Rika en Ria in Alaska

11 juni 2006 tot 12 juli 2006

	Eindelijk is het dan zo ver, we gaan weer naar Alaska. Dit wordt onze derde reis naar deze ongerepte Amerikaanse staat. Alle wegen hebben we al een of meerdere keren gereden en het meeste hebben we wel gezien, maar we kunnen er niet wegblijven. Alaska heeft een overweldigende, ongecultiveerde, ruige natuur met heel veel wildlife, het is met niets te vergelijken. Voor deze reis hebben we een heel relaxte planning. We hebben geen zin in kilometers vreten, we willen vooral genieten en stoppen waar en wanneer we willen. We hebben dan ook weinig gereserveerd, alleen het hoognodige.
	11 juni 2006 Amsterdam - Minneapolis - Anchorage
	Na een lange, maar gladjes verlopen vlucht met North West Airlines 's-middags om 17.00 uur lokale tijd aangekomen in Anchorage. Het is dan 3 uur 's-nachts in Nederland, het tijdsverschil is -10 uur. De temperatuur viel wat tegen, zo'n graad of 14 en het regende. We hebben weleens een beter begin gehad, maar goed, we zijn weer in ons geliefde Alaska. We werden opgehaald op het vliegveld door Bill, eigenaar van de Lake Hood Inn, een B&B aan Lake Hood, het watervliegveld van Anchorage. Prima kamer met een lekker bed! We moeten het echter nog even volhouden, het is te vroeg om te gaan slapen. We maken een wandeling langs Lake Hood en kopen in de buurtwinkel een broodje. Dan houden we het niet meer en gaan lekker onder de wol.
	12 juni 2006 Anchorage - Wasilla
	We zijn vroeg wakker vanwege het tijdsverschil. We maken in de keuken ons eigen ontbijt klaar. Bill heeft alles klaar gezet en de gasten kunnen nemen wat ze willen. Het regent nog steeds, jammer. We bellen met Cruise America om een afspraak te maken om de camper op te halen. We kunnen om 12.00 uur terecht. Bill biedt aan om ons weg te brengen, een onverwachte meevaller, we hoeven geen taxi te nemen. We zijn er veel te vroeg, maar dat geeft ons de gelegenheid om vast wat boodschappen te doen bij Fred Meijer, een hele grote super, die zit aan de overkant. Uiteindelijk pas om 14.00 uur vertrokken. Er miste een roede in de hangkast, dat is lastig. Ze hadden er geen meer liggen, dus er werd iets gefabriceerd van een bezemsteel. We rijden vandaag niet verder dan Wasilla, daar doen we de rest van de boodschappen voor tenminste een week, pakken onze tassen uit en richten de kasten in. We spelen nog een spelletje Yatzee en dan is het ineens 2 uur 's-nachts! Gauw naar bed....
	13 juni 2006 Wasilla - Talkeetna
	Het weer is vandaag een stuk beter, het is droog en de zon laat zich zien! We gaan vroeg op pad. We rijden richting Denali National Park, vandaag tot Talkeetna. Er zijn veel mooie uitzichtpunten op de route en we willen op tijd in Talkeetna zijn om eventueel nog een rondvlucht met gletsjer-landing boven Mount McKinley te maken. Daar aangekomen blijkt dat er vandaag niet gevlogen wordt met toeristen. Het weer was de afgelopen dagen zo slecht, dat er 84 klimmers op McKinley in moeilijkheden zijn gekomen en van de berg afgehaald moeten worden. Ze hebben alle vliegtuigen nodig om deze klus te klaren. 1 klimmer is reeds overleden.... We worden verwezen naar een ander vliegmaatschappijtje. Zij doen geen gletsjerlandingen, maar summit-vluchten. Zij vliegen hoger en hebben zuurstof aan boord. Omdat het weer erg goed was, hebben we deze rondvlucht genomen. Het was waanzinning mooi. 1 1/2 uur rondgevlogen boven de Alaska Range met zijn hoge toppen en enorme gletsjers. Als hoogtepunt natuurlijk de top van Mount McKinley, 6193 meter hoog, echt indrukwekkend. Vanuit het vliegtuig konden we base-camp zien, waar vandaan de klimmers werden opgehaald.
	14 juni 2006 Talkeetna
	Vandaag blijven we in Talkeetna. Wandeling gemaakt door het dorp, geluncht op een terrasje, het was heerlijk weer. In de vroege avond een boottocht gemaakt. Er komen daar drie rivieren samen: de Talkeetna River, de Susitna River en de Chulitna River, allemaal rivieren die gletsjerwater afvoeren en dus wild stromen. We hebben in Alaska al ontelbare excursies gemaakt en altijd tot volle tevredenheid: perfect verzorgd, goed georganiseerd en begeleid door een bioloog. Deze keer echter was het om te huilen, het was eerder de persoonlijke passie van de schipper: lekker hard scheuren over de rivieren. Er zat ook een boswandeling in het programma met een bezoek aan een stropershut. Op zich wel aardig, maar we werden opgevreten door de muggen! Dat ben je gauw zat.
