoinette heeft bij de tocht door de Virgin River in Zionhaar enkels behoorlijk opengelopen, maar uiteindelijk trekt ze moedig (au, au) haar bergschoenen weer aan met de mededeling dat het wel een beetje rustig aan moet vandaag. We bezoeken getrouw eerst het visitorcenter i.v.m. een sanitaire stop en parkeren de camper om de shuttle bus door het park te nemen. Allereerst naar Bryce Point, een schitterend uitzicht over de canyon die gevuld is met massa�s pilaren (net een Terracotta leger) en de vreemdste steenformaties die je je maar kunt voorstellen. Dan met de bus verder naar Inspiration Point waar we besluiten de wandeling over de rim (rand van de canyon) te doen. Lopend ervaar je de canyon in al zijn pracht intensiever dan wanneer je je met de bus naar de verschillende uitkijkposten laat brengen. Al lopend komen we bij Sunset Point aan waar het pad over de rim verder loopt maar waar we voor een nieuwe uitdaging komen: er loopt daar een pad naar de bodem van de canyon van �slechts� 2,5 km maar wel steil naar beneden (dus ook weer stijl naar boven). Uiteindelijk kunnen we de uitdaging niet weerstaan en gaan we deze �Navajo Loop� toch proberen. Het is een schitterende wandeling in een sprookjesachtig decor dat zo in een boek van Tolkien zou passen. Na enkele snelle dalingen en in het zicht van de diepte die nog komt concludeer ik dat de terugweg zwaar zal zijn, maar dat ik dit voor geen prijs zou willen missen. Ik troost me alvast met enkele citaten van Heer Ollie B. Bommel..... (�Als mijn goede vader dit zou zien� en �Een heer moet ook altijd alles alleen doen�). Antoinette leeft zich helemaal uit in het maken van een ontelbare hoeveelheid foto�s: achter elke rots komt weer opnieuw een fotomotief naar voren. Na drie uren komen we hijgend boven op de rim en gaan we terug naar de camper. Na wat inkopen in een kleine supermarkt besluiten we de achterstand op het reisschema te gaan inlopen door te proberen vanavond nog Capitol Reef National Park te bereiken. Ook hier weer een tocht (via Hwy 12) door een fantastisch landschap. Piet krijgt op z�n kop omdat hij niet snel genoeg reageert op een door Antoinette gewenste foto-noodstop omdat zij plotseling vier Elken zag. Daarna nog driemaal gestopt om groepjes re�en die uit de bossen tevoorschijn komen te fotograferen. Uiteindelijk komen we om 8 uur in Torrey (vlak voor het park) aan en we nemen een standplaats op de eerste camping in het dorpje, waar de voetverzorgingssessie begint.
	Woensdag 8 september
	De vaart zit er �s-ochtends nog niet echt in; wellicht toch een beetje moe van de voorgaande dagen en van alle indrukken die we nog aan het verwerken zijn. Gisteravond konden we nauwelijks zien op welke camping we terechtgekomen zijn, maar het blijkt dat we op een camping met fruitbomen zitten. Je kunt je eigen appeltjes naast de camper plukken. Verder alles heel keurig. We rijden in een kwartiertje naar Capitol Reef NP: dit park bevat eigenlijk een beetje van alles, o.a. rode zandsteen formaties, grote rotsen en enkele verdwaalde �mannetjes� zoals we die gisteren in de Bryce Canyon zagen. Het park wordt duidelijk minder bezocht en is beperkter van infrastructuur dan de bekendere parken. Met een camper kun je slechts de �scenic route� rijden die uit een welswaar mooie maar doodlopende weg van 10 miles bestaat. Daarna wordt het een onverharde weg waar iedereen stopt want als je daarop rijdt, is je voeruig niet verzekerd. Volgens �The Rough Guide� wordt de kwaliteit van het wegdek als je daar doorrijdt als een washboard....., geen genoegen dus met een camper waarin dan alles wat je bij je hebt aan het rammelen gaat. Jammer dat er vanaf het visitor center geen tours met ge�igende voertuigen mogelijk zijn, maar wellicht komt e.e.a. nog tot ontwikkeling. Begin van de middag gaan we verder richting Arches National Park. De route gaat door een vreemd landschap dat varieert van rode zandsteenbergen tot een uitgestrekt grijs heuvelachtig maanlandschap zonder enige begroe�ng. Bij een koffiestop aan de Interstate 70 blijkt dat een uiterst eenvoudige koffie/snackshop een DSL internet gratis aan haar gasten aanbiedt. Onmiddellijk de labtop aangesloten en e-mail en reisverslag bijgewerkt. We gaan naar de door TiogaTours aanbevolen camping in Moab (UT); een keurig nette camping met alle faciliteiten. Moab is een toeristisch aandoend stadje met veel horeca maar ook enkele galerijen waar authentieke moderne indiaanse kunst te zien en te koop is. We hebben ons staan te vergapen bij enkele stukken, maar we tonen de nodige zelfbeheersing. We besluiten de dag niet met de gebruikelijke barbecue voor de camper maar tracteren onszelf op een heerlijke maaltijd in een Mexicaans restaurant. De bonen doen vervolgens �s-nachts de rest....