	15 juni 2006 Talkeetna - East Fork Chulitna Wayside
	Weer een prachtige dag! We rijden terug naar de Parks Highway en vervolgen onze weg richting Denali. Regelmatig gestopt bij viewpoints, McKinley was goed te zien. We wilden gaan overnachten bij Lower Troublesome Creek, maar dat was niet veel meer dan een parkeerplaats aan de highway, dus zijn we doorgereden naar Eastfork Chulitna Wayside, ook een gratis plaats, maar dan wat aangenamer. Daar hebben we Koen ontmoet, een Belg die net begonnen was aan een fietstocht van Alaska naar het zuidelijkste puntje van Zuid Amerika. Daar vandaan vloog hij nog naar Australie om via het verre oosten terug te komen naar Belgie. Hij had 3 1/2 jaar de tijd! Wij gaan vanavond voor het eerst op tijd naar bed. Ik denk dat we nu aan het Alaskaanse ritme gewend zijn.
	16 juni 2006 East Fork Chulitna Wayside - Denali National Park
	Het regent, er is laaghangende bewolking, dus weinig zicht. Met dit weer een troosteloos landschap, soms zelfs spookachtig. De Hurricane Gulch Bridge ligt 90 meter boven Hurricane Creek, een beetje eng om over de glibberige paadjes te wandelen. Ook Broad Pass, anders een prachtige hoogvlakte, rijden we snel over. Gelukkig klaart het in de loop van de dag op. Aangekomen bij Denali gaan we eerst naar het Wilderness Access Centre om onze camping-permit op te halen. We slapen vannacht op de Savage River Campground in het Nationale Park. Leuke kleine camping, waar het op dat moment verboden was voor tenters omdat er twee jonge grizzlies in de buurt ronddwaalden die het op tenten hadden voorzien. Er mochten alleen campers staan. Het krioelde van de haasjes en de eekhoorntjes, de beren hebben we niet gezien. Er was ook een nest met jonge uilen, net uitgevlogen. Ze kregen vliegles van hun ouders.
	17 juni 2006 Denali National Park
	Wakker worden in Denali is een apart gevoel, zeker als het mooi weer is. Na het ontbijt verder het park ingereden. In Denali loopt 1 weg van ongeveer 150 km, waarvan de eerste 20 km verhard is, de rest is gravel. Bij het 20 km-punt is een checkpoint, vanaf dit punt mogen alleen tourbussen verder het park in. Wij rijden de eerste 20 km op ons gemak heen en terug, brengen een bezoek aan het visitor centre en maken een wandeling, de Horse Shoe Lake Trail. Om 16.00 uur een demonstratie bijgewoond van de sledehonden van het park. Zij patrouilleren 's-winters met de rangers door het park om stroperij tegen te gaan. Mooie, lieve huskies die daar een goed leven hebben. We overnachten op de Carlo Creek Campground buiten het park. Morgen maken we een bustour door Denali en de pick-up plaats is bij een hotel langs de highway.
	18 juni 2006 Denali National Park
	De wekker loopt af om 4.15 uur, de pick-up voor de tour is om 6.00 uur een eindje verderop langs de highway. Op weg naar de pick-up steekt een moose de weg over! 's-morgens vroeg en 's-avonds laat heb je de meeste kans om wild te zien, hier het bewijs. Op de parkeerplaats van het hotel kunnen we onze camper parkeren tot we vanavond terug zijn. Omdat we deze tour al eerder (2001) gemaakt hebben, weten we hoe het werkt en bemachtigen we de beste plaatsen in de bus. De tourleider is tevens chauffeur en heet Mike. Hij is Canadees, buschauffeur van beroep en in de zomer rijdt hij deze tours. Leuke joviale vent met veel humor. Behalve de stops voor koffie en snacks, stoppen ze voor alles wat ze zien bewegen. De chauffeurs van de diverse bussen hebben contact met elkaar en laten het elkaar weten als ze wild spotten. We hebben deze dag veel gezien: een wolf, diverse moose (een stak vlak voor de bus de weg over), een grizzly, caribou's en veel klein wild zoals grondeekhoorns, vogels, haasjes, ptarmigan (de state-bird), etc. Helemaal aan het einde van de weg staat de Denali Backcountry Lodge. Daar hebben we geluncht en nog even gewandeld. Tijdens de tour kennis gemaakt met John en Lori, een stel dat in Alaska woont, in Wasilla. Zij zijn idolaat van Denali en maken ieder seizoen 1 of 2 keer deze tour. We hebben een uitnodiging op zak om de volgende keer bij hen te komen logeren....De terugweg gaat in een iets hoger tempo, daar doen we een uurtje korter over. 's-avonds om 19.30 uur staan we weer op de parkeerplaats bij onze camper..... Lange dag, gauw terug naar Carlo Creek, kleinigheidje eten en vroeg naar bed.