	Donderdag 9 september
	We rijden van Moab naar Arches National Park. Arches zijn stenen bogen die ontstaan doordat een gesteentelaag door ondergrondse druk uit elkaar gebogen wordt. Een groot plateau wordt daardoor a.h.w. in plakken (als een cake) verdeeld. Elke plak wordt door weer, water en wind aan de hoeken rondgebogen en in het midden onderaan door watererosie uitgehold. Dan ontstaat een boog (in enkele tientallen miljoenen jaren). Arches is opnieuw een schitterend park dat weer totaal anders is dan de vorige parken. We gaan eerst naar de Windows, dit zijn twee bogen aan elkaar (Noord en Zuid, dus een soort geologisch McDonalds logo) met elk een diameter van vele tientallen meters. Daarna naar Devil�s Garden waar een pad ons bij Landscape Arch brengt. Deze boog is inmiddels behoorlijk dun en komt dus aan het eind van zijn miljoenen jaren oude levenscyclus. Duidelijk is te zien waar op 1 september 1991 een enorm stuk uit de boog naar beneden is gevallen. We willen wel verder, maar het weer slaat om en Piet neemt een eenzijdig besluit om om veiligheidsredenen niet verder over de rotsen te gaan maar terug te keren naar de camper. Later in de middag gaan we nog naar Delicate Arch, een allenstaande boog op een hoog plateau met op de achtergrond de meest merkwaardige rotsformaties. Omwille van het plaatje en het juiste perspecief gaat Antoinette nog een rots naast het pad op en op de top steunt zij de telelens door languit liggend te fotograferen. Vol nieuwe indrukken nemen we afscheid van Arches en vertrekken naar het zuiden om alvast een deel van de route naar Monument Park af te leggen. Na ca. 60 mijl overnachten we op een eenvoudige camping naast Hwy 191 in Monticello.
	Vrijdag 10 september
	Op naar de filmwereld van het wilde westen: we rijden naar Monument Valley, een park dat in twee staten ligt, nl. Utah en Arizona. Het park ligt in een uitgestrekt Navajo reservaat dat beperkt zelfbestuur en eigen wetten heeft. Consequentie is dat je bijvoorbeeld geen alcohol bij je mag hebben.... In Monument Valley vind je de rode zandstenen tafelbergen die zo bekend zijn uit de westerns. Met name van John Wayne zijn hier verscheidene films gemaakt, maar ook Clint Eastwood heeft hier gedraaid. We gaan twee nachten staan op de Gouldings camping. Dit is een groot complex met een lodge met dure kamers, een restaurant, museum en supermarkt en een mooie campground. Allemaal opgezet door de familie Goulding die uit sympathie voor de Navajo indianen hier in het begin van de 20e eeuw kwamen wonen en het gebied tot ontwikkeling brachten. Goulding overtuigde Hollywood ervan hier westerns op te nemen. De gevolgen zijn merkbaar: overal herinneringen aan John Wayne (volgens Antoinette een interessante vent..). Je kunt het park nauwelijks op eigen houtje bezoeken, met name niet met een camper. Kort na de ingang houdt de verharde weg op. De enige oplossing is meegaan op een excursie met een daartoe ge�igend busje dat door Navajo�s wordt geexploiteerd. We boeken de middagexcursie door het tribal park en � eerlijk is eerlijk � ook al hebben we zelf niet gereden en gelopen: het was zeer de moeite waard. Je waant je midden in Rawhide... (voor de ouderen onder ons); op een viewpoint komt een nep John Wayne te paard aangereden voor picture taking, typisch Amerikaans in scene gezet. Bij zonsondergang krijgen de tafelbergen een magische gloed en kun je magnifieke foto�s maken. �s-Avonds terguggekomen blijkt dat we aan alle kanten buren op de campground hebben gekregen en dat het nog best druk is. We regelen nog een excursie voor morgenochtend en gaan daarom vroeg naar bed, ondermeer omdat onder de Navajo wetgeving in het reservaat geen druppel alcohol mag worden geschonken.