	19 juni 2006 Denali National Park - Mile 62 Denali Highway
	Vandaag een late start, we werden om 9.00 uur pas wakker. We zijn teruggereden naar Cantwell, want we gaan de Denali Highway rijden. Een hele onderneming, het is een onverharde weg van 220 km zonder voorzieningen. We hebben er twee dagen voor uitgetrokken en zorgen ervoor dat we een volle tank hebben, gedumpt hebben en water ingenomen en dat de koelkast vol is. Je weet maar nooit. Alles in de camper goed vastgezet, doekjes tussen het servies enzo, anders rammelt het de hele dag. We rijden weg met prachtig weer, maar zien in de verte de donkere wolken hangen. Het is een prachtige weg dwars door de Alaska Range, vol met mooie wijdse uitzichten. Met droog weer is hij ook goed te rijden. Het blijft wel uitkijken geblazen voor gaten en hobbels, maar over het algemeen valt het wel mee. Tijdens een van de stops op een parkeerplaats vinden we de restanten van een caribou. De schedel, wat botten en de huid. Duidelijk stroperswerk. Er mag in bepaalde seizoenen gejaagd worden in een beperkt gebied. Nu is het echter geen jachtseizoen, dat is in het najaar. Maar ja, wie controleert dat in z'n afgelegen gebied? We overnachten op een parkeerplaats ter hoogte van mile 62. 's-avonds sjokte er een moose-moeder met jong vlak langs de camper! Je bent natuurlijk te laat als je dan je camera nog moet opzoeken.... Er lopen wel opvallend veel stekelvarkens langs de kant van de weg.
	20 juni 2006 Mile 62 Denali Highway - Delta Junction
	Na een koude nacht vervolgen we onze weg. Nog voor de koffie zien we 2 moosen rondscharrelen in een meertje. Te ver weg voor een foto, maar ik kon het wel filmen. Ik begin een beetje genoeg te krijgen van de gravelweg, Rika vindt het nog steeds leuk. Ik ben toch wel bang voor de banden en de voorruit. We mogen van de verhuurder deze weg rijden, maar als je met pech komt te staan, duurt het wel even voordat er iemand bij je is. De mobiel werkt niet, dus je bent afhankelijk van voorbijgangers. In die twee dagen hebben we denk ik 4 auto's gezien. Als we uiteindelijk weer op het asfalt rijden steigt gelijk de temperatuur! Ook de begroeiing langs de weg verandert. Er zijn ineens volop lupines en andere bloemen. Langs de Denali Highway hebben we geen bloemetje gezien. De weg ligt denk ik erg hoog, daar hebben we vooraf niet naar gekeken, maar dat moet wel, het was ook een stuk kouder. We rijden naar het noorden via de Richardsons Highway, naar Delta Junction. Het is een mooie weg met hoge bergtoppen. We zien de Black Rapids Gletsjer in de verte. De oliepijplijn die van Prudhoe Bay naar Valdez loopt, komt hier vlak langs de weg. Imposant bouwwerk. Op weg naar de camping nog een moose gezien langs de kant van de weg.
	21 juni 2006 Delta Junction - Tok
	Als we opstaan regent het en het ziet er niet naar uit dat het snel over is. We shoppen wat in het dorp, vullen de koelkast aan en gaan naar het visitor centre. Verder is daar niet zoveel te doen, dus we besluiten richting Tok te rijden. De hele weg regen gehad, deprimerend. In Tok was het al niet beter. We wisten in Tok een plekje waar we gratis en veilig konden overnachten, maar daar was inmiddels een bord geplaatst "No overnight parking". Pech, dan toch maar een camping opgezocht.
	22 juni 2006 Tok - Kluane Lake - Cottonwood RV Park
	Vandaag is het bewolkt, maar wel droog. We rijden naar het zuiden over de Alaska Highway door het land van de duizend meren. Hier zijn ze altijd aan het werk. De weg dateert uit de tweede wereldoorlog en zit vol gaten en hobbels. Er zitten nog steeds heel veel slechte stukken in, maar er wordt hard gewerkt aan verbreding en een nieuw wegdek. Gevolg is, dat er veel gravel-stukken inzitten waar je langzaam overheen moet. We rijden langs het Tetlin National Wildlife Refuge, een rustplaats voor trekvogels. Tussen de grensposten van Alaska en de Yukon zat een grizzly op z'n gemak langs de kant van de weg te grazen. Ook liep er een vosje over de weg met een prooi in zijn bek! Overnacht op het Cottonwood RV Park aan het Kluane Lake. Mooie omgeving, leuke camping.
	23 juni 2006 Kluane Lake - Haines
	Stralende dag, geen wolkje te bekennen. We rijden verder naar het zuiden, richting Haines. De Haines Highway, die loopt van Haines Junction naar Haines, is een van de mooiste wegen van Alaska. Prachtige vergezichten en diepblauwe meren. De hele route vanaf hier is ook nog eens zwaar berengebied, dus opletten. En ja hoor, ter hoogte van Million Dollar Falls zien we een hele grote jongen in een weitje langs de kant van de weg. Hij liet zich niet intimideren door de auto's die stopten om foto's te maken. Bij Sulphur Lake is een aantal jaren geleden een troep wolven uitgezet. We zagen een van de wolven in de berm langs de struiken lopen. Echt uitzonderlijk, wolven zie je niet vaak, ze zijn ontzettend schuw. Bij de Amerikaanse douane vlak voor Haines moesten we eieren en vlees inleveren die we in Canada gekocht hadden. Dat mag in de US niet ingevoerd worden, zelfs niet als het bereid is en ingevroren. Tot zover onze eerlijkheid.... In Haines een RV Park opgezocht, we blijven hier drie nachten.
	24 juni 2006 Haines
	Haines is een schattig dorpje dat ligt aan een schilderachtige baai, omringd door hoge bergen. In Haines is de film White Fang opgenomen, een avonturenfilm over een jongen en zijn husky. De decors staan er nog. 's-morgens eerst het dorp ingegaan om te shoppen, geluncht in een organische winkel, heel erg lekker! 's-middags een was gedraaid op de camping, was onderhand wel nodig, hebben we weer frisse sokken en ondergoed.
	25 juni 2006 Haines
	Laat opgestaan, het giet van de regen en de lucht zit potdicht. We hebben later op de dag de Mud Bay Road gereden. Een van de weinige wegen vanuit Haines. De weg gaat nergens heen, loopt dood, maar het is wel leuk om langs de baai te rijden. Haines is bekend om het grote aantal adelaars dat daar in november naartoe komt. Als overal de rivieren zijn dichtgevroren, blijft in Haines een deel van de Chilkat River open omdat die boven een warme bron ligt. De adelaars komen met duizenden hierheen om de laatste zalm uit het water te vissen. Ieder jaar wordt in november een week lang het "Eagle Festival" gehouden. De adelaar wordt ge�erd en adelaars uit een opvangcentrum die weer zijn aangesterkt, worden vrijgelaten.
	26 juni 2006 Haines - Skagway
	De zon schijnt gelukkig weer, het is zoveel aangenamer met goed weer. Vandaag moeten we om 11.30 uur bij het ferry-dock zijn, we nemen de Alaska Marine Highway naar Skagway. Deze keer moet de camper vooruit de ferry opgereden worden. Dat hebben we weleens anders meegemaakt! 2 jaar geleden in Valdez moest de camper achteruit de ferry opgereden worden, met aan beide kanten ongeveer 10 cm speling. Je kreeg heel goede begeleiding, maar toch! Vooruit erop betekent wel dat hij in het schip gekeerd moet worden alvorens er in Skagway af te kunnen rijden. Maar ja, dat is altijd nog makkelijker dan achteruit erop rijden. Aangekomen in Skagway was onze favoriete camping vol. Ja, dan kan gebeuren als je niet reseveert. Voor een nachtje op een andere camping gestaan, want de twee volgende nachten konden we wel terecht.
	27 juni 2006 Skagway
	Ook in Skagway zijn we eerder geweest (2001) en ook hier is veel veranderd, helaas niet te goede. Skagway is een aanlegplaats voor alle cruise-schepen die in de Inside Passage varen. In 2001 waren er al dagen dat er drie schepen in de haven lagen, maar was er ook 1 dag per week dat er geen enkel schip kwam. Nu liggen er dagelijks 4 grote cruise-schepen in de haven. Daar komen iedere dag tussen de 8.000 en 10.000 man/vrouw afrollen die het dorp overspoelen. Het barst er inmiddels van de juweliers. Skagway is een dorpje dat bekend geworden is door de goldrush van en eeuw geleden, en daar maken de ondernemers graag gebruik van. Het is allemaal goud wat er blinkt. Ook de ondernemers zelf hebben een metamorfose ondergaan: het zijn niet meer de bewoners van het dorp of uit de streek, er zijn opvallend veel Pakistaanse ondernemers, die hun eigen cultuur ook nog eens meebrengen door de verkoop van hoogglanzende, fel gekleurde Indiase stoffen en dergelijke. Het past er gewoon niet. Het deed me denken aan Banff in Canada, waar we vorig jaar waren. Daar hebben de Japanners het overgenomen, ze passen gewoon niet in het landschap.
	27 juni 2006 Skagway
	Laaghangende bewolking en een koude wind, wel droog. Goed weer om te shoppen, dat doen we dan ook. Later verkast naar de andere camping. De treinreis naar de White Pass is nog steeds ongekend populair. We zien per dag wel 10 of 12 volle treinen vertrekken. Geen wonder, het is een hele mooie tocht. Wij hebben 'm al gemaakt, een tweede keer is niet echt nodig. We wilden nog even langs bij de lodge waar we in 2001 gelogeerd hebben, bij Jackie en Dean, maar die waren vertrokken. Het gebouw was geen lodge meer en volledig vervallen. Zonde, was een heel leuke lodge. 's-avonds gaan eten bij Bonanza Bar en Grill, die is gelukkig nog niet veranderd, nog steeds lekker eten en live muziek.
	28 juni 2006 Skagway
	Uit nostalgie wilden we gaan ontbijten bij het Corner Cafe, maar omdat we niet vroeg op waren en nogal hebben lopen tutten, kwamen we daar pas na elf uur aan. We konden niet meer ontbijten, dus werd het een tuna-sandwich met patat, oke, ook goed. Het was regenachtig weer, we hebben nog wat gewandeld en foto's gemaakt in het dorp. Daarna zijn we terug gegaan naar de camper en hebben een paar hoognodige huishoudelijke klussen gedaan.