	Zaterdag 11 september
	Vandaag wordt �onze� Toos uit Maastricht 51 jaar: van harte gefeliciteerd!!!! Helaas lukt bellen (weer) niet; er zijn hier geen internationaal opererende gsm providers actief in Navajo Reservation. We hebben de ochtendexcursie �mystery tour� geboekt en om 08.45 worden we opgepikt. Het blijkt dat we in de persoon van Ashley dezelfde gids hebben als gisteren. We gaan nu naar een heel ander deel van Monument Valley waar met name ook ru�newoningen van een indianenvolk dat hier leefde van 600 � 1300 AD. Deze mensen bouwden woningen in half open grotten die meters boven de grond liggen en die met ladders bereikt moesten worden. Het zag er erg fascinerend uit alhoewel gisteren landschappelijk gezien spectaculairder was. We zijn i.p.v. een geologische excursie nu plotseling met archeologie bezig. Het terrein is onherbergzaam en de wegen behoorlijk slecht en vol gaten dus wordt het een �bumpy� tocht in de jeep. Om 12.00 uur kookt Ashley een lunch voor ons: echt Amerikaanse hamburgers op de barbecue natuurlijk maar speciaal voor Antoinette is een vegaburger meegenomen. Antoinette kon het niet laten om voor de lol enkele maaltijdresten aan de raven te voeren om deze dieren van dichtbij te fotograferen. Na de excursie vertrekken we uit Monument Valley richting Mesa Verde National Park. Zodra we de grens tussen Utah en Colorado overgaan, verandert er het een en ander: geen mormonenwetten meer maar advertenties van casino�s in de indianenreservaten en je kunt weer vrijelijk een drankje bestellen (Antoinette heeft overigens gisteren de Navajowetten geschonden door in de camper nog port te drinken..). We passeren het stadje Cortez waar we even telefonisch bereik hebben. Naar Nederland bellen is zinloos vanwege het tijdsverschil maar we kunnen wel de berichten uitluisteren. In Cortez zijn diverse RV campings maar we willen eerst in het park poolshoogte nemen. Daar vinden we een prachtige campsite midden in de natuur en gelukkig zijn er nog plaatsen. We boeken de all day tour door Mesa Valley voor morgen en zitten nog domweg gelukkig wat te eten en een wijntje te drinken voor de camper. Terwijl Piet zijn immense rib-eye steak kookt, zit Antoinette buiten nog rustig haar wijntje te drinken totdat opnieuw een grote Elk verschijnt...., haar dag is dus weer helemaal goed ....
	Zondag 12 september
	Stipt om 08.30 komt de bus voor de excursie aan. De chauffeur (Bob) is een gezellige babbelaar die aan onze vriend Henk uit Ede doet denken : hij lijkt als twee druppels water op hem (fotografisch bewijs voorhanden)! Alle Amerikaanse parken zijn in de eerste plaats natuurparken en Mesa Verde (wat �groene tafelberg� betekent) is hierop een uitzondering: het gaat hier om ruines van pueblobewoners die hier van 600 tot ca 1300 AD geleefd hebben. Wandelpaden zijn zeer beperkt omdat er nog veel niet onderzochte ruines verspreid in het gebied liggen en men deze ongerept wil laten. Zij hebben in half open grotten (alkoven) in de steile hellingen van de tafelbergen bijna onbereikbare wooncomplexen in de vorm van pueblo�s gebouwd. Ondanks de busexcursie is het bezoek aan de pueblo�s nog een korte, inspannende klim. Met name Cliff Place is een indrukwekkend ruinecomplex met meer dan 100 kamers. Vanzelfsprekend gaat alles uiterst gedisciplineerd onder leiding van een parkranger die erop let dat niemand (ook geen fotograaf !) buiten de toegestane paden gaat. We beleven een totaal andere dag dan in de andere parken, maar daarom niet minder boeiend waarbij we in de middag aan de praat komen met een alleraardigst Amerikaans stel : Joan en Randy. Na Bob zijn welverdiende fooi te hebben gegeven, vertrekken we om 5 uur richting het stadje Durango. Daar moet het dan gaan gebeuren : De "Durango and Silverton Narrow Gauge Railroad" (DSNGR) waar we overmorgen een rit mee gaan maken. Als we het stadje binnenrijden hebben we geluk want de stoomtrein loopt net puffend en kwalmend binnen. Het blijkt dat de spoorlijn waarop deze trein 4 keer per dag voorbijkomt over het terrein van onze campground loopt en bovendien hebben we een standplaats aan de spoorlijn: dat wordt morgenochtend smullen en �trainspotting�; dit kan geen toeval meer zijn! Bovendien zjn we weer in een bewoond deel van de wereld, dus kunnen we berichten op de GSM uitluisteren. Antoinette blijkt een echte bofkont want Jacqueline heeft vandaag het weekend voor de twee zussen naar Dublin geboekt terwijl ze hier nog volop vakantie heeft! Een citaat uit George Orwells �Animal Farm� schiet mij door het hoofd......
	Maandag 13 september
	We houden een rustige dag vandaag en nemen de �trolley� naar downtown Durango. Durango is een leuk stadje met nog enige western-sfeer. Er zijn veel galerijen met kunst en sieraden waarvan er een aantal zeer de moeite waard zijn. De hele stad staat in het teken van de historische spoorlijn die veel toeristen trekt maar waarnaar ook veel toeristen worden verwezen. Op het stationnetje halen we de kaarten voor morgen af, kopen nog wat souvenirs en we bezoeken alvast het spoormuseum dat een interessante collectie heeft met twee oldtimer stoomlocomotieven (een van de Rio Grande RailRoad en een van de D&SNGRR), enkele oude wagons en vele oude treinaccessoires. Stom toevallig komen we in dit stadje weer hetzelfde Amerikaanse stel tegen waarmee we in Mesa Verde hadden kennis gemaakt. We gaan terug naar de campground om ons om te kleden want vanavond willen we eens uit eten met muziek etc. Morgen vertellen we onze ervaringen met het spoortechnische hoogtepunt ........!
	Dinsdag 14 september
	Gisteravond naar Durango city geweest om te gaan eten en te kijken of dit stadje nu echt het Wilde Westen van Amerika is. Tot onze stomme verbazing komen wij nu bij de ingang van een restaurant voor de 3e keer in 2 dagen Joan en Randy tegen. Joan roept: �dit kan geen toeval zijn, laten wij samen een tafel nemen�. Het wordt een knotsgezellige avond. Wij hebben er een stel Amerikaanse vrienden bij en wel uit Ohio waar Randy advocaat is en Joan onderwijzeres aan een basisschool. Na adressen te hebben uitgewisseld nemen wij afscheid en zijn er allemaal van overtuigd dat wij elkaar weer zullen zien. Vanmorgen om 07.30 zijn we op het stationnetje van Durango & Silverton Narrow Gauge RailRoad (D&SNGRR). Het is een drukte van belang en ondanks het feit dat vanaf 08.45 officieel wordt ingecheckt, zitten de meeste passagiers al in de wagons (een aantal met hun eerste "ontbijt" Hamburgers !). De locomotief (voor de liefhebbers: een Baldwin 1D1 of naar USA norm 2-8-2) wordt voor de gereedstaande trein gezet en een klein legertje fotografen en liefhebbers verzamelt zich om het zwarte monster dat al aardig puft en walmt. We vertrekken stipt op tijd naar Silverton en over de afstand van ca. 60 mijl gaat de trein 3,5 uur doen met een max. snelheid van 25 mijl per uur! De reis gaat door een schitterend landschap, we gaan de Rocky Mountains in, hetgeen aan het alpenachtige landschap duidelijk te zien is. De reis volgt de Animas River en gaat langs spectaculaire diepe afgronden. Antoinette hangt constant met haar hoofd buiten het raam om de mooiste foto�s te kunnen maken. Het is een prachtig gezicht als de locomotief al dampend door de bocht rijdt langs het water en over bruggen. Piet kwekt constant met een echtpaar wat veel in Europa heeft gereisd en natuurlijk weer overal vrienden heeft. Wie zegt dat wij vrouwen veel praten...... Om 11.45 uur komen wij in Silverton aan. Slechts twee straten met winkels en restaurants, meer is het niet. Hier wonen in de zomer ongeveer 600 mensen in de winter slechts 75! Wat ze in de winter dan doen is ons een raadsel. Wij hebben gelunchd in een echte saloon, je ziet Clint Eastwoord a.h.w. zo door de klapdeuren naar binnen komen! Om 14.00 ur weer terug met trein en nu zitten wij aan de andere kant die minder spectaculair is maar het blijft mooi!! Wij hebben een fantastische dag gehad. Wel moeten we twee keer douchen om het kolengruis dat met de damp meegekomen is uit onze haren te spoelen. We weten dan ook weer waarom men destijds de stoomloks verguisd heeft!