	29 juni 2006 Skagway - Carcross - Marsh Lake Campground
	Vandaag rijden we verder, we gaan de Klondike Highway op, richting Carcross. Het is een mooie weg om te rijden, langs de White Pass, veel diepe ravijnen, hoge watervallen en bruggen. Als je op de goede tijd op de goede plaats bent, kan je de trein van de White Pass & Yukon aan de overkant tegen de berg op zien rijden. We gaan de grens weer over, Canada (Yukon) in. Carcross is een samentrekking van Caribou en crossing. Vroeger was dit een route die de caribou's gebruikten in hun trek. Caribou's zijn er niet meer, en Carcross teert op het verleden. Net buiten Carcross ligt de kleinste woestijn ter wereld. Opmerkelijk in dit deel van de wereld. Er is zandgrond achtergebleven na de laatste ijstijd. Een paar kilometer noordelijk hiervan ligt Emerald Lake, een prachtig groen/blauw meer. Daar zijn we nog even naar toe gereden, daarna omgedraaid en bij Carcross de afslag Tagish Road genomen. Dit is een weg die helemaal langs meren loopt, zou heel mooi kunnen zijn, maar, typisch Canada, van de weg af kan je het niet zien...... We zitten midden in het merengebied maar zien geen water. Aan het einde van Tagish Road zijn we de Atlin Road opgedraaid, onze eindbestemming van vandaag is Atlin, aan het einde van deze weg. Al snel bleek dat dit geen goede keus was, de weg was onverhard, op zich niet zo erg, maar men was bezig met het verbreden en verbeteren van de weg. Het was een grote modderpoel vol kuilen en gaten. We hebben een paar kilometer gereden totdat we bij een parkeerplaats bij een meer kwamen. Na overleg besloten we om niet verder te rijden, de weg naar Atlin is 90 km lang, we weten niet hoe hij er verderop bij ligt en morgen moeten we weer terug want er is geen andere weg uit Atlin. We rijden tot Marsh Lake en zoeken daar een camping.
	30 juni 2006 Marsh Lake Campground - Whitehorse
	De zon schijnt volop, heerlijk. Vandaag gaan we naar Whitehorse. We zitten er niet zover vandaan, dus we zijn om 10.30 uur al in de stad. We parkeren de camper bij het visitor centre en gaan de stad in. Het is gewoon warm! Whitehorse is de enige grote(re) stad in de Yukon, dus je vindt er alles. Er is ook een internationaal vliegveld. We hebben gewandeld langs de beroemde Yukon River, die loopt langs de stad. Voor de nacht een plaats genomen op het Hi Country RV Park. Erg leuke camping.
	1 juli 2006 Whitehorse - Congdon Creek Campground
	We zouden nog een dag in Whitehorse blijven, maar het blijkt een feestdag te zijn, Canada Day. Gisteravond ondekten we een hele kleine beschadiging aan de voorruit en besloten daar iets aan te laten doen voordat we weer de Alaska Highway op gingen. Een bedrijf gebeld en gelukkig was de man bereid om te komen op deze feestdag. Voor 30 Can.$ heeft hij het plekje gerepareerd. We hadden niet zo'n behoefte aan parades en verkleedpartijen, dus we zijn vertrokken richting Tok. We zijn nu officieel op de terugweg.... De eerste stop, net ten noorden van Whitehorse is Miles Canyon. Een diep uitgesleten ravijn met snelstromend blauw/groen water, erg mooi. Vervolgens kwamen we langs de Canyon Creek Bridge, een 100 jaar oude brug over een riviertje. Gelukkig hebben we 'm nog in de originele staat gezien, 2 jaar geleden, want ze hebben 'm vernieuwd en vervolgens weer "oud" gemaakt. Stond zeker op instorten..... In Haines Junction geluncht. Toen we net een paar minuten het dorp uit waren kwamen we een fietser tegen in een rood jack die zijn hand opstak! Het was Koen, de fietsende Belg! We zijn omgekeerd en hebben wel 2 uur met hem zitten praten langs de kant van de weg. Hij had inmiddels gezelschap van een Koreaan, maar die had moeite hem bij te houden. Koen schatte in dat hij niet verder zou komen dan Whitehorse en daar zijn fiets in de wilgen zou hangen. Mede vanwege dit oponthoud zijn we niet verder gekomen dan Congdon Creek, daar hebben we een camping gezocht aan Kluane Lake.
	2 juli 2006 Congdon Creek Campground - Lake View Campground
	Weer een prachtige dag. Vandaag alleen maar Alaska Highway gereden. Het Canadese deel is slechter dan het Alaskaanse deel. Het Alaskaanse deel is in de afgelopen jaren al vernieuwd, dat viel dus wel mee. Onderweg 2 x moose in een meertje gezien. Tussen de Canadese en Amerikaanse grenspost een vosje. Was helemaal niet bang, liep heen en weer over de vluchtstrook en wilde daar gaan slapen. Het lukte zelfs niet hem het bos in te jagen! Omdat we geruime tijd bij het diverse wild hebben gestaan, zijn we niet verder gekomen dan Lake View Campground, een kleine gratis camping aan een mooi meer.