	Woensdag 15 september
	We verlaten Durango en daarmee laten we ook de SouthWest achter ons. De route naar Manitou Springs is ca 350 miles en we zullen er het grootste deel van de dag mee bezig zijn. We gaan vanuit Durango westwaards en passeren Wolf Creek Pass op ca. 3000 meter hoogte. Het is hier duidelijk alpien en overal zien we ski-resorts waar Antoinette graag wil gaan wintersporten.... Na ca. 6 uren bereiken we Manitou Springs dat tegen Colorado Springs aanligt. We zijn dan nog maar 70 km van Denver, waar we vrijdagochtend de camper moeten inleveren, verwijderd. Er ligt een goede campground (Pike Peak RV Camp) aan het begin van het stadje. We gaan nog even te voet het centrum in en we worden getroffen door de kwaliteit van enkele galerijen. Op zoek naar een restaurant komen we bij �the Keg� uit en wij nemen aan dat het een filiaal is van de beroemde Canadese keten die borg staat voor uitstekende steaks. Binnengekomen blijkt dat het geen echte �Keg� is, maar een eetcaf� dat veel door de lokale bevolking wordt bezocht. Het enige dat ze van de echte Keg hebben overgenomen is het �Killer Bread�: brood met olie en daarin gesmolten kaas met knoflook.. Ondanks het hoge Hamburger gehalte van de menukaart, blijkt het allemaal erg mee te vallen: we zitten prima en betalen voor prima steak met bijlagen en salade vooraf slechts $ 9.95 ! De bediening vangt de onverwachte aanwezigheid van een stuk kip in de door Antoinette bestelde vegetarische quesadilla keurig op en rent zelf de keuken in om in rap tempo een nieuwe te maken. Aan de tafel naast ons zit de lokale brandweer gezellig te tafelen dus we zitten ook nog erg veilig. Voldaan gaan we terug naar de camper om nog even te checken hoe laat we morgen bij de �Pike Peak Cog Railway� moeten zijn om de gereserveerde kaarten op te halen.
	Donderdag 16 september
	We gaan omhoog naar Pike�s Peak (14.100 feet = 4230 meter) met de Pike Peak Cog Railway, een trein die op een tandradbaan loopt. Ondanks het naseizoen zit het treintje helemaal vol; goed dat we zo�n anderhalve maand geleden gereserveerd hebben! De route is behoorlijk stijl omhoog: op sommige trajecten bedraagt de stijging maar liefst 25%. Naar goed Amerikaans gebruik krijgen we bij vertrek eerst alle mogelijke waarschuwingen mee zodat de Cog Railway ten allen tijde goed ingedekt is. We gaan eerst door een nauw canyon omhoog en daarna wordt het terrein wat opener met een gemengd bos van berken en naaldhout dat prachtige kleurschakeringen tegen de helling laat zien. Vervolgens zien we een drietal hooggelegen meertjes en dan bereiken we de boomgrens. Daarboven slechts rotsen met korstmossen, enkele grassen en andere plantjes en marmotten. Het wordt nu behoorlijk koud en na een totale rijtijd van anderhalf uur heeft het tandradtreintje het hoogteverschil tussen 7500 feet en de top van 14.100 feet overbrugd. Het is boven ijzig koud maar we nemen eerst nog wat foto's van de trein en vooral van het eindpunt van de baan, bestaande uit een stootblok dat precies op de rand van de afgrond ligt, maakt indruk.... In het kleine etablissement boven worden de warme dranken gretig afgenomen en na een uurtje op de top horen we drie maal de hoorn van de trein ten teken dat we weer aan boord moeten. Op de terugweg ruilen we van plaats met twee andere passagiers zodat we terug een ander uitzicht hebben. De trein remt vooral op de motor af, verder zijn er nog twee andere remsystemen en als niets meer werkt is er beneden nog het meertje... Na de treinreis gaan we �s-middags nog naar de �Garden of the Gods�, een kleiner park bij Manitou Springs waar diverse grillige rotsformaties te zien zijn. Met het vooruitzicht dat we vanavond de koffers moeten pakken en de camper schoonmaken, gaan we terug naar de campground. Morgenochtend vroeg naar Denver en zaterdag naar Canada voor de laatste vakantieweek: jammer dat het al een beetje aan het aftelllen is....