	3 juli 2006 Lake View Campground - Chistochina River Bridge
	Vandaag met redelijk goed weer naar Tok gereden, daar boodschappen gedaan, getankt en gedumpt, was allemaal nodig. Daarna doorgereden richting Glennallen via de Tok Cut-off. Ook die weg wordt onderhanden genomen. voor 25% is hij vernieuwd, rijdt perfect, superglad en breder dan hij was. 75% was echter nog "under construction", een ramp om te rijden, het schoot ook niet op. Onderweg wel 2 x moose in meertje gezien, het kan niet op. Het was wel duidelijk dat we Glennallen niet zouden halen, dus we zijn gestopt voor de nacht op een gloednieuw aangelegde parkeerplaats bij de Chistochina River Bridge met uitzicht op de hoge toppen van de Wrangell Mountains.
	4 juli 2005 Chistochina River Bridge - Matanuska Glacier State Park
	Toen we opstonden scheen de zon, wel wat wolken, maar dat is vaak het geval bij hoge bergen. Op ons gemak naar Glennallen gereden, daar geluncht en doorgereden richting Anchorage. We rijden nu de Glenn Highway, alweer een prachtige weg om te rijden, het ene mooie uitzicht na het andere. Langs alle wegen bloeien trouwens de mooiste wilde bloemen, lupines, fireweed, cottongrass, margrieten, wilde geraniums, je kan het zo gek niet bedenken of het groeit er. Onderweg verslechterde het weer en begon het te regenen, weg mooie uitzichten. De Tazlina Gletsjer was van de weg af niet te zien en door de lage bewolking werd de wereld steeds kleiner. We zijn doorgereden tot de Matanuska Gletsjer en zijn daar gebleven voor de nacht. Later kwam de zon er weer door, maar bij de gletsjer bleef de bewolking hangen.
	5 juli 2006 Matanuska Glacier - Glenn Highway Homestead RV Park
	Het regent, de gletsjer is nu helemaal niet meer te zien. We wilden een wandeling maken naar de gletsjer, maar in dit weer zien we daar vanaf. We besluiten door te rijden. De Glenn Highway was tot de Matanuska gletsjer uitstekend, duidelijk kortgeleden vernieuwd, maar vanaf hier tot Palmer moet er nog wel een en ander verbeterd worden. Hij is bochtig, smal, geen vluchtstrook. In de loop van de ochtend stopte het met regenen, gelukkig. We zijn nog even bij de Musk-Ox-Farm langs geweest. Geen tour genomen, hebben we ook al eerder gedaan. Er waren wel veel jongen beesten. In Palmer een paar boodschappen gedaan en een rondje gelopen. Is niet veel te beleven. Doorgereden tot net buiten Anchorage, daar geslapen op het Homestead RV Park.
	6 juli 2006 Homestead RV Park - Anchorage
	We zitten een mijl of 40 van Anchorage af en morgenochtend moeten we de camper inleveren. Het plan was om binnendoor, via de Old Glenn Highway, naar Anchorage te rijden, maar gezien het weer, regen, zien we ervan af. De weg is smal en bochtig. Bovendien hebben we hem al een keer gereden, dus we besluiten rechtstreeks naar Anchorage te gaan. Was achteraf geen onverstandige zet. We moesten de camper nog van binnen en van buiten schoonmaken en dat heeft veel tijd gekost. De buitenkant was ontzettend vies van de stoffige onverharde wegen en daarna de regen. Er zaten zelfs teerspetters op. We zijn naar een camper wasstraat gegaan en hebben de halve middag staan boenen. Op een in principe vol RV Park in Anchorage mochten we de camper parkeren op een piepklein plekje voor onze laatste nacht. Maakte ons niet zoveel uit, we moesten de binnenkant nog soppen en we moesten onze tassen inpakken.
	7 juli 2006 Anchorage - King Salmon
	Gisteren hebben we bij een winkelcentrum al een groot deel van de koelkast-inhoud die we over hadden weggegeven aan een zwerver. De laatste restjes hebben we vanmorgen aan de receptioniste van het RV Park gegeven. Er zijn, ook in Alaska, best veel mensen die het niet breed hebben en blij zijn met alles wat ze krijgen. De camper moest om 11.00 uur terug zijn bij Cruise America. Er waren nog wat reizigers voor ons, dus dat werd een uurtje wachten. Uiteindelijk werd alles gecontroleerd, kregen we een compliment voor de poetsbeurt die we 'm gegeven hadden en werd alles in orde bevonden. We konden gaan. Taxi laten bellen en ons naar het Long House Alaskan Hotel laten brengen. Hier mogen we onze bagage achterlaten, we gaan twee dagen naar Brooks Falls in Katmai, daarna checken we hier in. Onze tassen worden opgeborgen in een hok en wij hebben alleen handbagage over. 's-middags hebben we op het terras van het hotel gezeten tot het tijd was om naar het vliegveld te gaan. De hotelshuttle bracht ons weg. Om 18.00 uur vlogen we met Penair naar King Salmon in Katmai National Park. Daar werden we opgehaald door de shuttle van het Quinnat Landing Hotel, daar slapen we de komende 2 nachten. Het hotel ziet er op het plaatje op internet beter uit, het kan wel een verfje gebruiken. Binnen was het beter, goede kamers met lekkere bedden. Even wat gedronken en een hapje gegeten en niet te laat naar bed, morgen is het weer vroeg dag!
	8 juli 2006 King Salmon - Brooks Falls
	Om 7.30 uur moesten we klaar staan in de lobby, we worden opgehaald om naar Brooks Camp gevlogen te worden. We vliegen met een watervliegtuig van Katmai Air, een grote kist, althans voor een watervliegtuig dan. Er kunnen 10 passagiers mee. We starten vanaf de Naknek River, een bekende visrivier in dit gebied. Het is een mooie vlucht van ongeveer 20 minuten over Naknek Lake. We landen in een baai van Brooks Lake en worden opgewacht door een ranger, die ons direct naar de "berenklas" stuurt. We krijgen een video te zien over de grizzlies van Katmai en daarna wordt ons vertelt wat te doen, en vooral wat niet te doen, als we een beer tegenkomen. We zijn namelijk in berenland. De beren wonen hier, wij zijn op bezoek. We wandelen over dezelfde paden, je komt elkaar dus tegen. Er staan geen hekken of andere afzettingen. Zij hebben altijd voorrang. Na de les gaan we gewapend met foto- en filmcamera op zoek naar de beren. Lang hoeven we niet te zoeken, ze zijn overal: op het strand, op de wandelpaden, in het water, in de weilanden, in het bos. Er is een wandelpad van ongeveer een mijl dat leidt naar een platform boven de wereldberoemde watervallen van Brooks River. Daar waar de beren bovenaan de waterval staan en alleen hun bek maar open hoeven doen, de zalmen vliegen er vanzelf in... Onderweg naar dit platform kom je langs twee andere platforms waar je ook ongestoord en veilig de beren kunt observeren. Het is een ongelooflijke ervaring, zoveel beren bij elkaar te zien, terwijl het solitair levende dieren zijn. Hier tolereren ze elkaar omdat er voldoende te eten is. Wel geldt er een strikte rangorde: de grootste mannetjes hebben de beste visplaatsen. De pubers moeten met een tweederangs plekje genoegen nemen en moeders met kinderen moeten voorzichtig zijn, dus die zitten nog een eindje verder weg. Er is echter zalm genoeg voor allemaal. Het is ontzettend leuk om te zien, er waren veel zalmen. Ze sprongen hoog uit het water om over de waterval heen te komen. Vooral de kleine beren die nog afhankelijk zijn van hun moeder, zijn natuurlijk vertederend. Ze wachten ongeduldig op de kant tot moeder terugkomt met een zalm. Als het ze te lang duurt, gaan ze het water in en voegen zich bij moeder. Als je op een platform staat lopen de beren onder je door of op minder dan 2 meter voor je langs. Onvoorstelbaar. Op het kamp lopen 15 rangers die de berenbewegingen in de gaten houden. Komt een beer het pad aflopen, dan wordt je tegengehouden totdat de beer op veilige afstand is. Echter, rangers kunnen niet overal tegelijk zijn. Het is net de politie, als je ze nodig hebt zijn ze er niet. Toen wij op de terugweg waren van het hoofdplatform naar de lodge, stond daar ineens een beer op het pad, afstand ongeveer 10 meter.... Wat hadden we ook alweer geleerd in berenklas? Niet aankijken, tegen praten, je zo groot mogelijk maken en langzaam achteruit lopen. Oke, zo gezegd zo gedaan, maar hij volgde ons en liep harder vooruit dan wij achteruit. Een stukje terug op het pad waren toiletten, dat was ons doel. Dan toch maar wat sneller achteruit lopen. De beer was duidelijk niet in ons geinteresseerd, hij keek nog een keer naar ons en verdween toen in het bos. Diepe zucht...... Dit is niet leuk, ze zien er zo aaibaar uit, maar het blijven natuurlijk wilde beesten. Als hij fout had gewild, waren we nergens geweest. Toch is er nog nooit een ontmoeting tussen mens en beer fout afgelopen in Brooks Camp en ze bestaan al sinds 1950. We lopen luid pratend door totdat we uit het bos zijn. Terug in de lodge besluiten we daar een hapje mee te eten, dan hoeven we niet meer in het hotel te eten. Uitstekend verzorgd allemaal. Heerlijk gegeten. Na het eten nog even terug geweest naar het eerste platform. Om 19.30 uur vertrekt ons vliegtuig weer naar King Salmon. We konden niet meer in de lodge slapen, die is 1 1/2 jaar van te voren volgeboekt. We slapen dus in King Salmon en komen morgen weer terug.