	Vrijdag 17 september
	Vanmorgen leveren we met enige weemoed de camper in bij RoadBear in Denver. De inspectie verloopt snel en efficient en zonder problemen rekenen we af. Daarna pikken we i.v.m. de afstanden in Denver op het vliegevled een huurauto op en rijden we naar het "Forney Museum for Transportation" waar een van de acht overgebleven BigBoys staat. De BigBoy is de grootste stoomlokomotief die ooit is gebouwd met een lengte van maar liefst 45 meter. Hij heeft acht aangedreven assen die in twee onafhankelijke draaistellen zijn ondergebracht. Als je het museum binnenloopt zie je de BigBoy (serienr. 4005) al wat verderop staan en hij trekt dan ook alle aandacht. Als je er voor staat zie, merk en voel je pas echt hoe groot dit monster is. Een ongelooflijk stuk techniek uit vervlogen tijden. Je mag in de "cockpit" klimmen om daar de grote hoeveelheid knoppen en hendels voor de bediening te zien. Er loopt een aardige museum-medewerker (Don) rond die Piet uitnodigt om voor de foto voorop de frontbrug van de lokomtief te klimmen; hij gaat speciaal daarvoor een ladder uit het magazijn halen. Vanzelfsprekend zijn ook foto's van Don gemaakt die we na de vakantie aan hem zullen opsturen. In elk geval is deze dag een treintechnisch hoogtepunt waarvan ook Antoinette onder de indruk is. Ze zei tegen ieder die het horen wil: "My husband is like a kid in a candystore....". De BigBoy is met zijn zwarte donkere uiterlijk en zijn forse afmetingen voor Antoinette een behoorlijke uitdaging om alles goed op de foto te krijgen. Na enkele uren in het museum te hebben genoten, gaan we downtown Denver waar we de shoppingmall bezoeken en vervolgens gaan we laat lunchen in het Hard Rock cafe....(het stamcafe van Antoinette all across the USA). We gaan richting hotel, komen in de chaos van het spitsuur terecht, maar Antoinette heeft het stuur rotsvast in handen en voldaan komen we aan. Het La Quinta hotel blijkt qua luxe en voorzieningen een aangename verassing: we hebben een gratis highspeed internetverbinding op de kamer en er is een heerlijk zwembad met whirlpool. En dat alles voor ruim 50 euro via TiogaTours: bedankt voor deze gouden tip, Paul! Na de campingperiode toch leuk om weer even de luxe van alle voorzieningen in een hotelkamer te proeven. Op tijd naar bed want we moeten morgenochtend om 6 uur al op het vliegveld zijn om naar Canada te gaan.
	Zaterdag 18 september
	Vanmorgen om 5 uur gaat de wekker. De koffers worden met moeite dichtgeperst (wie zijn/haar schuld is dat???) en we rijden naar de airport, niet wetende welke praktische problemen we tegemoet gaan. Als we de auto bij de verhuurder inleveren lijkt alles ok, alleen blijkt dat het slot van de kofferbak plotseling geblokkeerd is. Waarschijnlijk een relais of een zekering, maar dit kan voldoende oponthoud opleveren om je vlucht te missen! Gelukkig kan de achterbank naar beneden en met veel moeite wurmen we de bagage van binnenuit naar buiten, met het advies onzerzijds aan Alamo om de auto te laten nakijken...... Maar dit is nog maar het begin: als we op de airport zijn komt de uitgebreide Amerikaanse veiligheidscontrole. Allereerst moet iedere passagier zijn schoenen uittrekken en deze met de handbagage op de band plaatsen. So far, so Good, maar als Antoinette door het poortje gaat, gaan alle bellen rinkelen. Ze wordt onmiddellijk in een glazen boevenkooi midden in de terminal geplaatst. Nadat ze daar enkele minuten voor iedereen zichtbaar heeft gestaan, begint een grondig onderzoek waarbij elke zak, knoop, sieraad etc. wordt gescand! Na lang zoeken wordt de boosdoener gevonden: het blijkt de metalen koker van een dure lipstick te zijn. Na nogmaals een grondige eincontrole te moeten ondergaan, wordt ze uiteindelijk weer in vrijheid gesteld waarna ze haar frustratie de ruimte geeft....... Jammer dat fotograferen in de security ruimte verboden is! Enfin, nadat dit leed is geleden en om voor de vermeende boevin troost te vinden, gaan we een restaurantje in waar de frustratie weggegeten wordt met een flinke portie frech toast (wentelteefjes met ahornstroop) als ontbijt. Omdat de ober traag is met het afrekenen, worden de �passengers Tiessen and Temmink� omgeroepen, zodat we hard moeten lopen om als laatsten in het vliegtuig te stappen. We hebben Air Canada vlucht AC 580 naar Toronto met daarna een overstap op de vlucht naar Ottawa. Zoals bij Air Canada gebruikelijk is het in het vliegtuig keurig verzorgd en zitten we ruim. Antoinette besluit haar onderbroken nachtrust hier onmiddellijk voort te zetten en valt enkele minuten na de start in diepe slaap. Na de landing in Toronto moeten we met de koffers door de douane en daarna checken we in voor de vlucht naar Ottawa die over een uurtje vertrekt. In Ottawa aangekomen blijkt de wet van Murphy nog niet uitgewerkt: De koffers komen niet tevoorschijn...... Kortom, naar de servicebalie, opgeven in welk hotel we zitten en maar hopen dat ze snel weer tevoorschijn komen. We laten ons humeur niet door de tegenwerking van Murphy verzieken, en komen goedgemutst om 4 uur in het hotel, het �Chateau Laurier� aan. Daar blijkt dat Murphy nog meer voor ons in petto heeft: door een ongelukkige samenloop van onvoorziene zaken is onze kamer nog niet beschikbaar is. Met excuses krijgen we tegoedbonnen voor de bar/restaurant waar we als compromis maar aan "high tea" gaan, heerlijk. Omdat we toch niks te verkleden hebben, wandelen we de stad in die een zeer aangename indruk maakt. Straten zijn schoon, het is overal gezellig druk en we drinken wat in Antoinette�s favoriete kroeg: het Hard Rock Caf� natuurlijk! We eten heerlijk in een (ditmaal echt) restaurant van the Keg en als we daarna in het hotel aankomen blijkt dat Murphy het eindelijk heeft opgegeven: onze koffers staan keurig gereed in de kamer. Kamer, nou ja een kleine ballroom van zo�n veertig vierkante meter met een kingsize bed van ruim drie meter breed en verder van alle gemakken voorzien. We laten ons de luxe van het kasteelhotel na zoveel klein leed maar even goed welgevallen.
	Zondag 19 september
	Na goed geslapen te hebben, wandelen we richting het Canadian Museum of Civilisation. Op weg daarnaartoe gaan we langs de parlementsgebouwen die een getrouwe kopie zijn van de Engelse Houses of Parliament, alleen staan deze gebouwen op een heuvel. Het zicht en de wandeling langs het Rideau kanaal en de Ottawa River zijn prachtig. Het Museum is een architectonisch wonder en ziet er met zijn ronde en ovale vormen prachtig uit. De grote hal met totempalen van de belangrijkste stammen van de westkust van Canada zijn ronduit overdonderend. Verder wordt de kolonisatiegeschiedenis van Canada en de integratie van alle mensenrassen hier zeer goed uitgebeeld. Kortom een cultureel getinte dag die we met een beetje shoppen en een (hoognodig) bezoek van Piet aan de kapper afronden. Onze conclusie over Ottawa is dat het een schitterende parkachtige stad is die ook nog eens veilig, gezellig druk en levendig is. Daarom sluiten we deze heerlijke dag af met een gezellig etentje aan de Byward Market waar een Canadese kreeft eraan moet geloven in combinatie met een glas Sauvignon Blanc.
	Maandag 20 september
	Wij staan om 6.00 uur op en na een heerlijk ontbijt zitten wij om 8.30 uur in de trein van Ottawa naar Toronto.Tot Antoinettes verbazing wordt hier weer een ontbijt geserveerd. Daarom vragen we of dat wat later geserveerd kon worden tenslotte moeten wij 4,5 uur in de trein zitten: hieraan wordt door de cabin crew keurig gevolg gegeven. Toronto is een heel andere en veel meer Amerikaanse stad dan Ottawa. Een bezoek aan de CN tower is zeer de moeite waard. Het hoogste uitkijkpunt op een gebouw in de wereld, maar liefst 457 meter hoog! Door op de �glazen vloer� die bovenin is gelegd, te gaan staan, kun je je hoogtevrees testen: we deden het allebei maar het was best even eng! Test. Daarna heerlijk rondslenteren in een grote stad (2,5 miljoen inwoners); een hele andere dag dan anders, maar door de afwisseling blijft het genieten.Die avond eten we in een �upscale� restaurant Hy�s waar vooral zakenpubliek komt. De inrichting is luxe met donker leer en we ploffen eerst neer in twee gigantische fauteuils in de bar alvorens aan tafel te gaan voor een (te grote) steak en voor Antoinette (een vegetari�r in een Steakhouse !!) een combinatie van verschillende voor- en bijgerechten (overigens ook uitstekend verzorgd). Morgenmiddag gaan wij op weg naar de Niagara watervallen onze laatste standplaats alvorens wij vrijdag naar huis komen.