	9 juli 2006 Brooks Camp - Anchorage
	Zelfde patroon als gisteren, om 7.30 uur worden we opgehaald door Katmai Air om naar King Salmon gevlogen te worden. Vandaag mogen we direct naar de beren, we zijn al geslaagd voor de berenklas. We besluiten vandaag de ochtend door te brengen bij het eerste platform en pas 's-middags naar de waterval te gaan, omdat het licht dan beter is om te fotograferen. Het is weer een prachtige dag. Vandaag hebben we veel oponthoud door beren die heen en weer lopen tussen het strand en de brug. We hebben moeite bij het eerste platform te komen, we worden steeds tegengehouden door rangers omdat er een of meer beren door het kamp lopen op het strand rondhangen of bij de brug zwemmen. Uiteindelijk was de kust veilig en mochten we doorlopen. Bij het eerste platform hadden we gisteren een moeder gezien met een jong die dit voorjaar geboren is, echt een heel klein beertje. Ze waren er vandaag weer, de kleine zwom achter zijn moeder aan, als hij kans gezien had haar in te halen, klom hij op haar rug om een eindje mee te liften. Enig gezicht! Toen we wilden gaan lunchen in de lodge bleek er een beer in slaap gevallen te zijn op het pad. We mochten er niet langs, we moesten wachten tot hij wakker zou worden en het pad vrij zou maken. Het werd steeds drukker op het platorm, er kwamen mensen terug van de waterval die ook naar de lodge wilden. Van de andere kant wilden mensen juist naar de waterval toe. Niemand mocht er langs. We hebben 1 1/2 uur gewacht en toen werd besloten dat de beer verjaagd zou worden door 2 rangers, omdat er mensen waren die hun vliegtuig dreigden te missen. Er werd ons wel duidelijk gemaakt dat dit geen gewoonte is. Je moet maar zorgen dat je oponthoud incalculeert en op tijd terug bent voor je vlucht. Na de lunch wilden we naar het grote platform bij de waterval, maar onze vlucht ging om 17.00 uur, dus we moesten er wel voor zorgen dat we niet te laat de terugweg aanvaardden, we hadden nu de ervaring dat het erg lang kan duren als een beer de weg blokkeert. Toen we bij de waterval aankwamen zagen we onmiddellijk het verschil met gisteren: er waren slechts een stuk of 10 beren, allemaal enorm grote mannetjes. Gisteren waren en 2 of 3 echt grote beren en wel en stuk of 25 tot 30 anderen, varierend van jonge mannetjes tot moeders met kinderen. Die waren nu in geen velden of wegen te bekennen. Het verklaarde ook de drukte op de paden en bij het eerste platform: de moeders met kinderen en de jongere beren zochten hun heil ergens anders. Met die grote jongens bij de waterval hadden zij geen schijn van kans en voor kleine beertjes is het te gevaarlijk. Ook de zalm gedroeg zich anders, er werd haast niet gesprongen. Gisteren barstte het van de zalm en sprongen ze aan de lopende band tegen de waterval op, nu zag je er af en toe een springen.... Wat een verschil kan er zitten in twee dagen, de ene dag heb je bijna geen oponthoud en zijn er 35 beren bij de waterval, de volgende dag sta je de helft van je tijd te wachten tot de weg vrij is en zitten er "slechts" 10 beren bij de waterval. Wij waren gelukkig weer op tijd op het strand voor onze terugvlucht. Vandaag vliegen we via King Salmon naar Anchorage terug. Jammer, we zouden nog wel een week hier willen blijven. We gaan zeker nog een keer terug. In Anchorage aangekomen werden we opgehaald door de shuttle van het Long House Alaskan Hotel. Wat een waanzinnig grote kamers, we hebben hem grofweg gemeten, ongeveer 11 bij 4 meter. Na twee lange, enerverende dagen heerlijk geslapen.
	10 juli 2006 Anchorage
	Ook in dit hotel mag je je eigen ontbijt maken in een keukentje, is zeker in tegenwoordig..... We hebben nog 1 dag in Anchorage, die besteden we om wat laatste souveniers te kopen, dus nemen we de bus naar het centrum. Het is uitstekend weer, dus we drinken een kop koffie op een terrasje, slenteren wat door de stad en schaffen dingen aan die we eigenlijk niet nodig hebben. Uitgeteld stappen we in de bus naar het hotel. 's-avonds pakken we onze tassen in want morgenochtend om 6.30 uur gaat onze shuttle naar het vliegveld.
	11 juli 2006 Anchorage - Minneapolis - Amsterdam
	De terugvlucht loopt op rolletjes, we zijn een half uur te vroeg op Schiphol. We zijn weer terug in de realiteit. Als we in Alaska zijn bestaat de wereld slechts uit de plek waar we zijn, we zien geen tv, horen geen radio, lezen geen krant. We hebben er geen behoefte aan. Als je thuis komt heb je niks gemist......
	Dit was onze derde Alaska-reis, maar zeker niet de laatste. We gaan alvast nadenken over de invulling van de volgende reis. Een lang(er) bezoek aan Brooks Falls zal daar zeker in zitten.

Ria

Deze homepage is gemaakt met de Homepage-Generator van Tioga Tours