	Dinsdag 21 september
	We maken nog een uitgebreide wandeling door het centrum van Toronto en Antoinette leeft zich opnieuw helemaal uit in de Levi�s store waar het gewicht van de mee naar huis te nemen bagage nog aanzienlijk wordt verhoogd�� Piet krijgt een modieuze nieuwe leesbril en we sluiten af in �.. uiteraard: het Hard Rock Caf�. Vervolgens gaan we naar het vliegveld om de huurauto voor de komende twee dagen op te pikken en we rijden naar Niagara Falls dat op zo�n anderhalf uur rijden ligt. In NiagaraFalls checken we in in het "Sheraton on the Falls" en we horen om 6 uur �s-middags dat de kamer helaas niet beschikbaar is (waar hebben we dat eerder gehoord?), maar dat we een upgrade kunnen nemen naar een suite met uitzicht op beide watervallen met de beperking dat het een rokerssuite is. Na de belofte dat �desmoking� tot de mogelijkheden behoort, accepteren we het bod. De kamer en het uitzicht zijn schitterend alleen de rooklucht is smerig en we bellen direct voor de �desmoking service� waarvoor we de kamer even moeten verlaten. We maken een ori�nterende wandeling en merken dat Niagara Falls een echte kattenkermis is: een soort kruising tussen Valkenburg en Las Vegas die behoorlijk afbreuk doet aan de op zichzelf schitterende watervallen. Daarover maar niet geklaagd : we waren immers gewaarschuwd dat het een �tourist trap� was en dus storten we ons in het gewoel van casino�s en andere uitgaansgelegenheden. Teruggekomen op de kamer blijkt de desmoking goed uitgevoerd en tevreden gaan we onder zeil.
	woensdag 22 september
	We slapen lekker uit en gaan onze laatste vakantiedag in. We beginnen met een bezoek aan de uitkijktoren over de falls waarvandaan een schitterend uitzicht geboden wordt. Verder flaneren we door het stadje en om 4 uur nemen we de boot die je tot vlak aan de voet van de watervallen brengt: �The Maiden of the Mist�. Bij aan boord gaan krijgen we allemaal een plastic cape en die blijken we ook hard nodig te hebben. De boottocht is schitterend en we gaan langs beide watervallen: de Horseshoe Falls en de American Falls. Bij het onderlangs gaan spettert het aan alle kanten en je wordt kletsnat. We zien meerdere regenbogen op enkele tientallen meters afstand en van onderaf merk je pas welke ontzagwekkende hoeveelheden water er door de falls gaan. Nat maar tevreden verlaten we de Maiden of the Mist om eerst op een terrasje iets te consumeren, bij te komen en op te drogen. We sluiten de avond af met een eten in "the Keg" die ook een vestiging in Niagara Falls heeft en we beginnen bij een goed glas wijn / whisky aan de evaluatie van alles wat we in deze vakantie hebben gezien.
	donderdag 23 september
	Een trieste dag want we moeten vandaag de thuisreis aanvaarden. Na het ontbijt laten we de (valet parking) huurauto voorrijden en gaan richting Toronto. Op de airport leveren we de auto in en checken we in voor de Air Canada vlucht naat Londen die precies op tijd (18.15) vertrekt en na ruim zes uur vliegen landen we in Londen waar het op dat moment 24 september 06.30 is. Heathrow is hetzelfde als de vorige keer : niet onze favoriete airport, maar ja, wel een belangrijk knooppunt. Vervolgens nog een korte vlucht over de Noordzee en met de trein het laatste stuk naar huis. Met het gevoel dat we een prachtige reis hebben gemaakt, sluiten we deze vakantie af en beginnen we aan het wegwerken van de jetlag.

© Alle foto's copyright Temm Fotografie

Links:

Temm Fotografie
UV Gids

Antoinette Temmink

Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours